II FZ 73/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 8 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 168/26 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 0201-IOD1.4102.44.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. oraz odpowiedzialności płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: II, III, V, VI, VII, VIII i X 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 17 czerwca 2026 r., I SA/Wr 168/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 3 grudnia 2025 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że samo prowadzenie egzekucji przez organy podatkowe oraz fakt zajęcia rachunku bankowego nie powodują, że w sprawie istnieją szczególne przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a.". Nie jest także możliwym stwierdzenie, iż skutki wykonania decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z uregulowaniem świadczenia pieniężnego. Z całą pewnością nie jest także możliwa analiza złożonego przez Skarżącego wniosku przez pryzmat potencjalnych zagrożeń, które mogą – w ocenie Strony - zaistnieć w przyszłości. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne okoliczności spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący poprzestał jedynie na sformułowaniu uzasadnienia wniosku w sposób ogólny, odwołując się do przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Choć do wniosku załączono dokumenty źródłowe, to w ocenie Sądu żaden z nich nie potwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z 26 września 2013 r., II FSK 2540/13). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Skarżący musiałby wykazać, że narażony jest na szkodę znacznych rozmiarów albo że skutki wykonania decyzji (dobrowolnego bądź przymusowego ‒ w drodze egzekucji) będą nieodwracalne. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w złożonym przez siebie wniosku Skarżący nie przedstawił ani tym bardziej nie udokumentował w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, formułował ogólnikowe twierdzenia na temat wpływu wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji "doprowadzi do poważnych problemów finansowych " (k.38 akt sądowych). Jednocześnie w świetle przepisów i utrwalonego orzecznictwa nie można się zgodzić z stanowiskiem Skarżącego, że wobec "abstrakcyjnie określonych przesłanek" przyznania ochrony tymczasowej Sąd mógł wezwać stronę do przedłożenia dodatkowych dokumentów. To zadaniem wnioskodawcy jest takie sporządzenie wniosku i poparcie jego tez odpowiednimi dokumentami, by w sposób jasny z treści wniosku wynikało, że zostały spełnione w danych okolicznościach przesłanki określone w art. 61 par. 3 P.p.s.a. Podzielić zatem należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że na podstawie akt sprawy, w tym argumentów przedstawionych na poparcie wniosku, nie jest możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rezultacie Sąd nie miał możliwości stwierdzenia zaistnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Przede wszystkim zaaprobować należy również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skutki wykonania decyzji nie będą przekraczały zwykłych następstw związanych z uregulowaniem świadczenia pieniężnego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA: z 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09; z 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14; publik. CBOSA). Jak wskazuje orzecznictwo, fakt zmniejszenia ilości środków pozostających w dyspozycji dłużnika w efekcie zapłaty należności podatkowych nie jest argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienia NSA: z 19 czerwca 2008 r., II FZ 248/08; z 23 grudnia 2014 r., II FZ 2008/14; publik. CBOSA). Do uchylenia przedmiotowego postanowienia nie mogły też doprowadzić kolejne argumenty przedstawiane w ramach postępowania zażaleniowego. Bardziej szczegółowa argumentacja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czy też wskazanie nowych okoliczności na etapie postępowania zażaleniowego (łożenie na rzecz małoletnich córek, wysokość diety [...], zawieszenie działalności gospodarczej oraz kserokopia umowy o pracę z określeniem wymiaru czasu pracy na 1/16 etatu z wynagrodzeniem 300,38 zł brutto, odpowiednio: k.118, k. 120 i k.122 akt), nie czyni błędnym bądź też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest ono środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 P.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o konkretnych okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.