III SA/Gd 258/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 7 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na uchwałę Rady Miasta Sopotu z dnia 19 marca 2026 r., nr XXI/256/2026 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta Soporu, ustalenia stawek opłat za postój w tych strefach oraz sposobu pobierania opłat postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu T. P. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. T. P. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta Sopotu z dnia 19 marca 2026 r., nr XXI/256/2026, w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta Soporu, ustalenia stawek opłat za postój w tych strefach oraz sposobu pobierania opłat. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny wynikający z ograniczeń z korzystania z własności, tj. mieszkania, ze względu na nadmierne i dyskryminujące opłaty parkingowe (art. 140 Kodeksu cywilnego). Skarżący wskazał w tym zakresie, że jest właścicielem mieszkania w Sopocie, który wykorzystuje wyłącznie na potrzeby własne, nie posiada miejsca garażowego. Od prawie trzech lat zamieszkuje w Sopocie 5 miesięcy w roku. Opłata abonamentowa dostępna dla niego, zgodnie z zapisami zaskarżonej uchwały, to opłata ogólnodostępna, wynosząca 500 zł za 30 dni. Ze względu na brak rozliczania podatku dochodowego w Sopocie nie wydano mu kolejnej Karty. Prosił przewodniczącego Rady Miasta o otwarcie "furtki" dla pewnej małej grupki obywateli związanych z Sopotem celem uzupełnienia obowiązującej uchwały w tej sprawie. W dniu 11 marca 2026 r. został zaproszony na rozmowę w biurze Rady. Niestety przedłożony projekt uchwały (druk nr [...]) nie przewidywał dla niego możliwości taniego abonamentu. W dniu 12 marca poprosił ponownie o korzystne dla niego uregulowanie. Pismem z dnia 23 marca 2026 r. wezwał Przewodniczącego Rady Miasta do usunięcia naruszenia przez naprawienie błędu, tj. takie uregulowanie, które umożliwi mu wykup taniego abonamentu. Skarżący zaznaczył, powołując się na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, że pozbawienie prawa niektórych obywateli do wykupu taniego abonamentu narusza zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne. Rada Miasta Sopotu wniosła o oddalenie skargi skarżącego, podkreślając, że przepisy prawa nie nakładają na gminę obowiązku zapewnienia preferencyjnych opłat abonamentowych lub zryczałtowanych dla wszystkich właścicieli nieruchomości. Ustalenie zasad ich przyznawania należy do kompetencji rady gminy i stanowi element kształtowania polityki lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Podstawę prawną wniesionej przez skarżącego skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.; powoływanej dalej jako: "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Skarżący powinien wskazać przy tym konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony. Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego. W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91). Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Interes prawny, o którym jest mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien być aktualny i realny w tym rozumieniu omawianego pojęcia, że w dacie wejścia w życie uchwały organu gminy interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie oraz rzeczywiście istnieje, co oznacza, że nie może być on hipotetyczny (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1155/25). Skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi skargi powszechnej, możliwej do złożenia w interesie publicznym. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 443/17). W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe rozważania, brak jest podstaw do uznania, aby zaskarżona uchwała Rady Miasta Sopotu z dnia 19 marca 2026 r. naruszała interes prawny skarżącego. Powołany w skardze art. 140 ustawy – Kodeksu cywilnego, jako źródło interesu prawnego i wynikające z niego uprawnienia właściciela nieruchomości są skuteczne jedynie w granicach własności. Wbrew przekonaniu skarżącego, przepis ten nie statuuje uprawnienia właściciela nieruchomości położonej w strefie płatnego parkowania do parkowania w każdym miejscu bez ponoszenia opłat lub do ponoszenia ich na preferencyjnych warunkach. Podnoszona przez skarżącego kwestia obciążenia go, w jego ocenie, nadmiernymi i dyskryminującymi opłatami parkingowymi, stanowić może jedynie interes faktyczny, a nie prawny. Zauważyć przy tym należy, że zapisy zaskarżonej uchwały nie pozbawiły skarżącego możliwości wykupu abonamentu na preferencyjnych warunkach, bowiem w poprzednio obowiązującej uchwale kwestia opłaty zryczałtowanej i abonamentowej były uregulowane w tożsamy sposób, tj. osoby fizyczne posiadające tytuł prawny do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na terenie objętym uchwałą były uprawnione do wykupu abonamentu na preferencyjnych warunkach po spełnieniu m.in. warunku rozliczenia podatku dochodowego w Sopocie (por. pkt 2 załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Sopotu z dnia 19 marca 2026 r., nr XXI/256/2026 i pkt 2 załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Sopotu z dnia 10 kwietnia 2025 r., nr XII/127/2025). Ustalając zatem, czy złożona skarga spełnia warunki wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu i uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy kwestionowanymi przepisami zaskarżonej uchwały Rady Miasta Sopotu, a własną, indywidualną, konkretną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), nakazujący odrzucić skargę z uwagi na niewykazanie, że interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, wniesioną skargę należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.