II SA/Gl 296/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2026 r. sprawy ze skargi K. Z. (Z) na uchwałę Rady Miejskiej w Bieruniu z dnia 27 listopada 2025 r. nr XII/12/2025 w przedmiocie zintegrowanego planu inwestycyjnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. zasądza od Gminy Bieruń na rzecz skarżącego 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. Z., zwany dalej skarżącym, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2026 r., poz. 662), zwanej dalej u.s.g., wniósł skargę na uchwałę Nr Xll/12/2025 Rady Miejskiej w Bieruniu z dnia 27 listopada 2025 r., w sprawie zintegrowanego planu inwestycyjnego obszaru położonego przy ul. Jagiełły Władysława w Bieruniu (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 12 grudnia 2025 r., poz. 7574). Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej terenów położonych przy ul. Władysława Jagiełły w Bieruniu oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że jest mieszkańcem ul. Władysława Jagiełły w Bieruniu, a zaskarżona uchwała dotyczy obszaru bezpośrednio sąsiadującego z jego miejscem zamieszkania. Wywiódł, że uchwała narusza tym samym jego interes prawny, w szczególności prawo do spokojnego korzystania z nieruchomości oraz ochrony funkcji mieszkaniowej terenu. Skarżący podał, że zintegrowany plan inwestycyjny umożliwia lub sankcjonuje prowadzenie uciążliwej działalności gospodarczej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Na tym obszarze prowadzona jest działalność gospodarcza przez firmę K., powodująca istotne uciążliwości dla mieszkańców, w szczególności hałas, zwiększony ruch pojazdów, pogorszenie warunków życia i bezpieczeństwa, w sprawie których toczy się aktualnie postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, co potwierdza realny, aktualny charakter naruszeń. W jego ocenie uchwała narusza także zasadę ładu przestrzennego, zasadę ochrony terenów mieszkaniowych, zasadę proporcjonalności interesu publicznego i prywatnego. Nadto, plan nie zapewnia skutecznych mechanizmów ochrony mieszkańców przed uciążliwościami wynikającymi z działalności gospodarczej prowadzonej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Skarżący podał też, że zaskarżona uchwała została przyjęta bez realnego uwzględnienia skutków dla mieszkańców ul. Władysława Jagiełły, co narusza konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do organów władzy publicznej oraz zasadę partycypacji społecznej w procesie planowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, że skarżący nie wykazał, aby uchwała naruszała jego interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych interes prawny musi mieć charakter indywidualny, konkretny i aktualny oraz wynikać z normy prawa materialnego, która w sposób bezpośredni kształtuje sytuację prawną skarżącego. Nie jest wystarczające zatem powołanie się na ogólne poczucie uciążliwości czy obawę pogorszenia warunków zamieszkania. Interes faktyczny, choćby obiektywnie uzasadniony, nie stanowi podstawy do skutecznego zaskarżenia aktu prawa miejscowego. W ocenie organu merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust 1 u.s.g. nie jest możliwa, jeśli strona nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Organ wyjaśnił też, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w bezpośrednim obszarze objętym zintegrowanym planem inwestycyjnym. Działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest oddzielona od obszaru planu terenem przeznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod infrastrukturę techniczną. Stwierdził, że uchwała nie zmienia przeznaczenia nieruchomości skarżącego, nie wprowadza wobec niej żadnych nowych ograniczeń ani nie nakłada obowiązków. W konsekwencji brak jest bezpośredniego normatywnego oddziaływania uchwały na sytuację prawną skarżącego. Organ podał też, że zaskarżona uchwała podjęta została z zachowaniem wszelkich wymogów proceduralnych oraz materialnoprawnych określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2026 r., poz. 538), zwanej dalej u.p.z.p. Procedura sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego została przeprowadzona w sposób jawny i przejrzysty. Wniosek inwestora został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej, Rada Miejska wyraziła zgodę na przystąpienie do sporządzenia planu, a następnie przeprowadzono negocjacje w zakresie treści projektu oraz umowy urbanistycznej. Projekt planu wraz z uzasadnieniem i prognozą oddziaływania na środowisko został udostępniony do publicznego wglądu, uzyskano wymagane opinie i uzgodnienia, a w toku konsultacji nie wpłynęły uwagi skutkujące koniecznością ponowienia procedury. Ustalenia planu pozostają zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta oraz uwzględniają wymogi ładu przestrzennego, ochrony środowiska, bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także interes publiczny. Projekt nie narusza przepisów odrębnych, nie wprowadza rozwiązań sprzecznych z obowiązującym porządkiem prawnym ani nie powoduje nieuzasadnionej ingerencji w prawa osób trzecich. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, gdyż została ona podjęta przez właściwy organ, w granicach kompetencji oraz z zachowaniem trybu określonego przepisami prawa. Organ wyjaśnił dalej, że uchwała w sprawie zintegrowanego planu inwestycyjnego podejmowana jest przez radę gminy w warunkach uznania. Ustawodawca bowiem verba legis posługuje się w ust. 1 zwrotem "może". Natomiast ustawodawca nie określa przesłanek odmowy uchwalenia planu inwestycyjnego. W konsekwencji, w przypadku spełnienia przez inwestora wymagań i przedłożenia przez niego projektu planu, a także po przeprowadzeniu stosownej procedury, rada gminy nie może odmówić uchwalenia tego aktu. Swoboda działania rady gminy nie oznacza bowiem dowolności w zakresie podejmowanych rozstrzygnięć. Zgodnie z zasadą legalizmu organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Dotyczy to także rozstrzygnięć podejmowanych w warunkach uznania. Nie jest zatem dopuszczalne podjęcie przez radę gminy negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie zintegrowanego planu inwestycyjnego w przypadku zachowania wymogów ustawowych w tym zakresie. W kolejnych pismach procesowych: z 25 marca 2026 r., z 6 maja 2026 r., z 21 maja 2026 r., z 6 lipca 2026 r. oraz z 20 lipca 2026 r., skarżący podtrzymał skargę, ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, przedstawił argumenty mające potwierdzić naruszenie jego interesu prawnego oraz tytuł prawny do nieruchomości. Wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów oraz płyty DVD dołączonych do pisma procesowego z 6 maja 2026 r. Skarżący wskazał też na inne postępowania pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na przedmiotowym terenie. Wniósł o łączne rozpoznanie niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Gl 826/26. Organ w piśmie z 24 czerwca 2026 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wskazał, że inwestycją główną przewidzianą do realizacji na terenie objętym zaskarżoną uchwałą jest "inwestycja usługowa". Z kolei w piśmie z 4 września 2026 r. złożonym na rozprawie, ustosunkowując się do pism skarżącego, organ podtrzymał wniosek o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 7 września 2026 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Inwestorka – A. L., będąca uczestniczką niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, wniosła o oddalenie skargi. Wskazała m.in., że zrealizowała już inwestycję uzupełniającą zgodnie z zawartą umową urbanistyczną Wyjaśniła, że jej inwestycja w zakresie usług ma polegać na budowie hali magazynowej na sprzęt rolniczy, a docelowo na świadczeniu usług na rzecz rolnictwa. Na tej samej rozprawie Sąd postanowił oddalić wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z danych zamieszczonych na płycie DVD oraz o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Gl 868/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz., 143), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Jednak przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje podmiotowi, który nie tylko powoła się na istnienie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, ale wykaże, że doszło do naruszenia tego interesu przez zaskarżoną uchwałę. Naruszenie takie ma miejsce wówczas, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej. Dodać wypadnie, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniach wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06 (OTK-A 2008/7/121), podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje wyłącznie tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Dokonując oceny legitymacji skargowej skarżącego przez pryzmat wskazanych kryteriów, zauważyć przyjdzie, że jego nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem objętym zaskarżonym planem inwestycyjnym (jego działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...]), a nadto nieruchomości te położone są wzdłuż tej samej drogi, tj. ul. Władysława Jagiełły. Z poczynionych ustaleń wynika, że właścicielem terenu objętego zaskarżoną uchwałą jest A. L., która jest również inwestorem w ramach procedury dotyczącej zintegrowanego planu inwestycyjnego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nie ma reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela lub wieczystego użytkownika działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest zbadanie każdego indywidualnego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Za taki wyjątek można zatem uznać sytuację, gdy skargę wnosi właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości nieobjętej wprawdzie granicami planu miejscowego, uchwalonego kwestionowaną przez niego uchwałą, ale nieruchomości sąsiedniej, na którą będzie oddziaływała inwestycja planowana na działce objętej planem. Pojęcie nieruchomości sąsiedniej objętej planem, na której planowana jest realizacja inwestycji może obejmować nie tylko nieruchomość graniczącą fizycznie z nieruchomością, której właściciela interes prawny został naruszony, ale również inne nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1780/10; z dnia 7 maja 2008 r.). Zatem sam fakt, że zapisy planu nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do skarżącego nie uzasadnia twierdzenia o braku jego legitymacji do zaskarżenia uchwały (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 589/19). Powyższe poglądy prezentowane były na gruncie spraw, w których przedmiotem skarg były miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Jednak w ocenie Sądu pozostaje ono aktualne również, a nawet tym bardziej, na gruncie niniejszej sprawy. Wszak w przypadku zintegrowanego planu inwestycyjnego winniśmy mieć do czynienia z konkretną inwestycją, której oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości poddaje się jednoznacznej ocenie. Skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego poprzez oddziaływanie sąsiedniej zabudowy i prowadzonej tam działalności na jego nieruchomość. Nadmienić wypadnie, że skoro zintegrowany plan inwestycyjny jako szczególny rodzaj miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma obejmować określony teren celem realizacji inwestycji określonej w tej uchwale, podjętej na wniosek inwestora, to właściciele nieruchomości sąsiednich z uwagi na immisje sąsiedzkie mają interes prawny w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie zintegrowanego planu inwestycyjnego. Ustalenia tego planu kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co oznacza, że uchwalenie zintegrowanego planu inwestycyjnego może wywoływać skutki materialnoprawne zarówno dla działek objętych wnioskiem inwestora jak i działek sąsiednich. Dodatkowo stwierdzić przyjdzie, że interes prawny skarżącego w niniejszej sprawie doznaje uszczerbku w szczególny sposób. Brak konkretyzacji planowanej inwestycji (o czym w dalszej części) powoduje bowiem, że realizowana w zakreślonych przez zaskarżony plan ramach, bliżej nieokreślona inwestycja "usługowa", może polegać na realizacji takich działań lub obiektów, które będą wprost oddziaływać na interes prawny skarżącego. Można przykładowo wspomnieć tu o odległości przyszłych obiektów od granicy działki, czy też ich wysokości. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak określenia planowanej inwestycji już sam w sobie narusza interes skarżącego. Uznając zatem za nieuzasadniony zarzut organu co do braku naruszenia interesu prawnego skarżącego, rolą Sądu stała się merytoryczna ocena zaskarżonej uchwały. Przystępując do tej oceny podkreślenia wymaga, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. art. 14 ust. 8 w zw. z art. 37ea ust. 3 i art. 37n u.p.z.p. Jak już wskazano na wstępie, jej kontrola dokonywana jest przez sąd administracyjny na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej uchwalenia. Ustawodawca dodatkowo potwierdził tę zasadę w art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2026 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r., poz. 781), co z uwagi na dynamikę zmian legislacyjnych ma niebagatelne znaczenie. Zgodnie z tym przepisem, do postępowań w sprawie skarg na zintegrowane plany inwestycyjne, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że sądowa kontrola zaskarżonej uchwały dokonywana jest na podstawie przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy nowelizującej, tj. przed 1 lipca 2026 r. Ponadto oceny, czy zaskarżony plan inwestycyjny jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., należało dokonać przez pryzmat art. 28 ust. 1 w zw. z art. 37n u.p.z.p. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z przepisu tego wynika, że ocena legalności miejscowego planu może dotyczyć etapu jego uchwalania albo zawartych w nim merytorycznych treści. Chodzi o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania aktu planistycznego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. W przypadku zintegrowanego planu inwestycyjnego są to w szczególności czynności (kolejne etapy) określone w art. 37eb-37ec u.p.z.p. Zaniechanie lub niewłaściwe dokonanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Na gruncie kontrolowanej uchwały doszło do takiego naruszenia. Przypomnieć przyjdzie, że zgodnie z art. 37ea ust. 1 u.p.z.p. rada gminy może uchwalić zintegrowany plan inwestycyjny na wniosek inwestora. Oznacza to, że wyłącznie inwestor ma inicjatywę we wszczęciu procedury uchwalania tego planu. Jest to jeden z istotnych elementów tej procedury, odróżniający ją od procedury uchwalania innych aktów planistycznych. Tymczasem, jak wynika z wstępnej części zaskarżonej uchwały, została ona podjęta na wniosek Burmistrza Miasta Bierunia. Takie określenie jest oczywiście błędne i sprzeczne nie tylko z istotą zintegrowanego planu inwestycyjnego, ale również z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Nie sposób przy tym uznać tego błędu za oczywistą omyłkę, wszak zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego kształtuje porządek prawny na terenie gminy. Kwestionowane określenie wprowadza w błąd zarówno adresatów tej uchwały, jak i wszystkich, którzy zapoznali się z jej treścią. W ocenie Sądu, skoro zintegrowany plan inwestycyjny jest uchwalany wyłącznie na wniosek inwestora, to treść uchwały, a przynajmniej jej wstępna część, winna wskazywać wprost osobę lub podmiot będący tym inwestorem. Za istotne naruszenie zasad sporządzania planu uznać należało też naruszenie art. 37ec ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w terminie 14 dni od dnia zakończenia opiniowania, uzgadniania i konsultacji społecznych, o których mowa w pkt 4 lit. a, b i d, wprowadza zmiany do projektu zintegrowanego planu inwestycyjnego wynikające z uzyskanych opinii, dokonanych uzgodnień, przeprowadzonych konsultacji społecznych. Tymczasem, jak wynika z protokołu z negocjacji z dnia 20 listopada 2025 r., w tym dniu wprowadzone zostały zmiany w części tekstowej projektu zintegrowanego planu inwestycyjnego. Czynności te zostały dokonane w trybie art. 37ec ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powołany przepis stanowi m.in. o kolejności czynności podejmowanych przez organ wykonawczy gminy. Wspomniane zmiany mogą być zatem dokonywane jednocześnie z wystąpieniem o stosowne opinie, uzgodnienia i zgody (art. 37ec ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.). Nie ma też przeszkód aby były dokonane wcześniej. Z uwagi jednak na wprowadzoną przez ustawodawcę kolejność, nie jest dopuszczalne późniejsze wprowadzenie zmian, chyba że dokonane one zostaną w terminie 14 dni od zakończenia opiniowania, uzgadniania i konsultacji społecznych i będą z tych czynności wynikać. Z akt sprawy wynika, że ostatnie uzgodnienie miało miejsce 23 września 2025 r. (z Okręgowym Urzędem Górniczym). Wobec tego, nawet gdyby przyjąć, że omawiane zmiany były wynikiem procesu uzgadniania i opiniowania, to i tak zostały dokonane z przekroczeniem terminu. Natomiast co do zasad sporządzania planu, o których wspomina art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to nie zostały one w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady sporządzania planu miejscowego powinny być interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). O istotności naruszenia zasad lub trybu decyduje wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253; por. też wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 3575/18). W odniesieniu do zintegrowanego planu inwestycyjnego zasady jego sporządzania wynikają wprost lub pośrednio z przepisów art. 37ea i nast. u.p.z.p. W pozostałym zakresie zastosowanie znajdą przepisy regulujące zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 37n u.p.z.p.). W odniesieniu do kontrolowanej uchwały stwierdzić przyjdzie, że narusza ona zasady sporządzania aktu planistycznego. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że zaskarżona uchwała nie określa inwestycji, której realizacji ma służyć. Z istoty tego aktu wynika, że powinien on obejmować inwestycję główną i inwestycję uzupełniającą. Ustawa nie definiuje pojęcia inwestycji głównej. Należy więc założyć, że jest to podstawowe przedsięwzięcie inwestycyjne, które ma zamiar realizować inwestor i którego chęć realizacji uzasadnia wystąpienie przez niego z wnioskiem o sporządzenie zintegrowanego planu inwestycyjnego. Tymczasem ani we wniosku, ani w żadnym innym dokumencie nie został wskazany przedmiot inwestycji. Nie sposób za taki uznać postulowanego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie "podjęcia działań mających na celu uchwalenie ZPI pod: MNW-U – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej lub usług; U – teren usług; KDZ – teren drogi zbiorczej". Przedmiotu inwestycji głównej nie wskazano też w umowie urbanistycznej, ani w treści samej uchwały. Wśród ustaleń zaskarżonego planu w § 4 pkt 2 określono, że "przeznaczenie terenu pod usługi rozumie się przeznaczenie terenu w szczególności pod usługi w zakresie zgodnym z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej". Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia określa ono wymagany zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej, w szczególności wymogi dotyczące m.in. stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów (pkt 3). W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia określone zostały symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego. Z dołączonej tabeli wynika, że symbol "U" (teren usług) obejmuje: teren usług handlu, teren usług rzemieślniczych, teren usług turystyki, teren usług gastronomii, teren usług zdrowia i pomocy społecznej, teren usług nauki, teren usług edukacji, teren usług sportu i rekreacji, teren usług kultury i rozrywki, teren usług kultu religijnego, teren usług bezpieczeństwa i porządku publicznego, teren usług biurowych i administracji. Z tej regulacji nie tylko nie sposób odczytać, jaka inwestycja jest przedmiotem zaskarżonego planu, ale również w jakiej dziedzinie usług ma się ona znajdować. W niczym nie zmieniają tego stanu rzeczy ograniczenia wynikające z § 5 ust. 3 bądź też z § 6 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Ze złożonego przez pełnomocnika organu oświadczenia w piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2026 r. wynika, że inwestycją główną przewidzianą do realizacji na terenie objętym zaskarżoną uchwałą jest "inwestycja usługowa". Takie określenie nie wypełnia znaczenia pojęcia "inwestycja" i nadal nie tłumaczy, co miałoby być przedmiotem inwestycji. Nieco konkretniej określiła przedmiot inwestycji inwestorka, która na rozprawie wskazała, że inwestycja ma polegać na budowie hali magazynowej na sprzęt rolniczy a docelowo na świadczeniu usług na rzecz rolnictwa. Nawet jednak, gdyby uznać, że inwestycją miałaby być budowa hali magazynowej, to o takim zamiarze nie ma nawet wzmianki w zgromadzonej dokumentacji planistycznej. Niezależnie od powyższego, za niespełniającą ustawowych wymogów uznać należy inwestycję uzupełniającą, jaką jest wykonanie wiaty przystankowej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...]. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 5a u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonego planu, przez "inwestycję uzupełniającą" należy rozumieć m.in. inwestycję w zakresie budowy, zmiany sposobu użytkowania lub przebudowy obiektów infrastruktury publicznego transportu zbiorowego (...) - o ile służy obsłudze inwestycji głównej. W kontrolowanej sprawie nie sposób znaleźć uzasadnienia dla realizacji inwestycji uzupełniającej w powiązaniu z obsługą inwestycji głównej. Taka korelacja nie zachodzi i nie jest możliwe jej określenie wobec braku określenia inwestycji głównej, o czym była już mowa. Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. Dodać jeszcze wypadnie, że powołane wyroki sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl