II SAB/Go 147/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] grudnia 2025 r. D. J. wystąpił do Prezydenta Miasta [...]z wnioskiem o: 1. ustalenie statusu prawnego garażu murowanego nr [...]), położonego przy ul. [...], 2. wydanie przedmiotowego garażu jako własności skarżącego, 3. wskazanie podstawy prawnej, na mocy której obiekt ten został kiedykolwiek wpisany do zasobu Miasta lub Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej, jeżeli tak się stało oraz 4. wstrzymanie jakiegokolwiek użytkowania garażu przez osoby trzecie do czasu rozstrzygnięcia sprawy. W dniu [...] lipca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga D. J. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku, w której skarżący zarzucił, iż organ nie wydał decyzji administracyjnej, nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ani nie zakończył sprawy w żadnej formie przewidzianej prawem. Skarżący wskazał, iż organ ograniczył się wyłącznie do pism informacyjnych o charakterze stanowiska, które nie stanowią aktu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości jako bezzasadnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2026 r. skarżący podał, że przedmiotem jego skargi jest niewyjaśnienie przez organ podstawy prawnej i faktycznej działań dotyczących garażu [...]), błędna kwalifikacja sprawy jako cywilnoprawnej, odmowa pełnego wglądu do dokumentacji oraz zaniechanie wyjaśnienia administracyjnej podstawy ujęcia obiektu w zasobie Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08). W przedmiotowej sprawie skarżący D. J., wskazując, że jest jedynym spadkobiercą, zarzucił Prezydentowi Miasta [...]niewydanie żadnego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) przewidzianego przez przepisy prawa załatwiającego jego wniosek dotyczący ustalenia statusu prawnego garażu murowanego nr [...]), położonego przy [...], wydania przedmiotowego garażu jako własności skarżącego, wskazania podstawy prawnej, na mocy której obiekt ten został kiedykolwiek wpisany do zasobu Miasta lub Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej oraz wstrzymania jakiegokolwiek użytkowania garażu przez osoby trzecie do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Z analizy akt sprawy wynika, że jej przedmiotem są kwestie związane z wykonywaniem prawa własności garażu, a taka materia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego. Własność jest instytucją prawa cywilnego, wobec czego organy administracji publicznej nie podejmują w tym zakresie żadnych rozstrzygnięć. Ewentualny spór na tle wykonywania prawa własności ma charakter cywilnoprawny i podlega kognicji sądów powszechnych, a więc rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym (art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r., poz. 468). Nie jest to zatem sprawa administracyjne, lecz cywilna. Wobec powyższego uznać należało, że w zakresie objętym treścią skargi strona nie może skutecznie domagać się wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), podobnie jak również żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt od 4 do 7 p.p.s.a. Brak jest też przepisów szczególnych, dopuszczających kontrolę sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd postanowił jak w sentencji.