II K 330/24

<p>Sygn. akt II K 330/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 25 września 2024 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Łukasz Zioła</p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 25 września 2024 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 3)">art. 255 § 3 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> postanawia </strong> </p> <p>1.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 400;art. 400 § 1)">art. 400 § 1 k.p.k.</a> uznać, że czyn objęty aktem oskarżenia w sprawie o sygn. akt: II K 330/24 stanowi wykroczenie kwalifikowane z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 52;art. 52 § 3)">art. 52 § 3</a> k.w.;</p> <p>2.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> umorzyć postępowanie przeciwko <span class="anon-block">M. D.</span> wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie orzekania, co do czynu popełnionego w dniu 1 czerwca 2021 roku,</p> <p>3.  kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 31 sierpnia 2021 roku do tut. Sądu wpłynął akt oskarżenia przeciwko <span class="anon-block">M. D.</span>, oskarżonej o to, że w dniu 1 czerwca 2021 roku w <span class="anon-block">W.</span>, województwo <span class="anon-block"> (...)</span>, w trakcie manifestacji przed ambasadą <span class="anon-block"> (...)</span> odczytując <span class="anon-block">(...)</span> publicznie pochwalała zabójstwo <span class="anon-block">C. H.</span> popełnione przez <span class="anon-block">J. W.</span> w dniu 10 kwietnia 1993 roku w <span class="anon-block">B.</span> na terytorium <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 3)">art. 255 § 3 k.k.</a> </p> <p>Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26.11.1987 r., sygn. II KR 121/87 (OSNPG 1988/12/135) zgodnie z którym, sąd nie jest związany ani opisem czynu, ani kwalifikacją prawną czynu dokonaną przez oskarżyciela. W ramach granic aktu oskarżenia sąd może dokonywać zmian.</p> <p>W ocenie Sądu, czyn zarzucany <span class="anon-block">M. D.</span> należy kwalifikować jako wykroczenie z art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52;art. 52 § 3)">art. 52 § 3</a> k.w., nie zaś jak zarzucał Prokurator z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 3)">art. 255 § 3 k.k.</a> </p> <p>Strona przedmiotowa wykroczenia sankcjonowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a)">art. 52a</a> k.w. może być realizowana w kilku wariantach, tj. może polegać m.in. na publicznym pochwalaniu popełnienia przestępstwa. Warunkiem karalności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a)">art. 52a</a> k.w. jest stwierdzenie, że zasięg czynu lub jego skutki nie były znaczne. W przeciwnym bowiem razie sprawca może ponieść odpowiedzialność za przestępstwo przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksie karnym</a>, polegające na publicznym nawoływaniu do popełnienia występku lub przestępstwa skarbowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 1)">art. 255 § 1 k.k.</a>), publicznym nawoływaniu do popełnienia zbrodni (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 2)">art. 255 § 2 k.k.</a>) bądź publicznym pochwalaniu popełnienia przestępstwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255;art. 255 § 3)">art. 255 § 3 k.k.</a>). R.A. Stefański słusznie podkreślił, że wykroczenie sankcjonowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a;art. 52 a pkt. 1)">art. 52a pkt 1</a> k.w. nie jest wyodrębnione z przestępstwa ze względu na nieznaczny zasięg lub nieznaczne skutki czynu, jak niekiedy stwierdzane jest to w literaturze. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a)">art. 52a</a> k.w. ustanowiono bowiem wyższy próg. Skutki lub zasięg czynu, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a)">art. 52a</a> k.w., nie są znaczne (R.A. Stefański, Przestępstwo publicznego nawoływania..., s. 24). Jest to zatem różnica ilościowa – określenie „nie są znaczne” oznacza coś więcej niż „nieznaczne”.</p> <p>Przez określenie zasięgu lub skutków czynu sprawcy ustanowiono kryterium rozgraniczające wykroczenie sankcjonowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 a;art. 52 a pkt. 1)">art. 52a pkt 1</a> k.w. i przestępstwo przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 255)">art. 255 k.k.</a> Należy przyjąć, że zasięg czynu nie był znaczny, jeżeli sprawca zwracał się do niewielkiego kręgu osób. Natomiast skutki czynu nie były znaczne w przypadku, gdy zachowanie sprawcy nie spotkało się z zainteresowaniem bądź poważnym odbiorem przez adresatów.</p> <p>Przechodząc do analizy niniejszej sprawy, z dowodów dołączonych do aktu oskarżenia wynika, że <span class="anon-block">M. D.</span> odczytała <span class="anon-block"> (...)</span> w obecności niewielkiej ilości osób. Uczestnicy manifestacji byli ściśle związani z działalnością oskarżonej jako członka partii politycznej <span class="anon-block"> (...)</span>, prezentowali tożsame poglądy co oskarżona. Nie ulega wątpliwości, że oskarżona działała publicznie lecz jej wystąpienie nie zostało zaprezentowane przypadkowym osobom – co wynika z nagrania przedstawiającego przebieg zdarzenia. Bez znaczenia dla oceny zachowania <span class="anon-block">M. D.</span> w dniu 1 czerwca 2021 r. pozostaje fakt, że film z jej wystąpieniem następnie został opublikowany na portalu <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>W tych okolicznościach należy przyjąć, że zasięg czynu i skutki czynu nie były znaczne, co przemawia za zakwalifikowaniem go jako wykroczenie z art. 52a pkt 1 k.w.</p> <p>W związku ze zmianą kwalifikacji prawnej czynu z przestępstwa na wykroczenie, w niniejszej sprawie, zastosowanie będą miały przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">kodeksu wykroczeń</a>. Tym samym, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Upływ pierwszego rocznego terminu oznacza, ściśle rzecz biorąc, niemożność wszczęcia postępowania, po wszczęciu postępowania natomiast wchodzi w rachubę przedawnienie orzekania, ale już po upływie 3 lat od popełnienia czynu. Roczny i ewentualnie 3-letni łącznie termin na wszczęcie postępowania i wydanie orzeczenia to maksymalne okresy, które pozwalają na załatwienie sprawy wykroczeniowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> – przedawnienie jako ujemna przesłanka procesowa).</p> <p> <span class="anon-block">M. D.</span> zarzucono popełnienie czynu zabronionego w dniu 1 czerwca 2021 roku, a zatem z dniem 1 czerwca 2022 roku upływał roczny okres, w którym możliwym było wszczęcie postępowania przeciwko osobie podejrzanej o pełnienie wykroczenia. Postępowanie zostało wszczęte w dniu 4 sierpnia 2021 roku, a zatem z zachowaniem rocznego terminu. Jednak z dniem 1 czerwca 2024 r. upłynął już trzyletni okres od popełnienia czynu, a zatem nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia.</p> <p>Skoro zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania, zasadnym było umorzenie postępowania przeciwko <span class="anon-block">M. D.</span> co do czynu popełnionego dnia 1 czerwca 2021 roku.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a>, w razie uniewinnienia obwinionego lub umorzenia postępowania, koszty postępowania w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, ponosi odpowiednio Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Oskarżycielem publicznym jest tutaj policja, więc kosztami postępowania należało obciążyć Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Zarządzenie</strong>: odpis postanowienia doręczyć oskarżonej, prokuratorowi z pouczeniem o zażaleniu.</p> </div>