I C 691/23

<p>Sygnatura akt I C 691/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Goleniów, dnia 27 września 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Goleniowie I Wydział Cywilny w następującym składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSR Aneta Iglewska-Wilczyńska</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 27 września 2024 r. w Goleniowie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na posiedzeniu niejawnym</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> spółce akcyjnej z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala powództwo; </strong> </p> <p>2.  zasądza od powoda <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span>na rzecz pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 1817 zł (tysiąca ośmiuset siedemnastu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.</p> <p> Sygn. akt I C 691/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z 27 września 2024 r. w postpowaniu uproszczonym</strong> </p> <p>Powód <span class="anon-block">U.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> Spółki Akcyjnej w <span class="anon-block">K.</span> kwoty 5 542,13 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego (pozew k. 4-6).</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 48 -50).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 2 września 2023 r. doszło do kolizji, w której samochód marki <span class="anon-block">O. (...)</span>o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, należący do <span class="anon-block">(...)</span> został uszkodzony przez sprawcę posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń.</p> <p>Niesporne.</p> <p>W dniu 13 września 2023 r. pozwany przyznał poszkodowanej kwotę 2661,13 zł tytułem odszkodowania.</p> <p>Dowód: informacja o wysokości szkody – k. 11-14;</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> zakupiła samochód od handlarza, który sprowadził go z Niemiec, była pierwszym właścicielem w Polsce i nie miała wcześniej żadnych kolizji. Po kolizji z 2 września 2023 r. miała problemy z uzyskaniem ubezpieczenia z <span class="anon-block">(...)</span> dlatego znalazła powodową spółkę i postanowiła przekazać im sprawę. <span class="anon-block">(...)</span> naprawiła samochód po kolizji ale nie pamiętała w jakim warsztacie i ile zapłaciła za naprawę.</p> <p>Dowód: zeznania świadka <span class="anon-block">(...)</span> z rozprawy 07.08.2024 r. g.00:06 – 00:23.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> 13.09.2023 r. złożyła elektroniczny podpis między innymi pod pełnomocnictwem, w którym upoważniła <span class="anon-block">(...)</span> do pozyskania akt szkody, dokonania sprzedaży, w tym przelewu (cesji) przysługujących jej wierzytelności pieniężnych z tytułu szkody.</p> <p>W dniu 15 września 2023 r. sporządzono umowę cesji wierzytelności zgodnie z którą,</p> <p>Cedent tytułem sprzedaży przelał wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym przyszłe (np. z tytułu kosztów ekspertyzy technicznej lub nieujawnionych dotąd uszkodzeń wynikających ze szkody w pojeździe marki <span class="anon-block">O. (...)</span>o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> mającą miejsce w dniu 2 września 2023 r. wobec wszystkich podmiotów odpowiedzialnych za szkodę. Nadto, że przelew obejmuje również prawo dostępu do akt szkody.</p> <p>W § 2 umowy wskazano, Cesjonariusz nabywa od Cedenta wszelkie wierzytelności, o których mowa w § 1 za kwotę określoną w załączniku nr 1 do umowy, przy czym informacja, o której mowa w ust. 1 stanowi tajemnicę handlową i nie podlega ujawnieniu bez zgody Cesjonariusza.</p> <p>W dniu 22 września 2023 r. <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">O. W.</span>, jako „Zbywca”, tytułem sprzedaży przelał na „Nabywcę”, tj. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span>wszelkie niezapłacone dotychczas wierzytelności, w ty, wierzytelności przyszłe wynikające ze szkody z 2 września 2023 r. w pojeździe marki <span class="anon-block">O. (...)</span>o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 21-26 ;</p> <p>umowa przelewu wierzytelności (cesji) – k. 25;</p> <p>pełnomocnictwa – k. 27 – 28.</p> <p>Powód zlecił sporządzenie kalkulacji naprawy <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. Ze sporządzonej kalkulacji wynika, iż koszt naprawy wynieść winien 7163,26 zł.</p> <p>niesporne, a nadto - kalkulacja naprawy – k. 15-18.</p> <p>Pismem z dnia 24.09.2023 r. powód wezwał pozwany <span class="anon-block">(...)</span> do zapłaty koty 5002,13 zł oraz 540 za sporządzoną kalkulację, w terminie 7 dnia od dnia otrzymania wezwania tytułem pełnej rekompensaty szkody majątkowej powstałej w wyniku kolizji.</p> <p>Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 19.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wniesione powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie zaznaczyć należy, że legitymacja czynna do występowania w postępowaniu nie wzbudziła wątpliwości sądu bowiem znajdowała uzasadnienie w umowach cesji wierzytelności (k. 21-28). Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2 tego artykułu stanowi, iż wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który w ten sposób zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego jaki go wiązał z dłużnikiem. Przedmiotem przelewu jest wierzytelność tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353)">art. 353 k.c.</a>).</p> <p>Pozwana kwestionowała legitymację czynną powoda do występowania w sprawie podnosząc, że podpis na pełnomocnictwie z 13.09.23r. został nadrukowany. Należy wskazać, że wprawdzie do akt został dołączony wydruk dokumentu elektronicznego jednak do niego został dołączony certyfikat ukończenia (k. 24) , a nadto przesłuchana w charakterze świadka Cedentka <span class="anon-block">(...)</span> potwierdziła, że miała problemy z uzyskaniem ubezpieczenia z <span class="anon-block">(...)</span> dlatego znalazła powodową spółkę i postanowiła przekazać im sprawę. Wierzytelność w chwili zawierania umowy cesji została jednak dostatecznie zindywidualizowana poprzez określenie stosunku zobowiązaniowego, którego stanowi element, oznaczenie stron tego stosunku oraz charakteru świadczenia.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wskutek zawartej umowy wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu należna poszkodowanemu przeszła na powoda, który tym samym stał się uprawniony do dochodzenia jej od pozwanej. Pozwanemu <span class="anon-block">(...)</span>, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 513)">art. 513 k.c.</a>, przysługiwały natomiast przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie powód, na podstawie zawartych umów cesji wierzytelności dochodził od pozwanej odszkodowania (ściślej; uzupełnienia przyznanej już kwoty odszkodowania) z tytułu kosztów naprawy pojazdu.</p> <p>Bezspornym między stronami było, iż w dniu 2 września 2023 r. doszło do kolizji, w której samochód marki <span class="anon-block">O. (...)</span>o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, należący do <span class="anon-block">(...)</span> został uszkodzony przez sprawcę posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym <span class="anon-block">(...)</span>. Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się ponadto na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich wiarygodności, ani rzetelności sporządzenia. Sąd ustalił stan faktyczny także na podstawie zeznań świadka <span class="anon-block">(...)</span>, właścicielki pojazdu w momencie powstania szkody i zarazem cedenta wierzytelności objętej pozwem, której to zeznania Sąd uwzględnił w całości, były bowiem jasne i zbieżne z dowodami z dokumentów i wraz z nimi złożyły się na logiczną całość.</p> <p>Zgodnie z treścią umowy oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 k.c.</a> odpowiedzialność ubezpieczyciela obejmuje szkody wyrządzone osobom trzecim, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Określony umową ubezpieczenia obowiązek naprawienia szkody wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436 k.c.</a> przy czym na potrzeby odpowiedzialności <span class="anon-block">(...)</span> z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1)">art. 34 ust.1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Odpowiedzialność zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Treść przytoczonych przepisów pozwala zatem na jednoznaczne stwierdzenie, że odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń ma charakter pochodny w stosunku do odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem mechanicznym. Powstaje ona wówczas, gdy istnieje odpowiedzialność posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem na podstawie przepisów prawa cywilnego.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 §1 k.c.</a> zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.</p> <p>Orzecznictwo sądów dotyczące odszkodowań było niejednolite – jedną grupę orzeczeń stanowią te wg. których dla ustalenia wysokości odszkodowania nie miała kwestia naprawy pojazdu (lub jej braku). Sąd Najwyższy wskazywał, że szkoda powstaje zwykle w chwili wypadku komunikacyjnego i podlega naprawieniu według zasad określonych w <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> </span> Obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawiać (<em> <!-- --> vide</em> wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSPiKA 2002, nr 7-8, poz. 103 oraz wyrok z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II CNP 43/17, niepubl.).</p> <p>Inne stanowisko prezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z 8 września 2022 roku, sygn.. akt I CNP 123/22 gdzie wskazywał - czym innym jest moment doznania szkody, a czym innym moment miarodajny dla ustalenia wysokości odszkodowania. Sama szkoda w pojeździe powstaje niewątpliwie w momencie zdarzenia ją wyrządzającego (z reguły kolizji czy wypadku drogowego). Ustalenie wysokości odszkodowania zależne jest jednak od szeregu okoliczności. Szkoda ma bowiem charakter dynamiczny. Jej rozmiar i wysokość odszkodowania nie zawsze pozostają na niezmienionym poziomie. Stąd też, mimo przyjęcia dopuszczalności naprawienia szkody metodą kosztorysową, gdy przywrócenie stanu poprzedniego jest niemożliwe, metodę tę wyklucza się niekiedy w sytuacji, gdy możliwość taka odpada, zwłaszcza gdy ze względu na okoliczności konkretnej sprawy, prowadziłaby ona do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie poszkodowanego. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w orzeczeniu z dnia 22 lutego 2007 r. (I ACa <span class="anon-block">(...)</span>), wskazywał, że obowiązek odszkodowawczy nie może abstrahować od faktu, czy poszkodowany w konkretnych okolicznościach dokonał naprawy oraz czy i jakim kosztem to uczynił. Ma to związek z zasadą, że szkoda nie powinna być źródłem wzbogacenia, zaś obowiązkiem poszkodowanego jest dążenie do ograniczenia rozmiarów szkody. W wyniku naprawy szkody przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej nie może dojść do bezpodstawnego wzbogacenia kosztem pozwanego. Górną granicę obowiązku naprawienia szkody w rozważanym przypadku wyznacza tylko faktyczny, rzeczywisty koszt naprawienia rzeczy, a nie hipotetyczny koszt jej naprawienia. Sąd Okręgowy w Szczecinie w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. (sygn. II Ca 431/12) a także w wyroku z dnia 21 marca 2013 r. (sygn. II Ca 1106/12) stwierdzając, że w sytuacji przeprowadzonej już naprawy, celowym dla ustalenia rzeczywistej wysokości szkody, jest uwzględnienie w toku postępowania wydatków w tym zakresie faktycznie poniesionych, a nie szacunkowo wyliczonych przez rzeczoznawcę.</p> <p>Ostateczne kwestię tę przesądził Sąd Najwyższy Uchwałą z 11 września 2024 r. Sąd Najwyższy, w składzie 7-sędziów, rozpoznając wniosek Rzecznika Finansowego, podjął uchwałę, w której rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące tego jak określić wysokość należnego odszkodowania w razie ustalenia, iż naprawa pojazdu mechanicznego stała się niemożliwa na skutek następczych działań poszkodowanego, co ma miejsce np. w razie zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub jego uprzedniego naprawienia.</p> <p>Sąd Najwyższy uznał, iż <strong> <!-- -->„Jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy</strong>.<strong> <!-- -->"</strong> </p> <p>Wyjaśniając motywy swojego orzeczenia SN, wskazał, iż <strong> <!-- -->w takim wypadku nie jest zasadne stosowanie tzw. metody kosztorysowej</strong>, gdyż nie znajduje to uzasadnienia w aktualnym stanie prawnym i w zasadach odpowiedzialności cywilnej określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksie cywilnym</a>. W sytuacji, w której poszkodowany dokonał już naprawy pojazdu, wysokość szkody jest już w zasadzie znana i wyraża się w kosztach, jakie poszkodowany poniósł na dokonanie naprawy oraz dodatkowo ewentualnej utracie wartości rynkowej pojazdu ponaprawowego. W przypadku zaś zbycia pojazdu szkoda wyraża się w różnicy między ceną uzyskaną za sprzedany, nienaprawiony pojazd a wartością samochodu sprzed wypadku. Wykazanie szkody w takiej sytuacji nie powinno nastręczać poszkodowanemu nadmiernych trudności, gdyż często ogranicza się do przedstawienia dokumentów wskazujących na poniesione koszty lub dowodzących ceny sprzedaży. W takich okolicznościach <strong> <!-- -->rozmiar szkody winien każdorazowo zostać ustalony według metody dyferencyjnej.</strong> Ustalając rozmiar szkody, należy zatem wziąć pod uwagę wszelkie następstwa zdarzenia szkodzącego dla majątku poszkodowanego oraz uwzględnić dynamiczny charakter szkody.</p> <p>Sąd Najwyższy podkreślił, że od chwili powstania szkody do momentu jej naprawienia zmianie może ulec postać i wielkość doznanego uszczerbku. Zgodnie zaś z zasadą kompensacji szkody odszkodowanie nie może przerastać wielkości szkody, co - wobec jej dynamicznego charakteru - oznacza niemożność przekroczenia wielkości szkody istniejącej w chwili jej naprawienia. Wskazał jednocześnie, że stanowisko wedle którego akceptacja dla żądania odszkodowania odpowiadającego kosztom hipotetycznej naprawy rzeczy w sytuacji, w której naprawa nie może być dokonana, prowadzi do nieuzasadnionego wzrostu wysokości roszczeń odszkodowawczych i możliwości wzbogacenia się poszkodowanych na wyrządzanych im szkodach. Stosowanie metody kosztorysowej prowadzić mogłoby do wątpliwości czemu ma służyć tak dogodny dla poszkodowanych sposób obliczenia wysokości odszkodowania i jednocześnie budzić zastrzeżenia co do zgodności tego modelu z zasadami naprawienia szkody, a w szerszym aspekcie – zadośćuczynienia postulatowi zachowania właściwej dla prawa zobowiązań równowagi między ochroną sytuacji prawnej wierzyciela i dłużnika. Dlatego zdaniem SN, na tle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363 k.c.</a> żądanie odszkodowania jako nieponiesionych kosztów przyszłej naprawy pojazdu jest wykluczone, gdy naprawa jest już niemożliwa, co ma miejsce np. w razie zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub jego uprzedniego naprawienia.</p> <p>Sąd Rejonowy podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale, zgodnie z którą obowiązek odszkodowawczy nie może abstrahować od faktu, czy poszkodowany w konkretnych okolicznościach dokonał naprawy oraz czy i jakim kosztem to uczynił. Ma to związek z zasadą, że szkoda nie powinna być źródłem wzbogacenia, zaś obowiązkiem poszkodowanego jest dążenie do ograniczenia rozmiarów szkody. W wyniku naprawy szkody przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej nie może dojść do bezpodstawnego wzbogacenia kosztem pozwanego. Górną granicę obowiązku naprawienia szkody w rozważanym przypadku wyznacza tylko faktyczny, rzeczywisty koszt naprawienie rzeczy, a nie hipotetyczny koszt jej naprawienia.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, iż kosztorysowy sposób naprawienia szkody, oparty na symulacyjnym zestawieniu i kosztach niezbędnych operacji, obarczony jest określonym ryzykiem błędu. Innymi słowy, pomiędzy kosztorysem a rzeczywistymi wydatkami poniesionymi na przywrócenie uszkodzonego pojazdu do poprzedniego stanu mogą zachodzić niekiedy nawet istotne różnice. Z oczywistych względów naprawienie szkody poprzez zrekompensowanie poniesionych kosztów określonych prac naprawczych i wymiany uszkodzonych elementów pozwala na bardziej sprawiedliwą i obiektywną kompensatę poniesionej szkody.</p> <p>W ocenie Sądu, choć nie można oczywiście czynić poszkodowanej zarzutu z faktu, iż dokonała naprawy pojazdu na własny koszt to jednakże powyższe nie pozostaje bez wpływu na pozycję poszkodowanego w wytoczonym procesie. Nie należy bowiem zapominać, iż podstawową funkcję odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszonych zdarzeniem wyrządzającym szkodę, obejmując to, co z majątku uszło (ubyło) na skutek tego zdarzenia (tzn. strata) lub do niego nie weszło (utracona korzyść).</p> <p>W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, powód nie wykazał rzeczywiście poniesionych wydatków jakie poszkodowana poniosła na naprawę pojazdu. Poszkodowana wskazywała, że naprawa nie przywróciła stanu z przed podnosiła, że po zdarzeniu z 02.09. pojawiły się trudności z uruchamianiem samochodu ale nie wykazano w żaden sposób, że były w bezpośrednim związku przyczynowym z kolizją (zwłaszcza, że w chwili wypadku był to samochód kilkunastoletni). Ponadto poszkodowała nie pamiętała ani gdzie dokonała naprawy, ani ile za naprawę zapłaciła. Sporządzenie zaś przez rzeczoznawcę kosztorysu stwierdzającego koszt naprawy rzeczy w autoryzowanym serwisie z fabrycznie nowych części nie jest tożsame z udowodnieniem wysokości szkody. W okolicznościach przedmiotowej sprawy na powodzie ciążył zatem obowiązek wykazania jakie koszty poszkodowana zmuszona była ponieść w związku z koniecznością przywrócenia pojazdu do poprzedniego stanu. W ocenie Sądu bowiem koszty te są równoznaczne z pojęciem szkody. Nie ulega jednakże wątpliwości, iż w przedmiotowym postępowaniu powód tego nie uczynił opierając się w tej mierze jedynie na kosztorysie (który co do zasady nie był przez pozwanego kwestionowany), co jak wynika z przywołanej powyżej argumentacji nie może być uznane za wystarczające.</p> <p>Dlatego też na podstawie przywołanych na wstępie przepisów Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji.</p> <p>W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 3 pkt. 2)">punkcie 2</a> Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a>, art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania – zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Na poniesione przez pozwaną, która wygrała spór w całości koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej 1.800,00 zł i 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p> <em> <!-- -->sędzia Aneta Iglewska - Wilczyńska</em> </p> </div>