II AKa 129/16

<p>Sygnatura akt II AKa 129/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2016 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący:SSA Krzysztof Eichstaedt</p> <p>Sędziowie:SA Marian Baliński</p> <p>del. SO Barbara Augustyniak (spr.)</p> <p>Protokolant:st. sekr. sąd. Małgorzata Kaniewska</p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Mirosława Mospinka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">P. L. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego oraz prokuratora</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt IV K 179/09.</strong> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a)  w miejsce przypisanego oskarżonemu w pkt. 1 czynu uznaje <span class="anon-block">P. L. (1)</span> za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie czasu pomiędzy czerwcem 2007 r. a sierpniem 2007 r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, chcąc, aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> dokonał czynu zabronionego polegającego na nakłonieniu innych osób do dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, nakłonił go do tego, czym wyczerpał dyspozycje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> wymierza mu karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>b)  uchyla rozstrzygnięcie o środku karnym zamieszczone w pkt. 6;</p> <p>2.  utrzymuje zaskarżony wyrok w pozostałej części;</p> <p>3.  zasądza od oskarżonego na rzecz:</p> <p>a)  oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">D. P. (1)</span> - kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>b)  Skarbu Państwa - kwotę 2.834,26 (dwa tysiące osiemset trzydzieści cztery złote dwadzieścia sześć groszy) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję.</p> <p>SSA Krzysztof Eichstaedt</p> <p> <strong> <!-- -->SSA Marian Baliński del. SSO Barbara Augustyniak</strong> </p> <p>Sygn. akt II AKa 129/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W toku postępowania przeciwko <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, <span class="anon-block">T. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. J. (1)</span> praz <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. L. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że w okresie od czerwca 2007 roku do listopada 2007 roku w <span class="anon-block">Ł.</span> podżegał <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, a za jego pośrednictwem <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> do dokonania - w zamian za kwotę co najmniej 160.000 złotych - zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, dokonanego następnie przez wyżej wymienionych w dniu 30 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">Ł.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Łodzi uznał <span class="anon-block">P. L. (1)</span> za winnego zarzucanego mu czynu z tym uzupełnieniem, iż działał w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, to jest czynu wyczerpującego dyspozycje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 15 lat pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148 pkt. 1)">pkt 1)</a>.</p> <p>Nadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 40;art. 40 § 1)">art. 40 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego pozbawienie praw publicznych na okres 10 lat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 40 pkt. 6)">pkt 6)</a>.</p> <p>W dalszej części wyroku rozstrzygnął w przedmiocie zaliczenia na poczet wymierzonej oskarżonemu kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności P. <span class="anon-block">L.</span> w sprawie oraz kosztach sądowych (wyrok k. 4954-4959).</p> <p>Z treścią wyroku wydanego w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> nie zgodzili się trzej obrońcy oskarżonego – <span class="anon-block">adw. P. K.</span>, <span class="anon-block">adw. B. T.</span> i <span class="anon-block">adw. J. D.</span> oraz prokurator.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Prokurator</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1 i 2 k.p.k.</a>, zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k.</a> zarzucił wyrokowi:</p> <p>A. obrazę przepisu postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 2)">art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> </p> <p>poprzez niepowołanie w podstawie skazania oskarżonego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wskazującego, że Sąd zastosował przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a> w brzmieniu obowiązującym w chwili czynu, skazując <span class="anon-block">P. L. (1)</span> za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>, mimo określenia tego czynu jako „popełnionego w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie", co miało wpływ na treść wyroku, gdyż nie zawierał on pełnej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu, a który to brak przełożył się na niedostatki sporządzonego w tej sprawie uzasadnienia wyroku, w którym Sąd I instancji pominął wyjaśnienie podstawy prawnej skazania;</p> <p>B. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ustawowych dyrektyw wymiaru winno skutkować uznaniem, iż wobec oskarżonego jedynie kara dożywotniego pozbawienia wolności spełnia wymogi przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 6)">rozdziale VI Kodeksu Karnego</a>, a która to niewspółmierność wynika z przecenienia okoliczności uznanych za łagodzące, przeciwstawionych wyjątkowo poważnym okolicznościom obciążającym.</p> <p>W konkluzji, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 3)">art. 454 § 3 k.p.k.</a> domagał się:</p> <p>- zmiany zaskarżonego wyroku w części dot. rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za czyn opisany w pkt 1 wyroku, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> - poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu na kwalifikację z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z art. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</p> <p>a nadto</p> <p>- uchylenia wyroku w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 1 wyroku, (tj. czynu zakwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>) w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazania w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji (k. 5484-5488).</p> <p>Każdy z obrońców oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> zaskarżył wydany wyrok w całości.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego adwokat <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przez Sąd<em> <!-- --> meriti</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.</a>, poprzez niewłaściwe, bo niespełniające wymogów jednoznaczności i zupełności ujęcie (skonstruowanie) zawartego w pkt. 1 wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2012 r. opisu czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, skutkujące pominięciem w opisie czynu szeregu konstytutywnych elementów stanowiącego podstawę przypisania zdarzenia faktycznego, kwalifikowanego przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> jako realizującego znamiona złożonego strukturalnie i treściowo typu przestępstwa podżegania do podżegania do zabójstwa, oraz zamieszczeniem w opisie elementów niezwiązanych z charakterystyką znamion stanowiącego podstawę kwalifikacji typu czynu zabronionego podżegania do podżegania do zabójstwa, a w szczególności:</p> <p>1) niewskazanie w opisie czynu przypisanego niezbędnych elementów służących do charakterystyki strony przedmiotowej wartościowanego zdarzenia historycznego, objawiające się nieposłużeniem się przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> w opisie czynu przypisanego - niezbędnym do oddania charakterystyki czynu zabronionego polegającego na podżeganiu do podżegania do zabójstwa - znamieniem czasownikowym „nakłania”, a także niewskazaniem w opisie czynu przypisanego - mającego charakteryzować zachowanie polegające na tzw. łańcuszkowym podżeganiu do zabójstwa - że <span class="anon-block">P. L. (1)</span> nakłonił <span class="anon-block">E. W. (1)</span> do zachowania, polegającego na nakłonieniu <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> do zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>,</p> <p>2) niezawarcie w opisie niezbędnych elementów strony podmiotowej, objawiające się pominięciem przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> w opisie czynu przypisanego - konstytutywnego dla oddania charakterystyki czynu zabronionego polegającego na podżeganiu do podżegania do zabójstwa - elementu opisu czynu świadczącego o działaniu oskarżonego z zamiarem bezpośrednim, poprzez zaniechanie wskazania, że <span class="anon-block">P. L. (1)</span> chcąc, aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> wywołał u <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> zamiar popełnienia czynu zabronionego zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, nakłaniał go do tego,</p> <p>3) niezamieszczenie zrelatywizowanego do dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych opisu zachowań, mających świadczyć o podjęciu przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span> szeregu działań nakłaniających <span class="anon-block">E. W. (1)</span> do nakłonienia <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> do dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, a jak wyraźnie wskazuje się w opisie czynu przypisanego działania te miały być rozciągnięte w czasie w okresie od czerwca 2007 r. do listopada 2007 r., co pozwala przypuszczać, że Sądowi <em> <!-- -->meriti</em> chodziło o oddanie w opisie czynu tego, że <span class="anon-block">P. L. (1)</span> miał dopuścić się we wskazanym okresie czasu szeregu zachowań przestępnych, polegających na podżeganiu do podżegania do zabójstwa, co w żaden sposób nie zostało odzwierciedlone w opisie czynu przypisanego oskarżonemu,</p> <p>4) uzupełnienie opisu czynu przypisanego przez Sąd <em> <!-- -->meriti </em>oskarżonemu <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w porównaniu z opisem czynu zarzucanego w akcie oskarżenia poprzez przyjęcie, iż oskarżony działał w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, co wobec faktu, iż w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym z 1997 r.</a> nigdy nie obowiązywał typ kwalifikowany podżegania do czynu zabronionego, w którym wyższa karalność byłaby uzależniona od ustalenia, że podżegacz działał z w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, prowadzi do wniosku, że nie istniała podstawa do wprowadzenia takiej charakterystyki zachowania do opisu czynu przypisanego oskarżonemu,</p> <p>5) nieadekwatne określenie podstawy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w punkcie 1 zaskarżonego wyroku, ograniczające się do wskazania, że oskarżony zrealizował znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>, co przesądza, że opisana w sentencji wyroku podstawa kwalifikacji prawnej nie oddaje w sposób właściwy istoty czynu zabronionego, polegającego na podżeganiu do podżegania do zabójstwa, który - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - miał zostać przypisany <span class="anon-block">P. L. (1)</span>,</p> <p>6) pominięcie w podstawie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego odwołania do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, a tym samym nierozstrzygnięcie przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> kwestii stanu prawnego</p> <p>stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na brak wyjaśnienia, czy Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia uznał stan prawny obowiązujący w czasie popełnienia czynu zabronionego czy też w czasie orzekania o tym czynie,</p> <p>podczas gdy</p> <p>prawidłowe zastosowanie normy prawa procesowego wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k.</a> obligowało Sąd <em> <!-- -->meriti</em> do takiego skonstruowania opisu czynu przypisanego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w punkcie 1 zaskarżonego wyroku, aby w warstwie deskryptywnej opis ten zawierał jednoznaczne treściowo i zupełne określenie działań oskarżonego oraz charakterystykę okoliczności ich podjęcia, w sposób oddający konstytutywne elementy znamion strony przedmiotowej i strony podmiotowej typu czynu zabronionego, polegającego na podżeganiu do podżegania do zabójstwa, a więc z jednej strony obligowało Sąd <em> <!-- -->meriti</em> by w opisie przypisanego oskarżonemu czynu w sposób jednoznaczny wysłowiono, że oskarżony dopuścił się zachowania, polegającego na nakłanianiu <span class="anon-block">E. W. (1)</span> do zachowania polegającego na nakłonieniu <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> do zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, a z drugiej strony, aby w sposób jednoznaczny wyrażono, że podejmując się takiego zachowania oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim chcąc, aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> nakłonił <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> do zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, a nadto, aby nie budziło wątpliwości, czy Sąd <em> <!-- -->meriti</em> podstawą przypisania odpowiedzialności <span class="anon-block">P. L. (1)</span> uczynił jedno zachowanie, czy też szereg rozciągniętych w czasie pomiędzy czerwcem 2007 r. a listopadem 2007 r. zachowań realizujących znamiona typu czynu zabronionego podżegania do podżegania do zabójstwa, aż także do tego, żeby istota typu czynu zabronionego podżegania do podżegania do zabójstwa została prawidłowo oddana w kwalifikacji prawnej czynu przez wskazanie, że oskarżony miał się dopuścić czynu realizującego znamiona typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>;</p> <p>II. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, oraz błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, wynikający z zaniechania dokonania istotnych ustaleń faktycznych w sprawie, lub też, wynikający z dokonania dowolnej oceny dowodów prowadzącej do nieznajdującego podstaw w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ustalenia, że oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> dopuścił się zachowania, polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2007 do listopada 2007 r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, chcąc aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> wywołał u <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> zamiar popełnienia zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, nakłaniał go do tego, czym wyczerpać miałby znamiona czynu zabronionego podżegania do podżegania do zabójstwa, to jest czynu zabronionego kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>, co związane było z wadliwą ewaluacją zebranego w sprawie materiału dowodowego, opartą na dowolnej, a nie - jak to wymagają zasady prawa dowodowego - swobodnej ocenie zebranych dowodów, dokonanej z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiającej się przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych świadczących o dopuszczeniu się przez oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> wskazanego wyżej czynu w oparciu o jedyny bezpośredni dowód z najmniej korzystnej dla oskarżonego, a równie uprawnionej z kilku alternatywnych wersji wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, w których wskazał on że, po pierwotnym zleceniu przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span> za pośrednictwem <span class="anon-block">E. W. (1)</span> pobicia <span class="anon-block">K. P. (1)</span> przez <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span>, ostatecznie <span class="anon-block">P. L. (1)</span> miał zmienić, treść zlecenia skutecznie nakłaniając <span class="anon-block">E. W. (1)</span> do nakłonienia <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> do zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>;</p> <p>podczas gdy,</p> <p>uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy i prawidłowa ocena dowodów ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego powinna prowadzić co najwyżej do uznania, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do ustalenia, że oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> dopuścił się zachowania, polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2007 do końca sierpnia 2007 r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, chcąc aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> wywołał u <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> zamiar popełnienia czynu zabronionego pobicia <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, nakłaniał go do tego, czym wyczerpał znamiona czynu zabronionego kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, do czego powinna prowadzić zgodna z normami procesowymi wyrażonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności jego ocena przy wykorzystaniu formułowanych w doktrynie procesu karnego i w orzecznictwie sądowym kryteriów oceny dowodu z pomówienia współoskarżonego, które pozwalają na uznanie dowodu z pomówienia za wiarygodny w przypadku spełnienia trzech podstawowych warunków, a mianowicie w razie:</p> <p>1) dokonania oceny tego dowodu w sposób szczególnie wnikliwy, ostrożny i skrupulatny w kontekście całego zebranego w sprawie materiału dowodowego,</p> <p>2) potwierdzenia pomówienia przez inne obiektywne źródła dowodowe występujące w sprawie, które potwierdzałyby wersję przedstawioną przez oskarżonego obciążającego w swoich wyjaśnieniach współoskarżonego,</p> <p>3) zbadanie, czy pomawiający nie ma interesu osobistego lub procesowego w obciążaniu współoskarżonego, konsekwencją zaniechania oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w świetle wskazanych kryteriów oceny tzw. dowodu z pomówienia współoskarżonego co stanowiło naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, mające wpływ na treść orzeczenia, przejawiające się w dokonaniu na podstawie, pomawiających wyjaśnień <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w sytuacji braku możliwości jakiejkolwiek dowodowej weryfikacji tych pomówień na podstawie obiektywnych źródeł dowodowych;</p> <p>III. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, poprzez nie wyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zakresie w jakim Sąd meriti nie przeprowadził analizy zebranego materiału dowodowego pod kątem jego oceny w świetle przyjmowanych w doktrynie i orzecznictwie sądowym kryteriów oceny dowodu z pomówienia współoskarżonego, poprzez skrupulatne i szczegółowe wyjaśnienie dlaczego za relewantne w realiach przedmiotowej sprawy uznano ustalenie faktyczne, iż oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> miał zmienić treść pierwotnie złożonego zlecenia pobicia <span class="anon-block">K. P. (1)</span> i ostatecznie zlecić jego zabójstwo, a nie przyjęto - zgodnie z prezentowanym przez oskarżonych <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, <span class="anon-block">E. W. (1)</span> (w pierwotnej wersji wyjaśnień), <span class="anon-block">W. J. (1)</span> (w pierwotnej wersji wyjaśnień) stanowiskiem - wersji wypadków wskazującej, że <span class="anon-block">P. L. (1)</span> zlecił tylko i wyłącznie pobicie <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, a nigdy nie zlecał zabójstwa pokrzywdzonego,</p> <p>podczas gdy,</p> <p>w realiach przedmiotowej sprawy zachowanie minimalnego standardu wymaganego od uzasadnienia wyroku Sądu <em> <!-- -->meriti</em> obligowało Sąd do omówienia w pisemnych motywach rozstrzygnięcia pomawiających <span class="anon-block">P. L. (1)</span> wyjaśnień <span class="anon-block">E. W. (1)</span> pod kątem ich wiarygodności nie tylko w świetle innych prezentowanych przez tego oskarżonego alternatywnych wersji zdarzeń faktycznych, ale także pod kątem całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza skonfrontowania wiarygodności pomawiających <span class="anon-block">P. L. (1)</span> wyjaśnień <span class="anon-block">E. W. (1)</span> z innymi niż dowodami w sprawie, w szczególności odmiennymi od przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia wersjami zdarzeń prezentowanymi przez pozostałych współoskarżonych, tak aby zarówno skarżący, jak i Sąd Odwoławczy w toku kontroli instancyjnej mógł zweryfikować, czy Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na ocenie dowodów uwzględniającej sformułowane w doktrynie i orzecznictwie kryteria oceny dowodu z pomówienia współoskarżonego, a w szczególności czy ocena Sądu I instancji była oparta na kryteriach pozwalających na uznanie dowodu z pomówienia za wiarygodny, do jakich zalicza się:</p> <p>1) dokonanie oceny tego dowodu w sposób szczególnie wnikliwy, ostrożny i skrupulatny w kontekście całego zebranego w sprawie materiału dowodowego,</p> <p>2) potwierdzenie pomówienia przez inne obiektywne źródła dowodowe występujące w sprawie, które potwierdzałyby wersję przedstawioną przez-oskarżonego obciążającego w swoich wyjaśnieniach współoskarżonego,</p> <p>3) zbadanie, czy pomawiający nie ma interesu osobistego lub procesowego w obciążaniu współoskarżonego, a konsekwencją zaniechania sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez pryzmat szczegółowego i skrupulatnego omówienia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w świetle wskazanych kryteriów oceny tzw. dowodu z pomówienia współoskarżonego było naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na braku możliwości zweryfikowania poprawności procesu ewaluacji zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń faktycznych, mających przesądzać o możliwości przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">P. L. (1)</span> odpowiedzialności karnej.</p> <p>W petitum, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i § 2 k.p.k.</a>, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania (apelacja k. 5596 – 5646).</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego adw. <span class="anon-block">J. D.</span> </span>zarzucił wyrokowi:</p> <p>I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na:</p> <p>1. rażącym naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 198;art. 198 § 1)">art. 198 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194 k)">art. 194 k</a>.pk., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z at. 167 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050150133" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych - Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133 (§ 2)">§ 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 roku w sprawie biegłych sądowych</a> (Dz.U. z 2005r. nr 15 poz. 133), poprzez przyjęcie zeznań <span class="anon-block">T. K.</span> jako opinii ustnej biegłego w sprawie, mimo że opinią taką nie była ze względu na fakt, iż z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194)">art. 194 k.p.k.</a> nie zostało przez Sąd wydane postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, przez co naruszone zostały podstawowe reguły procesowe dotyczące korzystania z wiedzy specjalnej i opinii biegłych, a przez to brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy wymagających wiedzy specjalnej, co miało wpływ na treść wyroku, a co przejawiało się w szczególności poprzez:</p> <p>a) wypowiadanie się psychologa <span class="anon-block">T. K.</span> na okoliczność zdolności postrzegania przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span> faktów, zdarzeń, okoliczności i ich odtwarzania przez pryzmat zespołu chorobowego cerebrastenii pourazowej w sytuacji, w której na wskazane powyżej okoliczności winien wypowiadać się lekarz psychiatra zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych z dnia 24 stycznia 2005 roku, tj. ustanowionego dla poszczególnej gałęzi nauki a nie psycholog, który nie jest lekarzem i nie ma uprawnień do diagnozowania i leczenia, a więc nie jest specjalistą, którego wiedza jest wymagana na potrzeby niniejszego postępowania,</p> <p>b) wypowiadanie się przez psychologa <span class="anon-block">T. K.</span> na okoliczność zdolności postrzegania przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span> faktów, zdarzeń, okoliczności i ich odtwarzania przez pryzmat zespołu chorobowego cerebrastenii pourazowej na podstawie wiedzy posiadanej wyłącznie w oparciu o sprawę Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi o sygn. IV K 456/08, bez dostępu do akt przedmiotowej sprawy, tj. o sygn. IV K 179/09, bez badania oskarżonego czy też jego bezpośredniej obserwacji,</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłych wydanej przez dwóch biegłych psychiatrów co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> i ustalenia, czy jego wyjaśnienia są wiarygodne, w sytuacji w której. <span class="anon-block">E. W.</span> na rozprawie w dniu 02 marca 2012 roku wyjaśnił, iż aktualnie leczy się neurologicznie, odczuwa w dalszym ciągu bóle głowy oraz zawroty, nie załączenie dokumentacji medycznej z aktualnego leczenia oskarżonego i w wyniku tego oparcie się na wyjaśnieniach <span class="anon-block">E. W.</span> obciążających P. <span class="anon-block">L.</span>,</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 194 § 1)">art. 194 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 215)">art. 215 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 3)">art. 170 § 3 k.p.k.</a> poprzez nierozpoznanie wniosku dowodowego dotyczącego poddania oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> badaniu psychologicznemu, przesłuchaniu oskarżonego przy udziale biegłego również co do podatności oskarżonego na sugestie i presję sytuacyjną wynikającą z określonej roli zajmowanej w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, co stanowiło naruszenie prawa do obrony oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span>,</p> <p>4. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7 k)">art. 7 k</a>.pk. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art. 192 § 2 k.p.k.</a> poprzez obdarzenie wiarą wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> i dokonanie oceny jego wyjaśnień w sposób niepełny, mało wnikliwy, wręcz jednostronny i nie przesłuchanie <span class="anon-block">E. W. (1)</span> na rozprawie głównej z udziałem biegłego psychiatry i psychologa pomimo, iż w sprawie istnieją wątpliwości, co do stanu psychicznego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez <span class="anon-block">E. W.</span> spostrzeżeń czego konsekwencją była wadliwa ocena dowodów,</p> <p>5. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a>, i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie wyjaśnienia niepełnej opinii biegłego wydanej przez dwóch biegłych psychiatrów na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i ustalenia, czy oskarżony ten tempore criminis był poczytalny w sytuacji, w której biegli przy formułowaniu wniosków dokonali prostego automatyzmu - opinii opartej li tylko nie na własnych spostrzeżeniach co do zachowania oskarżonego a powielono opinię biegłych, co do stanu zdrowia oskarżonego z dnia 08 lipca 2009 roku,</p> <p>6. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> poprzez niezwrócenie się przez Sąd z urzędu o aktualną dokumentację medyczną leczenia neurologicznego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, która nie znajdowała się w aktach, a o której na rozprawie w dniu 02 marca 2012 roku <span class="anon-block">E. W. (1)</span> wspomniał wyjaśniając, iż aktualnie leczy się neurologicznie bowiem odczuwa w dalszym ciągu bóle głowy oraz zawroty, która to dokumentacja była niezbędna dla oceny zdrowia psychicznego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, a w konsekwencji dla oceny jego wyjaśnień złożonych w niniejszej sprawie,</p> <p>7. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na uwzględnieniu w wyroku okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, rozstrzygnięcie w wyroku istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz wydanie wyroku na podstawie jedynie części dowodów i nieuwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania przy ich ocenie, co przejawiało się, w szczególności przez przyjęcie za wiarygodne jedynego dowodu obciążającego oskarżonego w postaci pomówienia współoskarżonego przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, pomimo że jego wyjaśnienia są wzajemnie sprzeczne co do opisu okoliczności i rozmów pomiędzy nim a <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i pozostałymi współoskarżonymi, co do roli P. <span class="anon-block">L.</span> w przestępstwie, co do kwot przekazanych <span class="anon-block">W. J.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> i nie korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, jak również nieuwzględnienie przy ocenie dowodów zasad prawidłowego rozumowania, oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co przejawiało się w szczególności poprzez:</p> <p>a) uznanie za wiarygodne tej części wyjaśnień współoskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, w których pomawia <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, a które nie są wiarygodne i nie mogą być jako jedyny dowód podstawą dokonania ustaleń faktycznych albowiem jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i obciążył swoimi wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, jak to sam później wyjaśnił licząc, że nie zostanie zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, a później zgodnie z sugestiami śledczych, zostanie wobec niego orzeczona niższa kara, w sytuacji w której złoży wyjaśnienia zgodne z oczekiwaniami organów ścigania, a przekonanie co do realności takiego rozwiązania mogło być dodatkowo wywołane skutkami cerebrastenii, na którą <span class="anon-block">E. W. (1)</span> cierpiał,</p> <p>b) dokonanie przez Sąd I instancji ustalenia w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, że oskarżony zlecił zabójstwo <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, z punku widzenia wiedzy i doświadczenia życiowego powinna prowadzić do wniosku, że oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, którego córka zaprzestała skutecznie kontaktów z pokrzywdzonym, nie miał motywu do wydania takiego zlecenia zaś pomówienie dokonane przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, biorąc pod uwagę okoliczności jego dokonania i stan zdrowia pomawiającego, nie może być traktowane jako wiarygodny dowód winy,</p> <p>c) dokonanie przez Sąd I instancji ustalenia, że wina <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. J. (1)</span> jest bezsporna i wynika z szeregu dowodów zgromadzonych w sprawie innych niż wzajemne pomówienia, w sytuacji, gdy zarówno analiza materiału dowodowego jak i treść uzasadnienia Sądu wskazuje, że jedynym takim dowodem, na którym Sąd opiera swoje rozumowanie odnośnie ustalenia sprawstwa jest to, iż na działce należącej do <span class="anon-block">T. B. (1)</span> odnaleziono pocisk wystrzelony z lufy pistoletu, z którego strzelano do <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, która to okoliczność samodzielnie nie przesądza o sprawcy zabójstwa, a może być jedynie poszlakom,</p> <p>d) ustalenie w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że w przypadku ustalenia winy <span class="anon-block">P. L. (1)</span> motywem jego działania była zemsta i pragnienie odwetu na <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, że jeśli istotnie dopuścił się zarzucanego mu czynu to motywem jego działania była chęć ochrony rodziny, a w konsekwencji nieprawidłowe jest uznanie, iż motywacja taka zasługiwała na szczególne potępienie,</p> <p>8. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>a) oparcie się przez Sąd, przy uznaniu winy <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, jedynie na części wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, w których pomawia <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i pominięcie pozostałej części jego wyjaśnień z jednoczesnym niewskazaniem w sposób jasny, spójny i logiczny, w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd uznał za wiarygodne jedynie wyjaśnienia, w których pomawia <span class="anon-block">E. W. (1)</span> o dokonanie zlecenia zabójstwa i jednocześnie nie wskazanie przez Sąd w sposób odpowiadając wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> dlaczego nie uznał wersji zdarzeń przedstawionej przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span>,</p> <p>b) nieomówienie przez Sąd I instancji, w uzasadnieniu wyroku istotnych dowodów, a w szczególności opinii biegłych i poprzestanie jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że Sąd daje tym opinią wiarę, co czyni, że uzasadnienie nie spełnia wymogów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, co w konsekwencji narusza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> poprzez uniemożliwienie oskarżonemu polemiki z ustaleniami Sądu zaś Sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->II.</strong> rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu <span class="anon-block">P. L. (1)</span> niewspółmiernie surowej kary w wymiarze bezwzględnej kary. 15 lat pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy w przypadku uznania jego winy za udowodnioną, okoliczności sprawy, a w szczególności dane osobopoznawcze oskarżonego, w tym jego dotychczasową niekaralność, motywy jego działania nie wskazujące na działanie w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, przemawiają za tym, że cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej zostaną spełnione w przypadku wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności w mniejszym rozmiarze oraz, że taka kara da gwarancję, że oskarżony nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem.</p> <p>W oparciu o powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 k.p.k.</a>, wniósł o:</p> <p>1) zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,</p> <p>ewentualnie</p> <p>2) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,</p> <p>ewentualnie</p> <p>3) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w mniejszym wymiarze z jednoczesnym wyeliminowaniem z opisu czynu, że oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> działał w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie (apelacja k. 5648 – 5685).</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego adw. <span class="anon-block">B. T.</span> </span>zarzucił wyrokowi:</p> <p>I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:</p> <p>1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 196;art. 196 § 3)">art. 196 § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 202;art. 202 § 1;art. 202 § 1 pkt. 4)">art. 202 § 1 pkt 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez oparcie dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i jego poczytalności tempore criminis na dowodzie z opinii pisemnej biegłych dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span> i dr <span class="anon-block">E. G. (1)</span> oraz wydanych przez nich opinii ustnych mimo, iż:</p> <p>a) z uwagi na powody osłabiające zaufanie do bezstronności w/w biegłych, w tym fakt:</p> <p>- skierowania przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span> za pośrednictwem jego pełnomocnika, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego przed wydaniem opinii pisemnej przez biegłych i przeprowadzeniem obserwacji psychiatrycznej oskarżonego - zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstw przez dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span> i dr <span class="anon-block">E. G. (1)</span>, w tym przestępstwa wydania fałszywej opinii dotyczącej stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i stwierdzającej jego zdolność do przebywania w warunkach izolacji penitencjarnej;</p> <p>- wskazywania przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w pismach kierowanych do Prokuratora, iż podjęcie przez niego próby samobójczej (w 5 dni po przeprowadzeniu badania przez w/w biegłych), związane był ze złą diagnozą jego stanu zdrowia dokonaną przez biegłego dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span>;</p> <p>- wydania przez dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, jeszcze przed wydaniem przez niego opinii sądowo-psychiatrycznej w niniejszej sprawie - świadectwa lekarskiego dotyczącego stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, jak również nadesłanie do Przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Łodzi pisma, w których stwierdził wprost, iż <span class="anon-block">P. L. (1)</span> „symuluje objawy choroby psychicznej”,</p> <p>- pozostawania dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span> (ordynatora Oddziału Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy Zakładzie Karnym nr 2 w <span class="anon-block">Ł.</span>) i dr <span class="anon-block">E. G. (1)</span> w stosunku podległości służbowej, a zatem w takim stosunku zależności, który podważał w istocie samodzielność w opiniowaniu przez dr <span class="anon-block">E. G. (1)</span>;</p> <p>co w konsekwencji wskazywało jednoznacznie, iż zachodziły powody do wyłączenia tak zarówno dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, jak i dr <span class="anon-block">E. G. (1)</span> od opiniowania w niniejszej sprawie, a zatem wszystkie z wydanych przez nich opinii nie mogły stanowić dowodu, na podstawie którego Sąd czyniłby ustalenia faktyczne w sprawie;</p> <p>b) opinie te były niepełne, albowiem dr <span class="anon-block">J. B. (1)</span> nie brał udziału w obserwacji psychiatrycznej <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, nie miał kontaktu z <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i przez znaczną część czasu, gdy obserwacja była prowadzona (tj. przez okres blisko 2 tygodni) - nie przebywał na terenie Oddziału Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej przy Zakładzie Karnym nr 2 w <span class="anon-block">Ł.</span>, co wynikało wprost z potwierdzonego również przez niego faktu przebywania w tym okresie na urlopie wypoczynkowym;</p> <p>2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez oparcie dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie oceny stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> na niepełnej opinii biegłych dr <span class="anon-block">A. N. (1)</span> i <span class="anon-block">B. H. (1)</span> z <span class="anon-block"> (...) Centrum (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>, która została sporządzona bez przeprowadzenia przez w/w biegłych obserwacji psychiatrycznej <span class="anon-block">P. L. (1)</span> (mimo, iż konieczność przeprowadzenia obserwacji była w niniejszej sprawie uzasadniona, co wynikało również z postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi, którym zlecono przeprowadzenie przez pierwszy zespół biegłych obserwacji psychiatrycznej <span class="anon-block">P. L. (1)</span>) i jedynie oparcie się przez w/w biegłych na jednorazowym badaniu oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> oraz na dowodach wtórnych w postaci dokumentacji sporządzonej przez innych biegłych;</p> <p>3) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> - poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońców oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> o wydanie ustnej opinii uzupełniającej przez biegłych dra J. <span class="anon-block">B.</span> oraz dr <span class="anon-block">E. G.</span> i zakończenie przez Sąd ich przesłuchania na rozprawie głównej, co uniemożliwiło obronie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla oceny stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> i jego poczytalności tempore criminis;</p> <p>4) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> - poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrony o przesłuchanie w charakterze świadka prof. <span class="anon-block">W. G.</span> (lekarza, u którego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> był przez wiele lat leczony z powodu schizofrenii paranoidalnej) mimo, iż:</p> <p>a) możliwe było ustalenie w oparciu o ten dowód przebiegu leczenia <span class="anon-block">P. L. (1)</span> u w/w lekarza psychiatry oraz jego zachowania w trakcie tego leczenia, co wobec zdiagnozowanej przez niego u <span class="anon-block">P. L. (1)</span> choroby psychicznej, było istotnym środkiem dowodowym mogącym uzupełnić prowadzoną przez prof. <span class="anon-block">W. G.</span> dokumentację medyczną, a zatem mieć znaczenie dla procesu opiniowania w przedmiocie stanu zdrowia psychicznego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w niniejszym postępowaniu, nie zaś jak błędnie stwierdził to Sąd meriti - zastępować dowód z opinii biegłych psychiatrów;</p> <p>b) wobec podnoszonego przez oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> (m. in. w jego pismach kierowanych do prokuratora oraz sądu) konfliktu osobistego pomiędzy drem <span class="anon-block">J. B. (1)</span> a <span class="anon-block">prof. W. G.</span> - przesłuchanie prof. <span class="anon-block">G.</span> na te okoliczności miało istotne znaczenie dla oceny zasadności podstaw do wyłączenia dra <span class="anon-block">J. B. (1)</span> od opiniowania w niniejszej sprawie;</p> <p>5) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194)">art. 194 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii biegłego psychologa w celu oceny zdolności do postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń przez oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> oraz wiarygodności psychologicznej <span class="anon-block">E. W. (1)</span> i jego wyjaśnień, mimo iż konieczność taka istniała z uwagi na stan zdrowia oskarżonego w tym jego ciężkie pobicie, uraz czaszki i wskazywaną przez niego cerebrastenię pourazową, a jedynie poprzestanie w tym zakresie na wydaniu przez Przewodniczącego składu orzekającego zarządzenia o dopuszczeniu dowodu z opinii ustnej biegłego <span class="anon-block">T. K.</span> (a zatem niepowołaniu formalnie w/w osoby, jako biegłego w niniejszej sprawie), który:</p> <p>a) li tylko sporządził opinię na potrzeby innego postępowania (w którym <span class="anon-block">E. W. (1)</span> występował w procesowej roli świadka) odnośnie zdolności <span class="anon-block">E. W. (1)</span> do postrzegania oraz odtwarzania spostrzeżeń i nie miał możliwości zapoznania się w sposób pełny z całością materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, jak również nie brał udziału w żadnym z przesłuchań oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, jakie miały miejsce w toku przedmiotowego postępowania;</p> <p>b) nie zapoznał się z całością dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, co miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości procesów poznawczych <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, w tym w szczególności ewentualnej skłonności do konfabulacji, a także przyczyn i motywów zmiany treści składanych przez niego depozycji procesowych;</p> <p>c) nie przeprowadził badań <span class="anon-block">E. W. (1)</span> pod kątem ewentualnych zmian w Ośrodkowym Układzie Nerwowym, tak zarówno badań fizykalnych (tomografii komputerowej), jak również EEG oraz badań psychologicznych, które mogłyby mieć znaczenie dla w/w okoliczności wpływających na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>; </p> <p>6) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art. 192 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie przesłuchania świadka <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> z udziałem biegłego psychologa, a następnie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego tej specjalności oraz lekarza psychiatry - celem oceny stanu zdrowia psychicznego świadka, jego zdolności do postrzegania oraz odtwarzania spostrzeżeń, a także wiarygodności psychologicznej jego zeznań - mimo, iż potrzeba taka wynikała przede wszystkim z uwagi na labilność świadka w składanych depozycjach procesowych, jak również wobec jego oświadczeń dotyczących stanu zdrowia psychicznego i związanych z tym zaburzeń zachodzących w zakresie tego stanu, w tym podawanych przez świadka organicznych zaburzeń osobowości;</p> <p>7) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 3)">art. 170 § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie załączenia przez Sąd całości akt postępowania karnego sygn. akt IV K 1002/11, toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, IV Wydział Karny przeciwko <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span>, mimo iż w w/w aktach mogły znajdować się tak zarówno informacje:</p> <p>a) mogące mieć wpływ na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym w szczególności bilingi połączeń telefonicznych <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span>, mimo iż obrońca oskarżonego na rozprawie głównej w dniu 10 listopada 2013 r. sformułował wprost wniosek o ich załączenie (co do którego Sąd nie wydał jednak jakiejkolwiek decyzji procesowej);</p> <p>b) jak również te dotyczące stanu zdrowia psychicznego świadka <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> i mogące mieć wpływ na dokonanie prawidłowej oceny wartości dowodowej złożonych przez niego zeznań;</p> <p>8) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd dowodu z uzupełniającej opinii biegłych z zakresu genetyki celem stwierdzenia, czy materiał DNA zabezpieczony na przedmiotach znajdujących się w miejscu znalezienia zwłok <span class="anon-block">K. P. (1)</span> (m.in. niedopałków papierosów, zegarka oraz włosów) pochodzą od <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span>, <span class="anon-block">T. B. (1)</span> lub <span class="anon-block">W. J. (1)</span>, co miało istotne znaczenie dla możliwości poczynienia w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, albowiem wydane w sprawie opinie analizowały li tylko materiał porównawczy pobrany od oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span>;</p> <p>9) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.</a> zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> - poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońców oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> o dopuszczenie dowodów z uzupełniającej opinii biegłych z zakresu badania broni i balistyki celem stwierdzenia, czy:</p> <p>- pozostałości prochowe ujawnione na szczotce do czyszczenia broni znalezionej w miejscu pobytu oskarżonego <span class="anon-block">T. B. (1)</span> oraz</p> <p>- pozostałości prochowe powstałe w wyniku dokonania próbnego odstrzału amunicji znalezionej w w/w miejscu są tożsame z pozostałościami prochowymi znalezionymi na cele i odzieży <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, mimo iż przeprowadzenie tego dowodu mogło dostarczyć istotnej poszlaki pozwalającej na weryfikację materiału dowodowego zebranego w sprawie;</p> <p>10) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399)">art. 399 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie pouczenia przez Sąd o możliwości zmiany opisu czynu i przyjęcia znamienia kwalifikującego w postaci „motywacji zasługującej na szczególne potępienie”, co biorąc pod uwagę również fakt, iż Sąd przyjął inny motyw niż ten określony w akcie oskarżenia (a zatem pozbawił obronę możliwości skutecznego dowodzenia okoliczności przemawiających za niezasadnością jego przyjęcia) - w konsekwencji doprowadziło to do istotnego naruszenia prawa do obrony oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span>;</p> <p>11) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez zaniechanie poczynienia przez Sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku jednoznacznych ustaleń faktycznych, w tym w szczególności brak wskazania:</p> <p>a) kiedy, w ocenie Sądu, doszło do zmiany zlecenia pobicia <span class="anon-block">K. P. (1)</span> na jego zabójstwo, co miało istotne znaczenie dla prześledzenia prawidłowości rozumowania Sądu 1 instancji i oceny materiału dowodowego przeprowadzonej w uzasadnieniu skarżonego wyroku, zwłaszcza w sytuacji, gdy z opisu czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. L. (1)</span> wynikało, że jego zachowanie miało mieć miejsce od czerwca 2007 r. do listopada 2007 r.;</p> <p>b) co stało u podstaw w/w zmiany zlecenia, zwłaszcza zważywszy na fakt, iż z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynikało, że do rozstania <span class="anon-block">K. P. (2)</span> z córką <span class="anon-block">P. L. (1)</span> doszło w czerwcu 2007 r.</p> <p>12) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności:</p> <p>A) wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, będących dowodem z tzw. pomówienia, który winien zostać oceniony niezwykle rozważnie i wnikliwie (zwłaszcza w kontekście wielokrotnej zmiany tych wyjaśnień w toku postępowania) oraz bezzasadne uznanie tych z nich za wiarygodne, w których podał on, iż oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> zlecił zabójstwo <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, przy jednoczesnym pominięciu bądź nieprawidłowym rozważeniu istotnych okoliczności wpływających na ocenę ich wartości dowodowej, w tym w szczególności:</p> <p>1) pominięciu faktu doznania przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span> urazu głowy i związanej z tym zdiagnozowanej u niego cerebrastenii pourazowej, a także okoliczności dotyczących jego sytuacji osobistej w momencie jego zatrzymania, w tym w szczególności przebywania przez żonę <span class="anon-block">E. W. (1)</span> w szpitalu na leczeniu onkologicznym oraz podjęcia przez jego syna próby samobójczej;</p> <p>2) zaniechaniu prawidłowego rozważenia faktu wielokrotnej zmiany treści złożonych przez niego wyjaśnień, w tym nie przeprowadzenie przez Sąd oceny tej okoliczności przez pryzmat kryteriów wypracowanych w orzecznictwie dla oceny wiarygodności dowodu z pomówienia;</p> <p>3) bezzasadne zdeprecjonowanie przez Sąd w kontekście oceny wiarygodności poszczególnych z jego wyjaśnień - faktu wcześniejszego podjęcia przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span> współpracy z organami ścigania, która doprowadziła do uchylenia wobec niego w przeszłości tymczasowego aresztowania;</p> <p>4) jedynie zbiorcze ocenienie poszczególnych z wyjaśnień złożonych przez <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, bez jednoczesnej szczegółowej analizy w zakresie sprzeczności zachodzących w obrębie poszczególnych z jego depozycji procesowych;</p> <p>B) wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">W. J. (1)</span>, będących podobnie, jak wyjaśnienia <span class="anon-block">E. W. (1)</span> dowodem z pomówieniem współoskarżonego, w tym w szczególności:</p> <p>1) pominięcie w kontekście oceny ich wartości dowodowej, faktu odczytania przed jego przesłuchaniem w postępowaniu przygotowawczym (które miało miejsce w dniu 20 listopada 2008 r.) – protokołu zawierającego wyjaśnienia współpodejrzanego <span class="anon-block">E. W. (1)</span> (ujawnionych w istocie z naruszeniem przepisów procesowych o sposobie przeprowadzania konfrontacji) - co miało istotne znaczenie tak zarówno dla oceny spontaniczności i swobody wypowiedzi oskarżonego, jak również dla oceny wiarygodności przedstawionej przez niego relacji;</p> <p>2) zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd oceny, czy wobec labilność w relacjach przedstawianych w jego wyjaśnieniach możliwe jest, biorąc pod uwagę wymogi wskazywane w judykaturze, jakim powinien odpowiadać dowód z pomówienia współoskarżonego - czynienie na podstawie tego dowodu ustaleń faktycznych w sprawie.</p> <p>C) wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> złożonych w postępowaniu sądowym i bezzasadne uznanie ich przez Sąd za pozbawione przymiotu wiarygodności, w tym w szczególności:</p> <p>1) bezzasadne zdeprecjonowanie tych wyjaśnień poprzez wskazanie, iż stanowią one „wyuczoną lekcję”, co miało w ocenie Sądu wiązać się z udzielaniem przez oskarżonego odpowiedzi wyłącznie na pytania swojego obrońcy, podczas gdy, po zakończeniu odpowiedzi na w/w pytania, oskarżony wyjaśniał spontanicznie, a nadto składał uzupełniające wyjaśnienia w toku dalszego postępowania jurysdykcyjnego, w tym także udzielał odpowiedzi na pytania Sądu;</p> <p>2) sprowadzenie dokonywanej analizy w istocie do wskazania, iż wyjaśnienia to stoją w sprzeczności z dowodami na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny, przy jednoczesnym braku odniesienia się przez Sąd do istotnych kwestii podnoszonych w relacji przedstawionej przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span>;</p> <p>D) zeznań świadka <span class="anon-block">P. K. (2)</span>, w szczególności w kontekście oceny wartości dowodowej zeznań <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> i bezzasadne zdeprecjonowanie przez Sąd ich wartości dowodowej, w zakresie w jakim wskazywał na uzyskane przez niego informacje dotyczące dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span> przez <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> oraz pominięcie w odniesieniu do w/w dowodów:</p> <p>a) zeznań <span class="anon-block">W. C.</span>, w których wskazywał, że <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> jest osobą nieobliczalną;</p> <p>b) zeznań <span class="anon-block">P. W.</span>, który podał, iż <span class="anon-block">K.</span> bał się do tego stopnia <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span>, iż „na jego widok trzęsły mu się ręce”;</p> <p>c) badania <span class="anon-block">E. Ł. (1)</span> przy użyciu wariografu, z którego wynikała, jego wiedza na temat realiów zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>;</p> <p>a nadto:</p> <p>13) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> - poprzez sprzeczność w uzasadnieniu wyroku Sądu meriti, polegającą na ustaleniu z jednej strony, iż oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> działał w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie, z drugiej zaś przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> było związane z zachowaniem samego pokrzywdzonego „szkodzącego i naruszającego dobra prawne członków jego rodziny” , zaś zirytowanie i zdenerwowanie <span class="anon-block">P. L. (1)</span> działaniami <span class="anon-block">K. P. (1)</span> było społecznie zrozumiałe i „rodzące sprzeciw przeciwko niepoprawnemu zachowaniu pokrzywdzonego”.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 437;art. 437 § 2)">art. 427 § 1 i art. 437 § 2 k.p.k.</a> obrońca wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję podżegania do przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> i wymierzenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia;</p> <p>ewentualnie</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (apelacja k. 5559 – 5591).</p> <p>Identycznej treści wniosek obrońca zawarł w piśmie z dnia 30 października 2014 r., w którym w uzupełnieniu argumentacji przedstawionej w apelacji wskazał ponadto na zarzuty obrazy prawa procesowego, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> – poprzez pominięcie w kontekście dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych oraz oceny wiarygodności osobowych źródeł dowodowych – informacji płynących z zeznań świadków <span class="anon-block">D. P. (1)</span> i <span class="anon-block">E. P. (1)</span>, z których wynikało, iż na początku września 2007 r. <span class="anon-block">K. P. (3)</span> został pobity, co miało istotne znaczenie dla ustalenia czy zostało zrealizowane zlecenie jego pobicia, o którym w swoich wyjaśnieniach mówił oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span>;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> – poprzez zaniechanie przez sąd:</p> <p>a) zadania współoskarżonym <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, <span class="anon-block">W. J. (3)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> pytań dotyczących tego czy faktycznie zrealizowali oni na początku września 2007 r. (zlecone przez <span class="anon-block">P. L. (1)</span>) pobicie <span class="anon-block">K. P. (1)</span> – mimo, iż Sąd Okręgowy w toku postępowania jurysdykcyjnego miał taką możliwość albowiem w/w oskarżeni zadeklarowali wolę udzielania odpowiedzi na pytania Sądu;</p> <p>b) zadania oskarżonemu <span class="anon-block">E. W. (1)</span> pytań na okoliczność korespondencji kierowanej przez niego do Prokuratora (po uprzednim okazaniu w/w pisma), celem ustalenia motywu, którym kierował się oskarżony wnosząc o jego ponowne przesłuchanie na etapie postępowania przygotowawczego, co miało znaczenie dla ustalenia wartości dowodowej poszczególnych jego wyjaśnień;</p> <p>c) zadania oskarżonemu <span class="anon-block">W. J. (1)</span> pytań dotyczących pism kierowanych przez niego do Sądu, w których wnosił o zmianę jego obrońcy z urzędu oraz ustalenia związku tego faktu z treścią składanych przez niego wyjaśnień (k. 6377-6388).</p> <p>Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi (sygn. akt II AKa 256/13) zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> w ten sposób, że uzupełnił podstawę prawną skazania P. <span class="anon-block">L.</span> o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 pkt. 1)">pkt. 1</a> wyeliminował sformułowanie, iż „działał w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie”, wymierzoną oskarżonemu karę złagodził do 13 lat pozbawienia wolności i uchylił środek karny pozbawienia praw publicznych (k. 6758).</p> <p>Po rozpoznaniu kasacji wywiedzionych przez obrońców oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> Sąd Najwyższy w dniu 14 kwietnia 2016 r. uchylił powyższy prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi (k. 6998-7010).</p> <p>W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Apelacyjny w Łodzi:</p> <p>- prokurator wniósł o wydanie wyroku takiej samej treści, jak uczynił to Sąd Apelacyjny w dniu 26 lutego 2015 r. w sprawie II AKa 256/13;</p> <p>- obrońca oskarżonego <span class="anon-block">adw. P. K.</span> cofnął zawarty w apelacji wniosek o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, domagając się wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie - zmianę kwalifikacji prawnej czynu i stosowne orzeczenie o karze;</p> <p>- obrońca oskarżonego <span class="anon-block">adw. J. D.</span> popierał złożoną apelację, wnosząc o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, a ewentualnie – o zmianę wyroku i znaczne złagodzenie orzeczonej kary;</p> <p>- obrońca oskarżonego <span class="anon-block">adw. B. T.</span> cofnął zawarty w apelacji wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego, zaś w przypadku uznania, że zachowanie oskarżonego stanowiło podżeganie do podżegania do zabójstwa – o wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Nadto, w imieniu wszystkich obrońców, przyłączył się do zawartego w apelacji prokuratora wniosku o zmianę wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. L.</span> – w związku z niepowołaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (k. 7085o.-<span class="anon-block"> (...)</span>).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacje zasługiwały na uwzględnienie, jakkolwiek nie w takim zakresie i nie w taki sposób, jak domagali się tego skarżący.</p> <p>Czynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, iż Sąd Okręgowy procedując w przedmiotowej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i szczególnie wnikliwy, wyczerpując wszystkie dostępne możliwości dowodowe, by na tej podstawie następnie ustalić i przesądzić czy istniały podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">P. L.</span> zarzuconego mu przestępstwa.</p> <p>Analiza materiału aktowego w przełożeniu na pisemne motywy zaskarżonego wyroku przekonuje jednoznacznie, iż sąd meriti przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy respektował zasady procesowe, a wśród nich m.in. zasadę prawdy materialnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>), zasadę bezstronności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>) i zasadę in dubio pro reo (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>). Poczynione przez ten sąd ustalenia faktyczne wolne są od błędów, wyrastając z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>). Ocena istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, w tym zwłaszcza wyjaśnień, jakie w toku całego postępowania prezentował oskarżony <span class="anon-block">P. L.</span>, jak i pozostali współoskarżeni: <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">W. J.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span>, zaprezentowana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, jest prawidłowa i w żadnym razie nie uchybia regule wskazanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd meriti wyczerpująco i wnikliwie wykazał, które z wielu relacji prezentowanych przez poszczególnych oskarżonych zasługują na danie im wiary, a którym z nich atrybutu wiarygodności przyznać nie można i jakie są przyczyny takiej właśnie oceny. Równie wyczerpująco i wnikliwie odniósł się do dowodów z zeznań przesłuchanych świadków, opinii biegłych i zgromadzonych dokumentów oraz ich znaczenia dla oceny wyjaśnień oskarżonych oraz dokonywanych następnie ustaleń. Argumentacja przywołana w tej materii na str. 43-111 uzasadnienia jest logiczna i przekonująca, czyniąc zadość tak wskazaniom wiedzy, jak i zasadom doświadczenia życiowego. Ponieważ zaś sąd ad quem w pełni ją podziela, nie ma podstaw do ponownego jej przytaczania, gdyż oznaczałoby to proste jej powielenie (powtórzenie).</p> <p>Dodać przy tym jedynie należy, że polskiej procedurze karnej nieznany jest podział dowodów na pełnowartościowe, mniej wartościowe, czy niepełnowartościowe. Takiego jakościowego różnicowania dowodów zakazuje bowiem wprost zasada swobodnej oceny dowodów, wymagając np. skonfrontowania dowodu z wyjaśnień, w których pomawia się inne osoby, z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, a następnie dokonania oceny wiarygodności tych wyjaśnień. Istotą oceny każdego z przeprowadzonych dowodów jest przecież baczenie na jego treść, nie zaś jego pochodzenie. Okoliczność zaś, że z dokonaną przez sąd <em> <!-- -->a quo</em> oceną dowodów niektórzy ze skarżących nie zgadzają się, nie oznacza jeszcze, że w przedmiotowej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia unormowań <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Jak przecież wskazuje się w orzecznictwie, „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a>” (zob. np. postanowienie SN z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt III KK 20/16). Co więcej, odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i w związku z powyższym nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> Dlatego też odmówienie wiary niektórym wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu (por. postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II KK 360/15, Legalis nr 1398602).</p> <p>Prawidłowości w procedowaniu przez sąd a quo, w tym zwłaszcza w procesie gromadzenia dowodów, jak i słuszności wyprowadzonych przez ten sąd wniosków odnoszących się do ich oceny, nie mogły więc podważyć zarzuty podniesione we wskazanej materii przez obrońców oskarżonego w wywiedzionych apelacjach i przywołana na ich poparcie argumentacja.</p> <p>Nadto sąd ad quem pominął załączone do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> <span class="anon-block">adw. J. D.</span> opinie prywatne. Niezależnie bowiem, że pomiędzy datą złożenia skargi odwoławczej a chwilą orzekania doszło do zmiany stanu prawnego i obecnie, zgodnie z treścią znowelizowanego z dniem 1 lipca 2015 r. unormowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 393;art. 393 § 3)">art. 393 § 3 k.p.k.</a>, opinia prywatna jako dokument prywatny może być dowodem w sprawie, to jednak nadal nie oznacza to zrównania statusu opinii prywatnej z opinią biegłego. W dalszym ciągu bezspornym jest więc, że w razie konieczności stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych konieczne jest dopuszczenie dowodu z opinii biegłego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 k.p.k.</a>), zaś stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 200;art. 200 § 1)">art. 194 oraz art. 200 § 1 k.p.k.</a> – opinia uzyskuje status opinii biegłego, jeżeli pochodzi od biegłego powołanego przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze i musi zostać sporządzona po akcie powołania. Z tych też powodów, niewątpliwie stanowiących ustawowe ograniczenia, opinia prywatna, choć stanowi dowód, nie może być podstawą dokonywania przez organ procesowy ustaleń faktycznych w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych.</p> <p>Ponieważ niektóre z uchybień zarzucanych Sądowi Okręgowemu powtarzały się w skargach apelujących, nie ma przeszkód, zdaniem sądu ad quem, by w tym zakresie odnosić się do nich zbiorczo.</p> <p>I tak na uwzględnienie nie zasługiwały te z zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonego <span class="anon-block">adw. B. T.</span> i <span class="anon-block">adw. J. D.</span>, które tyczyły poczynionych przez sąd meriti ustaleń w zakresie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>, a które – zdaniem skarżących - dokonane zostały z naruszeniem wymienionych w apelacjach przepisów postępowania (pkt 1-4 apelacji <span class="anon-block">adw. B. T.</span>; pkt 5 apelacji <span class="anon-block">adw. J. D.</span>).</p> <p>Wymowa tych ustaleń, zamieszczonych na str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jest jednoznaczna i wyraża się w braku podstaw do kwestionowania stanu poczytalności oskarżonego (mimo schizofrenii rozpoznanej u P. <span class="anon-block">L.</span> w przeszłości). Próba podważenia ich prawidłowości o tyle musi być skazana na niepowodzenie, że skarżący nie wykazali, by opinie wydane przez biegłych lekarzy psychiatrów: J. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span> oraz <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. H.</span>, stanowiące podstawę poczynionych w tej materii ustaleń, istotnie były opiniami niepełnymi, bądź też, by do ich wydania doszło w sytuacji osłabiającej zaufanie do któregokolwiek z biegłych.</p> <p>Sąd Okręgowy (str. 110-111 uzasadnienia) wyjaśnił dlaczego w przedmiotowej sprawie dostrzegł potrzebę wypowiedzenia się przez inny (drugi) zespół biegłych w przedmiocie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>, jak również przekonująco i logicznie wykazał, z jakich powodów uznaje zarówno wydane przez biegłych lekarzy psychiatrów J. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span> oraz <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. H.</span> opinie, jak i opinię biegłej psycholog <span class="anon-block">M. C.</span>, za pełnowartościowe dowody - nie znajdując jakichkolwiek powodów do zakwestionowania ani wyników przeprowadzonych przez biegłych badań, ani tym bardziej słuszności wyprowadzonych przez biegłych wniosków.</p> <p>Argumentacja zaprezentowana w apelacjach dla wykazania, że wyrażone przez sąd meriti stanowisko jest nieprawidłowe nie może być więc uznana za trafną.</p> <p>Skarżący (<span class="anon-block">adw. B. T.</span>), formułując określonej treści zastrzeżenia pod adresem biegłych <span class="anon-block">J. B.</span> oraz <span class="anon-block">E. G.</span> i wydanych przez nich opinii (na piśmie oraz ustnie), zapomina przede wszystkim, że sam oskarżony <span class="anon-block">P. L.</span> przyznał, iż w początkowej fazie postępowania symulował chorobę psychiczną, jak również nie dostrzega, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem - sam fakt podległości służbowej pomiędzy biegłymi (a więc bez jednoczesnego wykazania, że tego rodzaju relacja istotnie rodziła wątpliwości co do bezstronności czy samodzielności biegłego) zasadniczo nie może być postrzegany w kategorii przesłanki wyłączającej biegłego stosownie do unormowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 202;art. 202 § 4)">art. 202 § 4 k.p.k.</a>, a więc okoliczności „osłabiającej zaufanie do bezstronności biegłych” (zob. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II KK 216/13, Legalis nr 776807).</p> <p>Nie do zaakceptowania jest i to twierdzenie obrońcy, że opinia autorstwa wymienionych biegłych jest opinią niepełną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> z tego już tylko powodu, że biegły <span class="anon-block">J. B.</span> nie był obecny podczas całego okresu obserwacji psychiatrycznej oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>, ponieważ korzystał z urlopu wypoczynkowego. Przy takim sposobie rozumienia obserwacji sądowo-psychiatrycznej, jak przyjmuje obrońca, należałoby założyć absolutną konieczność stałej obecności lekarzy opiniujących w czasie obserwacji, co – jak się wydaje – jest nie tylko nieracjonalne, ale i nieuzasadnione. Nie może przecież budzić wątpliwości, że obserwacja w zakładzie leczniczym, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 203;art. 203 § 1)">art. 203 § 1 k.k.</a>, to nie wyłącznie kontakt z opiniującymi biegłymi, lecz przede wszystkim pobyt w ściśle określonych warunkach (tu: oddziału psychiatrycznego przy ZK nr 2 w <span class="anon-block">Ł.</span>, gdzie poza personelem medycznym przebywają ponadto inni pacjenci), w czasie którego oskarżony jest poddawany niezbędnym badaniom, w tym m.in. psychologicznym, jak również wykonuje się względem niego inne czynności w ramach prowadzonej obserwacji, np. dokumentując podejmowane zachowania czy obserwowane reakcje. Wymóg bezwzględnej jednoczesnej obecności lekarzy opiniujących nie stanowi więc warunku koniecznego prawidłowej obserwacji, skoro dopiero cały udokumentowany jej przebieg i uzyskane wyniki staną się przedmiotem analizy biegłych wypowiadających się w przedmiocie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Dodać przy tym należy, że obrońca nie wykazał, aby absencja biegłego dr <span class="anon-block">J. B.</span> spowodowała, że lekarz ten nie zapoznał się z całością sporządzonej z obserwacji P. <span class="anon-block">L.</span> dokumentacji bądź też, że w czasie nieobecności wymienionego biegłego miały miejsce sytuacje czy wydarzenia, które nie znalazły odzwierciedlenia w wydanej następnie opinii.</p> <p>Równie nietrafne są zastrzeżenia sformułowane przez obu w/w obrońców oskarżonego w odniesieniu do drugiej pary biegłych lekarzy psychiatrów, tj. <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. H.</span>. Do takiej konstatacji uprawnia przede wszystkim fakt, iż to do samych biegłych lekarzy psychiatrów należy decyzja o potrzebie zgromadzenia czy przeprowadzenie dodatkowych badań, podobnie zresztą jak zgłoszenie konieczności przeprowadzenia obserwacji w warunkach zakładu psychiatrycznego. Skoro więc wymienione biegłe, wydając opinię, takiej konieczności nie stwierdziły, to brak podstaw do kwestionowania i poddania w wątpliwość zawartych w opinii rozpoznania i wniosków końcowych – tym bardziej zwłaszcza, że były zbieżne z wnioskami sformułowanymi przez biegłych <span class="anon-block">J. B.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span>.</p> <p>Zarzuty sformułowane w pkt. 3, 4 i 9 skargi apelacyjnej <span class="anon-block">adw. B. T.</span> również nie podlegały uwzględnieniu.</p> <p>Nie jest bowiem rolą sądu dopuszczanie wszelkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez uczestników postępowania, gdyż nie temu ma służyć unormowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170)">art. 170 k.p.k.</a> Przyjęcie poglądu przeciwnego oznaczałoby konieczność uwzględniania wszystkich wniosków tego rodzaju, opierając się na założeniu, że być może treść przeprowadzonych dowodów będzie mogła mieć jakieś znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może być zaś najmniejszych wątpliwości, że w postępowaniu dowodowym nie chodzi o swoiste mnożenie bytów procesowych w celu sprawdzenia czy za pomocą określonego dowodu da się wyprowadzić kolejną wersję zdarzenia bądź też w celu sprawdzenia hipotezy wnioskodawcy – czy ewentualnie nie okaże się przydatna w postępowaniu. Obowiązkiem sądu jest bowiem podejmowanie wyłącznie takich czynności procesowych, które służą realizacji celu głównego procesu, jakim jest rozstrzygnięcie bez zbędnej zwłoki o prawnej odpowiedzialności oskarżonego w zakresie stawianego mu przez oskarżyciela zarzutu.</p> <p>Zarzucanie więc Sądowi Okręgowemu, że bezpodstawnie oddalił zgłoszone wnioski dowodowe, w postaci określonej w apelacji obrońcy, jawi się w realiach przedmiotowej sprawy jako wysoce niezrozumiałe. Sąd meriti przecież, podejmując kontestowane przez skarżącego decyzje procesowe, nie tylko zasadnie w realiach przedmiotowej sprawy odwołał się do unormowań <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.</a>, prawidłowo czyniąc z nich podstawę wydanych rozstrzygnięć, lecz ponadto przekonująco i logicznie je uzasadnił.</p> <p>Trafne natomiast okazały się te zarzuty, które pod adresem zaskarżonego wyroku, tu: w odniesieniu do dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">E. W.</span>, obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">adw. B. T.</span> i <span class="anon-block">adw. J. D.</span> sformułowali w pkt. 5 (<span class="anon-block">adw. B. T.</span>) oraz pkt. 1-4, 6 (<span class="anon-block">adw. J. D.</span>) swoich apelacji. Zastrzec jednak jednocześnie należy, że wymowa dostrzeżonych uchybień, a co za tym idzie – ich ewentualnego wpływu na treść wydanego w przedmiotowej sprawie wyroku, o tyle są już pozbawione znaczenia, że wady w procedowaniu przez sąd meriti zostały usunięte w postępowaniu odwoławczym, zaś wyniki przeprowadzonych w postępowaniu apelacyjnym czynności nie podważają prawidłowości ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy i wysnutych na ich podstawie wniosków.</p> <p>Rzeczywiście bowiem sąd I instancji sięgnął do dowodu z opinii biegłego psychologa T. <span class="anon-block">K.</span> w sytuacji, gdy T. <span class="anon-block">K.</span>, dopiero przed swoim przesłuchaniem uzyskał status biegłego (na rozprawę wezwano go bowiem wyłącznie w charakterze świadka) i mimo, iż nie miał kontaktu z oskarżonym <span class="anon-block">E. W.</span>, jak również nie przeprowadził stosownych badań dla potrzeb wydawanej opinii – wydał opinię (ustną) w przedmiocie zdolności postrzegania przez oskarżonego <span class="anon-block">E. W.</span> faktów, zdarzeń, okoliczności i ich odtwarzania (k. 4234-4238). Oparcie się przez sąd meriti na dowodzie z w/w opinii i płynących z niej wnioskach (str. 109-110 uzasadnienia), skoro w świetle protokołu rozprawy z dnia 2 marca 2012 r. nie może być wątpliwości, iż jej kanwę stanowiło postępowanie w innej sprawie, tu: przed Sądem Rejonowym dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadzone pod sygn. akt IV K 456/08, w której <span class="anon-block">E. W.</span> jako pokrzywdzony składał zeznania w charakterze świadka, niewątpliwie więc było błędne i nieuprawnione.</p> <p>Przeprowadzone przed sądem ad quem dowody z opinii biegłej psycholog <span class="anon-block">A. T.</span> (k. 6315-6322, 6477o.-<span class="anon-block"> (...)</span>) oraz biegłych lekarzy psychiatrów J. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span> (k. 6476o.-<span class="anon-block"> (...)</span>), odnoszące się do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego <span class="anon-block">E. W.</span>, nie dały jednak podstaw do zakwestionowania słuszności stanowiska Sądu Okręgowego. Po pierwsze zauważyć należy, że wymienione opinie zawierają w swych treściach zbieżne wnioski, prowadzące do konstatacji, iż tak z powodów psychologicznych, jak i psychiatrycznych brak jest podstaw do kwestionowania zdolności postrzegania oraz rejestrowania i odtwarzania zdarzeń przez <span class="anon-block">E. W.</span>. Ani doznany w przeszłości przez wymienionego oskarżonego uraz, ani stwierdzone u <span class="anon-block">E. W.</span> objawy cerebrastenii pourazowej nie skutkowały bowiem jakimikolwiek negatywnymi zmianami, które prowadziłyby do zaburzeń jego pamięci. Po drugie zaś, wnioski wysnute przez biegłych <span class="anon-block">A. T.</span>, J. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span> wpisują się w konkluzje wyprowadzone przez sąd meriti zaprezentowane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, potwierdzając ich trafność.</p> <p>Uwzględnieniu nie podlegały natomiast zarzuty, jakie obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> <span class="anon-block">adw. B. T.</span> sformułował w pkt. 6-8 apelacji oraz w piśmie stanowiącym jej uzupełnienie (k. 6377-6378). Niezależnie od sposobu ich ujęcia, tu: w postaci uchybień o charakterze proceduralnym, nie sposób nie dostrzec, że co do zasady związane są one z kwestionowaniem ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy, stanowiąc wyraz forsowania przez skarżącego własnych i do tego wyłącznie polemicznych poglądów w tej kwestii, zmierzających do wykazania istnienia innej, odmiennej niż stanowiąca podstawę zaskarżonego wyroku, wersji wydarzeń.</p> <p>Możliwość przeciwstawienia ocenom i ustaleniom sądu odmiennego poglądu, bez jednoczesnego wykazania, że ocena dowodów zaprezentowana w zaskarżonym wyroku jest sprzeczna z zasadami logiki czy doświadczeniem życiowym, nie wystarczy jednak do zaaprobowania stanowiska apelującego. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika przecież jednoznacznie, że wszystkim istotnym dla rozstrzygnięcia dowodom, a wśród nich także zeznaniom świadka <span class="anon-block">E. Ł.</span> sąd meriti poświęcił wiele uwagi, zaś wnikliwa i wręcz drobiazgowa analiza jego depozycji skutkowała całkowicie uprawnioną w realiach przedmiotowej sprawy, pozostającą pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i zaaprobowaną przez sąd odwoławczy, konkluzją co do wartości dowodowej jego zeznań (str. 83 uzasadnienia), co – jak się wydaje – umknęło obrońcy, gdy formułował określonej treści zarzuty. Z kolei eksponowana przez skarżącego (uzupełniająco) okoliczność związana z możliwością pobicia pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. P.</span> we wrześniu 2007 r. (o czym zeznawały <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">E. P.</span>) w żadnym razie nie przesądza, iż przebieg zdarzeń stanowiących przedmiot rozpoznania był inny niż wynika to z ustaleń Sądu Okręgowego.</p> <p>Z powodów wskazanych na wstępie niniejszych rozważań nie mieli również racji wszyscy obrońcy oskarżonego zarzucając sądowi a quo obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">P. L.</span>, <span class="anon-block">E. W.</span> i <span class="anon-block">W. J.</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">P. K.</span> (pkt 12. A.-D. apelacji obrońcy <span class="anon-block">adw. B. T.</span>, pkt 7 i 8 apelacji <span class="anon-block">adw. J. D.</span> ) i w rezultacie błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku (pkt II. apelacji obrońcy <span class="anon-block">adw. P. K.</span>).</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżących, sąd meriti dokonał szczególnie wnikliwej i dogłębnej oceny materiału dowodowego, jaki został zebrany w przedmiotowej sprawie, a swoje stanowisko w tym względzie przekonująco i logicznie umotywował. Z pola uwagi sądu I instancji nie umknęło więc ani to, że w związku z zarzutami dotyczącymi zabójstwa <span class="anon-block">K. P.</span> wszyscy oskarżeni, a więc także oskarżony <span class="anon-block">P. L.</span>, złożyli w tej sprawie wielokrotnie i do tego zmienne w swej treści wyjaśnienia, ani też, że w toku prowadzonego postępowania tak oskarżeni, jak i ich obrońcy, zwłaszcza P. <span class="anon-block">L.</span>, bezskutecznie podejmowali wysiłki zmierzające do wykazania, że za zabójstwo <span class="anon-block">K. P.</span> odpowiedzialne są inne osoby niż występujący w sprawie oskarżeni bądź też – że, co najmniej, zachodzą w tej kwestii nieusuwalne wątpliwości. Postawa procesowa prezentowana przez oskarżonych, w tym P. <span class="anon-block">L.</span>, obligowała sąd a quo do szczególnej wnikliwości i skrupulatności w ocenie wyjaśnień wszystkich oskarżonych. Co więcej, analiza tych wyjaśnień nie mogła pozostawać w oderwaniu od pozostałych dowodów zebranych w sprawie i skupiać się wyłącznie na wybranych fragmentach wypowiedzi oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> (czy pozostałych oskarżonych), w tym zwłaszcza tych, które były dla niego (dla nich) korzystne. Przeciwnie, ocena tego rodzaju dowodu musiała mieć charakter analizy wszechstronnej i wnikliwej, wieloaspektowej i konfrontacyjnej, jak również odnosić się do całokształtu zgromadzonych dowodów, a więc nie tylko dowodów osobowych, lecz także do dowodów rzeczowych, jak i wydanych w sprawie opinii biegłych.</p> <p>Jedynie dla porządku przypomnieć należy, że nie stanowi pominięcia dowodu sytuacja, gdy sąd orzekający dokonał jego oceny i jednocześnie uznał go za niewiarygodny, podobnie jak nie można w kategorii „dowolności” oceniać dokonanego ustalenia, nawet jeżeli nie wynika ono z konkretnego dowodu. W tym ostatnim przypadku bowiem ustalenie może stanowić wynik wnioskowania ze wszystkich lub poszczególnych dowodów, które uznano za wiarygodne. Jeżeli zaś jednocześnie w tym wnioskowaniu nie można znaleźć luk, nielogiczności i sprzeczności, to takich ustaleń nie sposób skutecznie zakwestionować.</p> <p>Pisemne motywy zaskarżonego wyroku przekonują, że Sąd Okręgowy w pełni wywiązał się ze spoczywającego na nim obowiązku odnoszącego się tak do oceny całokształtu istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, jak i umotywowania zajętego w tej kwestii stanowiska, dlatego też nie sposób uznać, że dokonana przez sąd a quo ocena dowodów uchybiała ponadto unormowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> </p> <p>Po pierwsze podkreślić należy, że obraza przepisów postępowania w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> nie może mieć wpływu na treść orzeczenia, jak wymaga tego przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>, skoro pisemne motywy sporządza się po jego wydaniu. Zatem uzasadnienie wyroku dotknięte istotnymi wadami, tylko wówczas może prowadzić do zmiany, bądź uchylenia wyroku, jeżeli wady te uniemożliwiają poddanie zapadłego orzeczenia merytorycznej kontroli, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Po drugie zaś, jeżeli nawet uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest nadmiernie lakoniczne, nie ma to znaczenia dla orzekania. Przedmiotem oceny sądu odwoławczego nie jest bowiem treść uzasadnienia wyroku, lecz sam wyrok w kontekście przeprowadzonych na rozprawie dowodów oraz dochowania reguł i gwarancji procesowych.</p> <p>Na gruncie powyższych uwag nie sposób nie dostrzec, że podnoszone przez wszystkich apelujących obrońców uchybienie nie miało najmniejszego przełożenia na realia przedmiotowej sprawy. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku czyniły zadość wymogom ustawowym i wbrew twierdzeniom autorów apelacji – umożliwiały dokonanie pełnej i rzetelnej kontroli odwoławczej i w żadnym razie nie naruszały prawa do obrony oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>.</p> <p>Chybiony był przy tym zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, przywołany zbiorczo w powiązaniu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> – podniesiony w apelacji przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">adw. J. D.</span>.</p> <p>Zauważyć bowiem należy, że stawianie jednocześnie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> jest w równym stopniu nieuzasadnione, co i nielogiczne, ponieważ wskazane unormowania mają charakter rozłączny. Jeżeli bowiem skarżący poddaje w wątpliwość słuszność dokonanej analizy materiału dowodowego, czyli innymi słowy kwestionuje jego ocenę, to takiej sytuacji dotyczy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a nie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne są uzależnione od np. dania wiary określonym dowodom, a więc zeznaniom pokrzywdzonego lub wyjaśnieniom oskarżonego, to brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em>, a ewentualne zastrzeżenia do co oceny wiarygodności konkretnego dowodu mogą podlegać rozstrzygnięciu wyłącznie w płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach swobodnej oceny dowodów, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Nadto, zgodnie z utrwalonym już poglądem „dla oceny, czy nie został naruszony zakaz <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Reguła z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> nie może być wykorzystywana do uproszczonego traktowania wszelkich wątpliwości zachodzących w procesie” (zob. postanowienie SN z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV KK 8/16). Innymi słowy, przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> odnosi się wyłącznie do wątpliwości, które powziął (ma) i których nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś do wątpliwości obrońcy, co do prawidłowości rozstrzygnięcia przez ten sąd.</p> <p>Z tych wszystkich względów zarzuty obrony, tym także formułowane przez samego oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> w kierowanych do sądu pismach, zmierzające do wykazania, że przebieg zdarzenia stanowiącego przedmiot rozpoznania był inny niż przyjęty przez Sąd Okręgowy, a zachowanie oskarżonego co najwyżej winno być rozpatrywane na gruncie odpowiednich przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> odnoszących się - najogólniej rzecz ujmując - do podżegania do przestępstwa pobicia, a więc ramach kwalifikacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> (<span class="anon-block">adw. B. T.</span>) bądź <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> (<span class="anon-block">adw. P. K.</span>), nie podlegały uwzględnieniu.</p> <p>Na uwzględnienie zasługiwał natomiast, podniesiony przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> <span class="anon-block">adw. P. K.</span> zarzut obrazy prawa procesowego, mającej wpływ na treść wyroku, a polegającej na naruszeniu przez sąd meriti <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> </p> <p>Istotnie bowiem, mimo dokonania prawidłowej oceny całokształtu istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów i poczynienia na tej podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych odnoszących się do osoby oskarżonego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w ramach postawionego mu zarzutu, Sąd Okręgowy nie zadbał, by opis przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. L. (1)</span> czynu odpowiadał tak kompletowi znamion czynu zabronionego, którego dopuścił się oskarżony, jak i, by jednocześnie stanowił zrelatywizowany do dokonanych ustaleń opis rzeczywiście podjętego przez <span class="anon-block">P. L.</span> zachowania. Zaniechania w tej kwestii, jak równie słusznie zauważył wymieniony skarżący, skutkowały nadto przyjęciem niewłaściwej, w znaczeniu niepełnej (niezupełnej) kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego.</p> <p>Z treści opisu czynu przyjętego przez sąd a quo, a zamieszczonego w pkt. 1 zaskarżonego wyroku wynikało, że oskarżony <span class="anon-block">P. L. (1)</span> podżegał <span class="anon-block">E. W. (1)</span>, a za jego pośrednictwem – <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span> do dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>. Tymczasem, gdy wziąć pod uwagę dokonane przez sąd meriti ustalenia faktyczne, nie może budzić wątpliwości, że postępowanie oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> wyrażało się w zleceniu znalezienia osoby gotowej spowodować, aby <span class="anon-block">K. P. (1)</span> „odczepił się” od córki oskarżonego <span class="anon-block">R.</span>, a nadto, że treść owego zlecenia została zmodyfikowana z pobicia na zabójstwo. Z ustaleń tych nie wynika jednak, by oskarżony <span class="anon-block">P. L.</span> podżegał bezpośrednich sprawców zabójstwa <span class="anon-block">K. P.</span>, a więc oskarżonych <span class="anon-block">W. J. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span>. Przeciwnie, z ustaleń tych wynika jedynie, że oskarżony <span class="anon-block">P. L.</span>, zwrócił się wyłącznie do oskarżonego <span class="anon-block">E. W.</span>, by ten znalazł osoby gotowe podjąć się dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P.</span>. To zaś prowadzi do konkluzji, że istotę podjętego przez oskarżonego P. <span class="anon-block">L.</span> zachowania stanowiło podżeganie <span class="anon-block">E. W.</span> nie do zabójstwa pokrzywdzonego, lecz wyłącznie do znalezienia i nakłonienia innych osób do tego, by spowodowały śmierć wymienionego mężczyzny.</p> <p>Równie nieprawidłowo Sąd Okręgowy ujął czas przestępnego zachowania oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> wskazując, iż przypisany oskarżonemu czyn popełniony został w okresie od czerwca 2007 r. do listopada 2007 r. Taka konstrukcja mogła bowiem sugerować, że nakłanianie <span class="anon-block">E. W.</span> do popełnienia czynu zabronionego trwało przez kilka miesięcy (a tym samym dawać asumpt do ewentualnych rozważań na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>). Tymczasem, w świetle ustaleń sądu meriti, jest bezsporne, że do dokonania podżegania doszło już w chwili podjęcia przez <span class="anon-block">E. W.</span> decyzji o namówieniu <span class="anon-block">W. J.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> do dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P.</span> (i do tego w momencie zmiany treści zlecenia z pobicia na zabójstwo), jak również, że doszło do tego nieustalonego dnia, w okresie pomiędzy czerwcem 2007 r. (pierwszy kontakt P. <span class="anon-block">L.</span> z <span class="anon-block">E. W.</span> w celu przekonania tego ostatniego do znalezienia wykonawcy zlecenia) a sierpniem 2007 r.(kiedy <span class="anon-block">E. W.</span> przekazał <span class="anon-block">W. J.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> informacje na temat ofiary oraz zaliczkę za wykonanie zlecenia).</p> <p>Przywołane mankamenty w opisie czynu oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> rzutowały na wadliwą ocenę prawno-karną zachowania oskarżonego, powodując pominięcie przez sąd a quo okoliczności o kapitalnym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, iż w przedmiotowej sprawie przedmiotem podżegania nie było przestępstwo zabójstwa, lecz inny czyn zabroniony, tu: w postaci nakłonienia innej osoby do popełnienia przestępstwa zabójstwa. To zaś winno znaleźć odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> i wyrażać się w dwukrotnym przywołaniu unormowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> </p> <p>Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku nie sposób było pominąć kolejnych zarzutów formułowanych na gruncie dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny prawnokarnej zachowania oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>, a podniesionych zarówno przez obronę, jak i prokuratora.</p> <p>Rację więc mieli: obrońca oskarżonego <span class="anon-block">adw. P. K.</span> i prokurator zwracając uwagę na pominięcie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w podstawie prawnej skazania oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> za przypisany mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148 § 2 pkt. 1)">pkt. 1</a> czyn. Nie bez znaczenia dla czynionych w tej materii rozważań pozostaje po pierwsze zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła w okresie pomiędzy datą czynu stanowiącego przedmiot rozpoznania a chwilą orzekania, po drugie zaś – treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. (sygn. akt P 11/08) w powiązaniu z utrwaloną już linią orzecznictwa, zgodnie z którymi wyeliminowanie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2)">art. 148 § 2 k.k.</a> z porządku prawnego obowiązującego w dacie czynu stanowiącego przedmiot rozpoznania implikowało konieczność przyjęcia kwalifikacji prawnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </p> <p>Równie trafnie podnieśli obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span>, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, iż czyn, którego dopuścił się oskarżony, podjęty został w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie – słusznie przy tym zwracając uwagę na sprzeczności w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Podzielając w pełni argumentację przywołaną w apelacjach dla wykazania słuszności prezentowanego stanowiska dodać jedynie należy, że dla stwierdzenia realizacji znamienia w postaci „motywacji zasługującej na szczególne potępienie” nie wystarcza ustalenie naganności motywacji, która zasługuje na potępienie, gdyż kluczowe jest stwierdzenie, że zasługuje na potępienie „szczególne”. Innymi słowy, wyczerpanie tego znamienia musi wiązać się z wyjątkowym nasileniem elementów, które je uzasadniają, a więc nie chodzi wyłącznie o posłużenie się względnie klarowną dychotomią dobro – zło, czy raczej dobre uczynki – złe uczynki, i poszukiwanie w oparciu o nią punktu odniesienia dla dokonywanych ocen, ale o wartościowanie (stopniowanie) samej naganności przeżyć psychicznych. Sytuacja taka powoduje, iż każdocześnie na etapie ustalania, że znamię motywacji zasługującej na szczególne potępienie zostało wyczerpane, wskazać należy jakiś dodatkowy element radykalnie zwiększający naganność konkretnego zachowania. Działanie sprawcy musi zatem wynikać z takich motywów, które ze względu na cel uzasadniający popełnienie zabójstwa w sposób rażący odbiegać będą od i tak już naruszonego wzorca postępowania, a które w rozstrzygnięciu sądowym muszą być należycie wyeksponowane i uzasadnione (zob. teza 121 Komentarza do kodeksu karnego pod red. R. Stefańskiego, 2017 r., opubl. Legalis).</p> <p>Skoro zatem sąd a quo ustalił, iż motywację podjętego przez oskarżonego <span class="anon-block">P. L.</span> zachowania stanowiły zemsta i chęć odwetu, a jednocześnie dostrzegł u tegoż oskarżonego wpływ poczucia pokrzywdzenia ze strony <span class="anon-block">K. P.</span> i bezsilności wobec zachowań pokrzywdzonego, szkodzących oskarżonemu i członkom jego najbliższej rodziny, nie sposób było przyjąć, iż ta bez wątpienia naganna motywacja była jednocześnie motywacją zasługującą na szczególne, wyjątkowe potępienie i napiętnowanie.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce przypisanego <span class="anon-block">P. L. (1)</span> w pkt. 1 czynu uznał oskarżonego za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie pomiędzy czerwcem 2007 r. a sierpniem 2007 r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, chcąc aby <span class="anon-block">E. W. (1)</span> dokonał czynu zabronionego polegającego na nakłonieniu innych osób do dokonania zabójstwa <span class="anon-block">K. P. (1)</span>, nakłonił go do tego, czym wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 13 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Nadto uchyleniu podlegało rozstrzygnięcie o środku karnym zamieszczone w pkt. 6 wyroku.</p> <p>Zmiany w opisie i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu musiały skutkować korektą rozstrzygnięcia w zakresie wymierzonej P. <span class="anon-block">L.</span> kary pozbawienia wolności. Opierając się na prawidłowo ustalonych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia w tej materii, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść <span class="anon-block">P. L. (1)</span>, sąd ad quem wymierzył oskarżonemu karę 13 lat pozbawienia wolności. Kara w tak ustalonym wymiarze z jednej strony czyni zadość wymogom, by stopień jej dolegliwości nie przekraczał stopnia zawinienia oskarżonego, jak również uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego P. <span class="anon-block">L.</span> czynu, który – mimo przyjęcia łagodniejszej kwalifikacji prawnej i wyeliminowania motywacji zasługującej na szczególne potępienie – nadal był znaczny, z drugiej zaś - przekłada się na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Zważywszy jednocześnie, iż poprzedni wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi, na mocy którego wymierzono P. <span class="anon-block">L.</span> karę 13 lat pozbawienia wolności, został uchylony w wyniku rozpoznania kasacji wywiedzionych wyłącznie przez obrońców oskarżonego, ustosunkowanie się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary podniesionego w apelacji prokuratora stało się obecnie bezprzedmiotowe.</p> <p>Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji.</p> <p>Uwzględniając zgłoszony w tym zakresie wniosek, Sąd Apelacyjny zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">D. P.</span> kwotę 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Wysokość należnej kwoty ustalono na podstawie obowiązujących stawek, wynikających z treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1801). Nie stwierdzono przy tym okoliczności, które stosownie do unormowania § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia przemawiałyby za określeniem kosztów zastępstwa procesowego w wyższej kwocie.</p> <p>Nadto oskarżonego obciążono kwotą 2.834,26 złotych z tytułu kosztów sądowych za II instancję.</p> </div>