I C 613/16

<p>Sygn. akt IC 613/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 grudnia 2016r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu – Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski</p> <p>protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin</p> <p>po rozpoznaniu dnia 1 grudnia 2016r.,</p> <p>w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy</p> <p>z powództwa <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">E. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  utrzymuje w mocy wyrok zaoczny wydany dnia 2 czerwca 2016r.</p> <p>- w punkcie 1. ( pierwszym ),</p> <p>- w punkcie 3. ( trzecim ),</p> <p>II.  uchyla opisany wyrok zaoczny w punkcie 2. ( drugim ),</p> <p>III.  ustala, że pozwanemu przysługuje prawo do lokalu socjalnego i wstrzymuje wykonanie wyroku zaocznego w punkcie 1. ( pierwszym ) do czasu złożenia pozwanej oferty najmu lokalu socjalnego przez <span class="anon-block">Gminę M.</span> <span class="anon-block">T.</span>.</p> <p>Sygn. IC 613/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">Gmina M.</span> <span class="anon-block">T.</span> żądała eksmisji <span class="anon-block">E. W.</span> z lokalu mieszkalnego położonego w <span class="anon-block">T.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Podniosła, że wynajęła sporne mieszkanie synowi pozwanej, który jednak rozwiązał najem i się z niego wyprowadził. Pomimo tego pozwana nie mieszkania powódce, wytoczyła sprawę o ustalenie najmu i ją przegrała.</p> <p>Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ po pierwsze, była przekonana, że po rozwiązaniu najmu przez syna przejmie lokal, po drugie jest biedna, po trzecie, poczyniła na lokal nakłady w wysokości 25.000zł i korzysta z prawa zatrzymania, po czwarte, żądanie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i po piąte wreszcie, powództwo jest przedwczesne, ponieważ wystąpiła do powódki o wynajęcie lokalu z zasobu komunalnego ( k. 36 i n. ).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>1. Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> W szczególności nie rodziło kontrowersji, że powódka wynajęła synowi pozwanej sporne mieszkanie, że pozwana zajmował je wraz z synem i, że syn lokal opuścił i umowę wypowiedział. Jasne było też, że pozwana w toku procesu zarejestrowała się jako bezrobotna ( k. 85 ) oraz, że utrzymuje się z pomocy syna ( k. 90v ).</p> <p>Tylko dla porządku Sąd zaznacza, że zeznania pozwanej były wiarygodne, ponieważ nie zachodziły żadne podstawy do ich kwestionowania; nie uczyniła tego też strona powodowa.</p> <p>2. Rozstrzygniecie było oczywiste.</p> <p>Zakończenie najmu powoduje bowiem wygaśniecie umów podnajmu i użyczenia ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 668;art. 668 § 2)">art. 668 § 2 k.c.</a> ). Wypowiedzenie powódce umowy najmu spornego mieszkania przez syna pozwanej spowodowało więc także rozwiązanie stosunku, na podstawie którego korzystała z niego pozwana. Jej nadzieje i wadliwe przekonanie o możliwości „przejęcia” mieszkania nie miały natomiast znaczenia.</p> <p>Z chwilą rozwiązania najmu przez syna pozwana utraciła zatem tytuł, który mogła przeciwstawić żądaniu powódki ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 675;art. 675 § 1)">art. 675 § 1 k.c.</a> ).</p> <p>3. Pozwana nie miała przy tym innych skutecznych argumentów.</p> <p>Podnoszony przez nią zarzut zatrzymania trafiał bowiem w próżnię. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 461;art. 461 § 2)">art. 461 § 2 k.c.</a> wprost wyklucza przecież stosowanie go w przypadku rzeczy oddanych w najem. Oczywiste jest przy tym, że wyłączenie, o którym mowa dotyczy zarówno najemcy, jak i osób, które tytuł do władania rzeczą czerpały od niego. Dla wynajmującego stanowią drugą stronę umowy, a omawiane unormowanie ma celu ochronę jego praw. Nieracjonalne byłoby zresztą pozbawienie najemcy prawa zatrzymania i upoważnienie do korzystania z niego osoby, którym oddał on wynajętą rzecz w podnajem czy użyczenie; ustawodawca jest natomiast racjonalny.</p> <p>W rezultacie zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego w tym kierunku, ponieważ skutkować musiało niepotrzebnymi kosztami i marnowaniem czasu; Sąd oddalił więc wnioski dowodowe pozwanej ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 3)">art. 217 § 3 k.p.c.</a> ).</p> <p>Także dalsze racje eksponowane przez pozwanego nie były trafne.</p> <p>Fakt, że pozwana jest biedna niczego nie zmienia a w szczególności nie rodzi tytułu do zajmowania lokalu po wygaśnięciu użyczenia.</p> <p>Powództwo nie było też przedwczesne, ponieważ wniosek o wynajęcie lokalu nie jest wiążący dla powódki a nawet zawarcie nowej umowy najmu nie zwolni pozwanej z konieczności wydania dotychczas zajmowanego mieszkania.</p> <p>Pozwana maiłaby słuszność tylko w razie wynajęcia jej spornego lokalu. Takie fakt nie miał jednak miejsca do chwili zamknięcia rozprawy.</p> <p>Wreszcie, odwołanie się do klauzuli generalnej zasad współżycia społecznego nie było uzasadnione.</p> <p>Nie wdając się w teoretyczne rozważania na temat wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> wystarczające jest stwierdzenie, że klauzula generalna zasad współżycia społecznego pozwala na łagodzenie rygoryzmu prawnego polegające na odmowie przyznania ochrony słusznym roszczeniom w sytuacji, w której nie jest to sprawiedliwe w świetle akceptowanych powszechnie norm społecznych.</p> <p>Tego typu względy nie wchodzą jednak w rachubę w sprawie.</p> <p>Otóż, <em> <!-- -->de lege lata</em>, eksmisja nie oznacza pozbawienia dachu nad głową lecz, co do</p> <p>zasady, konieczność przeniesienia się do innego lokalu. Fakt ustalenia pozwanej prawa do lokalu socjalnego, o czym będzie mowa poniżej, wyklucza zaś naruszenie jakichkolwiek praw pozwanej, co czyni rozważania na temat nadużycia prawa przez stronę powodową bezprzedmiotowymi.</p> <p>4. W tym miejscu należało zastanowić się nad kwestią lokalu socjalnego.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów</a> mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> ( tekst j. Dz. U. z 2014r., poz. 150 ze zm., powoływanej dalej jako <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawa o ochronie praw lokatorów</a> ) w wyroku eksmisyjnym sąd orzeka o uprawnieniu lokatora do otrzymania lokalu socjalnego, biorąc pod uwagę, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 3)">art. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów</a>, dotychczasowy sposób korzystania przez nich z mieszkania i ich szczególną sytuację materialną; lokatorem jest natomiast na gruncie powołanej ustawy osoba, która korzysta z lokalu na podstawie tytułu prawnego innego niż własność ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 1)">art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów</a> ).</p> <p>Pozwana miała status lokatora, ponieważ była matką najemcą, której oddał on lokal do współkorzystania a następnie wyłącznego korzystania. Takie zachowanie mieści się w granicach uprawnień najemcy ( art. 688 zd. 2 ) wobec czego nie można twierdzić, że pozwana korzystała z lokalu bez tytułu prawnego.</p> <p>Sąd nie może zaś orzec o braku prawa do lokalu socjalnego zarejestrowanych bezrobotnych, jeżeli eksmisja ma nastąpić z mieszkania należącego do gminy, chyba że mają gdzie mieszkać ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 4;art. 14 ust. 6)">art. 14 ust. 4 i 6 ustawy o ochronie praw lokatorów</a> ). Powód nie przeprowadził zaś dowodu, że pozwana może zamieszkać w innym miejscu wobec czego rozstrzygniecie było oczywiste.</p> <p>5. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 6)">art. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów</a> Sąd wstrzymał wykonanie wyroku do czasu złożenia pozwanej oferty najmu lokalu socjalnego.</p> <p>6. O kosztach Sąd orzekł w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> </p> <p>Z.</p> </div>