VI Ka 777/16

<p>Sygn. akt VI Ka 777/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Sebastian Mazurkiewicz</p> <p>Sędziowie: SO Beata Tymoszów</p> <p>SO Anita Jarząbek - Bocian (spr.)</p> <p>protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska</p> <p>przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej</p> <p>po rozpoznaniu dnia 15 grudnia 2016 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">T.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 1)">art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 58;art. 58 ust. 1)">art. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>oraz <span class="anon-block">M. J.</span>, syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 1)">art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie</p> <p>z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt II K 489/15</p> <p>I. zaskarżony wyrok w odniesieniu do <span class="anon-block">M. J.</span> zmienia w ten sposób, że orzeczoną w punkcie II karę ograniczenia wolności podwyższa do roku;</p> <p>II. w pozostałym zakresie co do tego oskarżonego oraz oskarżonego <span class="anon-block">R. B. (1)</span> tenże wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>III. zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> od kosztów sądowych w instancji odwoławczej, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa, a w zakresie oskarżonego <span class="anon-block">R. B. (1)</span> wydatki postępowania odwoławczego przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Beata Tymoszów SSO Sebastian Mazurkiewicz SSO Anita Jarząbek - Bocian</em> </p> <p>Sygn. akt VI Ka 777/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>(na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1a kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 458)">art. 458 kpk</a> uzasadnienie dotyczy oskarżonego <span class="anon-block">R. B. (1)</span>)</p> <p> <span class="anon-block">R. B. (1)</span> został oskarżony o to, że w okresie od dnia 28 lutego 2015 roku do dnia 14 marca 2015 roku w miejscowości <span class="anon-block">N.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dwukrotnie, raz w ilości 20 gramów i raz w ilości 25 gramów, udzielił <span class="anon-block">M. J.</span> środka odurzającego w postaci marihuany, przyjmując kwotę 32-35 złotych za gram, a także w dniu 14 lutego 2015 roku wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a> udzielił ww. substancji psychotropowej w postaci mefedronu o wadze nie mniejszej niż 2,25 grama brutto, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 1)">art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zb. z art. 58 ust. 1 ww. ustawy w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Legionowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt II K 489/15 uniewinnił <span class="anon-block">R. B. (1)</span> od popełnienia zarzuconego mu czynu.</p> <p>Od powyższego rozstrzygnięcia apelację wniósł prokurator i zarzucił między innymi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji uznaniu, że brak jest dostatecznych dowodów na popełnienie przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span> zarzuconego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w tym konsekwentnych, logicznych i pełnych wyjaśnień <span class="anon-block">M. J.</span> prowadzi do odmiennego wniosku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora w zakresie odnoszącym się do oskarżonego <span class="anon-block">R. B. (1)</span> okazała się niezasadna.</p> <p>Sąd pierwszej instancji starannie przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy oraz oceny zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego. Ocena ta dokonana została z uwzględnieniem zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 7;art. 410)">art. 4, art. 5, art. 7 i art. 410 k.p.k.</a> Jest bowiem wszechstronna, rzeczowa, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie zawiera też błędów faktycznych i logicznych. Sąd Rejonowy szczegółowo i precyzyjnie wskazał, na jakich konkretnie oparł się dowodach czyniąc ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie, a które to doprowadziły do uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd ten szczegółowo przedstawił też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tok swojego rozumowania, precyzyjnie wskazując powody, dla których uznał, że oskarżonemu winy przypisać nie można. W konsekwencji należało uznać, wbrew sugestiom skarżącego, że ustalony przez Sąd meriti stan faktyczny znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej analizie i ocenie całokształtu materiału dowodowego przeprowadzonego na rozprawie.</p> <p>Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż pomimo tego, że wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu <span class="anon-block">R. B. (1)</span> noszą cechy konsekwentnych, to jednak nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania, iż <span class="anon-block">R. B. (1)</span> dopuścił się zarzuconego mu czynu. Jedynym dowodem świadczącym o winie tego oskarżonego są właśnie wyjaśnienia współoskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span>. Dowód z pomówienia współoskarżonego jest dowodem niejako szczególnym, który wymaga ponadprzeciętnej skrupulatności w jego przeprowadzeniu i ocenie, tak aby ocena tego pomówienia jako podstawy faktycznej co do winy pomówionego, nie nasuwała żadnych zastrzeżeń (wyrok SN z 24.01.1986 r., IV KR 355/85, OSNPG 1987/3/37). Dokonując oceny dowodu z tzw. pomówienia należy zwrócić uwagę czy:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>informacje uzyskane tą drogą są przyznawane przez pomówionego,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>są one, chociaż w części, potwierdzone innymi dowodami,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>pochodzą od osoby bezstronnej bądź zainteresowanej obciążeniem pomówionego,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>są spontaniczne,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>pochodzą od osoby nieposzlakowanej, czy też przestępcy obeznanego z mechanizmem procesu karnego,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>są konsekwentne i zgodne, co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>pomawiający sam siebie obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością karną (wyrok SA w Łodzi z 5.12.2012 r., II AKa 199/12, OSAŁ 2013/1/9, KZS 2013/7-8/76, Prok.i Pr.-wkł. 2013/10/33)</p> </dd> </dl> <p>Analiza wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> nie wytrzymuje konfrontacji z powyższymi kryteriami. Wyjaśnienia te nie zostały przyznane przez pomówionego <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, żaden inny dowód (przeszukanie samochodów i mieszkania, zeznania świadka <span class="anon-block">M. W.</span>, oględziny telefonów) nie potwierdziły wersji <span class="anon-block">M. J.</span>. Także sam oskarżony <span class="anon-block">J.</span> mógł liczyć na łagodniejszy wymiar kary w sytuacji, gdy ujawnił sprawcę innego przestępstwa, w szczególności, że był wielokrotnie karany, w przeciwieństwie od oskarżonego <span class="anon-block">R. B. (1)</span>. Dlatego też, pomimo że nie można było odmówić wiarygodności wyjaśnieniom <span class="anon-block">M. J.</span>, to jednak były one niewystarczające do skazania <span class="anon-block">R. B. (1)</span>. Warto także odnotować, iż choć dowód z zeznań <span class="anon-block">M. J.</span> uznany został za konsekwentny, to jednak porównując jego wyjaśnienia złożone w toku śledztwa i postępowania sądowego zauważalna jest pewna rozbieżność, która tę spójność omawianego dowodu nieco podrywa. Chodzi o okoliczność w jaki sposób oskarżony <span class="anon-block">B.</span> miał pozyskać numer telefonu do <span class="anon-block">M. J.</span>, od czego zaczęła się „ich współpraca”. W pierwszych wyjaśnieniach <span class="anon-block">M. J.</span> podał, iż sam przekazał mu numer telefonu, a kolejnych utrzymywał, iż nastąpiło to za pośrednictwem <span class="anon-block">M. W.</span>. Ten jednak takiemu zdarzeniu, a także znajomości z oskarżonym <span class="anon-block">B.</span> całkowicie zaprzeczył. Mając zatem tak ukształtowany materiał dowodowy Sąd pierwszej instancji zasadnie przystąpił do jego analizy przez pryzmat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> i przy jego wykorzystaniu doszedł do przekonania o braku wystraczających podstaw dowodowych do niebudzącego wątpliwości przypisania winy oskarżonemu <span class="anon-block">R. B. (1)</span>. Faktycznie na podstawie zebranych dowodów Sąd meriti miał podstawy do powzięcia wątpliwości co do ich jednoznacznej wymowy. Nie można również zarzucić, iż nie czynił starań, aby wątpliwości te usunąć o czym świadczy choćby przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. W.</span>. Jeżeli jednak, pomimo tego, nadal pozostały niedające się usunąć wątpliwości dowodowe, to w takiej sytuacji procesowej Sąd Rejonowy był jak najbardziej uprawnionym do ich przyjęcia na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Warto w tym miejscu także podnieść, iż apelujący nie zgadzając się z oceną dowodową przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy nie wykazuje na czym błędy popełnione przez ten Sąd miałyby polegać, a jedynie forsuje swoją ich ocenę. To dowodzi jednak tylko polemicznego charakteru odwołania i nie jest wystarczającym dla skutecznego podważenia trafności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Takiego efektu nie mogło też osiągnąć wskazanie zawarte w apelacji, iż dowodem świadczącym przeciwko <span class="anon-block">R. B. (1)</span> jest fakt, że u <span class="anon-block">M. J.</span> zabezpieczono środki odurzające i mefedron nabyte od <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, co potwierdziły ustalenia pozaprocesowe policji. Należy zwrócić uwagę, że jedynie z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> wynika, że środki te nabył od drugiego z oskarżonych, zatem jest to ciągle dowód wyłącznie z przesłuchania oskarżonego. Z faktu przeszukania wynikało natomiast jedynie, że środki te były w posiadaniu oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span>, za co ten został zresztą skazany. Stąd zdecydowanie podkreślić trzeba, że tzw. pozaprocesowe ustalenia policji nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdy później przeprowadzone dowody nie potwierdziły tych ustaleń.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> <table> <colgroup> <col width="248"/> <col width="248"/> <col width="248"/> </colgroup> <tr> <td> <p>SSO Beata Tymoszów</p> </td> <td> <p>SSO Sebastian Mazurkiewicz</p> </td> <td> <p>SSO Anita Jarząbek-Bocian</p> </td> </tr> </table> </div>