II AKz 740/24

<div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 5 grudnia 2024 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Poznaniu w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Marek Kordowiecki</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Hajman</p> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Rej. Poznań - Stare Miasto del. do Prok. Okręg. w <span class="anon-block">P.</span> Magdaleny Kęsy – Pietrus </p> <p>po rozpoznaniu w sprawie ściganego:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">V. M.</span> </strong> </p> <p>zażalenia obrońcy ściganego na postanowienie Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span> uwzględnił wniosek prokuratora i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 k;art. 607 k § 1)">art.607k § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 l;art. 607 l § 1)">art. 607l § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607;art. 607 § k;art. 607 § 3)">art. 607 §k § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 m;art. 607 m § 1 a)">art. 607m § 1a k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 n;art. 607 n § 1)">art. 607n § 1 k.p.k.</a> przekazał ściganego obywatela <span class="anon-block">u.</span> <span class="anon-block">V. M.</span> z terytorium <span class="anon-block">R.</span> do <span class="anon-block">R.</span> na mocy Europejskiego Nakazu Aresztowania wydanego w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">B.</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w celu przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z § 274 ustęp 1 i 2 litera b czeskiego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> (punkt 1 postanowienia). Jednocześnie przedłużył stosowanie wobec ściganego tymczasowego aresztowania na okres kolejnych 30 dni, tj. do godziny <span class="anon-block">(...)</span> r. (punkt 2 postanowienia).</p> <p>Na postanowienie to <strong> <!-- -->zażalenie</strong> złożyła <strong> <!-- -->obrońca ściganego</strong>, która zaskarżyła je w części dotyczącej przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania (w zakresie punktu 2), zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niezasadnym przyjęciu, że wobec <span class="anon-block">V. M.</span> istnieją przesłanki do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania w sytuacji, w której ścigany nie utrudniał swojego zatrzymania, współpracował z organami postępowania w <span class="anon-block">C.</span>, samodzielnie zgłosił się na Policję, nadto brak jest przesłanek uzasadniających podejrzenie, że w przypadku zastosowania wobec niego środków wolnościowych podejmie on próbę ucieczki czy ukrycia i w oparciu o ten zarzut wniosła o zmianę tego postanowienia poprzez nieprzedłużanie stosowania względem <span class="anon-block">V. M.</span> tymczasowego aresztowania, względnie poprzez zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego o charakterze wolnościowym.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Zażalenie obrońcy okazało się bezzasadne.</p> <p>Na wstępie należy podnieść, iż Sąd Okręgowy miał pełne podstawy faktyczne i prawne, by w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 k;art. 607 k § 1)">art. 607k § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 l;art. 607 l § 1)">art. 607l § 1 k.p.k.</a> podjąć decyzję procesową o przekazaniu obywatela <span class="anon-block">U.</span> <span class="anon-block">V. M.</span> z terytorium <span class="anon-block">R.</span> do <span class="anon-block">R.</span> na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania wydanego w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przez właściwy sąd czeski w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w celu przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173 § 274;art. 173 § 274 ust. 1;art. 173 § 274 ust. 2;art. 173 § 274 ust. 2 lit. b)">§ 274 ustęp 1 i 2 litera b</a> czeskiego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>, które to przestępstwo, opisane w treści Europejskiego Nakazu Aresztowania (k. 23) ma swój odpowiednik w przepisach polskiego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>, to jest w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173;art. 173 § 1)">artykule 173 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1)">artykułem 178 § 1</a>. Jednocześnie Sąd Okręgowy w sposób wyczerpujący odniósł się do kwestii dopuszczalności przekazania ściganego z terytorium <span class="anon-block">R.</span> do <span class="anon-block">R.</span> na mocy Europejskiego Nakazu Aresztowania, wskazując na określone regulacje prawne, jak i fakty, które nie sprzeciwiały się wykonaniu w/w Europejskiego Nakazu Aresztowania.</p> <p>Skarżąca tego orzeczenia nie kwestionowała, zaś Sąd Apelacyjny, w pełni się z nim zgadzając, nie znajduje żadnych podstaw, by ingerować w jego treść z urzędu.</p> <p>Skupiając się zaś na kwestii dotyczącej przedłużenia wobec ściganego tymczasowego aresztowania należy zauważyć, iż Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span> postanowieniem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 k;art. 607 k § 3 a)">art. 607k § 3a k.p.k.</a> zastosował wobec ściganego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowana na okres 7 dni od dnia zatrzymania, to jest od godziny <span class="anon-block">(...)</span> r. do godziny <span class="anon-block">(...)</span> r. Wówczas już Sąd Okręgowy ustalił, iż zastosowanie tego środka zapobiegawczego nastąpiło na wniosek prokuratora a to z tego powodu, iż o to zwrócił się właściwy organ sądowy <span class="anon-block">R.</span>, który wydał <span class="anon-block"> (...)</span> Nakaz Aresztowania. Abstrahując od przesłanki ogólnej, to jest istnienia wydanego w innym państwie członkowskim <span class="anon-block">U.</span> decyzji stanowiącej podstawę pozbawienia wolności osoby ściganej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 607 k;art. 607 k § 3)">art. 607k § 3 k.p.k.</a>), która to przesłanka nie jest w tej sprawie przez skarżącą obrońcę ściganego kwestionowana, Sąd Okręgowy dodatkowo ustalił, stosując tymczasowe aresztowanie, iż, cyt.: „<em> <!-- --> ścigany, jak twierdzi od <span class="anon-block">(...)</span> r. zamieszkuje, a opuszczając terytorium <span class="anon-block">C.</span> bynajmniej nie informował <span class="anon-block">c.</span> organów ścigania o zmianie swojego miejsca zamieszkania</em>” (k. 8). Co jednak istotne, ścigany <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">M.</span> na posiedzeniu w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przed Sądem Okręgowym w <span class="anon-block">P.</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> wprost przyznał, iż gdy był przesłuchiwany przez Policję w <span class="anon-block">C.</span>, to wtedy zamieszkiwał w <span class="anon-block">C.</span> w pokoju dla pracowników, o czym policję <span class="anon-block">c.</span> poinformował. Policja czeska zabrała mu prawo jazdy, ale na jego wniosek zwrócono mu <span class="anon-block">u.</span> prawo jazdy, po czym przestał tam mieszkać pod koniec <span class="anon-block">(...)</span> r. i wtedy przyjechał do <span class="anon-block">P.</span>, nie informując jednak policji <span class="anon-block">c.</span> o zmianie swojego miejsca zamieszkania i powrocie do <span class="anon-block">P.</span>. Co jednak istotne, ścigany zamierzał w ogóle opuścić terytorium <span class="anon-block">U.</span> i wrócić do <span class="anon-block">U.</span>, gdzie mieszka jego rodzina, ale na prośbę żony zdecydował się zostać w <span class="anon-block">P.</span>. Jednocześnie ścigany podniósł, iż pod adresem w <span class="anon-block">P.</span> mieszka od 9 miesięcy (k. 5-6). Ścigany przy tym na posiedzeniu Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. zasugerował, iż jest w stanie w <span class="anon-block">C.</span> zapłacić grzywnę i choć przyznał się do przestępstwa opisanego w Europejskim Nakazie Aresztowania, to jednak nie wyraził zgody na przekazanie stronie <span class="anon-block">c.</span> (k. 32-33), co także znajduje potwierdzenie w jego stanowisku wyrażonym podczas przesłuchania przez prokuratora w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie <span class="anon-block"> (...)</span>-1.Oz.<span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, gdzie podniósł, iż chciałby zostać w <span class="anon-block">P.</span>. Notabene, z wyjaśnień tych jasno wynika, iż w chwili inkryminowanego zdarzenia ścigany przebywał na terytorium <span class="anon-block">C.</span>, gdzie pracował, zaś bez poinformowania <span class="anon-block">c.</span> organów prowadzących to postępowanie opuścił terytorium <span class="anon-block">C.</span> i przyjechał do <span class="anon-block">P.</span>, do <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>Taka postawa ściganego jednoznacznie dowodzi występowania uzasadnionej obawy ucieczki lub ukrycia się ściganego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1)">art. 258 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania karnego</a>. Ścigany nie tylko nie jest obywatelem <span class="anon-block">P.</span> czy <span class="anon-block">C.</span>, ale i w <span class="anon-block">P.</span> nie posiada stałego miejsca pobytu, gdyż przebywa tu tymczasowo, rozważając przy tym powrót do <span class="anon-block">U.</span> a więc wyjazd poza terytorium <span class="anon-block">U.</span>. Sąd Okręgowy te okoliczności już dostrzegał w treści postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, które przecież nie straciły na aktualności. Poza tym dodatkowo Sąd Okręgowy w treści zaskarżonego postanowienia podniósł zgodnie z prawidłowymi ustaleniami, iż ścigany na terytorium <span class="anon-block">R.</span> utrudniał jego zatrzymanie i nie reagował na wezwania organów policji, próbując ominąć ich pojazd, co dodatkowo przemawia za możliwością podjęcia przez niego próby ucieczki lub ukrycia się. Te zaś ustalenia jednoznacznie przemawiają za występowaniem w tej sprawie i dostrzeganiem jej przez Sąd I instancji przesłanki szczególnej stosowania tymczasowego aresztowania określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1)">art. 258 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania karnego</a>.</p> <p>Powyższe więc przekonuje o konieczności stosowania wobec ściganego w niniejszym postępowaniu najsurowszego środka zapobiegawczego, to jest tymczasowego aresztowania, gdyż żaden środek zapobiegawczy łagodniejszego rodzaju, do czego odwołuje się skarżąca obrońca, nie byłby wystarczający do zrealizowania celów toczącego się wobec ściganego postępowania o skuteczne przekazanie go na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania do dyspozycji właściwych organów procesowych <span class="anon-block">R.</span>, co zresztą także zasadnie podnosi Sąd Okręgowy w treści zaskarżonego postanowienia.</p> <p>Podnoszony więc przez obrońcę w zażaleniu fakt, iż ścigany jakoby podjął po zatrzymaniu w <span class="anon-block">C.</span> współpracę z organami prowadzącymi postępowanie nie do końca odpowiada prawdzie, skoro ścigany, bez zgody i wiedzy tych organów opuścił terytorium <span class="anon-block">C.</span> i nie poinformował ich o miejscu swojego pobytu. To zaś, iż w <span class="anon-block">P.</span>, po uzyskaniu informacji o poszukiwaniu sam zgłosił się na Policję, chcąc wyjaśnić sprawę i deklarował chęć współpracy ze stroną <span class="anon-block">c.</span> nie oznacza, iż odpadła obawa, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1)">art. 258 § 1 punkt 1 kodeksu postępowania karnego</a>. Zresztą ścigany, gdy dowiedział się, o co chodzi w tej sprawie, na posiedzeniu przed Sądem Okręgowym nie wyraził chęci, by znaleźć się na terytorium <span class="anon-block">R.</span> w celu przeprowadzenia z jego osobą postępowania karnego o zarzucane mu przestępstwo wymienione w Europejskim Nakazie Aresztowania.</p> <p>Powyższe więc prowadzi do wniosku, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, podniesiony w zażaleniu, stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, która nie może spowodować zmiany zaskarżonego postanowienia zgodnie z wnioskami zażalenia.</p> <p>W tym stanie rzeczy, nie znajdując żadnych podstaw do wzruszenia w jakikolwiek sposób zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> <p>Pouczenie:</p> <p>Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.</p> </div>