II Ka 630/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 630/16 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 20 grudnia 2016 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mariola Krajewska - Sińczuk</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st.sekr.sądowy Agata Polkowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art.96 § 1 pkt 5 kw</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim</p> <p>z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II W 480/15</p> <p>zaskarżony wyrok zmienia i uniewinnia obwinionego <span class="anon-block">A. G.</span> od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">P. K.</span> w <span class="anon-block">L.</span> kwotę 504 złotych tytułem kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym; stwierdza, że koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 630/16 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> obwiniony został o to, że w dniu 17 lutego 2015r. o godz. 20:15 w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> na <span class="anon-block">drodze krajowej nr (...)</span> dopuścił do ruchu pojazd marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> pomimo tego, że pojazd był nienależycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy w postaci zwisającej osłony bezpieczników na pedały sprzęgła i hamulca, co mogło utrudnić prawidłową pracę nóg kierowcy,</p> <p> <strong> <!-- --> tj. o czyn z art. 96 § 1 pkt 5 kw. </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> uznał za winnego zarzucanego mu czynu i za czyn ten na podstawie art. 96 § 1 pkt 5 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 złotych; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go pozostałymi kosztami postępowania w kwocie 100 złotych.</p> <p>Apelację od tegoż wyroku wniósł obrońca obwinionego. Zaskarżył wyrok w całości i zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39;art. 39 § 1;art. 39 § 2)">art. 39 § 1 i 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 170;art. 170 § 3)">art. 170 § 3 kpw</a> oraz art. 6 ust 3 lit. D Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pominięcie i nierozpoznanie wniosku dowodowego w przedmiocie przeprowadzenie dowodu z zeznań naocznego świadka zdarzenia z dnia 17 lutego 2015r., pomimo złożenia przedmiotowego wniosku przez obwinionego oraz nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z zeznań drugiego funkcjonariusza biorącego udział w interwencji, tj. <span class="anon-block">M. R.</span> – co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania wszelkich istotnych okoliczności sprawy, ograniczyło oskarżonemu prawo do obrony i w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej wydanego przez Sąd meriti wyroku;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82)">art. 82 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">4 kpk</a> poprzez powierzchowną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skutkującą przecenieniem niejasnych i sprzecznych wewnętrznie zeznań <span class="anon-block">Z. K.</span>, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez Sąd ustaleń skutkujących uznaniem winy <span class="anon-block">A. G.</span> w popełnieniu zarzucanego mu wykroczenia;</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że w samochodzie obwinionego zwisała osłona na pedały sprzęgła i hamulca, która mogła zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym (s.2 uzasadnienia) i taki stan techniczny pojazdu wypełniał znamiona wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 5 kw, podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy sprawy nie można poczynić przedmiotowych ustaleń.</p> <p>Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę wyroku poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">A. G.</span> od zarzuconego mu czynu z art. 96 § 1 pkt 5 kw.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego okazała się na tyle skuteczna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia <span class="anon-block">A. G.</span> od zarzucanego mu wykroczenia.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, iż zarzut sformułowany jako pierwszy jest bezprzedmiotowy wobec tego, że Sąd Odwoławczy zdecydował o przeprowadzeniu wskazanych dowodów przed Sądem II instancji i faktycznie na rozprawie odwoławczej w dniu 20 grudnia 2016r. przesłuchana została w charakterze świadka żona obwinionego <span class="anon-block">E. G.</span>, natomiast świadek <span class="anon-block">M. R.</span> nie stawił się, a obrońca złożył wniosek o reasumpcję postanowienia Sądu Okręgowego dnia 1 grudnia 2016r. i nieprzesłuchiwanie świadka <span class="anon-block">M. R.</span> z uwagi na to, że ze swoim klientem wyjaśnił, iż świadek ten w czasie przedmiotowej kontroli drogowej siedział cały czas w samochodzie, a jego pojazd kontrolował policjant, który został przesłuchany w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższy wniosek Sąd Odwoławczy podjął decyzję o zmianie swojego postanowienia w tym zakresie i zaniechał przesłuchania świadka <span class="anon-block">M. R.</span>.</p> <p>Podzielić należy natomiast zarzut obrony co do dokonania przez Sąd orzekający dowolnej oceny materiału dowodowego, a przede wszystkim oparcie dokonanych ustaleń faktycznych jedynie na zeznaniach funkcjonariusza Policji <span class="anon-block">Z. K.</span>, nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań naocznego świadka przedmiotowej kontroli drogowej - żony obwinionego, co skutkowało jednostronną oceną zaistniałego zdarzenia i nieuwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Przesłuchanie na rozprawie odwoławczej obwinionego i jego żony sprawiło, iż nie można za autorem wniosku o ukaranie w sposób wolny od wątpliwości przyjąć, że <span class="anon-block">A. G.</span> przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli miał w pojeździe niezamkniętą osłonę bezpieczników, która opadać miała na pedały sprzęgła i hamulca. Przypomnieć należy, iż samochód kierowany przez obwinionego zatrzymany został do kontroli drogowej w dniu 17 lutego 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> z powodu braku prawego światła w pojeździe. Z uwagi na to, że <span class="anon-block">A. G.</span> przyznał, iż przed wyjazdem światła w pojeździe działały, powyższe uznano za awarię (k. 6v. zeznania świadka <span class="anon-block">Z. K.</span>), obwiniony udał się na stację, zakupił żarówkę, wymienił ją w pojeździe i okazał policjantowi sprawnie działające światła. Nie działające światła nie były powodem skierowania przeciwko obwinionemu wniosku o ukaranie. Funkcjonariusz policji <span class="anon-block">Z. K.</span> przystąpił do dalszej kontroli pojazdu i jak sam zeznał ujawnił wówczas zwisającą na pedały sprzęgła i hamulca osłonę od bezpieczników, co jego zdaniem zagrażało bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Z uwagi na to, że kontrola wnętrza pojazdu odbywała się po upływie pewnego czasu od zatrzymania (wymiana żarówki), a z zeznań świadka <span class="anon-block">E. G.</span> i wyjaśnień obwinionego złożonych w toku postępowania odwoławczego wynika, iż przedmiotowa klapka (osłona) odpadła już na postoju samochodu, bowiem <span class="anon-block">A. G.</span> zaczepił o nią butem wysiadając z pojazdu wówczas, gdy otwierał maskę na polecenie kontrolującego pojazd policjanta. Osłona ta nie była uszkodzona, trzymała się na dwóch zabezpieczeniach i po chwili, według depozycji wskazanych osób, obwiniony klapkę tę zamknął. Z logicznych i spójnych wyjaśnień <span class="anon-block">A. G.</span> wynika, iż pokazywał jeszcze policjantowi, że klapka ta posiada widoczne zabrudzenie od jego buta (dowód na to, że otworzył ją zaczepiając butem). W tej sytuacji, mając na względzie przekazy obwinionego i jego żony, nie sposób w sposób wolny od jakichkolwiek wątpliwości uznać, że osłona bezpieczników nie była zamknięta przed zatrzymaniem obwinionego do kontroli drogowej, a więc wtedy, gdy pojazd znajdował się w ruchu. Niezwłocznie również po stwierdzeniu powyższego przez <span class="anon-block">Z. K.</span> została ona przez obwinionego ponownie zamknięta. Poza tym z uwagi na wskazywany rozmiar osłony - wielkości dowodu osobistego, czy telefonu komórkowego oraz umiejscowienie jej z lewej strony pod kierownicą około 30-40 cm od podłogi, jej otwarcie, zdaniem tych osób, nie mogło spowodować zwłaszcza w czasie postoju zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poza tym obwiniony stanowczo wskazywał, iż na zewnątrz nie wystawały żadne przewody, a tylko otworzyła się osłona bezpieczników. W związku z powyższym nie można przyjąć, aby osłona była otwarta w momencie, gdy pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej i niezwłocznie po ujawnieniu powyższego przez policjanta została ona zamknięta. Poza tym za skarżącym należy stwierdzić, że nawet gdyby obwiniony przed kontrolą prowadził pojazd z otwartą osłoną, to i tak taki stan techniczny pojazdu nie wypełniałby znamion wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 5 kw. Przypomnieć należy, iż wykroczenie z tego przepisu polega na dopuszczeniu pojazdu nienależycie zaopatrzonego w wymagane urządzenia i przyrządy lub w urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia. A zatem przepis ten dotyczy dwóch sytuacji:</p> <p>a) dopuszczenia do jazdy pojazdu, który nie jest należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy;</p> <p>b) dopuszczenia do jazdy pojazdu zaopatrzonego w wymagane urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia.</p> <p>Pojazdem nienależycie zaopatrzonym w wymagane urządzenia i przyrządy jest pojazd, który nie posiada urządzeń wymaganych przez przepisy określające warunki techniczne pojazdu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030320262" title="Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ()">rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia</a>, Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.). Chodzi tu na przykład o pojazd samochodowy, który nie posiada trójkąta do ustawiania na drodze, przeznaczonego do ostrzegania o obecności unieruchomionego pojazdu, lub gaśnicy umieszczonej w miejscu łatwo dostępnym w razie potrzeby jej użycia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030320262" title="Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 (§ 11;§ 11 ust. 1;§ 11 ust. 1 pkt. 13;§ 11 ust. 1 pkt. 14)">§ 11 ust. 1 pkt 13 i 14</a> r.w.t.p.). Natomiast pojazd wyposażony jest w wymagane urządzenia i przyrządy nienadające się do spełnienia swego przeznaczenia wówczas, gdy urządzenia te są niesprawne w takim stopniu, że nie spełniają funkcji, do których mają służyć, na przykład niedziałające światła stop, zużyty bieżnik opon. Chodzi zatem o takie niesprawności, które mogą być ujawnione w ramach codziennej obsługi pojazdu (K. Zagoździński, <em> <!-- -->Dopuszczenie do ruchu na drodze publicznej niesprawnego pojazdu</em>, ZW 1980, nr 4-5, s. 85). W niniejszej sprawie nie można mówić o braku zaopatrzenia pojazdu w wymagane urządzenia lub przyrządy, ani też o tym, że zamontowane urządzenia lub przyrządy nie nadawały się do spełnienia swego przeznaczenia tylko z tego powodu, że otwarta została na chwilę plastikowa osłona bezpieczników umieszczona w miejscu, które w ocenie Sądu II instancji, zwłaszcza w czasie postoju auta nie stwarzało żadnego zagrożenia w ruchu drogowym.</p> <p>Mając powyższe okoliczności na względzie i nie znajdując podstaw do uznania, iż obwiniony zachowaniem swoim opisanym w zarzucie wyczerpał dyspozycję art. 96 § 1 pkt 5 kw, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.</p> <p>Uwzględniając wskazane argumenty Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> orzekł, jak w wyroku.</p> </div>