III Ca 1609/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1609/16 </strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z 18 grudnia 2014 roku powód <span class="anon-block"> (...)</span> Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> domagał się zasądzenia od pozwanej <span class="anon-block">J. T.</span> 9.757,41 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według spisu, z tytułu umów bankowych.</p> <p>Strona pozwana reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wniosła o oddalenie powództwa w całości, zarzucając, iż strona powodowa nie wykazała podstawy dochodzonego roszczenia, zasadności dochodzonej pozwem kwoty, nieudowodnienia istnienia zaległości w wysokości dochodzonej pozwem. Z ostrożności procesowej zgłoszono zarzut przedawnienia zaległości objętych pozwem.</p> <p>Wyrokiem z dnia 4 lipca 2016r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi umorzył postępowanie w zakresie żądania zasadzenia kwoty 1348,09 zł oddalił powództwo w pozostałej części i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1476 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania .</p> <p>Apelację od powyższego rozstrzygnięcia w części oddalającej żądanie pozwu wniosła strona powodowa.</p> <p>Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu:</p> <p>1.sprzeność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego objawiającą się przyjęciem, ze pozwana zawarła z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Spółkę Akcyjna Oddział w Polsce umowę kredytu z dnia 21 września 2004r., podczas gdy umowa ta została zawarta przez nią w dniu 22 września 2006r., na co wskazywała data przybita pieczęci na drugiej stronie umowy, ale również data płatności pierwszej raty;</p> <p>2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieustaleniu , że następcą prawnym pod tytułem ogólnym <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Spółki Akcyjnej Oddział w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> był <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span>, a wynikły z pominięcia wniosku dowodowego strony powodowej zgłoszonego w piśmie z dnia 10 listopada 2015r. ;</p> <p>3.błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, ze <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> wniósł aportem do <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o.o.</span> wkład niepieniężny w postaci wymagalnych wierzytelności przysługujących od pozwanej, następnie zaś <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> zawierając z powodem umowę świadczenia w miejsce wykonania , przelała na jego rzecz również tę sumę, a dochodzoną w niniejszym postępowaniu wierzytelność, który to błąd wyniknął na skutek pominięcia dowodów wnioskowanych w pozwie ;</p> <p>4.naruszenie przepisów prawa procesowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną w sposób pobieżny i wybiórczy, w oderwaniu od treści dowodów, bez wyciagnięcia logicznych i zasadnych wniosków ;</p> <p>5.naruszenie przepisów prawa materialnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że powód nie udźwignął ciężaru udowodnienia zasadności roszczenia .</p> <p>W konkluzji strona powodowa wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uwzględnienia żądania pozwu oraz zasądzenia kosztów postępowania .</p> <p>Jako ewentualny strona powodowa złożyła wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje : </strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Zarzut naruszenie przez Sąd I instancji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> jest całkowicie bezzasadny. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest swobodna, lecz na pewno nie dowodna, nie jest sprzecza z zasadami logicznego rozumowania, czy też doświadczenia życiowego.</p> <p>Sąd I instancji wskazał przyczyny, dla których niektórym dowodom przedstawionym przez stronę powodową odmówił mocy dowodowej – w tym dokumentów dołączonych do pisma strony powodowej z dnia 10 listopada 2015r. i ocena ta jest prawidłowa.</p> <p>Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, wyciągi z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego należy traktować jako dokument prywatny, który korzysta z domniemania autentyczności oraz z domniemania, że zawarte w nim oświadczenie złożyła osoba, która go podpisała (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a>). Dokument prywatny nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nim zawartych. O materialnej mocy dowodowej dokumentu prywatnego, zależącej od jego treści, rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia. W świetle materiału procesowego zebranego w niniejszym postępowaniu zasadnie Sąd I instancji uznał, że dokument w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu i bankowego tytułu egzekucyjnego nie stanowi samoistnego dowodu istnienia wierzytelności pozwanej wobec strony powodowej.</p> <p>W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2009 r. III CZP 65/09 OSNC 2010/4/51. Sąd Najwyższy wskazał, że „nie wnikając w materię rachunkowości należy uznać, że transakcja nabycia przez fundusz sekurytyzacyjny puli wierzytelności na zabezpieczenie emisji certyfikatów inwestycyjnych niewątpliwie powinna znaleźć odzwierciedlenie w księgach rachunkowych po stronie aktywów, oraz - zakładając odpłatność tej transakcji - również po stronie pasywów. Nie przesądza to jednak jeszcze, że konkretna wierzytelność faktycznie istnieje, w ramach bowiem kontroli rachunkowej nie jest oceniana strona prawna konkretnej transakcji i jej skuteczność w świetle prawa cywilnego. Celem prowadzenia ksiąg rachunkowych funduszu jest jedynie wykazanie dokonywanych operacji zakupu lub sprzedaży w celach finansowych”</p> <p>Nabycie przez powoda w drodze cesji określonej wierzytelności nie jest zatem dowodem na istnienie tej wierzytelności, w sytuacji gdy pozwana wyraźnie przeczy istnieniu dochodzonej wierzytelności.</p> <p>W niniejszej sprawie powód nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na okoliczność zawarcia umów bankowych pomiędzy cedentem a pozwanym, w tym istnienia dochodzonych pozwem wierzytelności. W uzasadnieniu pozwu powód powoływał się na trzy umowy bankowe tj. na umowę z dnia 22 września 2006 roku nr <span class="anon-block"> (...)</span>, umowę z dnia 22 września 2006 roku nr <span class="anon-block"> (...)</span> oraz na umowę z dnia 27 lutego 2008 roku nr <span class="anon-block"> (...)</span>, tymczasem do załączonego materiału dowodowego przedstawił umowy bankowe z zupełnie innych okresów zawarcia, w tym brak jest oznaczenia umów zgodnie z twierdzeniami pozwu. Umowy te zostały przedstawione w formie kserokopii i jako nie zaopatrzone podpisem nie stanową nawet dokumentu prywatnego i pozbawione są jakiejkolwiek mocy dowodowej.</p> <p>Bezzasadny jest zarzut , że Sąd I instancji błędne ustalił, iż jedna z przedstawionych umów miała datę 21 września 2004r. . Na karcie 33 akt znajduje się kserokopia umowy z datą 21 września 2004r., strona powodowa nie przedstawiła żadnego innego dokumentu, z które wynikałaby inna data zawarcia umowy – wbrew poglądowi prezentowanemu przez skarżącą nie jest takim dowodem kserokopia znajdująca się na k. 34 akt. Kserokopie dokumentów przedstawione przez stronę powodową nie mają jakiejkolwiek mocy dowodowej.</p> <p>Podstawę dochodzonego roszczenia stanowiły w rozpoznawanej sprawie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19890040021" title="Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1989 r. Nr 4, poz. 21 ()">ustawy z 31.01.1989 roku prawo bankowe</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011001081" title="Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 ()">ustawy z 20.07.2001 roku o kredycie konsumenckim</a> /Dz.U. nr 100 poz.1081 z późn. zm./.</p> <p>Strona powodowa dochodzi roszczenia jako nabywca wierzytelności. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a>). Jednakże w takiej sytuacji dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 513;art. 513 § 1)">art. 513 § 1 k.c.</a>).</p> <p>W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że strona powodowa nie udowodniła wysokości dochodzonego roszczenia.</p> <p>Bezzasadny jest podniesiony prze skarżącą zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> </p> <p>Na powodzie spoczywał obowiązek wykazania istnienia jak i wysokości dochodzonej wierzytelności ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>).Zgodzić należy się z Sądem I instancji , że strona powodowa na tą okoliczność nie przedstawiła żadnego dowodu. W szczególności, strona powodowa nie przedstawił umów bankowych, które odpowiadałby tym, o których mowa w twierdzeniach pozwu (k.3v). Bez zbadania treści umowy nie sposób ustalić za jakie konkretnie świadczenia i za jaki okres cedentowi przysługiwała wierzytelność wobec pozwanego. Nie da się także ustalić dlaczego ewentualna należność objęta żądaniem pozwu powinna być określona w wysokości wskazanej przez stronę powodową. W toku postępowania strona powodowa nie przedstawiła harmonogramu spłat kredytów, nie przedłożyła wiarygodnego ich rozliczenia ani też dowodów rozwiązania przedmiotowych umów, dlatego nie sposób ustalić za jakie konkretnie świadczenia i za jaki okres cedentowi przysługiwała wierzytelność wobec pozwanej. Na podstawie dowodów przedstawionych przez skarżąca nie da się ustalić wysokości należności dochodzonej pozwem. Strona powodowa nie dostarczyła w toku procesu dowodów, z których wynikałaby data wymagalności roszczenia i jego wysokość. S</p> <p>W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji oddalił powództwo jako nieudowodnione.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <br/> </div>