IV U 318/16

<p>Sygn. akt IV U 318/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 28 grudnia 2016 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="442"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSO Jacek Witkowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Anna Wąsak</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2016 r. w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>odwołania <span class="anon-block">S. K.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>z dnia 1 lutego 2016 r., 21 marca 2016 r. i z dnia 31 marca 2016 r. Nr <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>w sprawie <span class="anon-block">S. K.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o prawo do emerytury</p> <p> <strong> <!-- -->zmienia zaskarżone decyzje i przyznaje <span class="anon-block">S. K.</span> prawo do emerytury od dnia<span class="anon-block">(...)</span>roku. </strong> </p> <p>Sygn. akt IV U 318/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 1.02.2016 r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2015 r. poz. 748) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.) odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">S. K.</span> prawa do emerytury. Swoją decyzję organ rentowy uzasadniał tym, iż ubezpieczony nie udowodnił, by na dzień 1.01.1999 r. legitymował się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. <span class="anon-block">S. K.</span> nie przedstawił bowiem stosownych świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Odwołanie od powyższej decyzji wniósł <span class="anon-block">S. K.</span>, który domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do emerytury. Ubezpieczony podniósł, iż przez co najmniej 15 lat wykonywał pracę w warunkach szczególnych na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Sprawę zainicjowaną wniesieniem tego odwołania zarejestrowano pod sygn. IV U 318/16 (odwołanie k. 1-2).</p> <p>Decyzją z dnia 21.03.2016 r. <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">S.</span> ponownie odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury wskazując, iż z dokumentów przedstawionych przez <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">K.</span> wynika, że pracował on w warunkach szczególnych jedynie przez 5 miesięcy i 29 dni, tj. w okresie od 7.09.1978 r. do 5.03.1979 r. w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>. Odnośnie pozostałych okresów zatrudnienia ubezpieczony albo nie przedstawił świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych, albo przedłożone zaświadczenie obarczone było brakami formalnymi, w tym niepodaniem informacji o wykonywaniu tej pracy stale i w pełnym wymiarze oraz niepowołaniem się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.1983 r.</p> <p>Odwołanie od tej decyzji wniósł ubezpieczony <span class="anon-block">S. K.</span>, który ponownie podniósł, iż spełnia warunek 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Sprawie tej nadano sygn. IV U 319/16 (odwołanie k. 13-14).</p> <p>Decyzją z dnia 31.03.2016 r. <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">S.</span> po raz kolejny odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury. Tym razem organ rentowy podał, iż <span class="anon-block">S. K.</span> przepracował jedynie 2 lata i 29 dni w warunkach szczególnych. Do uprzednio uznanego zatrudnienia w wyżej wymienionych warunkach organ rentowy doliczył pracę w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> w okresie od 1.06.1997 r. do 31.12.1998 r. W stosunku do pozostałych okresów zatrudnienia ZUS ponowił uprzednio wyrażone stanowisko.</p> <p>Decyzję tę zaskarżył ubezpieczony, czym zainicjował postępowanie IV U 320/16 (odwołanie k. 29).</p> <p>W odpowiedziach na odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie i powołał się na argumentację wyrażoną w zaskarżonych decyzjach (odpowiedzi na odwołania k. 3-4, 15-17 i 30-32).</p> <p>Sąd zarządził połączenie powyższych spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. IV U 318/16 (protokół rozprawy k. 38).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu <span class="anon-block">(...)</span>ubezpieczony <span class="anon-block">S. K.</span> ukończył 60 lat życia.</p> <p>W dniu 25.01.2016 r. ubezpieczony wystąpił do <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">S.</span> z wnioskiem o przyznanie emerytury (k. 1-4 a. e.). Ubezpieczony wskazał w nim, iż jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i wniósł o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w tym funduszu na dochodu budżetu państwa. Na podstawie zgromadzonych dokumentów ZUS ustalił, iż na dzień 1.01.1999 r. <span class="anon-block">S. K.</span> posiada staż ubezpieczeniowy w wymiarze 26 lat, 11 miesięcy i 1 dnia, w tym 26 lat, 6 miesięcy i 13 dni okresów składkowych. Zdaniem organu rentowego, ubezpieczony nie pracował żadnego okresu w warunkach szczególnych, gdyż nie przedstawił na tę okoliczność stosownych świadectw. W konsekwencji organ rentowy wydał w dniu 1.02.2016 r. zaskarżoną decyzję, w której odmówił ubezpieczonemu przyznania prawa do emerytury w wieku obniżonym (decyzja k. 8 a. e.). Następnie ubezpieczony przedłożył dokumentację pracowniczą (k. 11-15 a. e.) w postaci ogólnych świadectw pracy, zaświadczenia oraz świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Wobec powyższego organ rentowy wydał w dniu 21.03.2016 r. kolejną decyzję odmawiającą przyznania <span class="anon-block">S. K.</span> prawa do emerytury (k. 18 a. e.). Ostatecznie, tj. po przedstawieniu przez ubezpieczonego nowego świadectwa pracy (k. 19-20), ZUS ustalił, że <span class="anon-block">S. K.</span> pracował w warunkach szczególnych przez 2 lata oraz 29 dni i decyzją z dnia 31.03.2016 r. odmówił przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury (decyzja k. 21 a. e.).</p> <p>W toku postępowania odwoławczego Sąd ustalił, iż <span class="anon-block">S. K.</span> w okresie od 25.04.1979 r. do 31.01.1996 r. był zatrudniony w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie Handlowym (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> jako kierowca samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony. Do jego zadań należał przewóz sprzętu AGD i części zamiennych do punktów usługowych. <span class="anon-block">S. K.</span> kierował pojazdami <span class="anon-block">marki R.</span> i <span class="anon-block">A.</span>. Pracę tę ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze, gdyż jeździł on wyżej wymienionymi pojazdami codziennie, po 12-14 godzin (zaświadczenie k. 12 a. e., ogólne świadectwo pracy k. 8 akt z wniosku o ustalenie kapitału początkowego, zeznania świadków <span class="anon-block">Z. L.</span> i <span class="anon-block">T. W.</span> k.38v-39, zeznania ubezpieczonego k. 38v i 53v).</p> <p>Nie udało się uzyskać akt osobowych ubezpieczonego prowadzonych przez wyżej wymienione przedsiębiorstwo.</p> <p>Sąd obdarzył wiarygodnością zarówno zeznania ubezpieczonego jak i świadków <span class="anon-block">Z. L.</span> oraz <span class="anon-block">T. W.</span>, którzy w podobnym, co <span class="anon-block">S. K.</span> okresie, pracowali odpowiednio jako referent prawny, kierownik i prezes oraz mechanik samochodowy w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie Handlowym (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>. W ocenie Sądu, złożone zeznania są logiczne i korespondują ze sobą. Wyłania się z nich obraz, zgodnie z którym w przywołanym okresie ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze świadczył pracę kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 t., tj. pojazdów <span class="anon-block">marki R.</span> oraz <span class="anon-block">A.</span>.</p> <p>Zdaniem Sądu, pracę ubezpieczonego w powyższym okresie zakwalifikować należy jako odbywaną w szczególnych warunkach w rozumieniu przepisu zawartego w § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia i wymienioną w wykazie <span class="anon-block"> A</span> dział VIII w transporcie i łączności poz. 2 tj. prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.</p> <p>Wskazać przy tym należy, iż dla kwalifikacji zatrudnienia jako wykonywanego w warunkach szczególnych decydujące znaczenie ma nie treść dokumentów pracowniczych, lecz rodzaj rzeczywiście wykonywanej pracy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zaświadczenia wydanego przez <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo Handlowe (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> (k. 12 a. e.), zeznań ubezpieczonego oraz świadków jest wystarczający do jednoznacznego ustalenia, iż <span class="anon-block">S. K.</span> pracował w warunkach szczególnych na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze powyżej 3,5 t. Powyższemu nie stoi na przeszkodzie fakt, iż w ogólnym świadectwie pracy (k. 8 akt z wniosku o ustalenie kapitału początkowego) lakonicznie określono, że ubezpieczony zatrudniony był jako kierowca. Podkreślić należy, iż jak wynika z przedstawionej przez ubezpieczonego kserokopii (k. 10 a. e.), od 23.05.1978 r. posiada on prawo jazdy kategorii C uprawniające do kierowania samochodami ciężarowymi o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t.</p> <p>W konsekwencji należy przyjąć, iż suma wyżej wymienionego okresu i czasu zaliczonego przez ZUS wynosi ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Tym samym uznać należy, iż <span class="anon-block">S. K.</span> spełnia wszystkie warunki wyrażone w art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o FUS w zw. z § 3 i § 4 ust. 1 pkt. 1 i 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. do przyznania emerytury w wieku obniżonym. W związku z tym Sąd stwierdził, że ubezpieczony nabył prawo do emerytury od dnia, w którym ukończył 60-ty rok życia, tj. od dnia <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Wobec powyższego, Sąd na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14}§ 2 kpc</a> orzekł jak w sentencji wyroku.</p> </div>