VI Ka 1005/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1005/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 29 grudnia 2015</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk</p> <p>Protokolant Katarzyna Kajda-Broniewska</p> <p>przy udziale przedstawiciela KMP w <span class="anon-block">G.</span> asp. <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- -->obwinionej <span class="anon-block">L. C.</span> zd. <span class="anon-block">S.</span> c. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">T.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o wykroczenie z art. 97 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 11 września 2015 r. sygnatura akt III W 2319/14</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.</p> <p>sygn. akt VI Ka 1005/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2015r. sygn. akt III W 2319/14 uznał <span class="anon-block">L. C.</span> za winną tego, że w dniu 28 sierpnia 2014 roku około godz. 13.00 w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> znajdując się w stanie nietrzeźwości -1,12 mg/l, nie zachowała należytej ostrożności oraz nie dostosowała prędkości do warunków, w jakich odbywał się ruch i utraciła panowanie nad pojazdem, w wyniku czego najechała na ogrodzenie <span class="anon-block">posesji nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, powodując jego uszkodzenie to jest wykroczenia z art. 97 kw i za to Sąd wymierzył jej karę grzywny w wysokości 200 złotych.</p> <p>Obrońca obwinionej zaskarżając wyrok w całości zarzuciła naruszenie prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 kpk</a> przez nie przyjęcie, że postępowanie karne co do tego samego czynu i tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone w sprawie IX K 247/16.</p> <p>Obrońca wniosła o uchylenie wyroku na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 8)">art. 439 § 1 pkt 8 kpk</a> i umorzenie postępowania w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 7)">art. 17 § 1 pkt 7 kpk</a>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</em> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>W pierwszej kolejności stwierdzić należało, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie niezbędnym dla ustalenia okoliczności istotnych w sprawie, zgromadzone dowody poddał trafnej ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny.</p> <p>Apelująca nie podważyła trafności ustalenia, że w dniu 28 sierpnia 2014 roku <span class="anon-block">L. C.</span> kierowała samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> i na łuku drogi jadąc <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> nie dostosowała prędkości do warunków drogowych, wskutek czego samochód wypadł z drogi i uderzył w ogrodzenie posesji położonej w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>.</p> <p>Takie zachowanie obwinionej wypełniło znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw wobec naruszenia przez nią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Apelująca domagając się uchylenia wyroku i umorzenia postępowania nie zauważyła, że niniejsze postępowanie toczy się w sprawie o wykroczenie, a zatem zastosowanie znajdują regulacje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a>, niemniej również te uwzględniając nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy.</p> <p>Przyjmuje się, że określone zachowanie człowieka, następujące w danym czasie i przestrzeni, może być relewantne bądź też obojętne z punktu widzenia norm prawa karnego materialnego. Źródłem tej relewantności są właśnie normy zawarte w przepisach określających znamiona czynności sprawczych konkretnych czynów karalnych. To przecież nie całość zachowania się człowieka w określonym wycinku czasu i przestrzeni oceniana jest jako "czyn zabroniony", a tylko fragmenty tego zachowania "wycięte" znamionami czynności sprawczych. Wzajemne usytuowanie tych "wyciętych" fragmentów pozwala z kolei na wnioskowanie co do tożsamości bądź wielości czynów zabronionych, a dalej na dokonanie ich właściwej subsumcji (post. SN z 12.10.2011 roku, sygn. akt III KK 145/11, OSNKW 2012/2/13, Biul.SN 2012/2/13LEX nr 1112740).</p> <p>Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował się problemem tożsamości, jedności, wielości czynów przestępnych min. w postanowieniu z dnia 28 marca 2002 r., I KZP 4/02, OSNKW 2002, z. 5-6, poz. 37, wskazując, że elementem wyodrębniającym występek spowodowania wypadku komunikacyjnego od prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości był "dodatkowy zespół aktywności sprawcy (rozumiany także jako zaniechanie określonej aktywności), naruszający inną konkretną zasadę bezpieczeństwa ruchu, pozostającą w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem".</p> <p>W powołanym wcześniej judykacie Sąd Najwyższy orzekał w oparciu o zbliżony do niniejszej sprawy stan faktyczny, stwierdzając, że jeśli kierujący pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości uderzył w ogrodzenie, lecz to nie naruszenie zakazu trzeźwości było powodem tego uderzenia, to nie wystąpiła nawet częściowa identyczność czynności sprawczych ocenianych w dwóch postępowaniach – o wykroczenie określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 97)">art. 97 k.k.</a> oraz występek określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 k.k.</a> Pomimo jedności miejsca i czasu sprawca dopuszcza się wówczas dwóch odrębnych czynów, a zakresy zastosowania wyżej wymienionych przepisów pozostają odrębne, a nie pozostawają w stosunku krzyżowania(post. SN z 12.10.2011 roku, sygn. akt III KK 145/11, OSNKW 2012/2/13, Biul.SN 2012/2/13LEX nr 1112740).</p> <p>W realiach niniejszej sprawy taka właśnie sytuacja zaistniała. Wprawdzie w opisie zarzucanego czynu ujęto stan nietrzeźwości obwinionej, ale brak jest powiązania i wpływu na uderzenie przez kierująca w ogrodzenie, tak z opisu czynu przypisanego, jak z ustaleń faktycznych wynika, że przyczyną było nie zachowanie szczególnej ostrożności i nie dostosowanie prędkości do warunków, w jakich odbywał się ruch, co doprowadziło do utraty przez obwinioną, panowania nad pojazdem, a dalej najechanie na wspomniane ogrodzenie. Podobnie wynika to z wyjaśnień samej obwinionej. Dodatkowo zauważyć można, że z uzasadnienia apelacji wynika, iż obwiniona skazana została za przestępstwo prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości po <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, co tym bardziej wskazuje na dwojakiego rodzaju aktywność.</p> <p>Nie zrozumiałe jest odniesienie do ustalenia nieumyślności zachowania obwinionej. To wydaje się ponownie obnażać nieznajomość regulacji wykroczeniowej. Zgodnie z art. 5 kw wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. Oznacza to, że w wypadku czynu penalizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 97)">art. 97</a> kw sprawca może działać tak umyślnie, jak i nieumyślnie, a zatem sprawca nie mając zamiaru popełnienia czynu, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Niewątpliwie obwiniona nie chciała naruszać innych, poza objętym skazaniem za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 kk</a>, zasad ruchu drogowego, a uczyniła to na skutek nie zachowania szczególnej ostrożności. W wypadku, gdyby chciała to uczynić, nadal w sferze rozważań pozostawała odpowiedzialność za wykroczenie. Odmienna sytuacja miałaby miejsce, gdyby obwiniona chciała uszkodzić przedmiotowe ogrodzenie, bowiem to rodziłoby odpowiedzialność za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>, a zatem z pewnością odmienną aktywność tak od czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178 a § 1 kk</a>, czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 97)">art. 97 kk</a>.</p> <p>Twierdzenia obrońcy w tym kierunku poczytać trzeba, jako realizację linii obrony, a nie żądanie skierowania przeciwko obwinionej ścigania za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>, względnie wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 124;art. 124 § 1)">art. 124 § 1</a> kw.</p> <p>Podsumowując Sąd Okręgowy nie uwzględnił zarzutu środka odwoławczego, dodatkowo wskazując, że niezależne od konieczności poniesienia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie, następstwa zachowania obwinionej nie wpływają na ocenę bezprawności i karygodności jej zachowania.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy orzekając o kosztach postępowania odwoławczego zgodnie ze znajdująca w sprawach o wykroczenia po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> zasadą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>, wedle której w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy.</p> </div>