I C 864/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 864/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kwidzynie Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka</p> <p>Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 roku w Kwidzynie</p> <p>na rozprawie</p> <p>z powództwa <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. J.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> <p>I C.864)15 Uzasadnienie</p> <p>Powód <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wnosił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">W. J.</span> kwoty 36.563,71 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia 20 stycznia 2013roku do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że w dniu 13 kwietnia 2011 roku zawarł z pozwanym umowę z której pozwany się nie wywiązał. W związku z tym, powód wypowiedział umowę pozwanemu i wystawił bankowy tytuł egzekucyjny z dnia 19 stycznia 2013roku.</p> <p>Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego <span class="anon-block">W. J.</span> wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, że powód nie wykazał w jaki sposób wyliczył dochodzone roszczenie.</p> <p>Sąd ustalił i zważył co następuje:</p> <p>W dniu 13 września 2010roku <span class="anon-block"> (...) Bank SA</span> (obecnie <span class="anon-block"> (...) SA</span>) zawarł z pozwanym <span class="anon-block">W. J.</span> tzw.” otwartą umowę kredytową”. Na podstawie tej umowy <span class="anon-block"> (...) SA</span> na wniosek kredytobiorcy, po spełnieniu wymaganych warunków, zobowiązał się do udzielania kredytobiorcy <span class="anon-block">W. J.</span> kredytów wskazanych w regulaminie banku.</p> <p>W dniu 11 kwietnia 2011roku pozwany otrzymał kredyt w wysokości 38813,25 złotych. Spłata kredytu została rozłożona na miesięczne raty płatne w okresie od 1.06.2011roku do 1.05.2015roku.</p> <p>Powodowy bank wystosował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 2.06.2012roku, w którym informował pozwanego, że wymagalne zadłużenie wynosi 3031,02 złote. Z kolei w dniu 19 stycznia 2013 roku powodowy bank wystawił wyciąg z ksiąg bankowych, według którego na łączne zadłużenie pozwanego składały się: należność główna 32.100,40złotych, odsetki umowne 2203 złote i odsetki umowne karne za okres od 4.01.2012roku do 19.01.2013roku w wysokości 2260,31 złotych.</p> <p>(odpis otwartej umowy kredytowej k.20-23, potwierdzenie udzielenia kredytu nr <span class="anon-block">(...)</span> k.24-34, odpis ostatecznego wezwania do zapłaty k.35, wyciąg z ksiąg bankowych k.46).</p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały.</p> <p>Powyższy stan faktyczny jest poza sporem.</p> <p>W ocenie Sądu powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd podziela bowiem całkowicie stanowisko kuratora, iż mimo zobowiązania sądu, powód nie wywiązał się ze zobowiązania i nie wykazał należycie jak została wyliczona dochodzona należność.</p> <p>Obowiązek taki spoczywał na powodzie, zgodnie z zasadą rozłożenia ciężaru dowodowego zawartą w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art.6 kc.</a> </p> <p>Niewątpliwie, jak wynika z ostatecznego wezwania do zapłaty kierowanego do pozwanego i wyciągu ksiąg bankowych, pozwany przynajmniej początkowo przez rok czasu spłacał raty kredytu.</p> <p>Powód powinien zatem wykazać ponad wszelką wątpliwość od jakich kwot i za jaki okres w odniesieniu do tychże kwot wyliczył odsetki umowne oraz odsetki karne.</p> <p>Oczywistym jest, że dołączenie samych dokumentów w postaci umów czy harmonogramu spłat nie stanowi sposobu wykazania wyliczenia. Tak samo tzw. ”wskazanie zadłużenia na kontrakcie – <span class="anon-block">(...)</span>” (k.115-129) jest tylko wewnętrznym dokumentem bankowym przydatnym jedynie dla pracowników banku. To samo dotyczy tzw. elektronicznego zestawienia operacji (k.33).</p> <p>Dokument o nazwie „wskazanie zadłużenia na kontrakcie <span class="anon-block">(...)</span>” nie tylko nie przedstawia sposobu wyliczenia zaległości ale budzi pewne wątpliwości.</p> <p>Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że „wskazanie zadłużenia na kontrakcie- <span class="anon-block">(...)</span>” podaje numer konta <span class="anon-block"> (...)</span> i jako pierwszą datę wskazuje 14.04.2011roku. Oznacza to, że w żaden sposób nie odnosi się ono do harmonogramu spłat kredytu (k.31-32), w którym jako pierwsza data spłaty wskazana jest 1.06.2011roku i widnieje inny numer konta <span class="anon-block"> (...)</span> łączna kwota miesięcznej raty wynosi 1419,27złotych. „Elektroniczne zestawienie operacji jako pierwszą datę wskazuje 12.09.2012roku.</p> <p>Sąd nie ma obowiązku „domyślania się” w jaki sposób pracownicy banku mogli ustalić kwotę zadłużenia na podstawie swoich wewnętrznych księgowych dokumentów.</p> <p>Zadaniem powoda było udowodnienie i wykazanie sposobu rozumowania przy ustalaniu wysokości zadłużenia w oparciu o zapisy umowy bankowej i załączników. Tylko wtedy bowiem Sąd miałby możliwość zweryfikowania i oceny sposobu takiego wyliczenia.</p> <p>W związku z powyższym Sąd na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997roku prawo bankowe</a> (Dz.U. z 2012 roku, poz.1376 tekst jedn.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art.6 kc.</a> orzekł jak wyżej.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98par.1 kpc</a>.</p> <p>Powód jako strona przegrywająca sprawę nie ma żadnych podstaw do domagania się zwrotu kosztów postępowania sądowego od pozwanego.</p> </div>