VI Ka 554/14

<p>Sygn. akt VI Ka 554/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Maciej Schulz</p> <p>Sędziowie: SO Sebastian Mazurkiewicz (spr.)</p> <p>SR del. Anna Bojarczuk</p> <p>Protokolant: sekr. sądowy Mariusz Pogorzelski</p> <p>przy udziale Prokuratora Teresy Pakieły</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim</p> <p>z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II K 588/12</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 kpk</a> postępowanie przeciwko <span class="anon-block">K. K.</span> o czyn zakwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> umarza; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. H.</span> dodatkowo kwotę 1239,84 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w pierwszej instancji oraz kwotę 516, 60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej, przy czym kwoty te obejmują podatek VAT; koszty sądowe w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 554/14</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K. K.</span> został oskarżony o to, że w okresie od 04.04.2003 roku do 29.10.2003 r. w <span class="anon-block">N.</span>, woj., <span class="anon-block"> (...)</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc przedstawicielem handlowym firmy „<span class="anon-block">(...)</span>” przywłaszczył sobie powierzone mu przez kontrahentów pieniądze za dostarczone artykuły spożywczego wg. wymienionych w zarzucie faktur na ogólną kwotę 19.091,91 zł, nie rozliczając się z firmą na szkodę „<span class="anon-block">(...)</span>” sp. z o.o, <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim – po kolejnym już rozpoznaniu sprawy – wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 roku w sprawie pod sygn. akt II K 588/12 na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 postępowanie karne w sprawie przeciwko <span class="anon-block">K. K.</span> umorzył wobec przedawnienia karalności czynu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 § 2)">art. 632 § 2 kpk</a> koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł prokurator na niekorzyść oskarżonego oraz obrońca oskarżonego – adw. <span class="anon-block">M. H.</span>.</p> <p>Prokurator zaskarżył ów wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść wyroku poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 kpk</a> i wydanie orzeczenia surowszego niż uchylone pomimo tego, iż orzeczenie Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 23 stycznia 2008 roku nie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego oraz naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399)">art. 399 kpk</a> i niepouczenie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu;</p> <p>2.  obrazę przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 3)">art. 101 § 1 pkt 3 kk</a> skutkujące błędnym przyjęciem, że doszło do przedawnienia karalności czynu, o który oskarżono <span class="anon-block">K. K.</span> pomimo braku zmiany kwalifikacji prawnej zarzuconego mu czynu na czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> oraz naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> i nie wskazanie w opisie czynu, że jego dokonanie nastąpiło „w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu”, co</p> <p>3.  skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającym wpływ na treść orzeczenia i nieprzyjęciem, że zarzucony oskarżonemu czyn stanowi wypadek mniejszej wagi, a następnie błędne przyjęcie, że doszło do przedawnienia karalności czynu, podczas gdy przyjęcie przedawnienia karalności czynu możliwe jest jedynie przy dokonaniu zmiany kwalifikacji prawnej czynu na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>.</p> <p>Przy tak sformułowanych zarzutach Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim.</p> <p>Obrońca oskarżonego adw. <span class="anon-block">M. H.</span> zaskarżyła powyższy wyrok w całości, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:</p> <p>1.  obrazę przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 kpk</a> polegającą na uznaniu, iż Sąd I instancji nie może czynić ustaleń odnoszących się do kwestii winy oskarżonego, bowiem przedawnienie karalności czynu tamuje dalszy tok postępowania i wyłącza możliwość czynienia merytorycznych ustaleń, w sytuacji, kiedy Sąd po przeprowadzeniu w całości postępowania dowodowego winien był w pierwszym rzędzie ustalić, czy oskarżony popełnił czyn zabroniony czy też nie;</p> <p>2.  brak rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu dla obrońcy z urzędu;</p> <p>Formułując powyższe zarzuty na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> wniosła o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego;</p> <p>ewentualnie o:</p> <p>- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie należnych kosztów za I i II instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Zarzuty apelacji Prokuratora są materialnie rzecz biorąc zasadne, jednakże ich uwzględnienie mogło skutkować jedynie zmianą zaskarżonego wyroku. Nie było bowiem – w przedmiotowej sprawie – możliwości przekazania sprawy sądowi <em> <!-- -->meriti</em> do ponownego rozpoznania z uwagi na ewidentną przeszkodę procesową w postaci przedawnienia orzekania. Apelacja obrońcy oskarżonego – w punkcie 1, bo tylko ten dotyczył meritum sprawy – okazała się w realiach tej sprawy niezasadna, stąd wniesiona apelacja nie mogła spowodować skutków zgodnych z którymkolwiek z postulowanych wniosków.</p> <p>Rację ma Prokurator – podnosząc zarzuty 1 i 3 – że w niniejszej sprawie Sąd konstruując sentencję wyroku naruszył w zasadzie zakaz <em> <!-- -->reformationis in peius</em>, choć z drugiej strony dokonał umorzenia postępowania na skutek prawidłowych wniosków, że w sprawie zaszła przeszkoda procesowa w postaci przedawnienia orzekania. W sprawie niniejszej oskarżony stanął formalnie rzecz biorąc pod zarzutem popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, jednak w wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 23 stycznia 2008 roku w ramach tego czynu przypisano mu popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> (k. 249). Wyrok ten został uchylony, a sprawa trafiła do ponownego rozpoznania, jednak nastąpiło to na skutek apelacji wywiedzionej jedynie przez obrońcę oskarżonego (k. 262-263). Powyższe oznaczało – co zauważył Sąd Rejonowy orzekający w sprawie będącej przedmiotem aktualnego rozpoznania – że odpowiedzialność oskarżonego należy rozpatrywać jedynie w kontekście <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a>, a więc typu uprzywilejowanego. Formułując zatem orzeczenie w sprawie, choć formalnie rzecz biorąc Sąd Rejonowy miał podstawy do wskazania w komparycji wyroku podstawy zarzutu i kwalifikacji prawnej tożsamej z aktem oskarżenia, to miał jednocześnie obowiązek w sentencji wyraźnie zaznaczyć, że umorzenie postępowania dotyczy czynu, który jest kwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Tymczasem – jak zauważył Prokurator – do umorzenia postępowania na skutek przedawnienia doszło w istocie w sprawie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Powyższe wymagało zatem zmiany i przyjęcia, że postępowanie karne wobec <span class="anon-block">K. K.</span> zostało umorzone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 kpk</a> w sprawie o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Z tego względu rzecz jasna nie ma podstaw do uchylenia wyroku, które miałoby nastąpić jedynie po to, aby Sąd wydał ponownie wyrok o takim samym skutku i na tej samej podstawie prawnej, jedynie dotyczący zarzutu o nieco odmiennej kwalifikacji.</p> <p>Nie jest zasadny zaś zarzut Prokuratora dotyczący tego, że Sąd naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399)">art. 399 kpk</a>. Jeżeli Sąd nie dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu – co prawda z pogwałceniem normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 kpk</a> – to trudno zarzucać, że o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej nie uprzedził. Nawiasem mówiąc takie uprzedzenie byłoby – z uwagi na uwarunkowania procesowe wynikające z brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 kpk</a> – zbędne i nawet, gdyby Sąd prawidłowo zakwalifikował czyn, o który <em> <!-- -->de facto</em> mogło toczyć się to postępowanie, to trudno byłoby mówić o naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399)">art. 399 kpk</a> w sposób mogący wpłynąć na treść orzeczenia.</p> <p>Zarzut określony numerem 2 jest jedynie częściowo zasadny, a to na tyle na ile zasadny jest zarzut 1. Jeżeli bowiem Sąd uznał, że postępowanie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> wymaga umorzenia z powodu przedawnienia, to wówczas istotnie naruszył prawo materialne w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101)">art. 101 kk</a>, gdyż czyn o takiej kwalifikacji nie mógłby się jeszcze przedawnić. Ponieważ jednak – jak wyżej wskazano – istnieją pełne podstawy do zmiany wyroku – ów błąd przestaje mieć znaczenie, albowiem w sprawie czyn, który mógłby potencjalnie zostać przypisany <span class="anon-block">K. K.</span> doszło do przedawnienia orzekania. Nie można jednak podzielić argumentów dotyczących obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, polegającej na niewskazaniu w opisie czynu, iż jego dokonanie nastąpiło „w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu”. Po pierwsze dokładny opis czynu – uwzględniający wymienione wyżej elementy – dotyczy tylko wyroku skazującego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 413;art. 413 § 2)">art. 413 § 2 kk</a>), zaś ów wyrok takim nie jest i być nie może, stąd nieporozumieniem jest nawet podnoszenie kwestii, iż nie wskazano w opisie czynu, że nastąpiło jakiekolwiek dokonanie. Wyrok umarzający postępowanie powinien zawierać (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 1)">art. 413 § 1 kpk</a>) m.in. „przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu”. W zarzucie tymczasem oskarżyciel nie zawarł znamion określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, choć w istocie miał taki obowiązek. W przypadku ferowania wyroku umarzającego postępowanie (a więc nie stwierdzającego popełnienie czynu) uzupełnienie znamion nie jest już możliwe.</p> <p>Niezasadny okazał się zarzut określony numerem 1 apelacji obrońcy oskarżonego. O ile rzeczywiście – co wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego – w przypadku stwierdzenia konkurencji przeszkód procesowych określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6;art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 1)">art. 17 § 1 pkt 6 oraz art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 kpk</a> w sprawie należy wydać wyrok uniewinniający oskarżonego, nie zaś umarzający postępowanie, to jednak powyższa zasada ma zastosowanie jedynie w przypadku, w którym zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Co prawda Sąd Rejonowy przeprowadził dowód z opinii biegłego z zakresu informatyki, który sporządził sumaryczną kopię dokumentów elektronicznych, jednak powyższe nie wyczerpuje koniecznych czynności dowodowych w tej sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego należało w takiej sytuacji – z uwagi na istnienie dokumentów księgowych w postaci plików elektronicznych, które <em> <!-- -->nota bene</em> przedstawione zostały w formacie niezdatnym do zapoznania się z nimi – przesłuchać na okoliczność tych dokumentów świadka <span class="anon-block">M. G.</span> (księgową w pokrzywdzonej spółce) a także ewentualnie świadka <span class="anon-block">M. S.</span>, która zajmowała się płacami i naliczaniem wynagrodzeń (k. 573). Nadto – choć z zaleceń Sądu Okręgowego ostatnio uchylającego wyrok Sądu Rejonowego – powyższe wprost nie wynikało, należało zaktualizować dane dotyczące możliwości przesłuchania świadka <span class="anon-block">W. N.</span> i jego dalszego pobytu w Wielkiej Brytanii. Od ostatnich czynności Sądu związanych z tym świadkiem minął długi czas, stąd – niezależnie od braku zaleceń – powyższe było wymagane <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a>, czy też <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a>. Aktywność w tym względzie – na zasadach ogólnych – Sąd Rejonowy miał obowiązek podjąć niezależnie od wytycznych, które przecież nie wyłączają, ani nie ograniczają w żaden sposób konieczności podjęcia innych czynności niż zlecone. Z powyższego względu – ponieważ kwestia odpowiedzialności <span class="anon-block">K. K.</span> wymagałaby dalszego wyjaśnienia kwestii związanych z dokumentacją pokrzywdzonej spółki i przesłuchiwania ww. świadków – nie ma podstaw do zmiany wyroku poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">K. K.</span> od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. W takiej bowiem sytuacji toczeniu postępowania na zasadach ogólnych stoi na przeszkodzie negatywna przesłanka określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 kpk</a> (<em> <!-- -->vide:</em> postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 roku, sygn. akt IV KKN 264/99).</p> <p>Z powyższych względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, poprzez wskazanie, że umorzenie postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 kpk</a> nastąpiło z uwagi na przedawnienie orzekania i dotyczy czynu o kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 3)">art. 284 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Jednocześnie – z uwagi na zasadny zarzut apelacji obrońcy oskarżonego – Sąd w oparciu o obowiązujące w tym względzie przepisy orzekł nadto o przyznaniu adwokatowi <span class="anon-block">M. H.</span> wynagrodzenie za obronę <span class="anon-block">K. K.</span> w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, uwzględniając stawkę podstawową wraz ze zwyżką związaną z większym niż jeden terminem rozpraw w sprawie pod sygn. akt II K 588/12 w kwocie 1239,84 złotych brutto.</p> <p>O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 § 1 pkt 11 kpk</a> oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zmianami).</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a>.</p> </div>