III AUa 953/14

<p>Sygn.akt III AUa 953/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2014r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSA Piotr Prusinowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SA Bohdan Bieniek</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SA Marek Szymanowski</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: Agnieszka Charkiewicz</strong> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z odwołania <span class="anon-block">J. S.</span> </strong> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o emeryturę</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt III U 118/14</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oddala apelację. </em> </strong> </p> <p>Sygn. akt III AUa 953/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w <span class="anon-block">B.</span> na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. Z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.) odmówił <span class="anon-block">J. S.</span> prawa do wcześniejszej emerytury uznając, iż wnioskodawca nie udowodnił wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Odwołanie od powyższej decyzji wniósł <span class="anon-block">J. S.</span> twierdząc, że poza okresem ustalonym w decyzji pracował przy środkach chemicznych. Wniósł o przesłuchanie świadka <span class="anon-block">H. K.</span> na powyższą okoliczność.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podkreślając, że wnioskodawca nie spełnia wszystkich warunków do przyznania żądanego przez siebie świadczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łomży wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. zmienił zaskarżoną decyzję.</strong> Sąd ten przyznał <span class="anon-block">J. S.</span> prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach od 1 września 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił, że <span class="anon-block">J. S.</span> <span class="anon-block">urodził się (...)</span> W dniu 12 września 2013 r. złożył wniosek o przyznanie emerytury. Na datę złożenia wniosku miał zatem ukończone 60 lat. Bezsporne pozostawało, iż posiada on łącznie 25 lat okresów składkowych oraz okresów nieskładkowych. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do odmiennych twierdzeń stron w zakresie okresu zatrudnienia odwołującego w warunkach szczególnych. Organ rentowy uznał wnioskodawcy okres pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat, 11 miesięcy i 5 dni z tytułu zatrudnienia w charakterze bielarza i merceryzatora w <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazał na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184;art. 184 ust. 1)">art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> i uznał, iż wnioskodawca spełnił warunki określone tym przepisem w zakresie wieku i stażu pracy. Odmowa natomiast przyznania emerytury podyktowana była między innymi nie uwzględnieniem przez ZUS okresów służby wojskowej do okresu pracy w warunkach szczególnych. Sąd pierwszej instancji powołał treść art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej oraz przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>. Ustalił, że wnioskodawca zatrudniony był w <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> od dnia 22 marca 1973 r. początkowo jako robotnik transportowy, a od dnia 01 lutego 1974 r. jako bielarz. Okresy pracy od 22 marca 1973 r. do 31 stycznia 1974 r., od 1 lutego 1974 r. do 8 stycznia 1975 r., od 3 stycznia 1977 r. do 30 kwietnia 1978 r. oraz od 8 lipca 1980 r. do 30 kwietnia 1992 r. zostały uznane przez organ rentowy jako okresy pracy w warunkach szczególnych. Przerwa w pracy od 09 stycznia 1975 r. do dnia 2 stycznia 1977 r. była spowodowana odbywaniem zasadniczej służby wojskowej. Po zakończeniu służby wojskowej <span class="anon-block">J. S.</span> zgłosił się do zakładu pracy w dniu 31 grudnia1976 r., a zakład pracy wyznaczył do 3 stycznia 1977 r. termin do zgłoszenia się do pracy i powrotu na wcześniej zajmowane stanowisko bielarza. W tym dniu <span class="anon-block">J. S.</span> zgłosił się do pracy, o czym świadczy treść karty obiegowej. Na tym stanowisku pracował do dnia 30 kwietnia 1978 r. Następnie z dniem 8 lipca 1980 r. ponownie nawiązał stosunek pracy w tym samym zakładzie pracy i na tym samym stanowisku. Stosunek pracy ustał w dniu 30 kwietnia 1992 r. Sąd Okręgowy ustalił powyższe na podstawie dokumentów zgromadzonych zarówno w aktach osobowych jak i aktach organu rentowego. Odwołujący się w <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Zakładach (...)</span> przepracował łącznie 14 lat, 11 miesięcy i 5 dni w warunkach szczególnych, a prace przez niego wykonywane są wymienione w Wykazie A Dziale VII pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego organ rentowy błędnie wyłączył okres zasadniczej służby wojskowej z okresu pracy w warunkach szczególnych. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r. (II UK 217/13, LEX nr 1408683), zgodnie z którym pracownik zatrudniony w szczególnych warunkach, który po zakończeniu czynnej służby wojskowej powraca do tego zatrudnienia w przepisanym terminie, zachowuje w okresie pełnienia służby wojskowej status pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze</a>. Sąd Okręgowy wskazał, iż w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie również przepisy normujące służbę wojskową tj. ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP, obowiązująca w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej przez <span class="anon-block">J. S.</span> oraz przepisy wykonawcze do niej, w tym zwłaszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19680440318" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin - Dz. U. z 1968 r. Nr 44, poz. 318 ()">rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin</a>. Zgodnie z treścią art. 108 ust. 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie odbywania służby przez odwołującego: czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby.</p> <p>Sąd Okręgowy uznał, iż przy wliczeniu okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej jako okresu pracy w warunkach szczególnych odwołujący spełnił wszystkie przesłanki do nabycia emerytury o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32;art. 32 ust. 1)">art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, a w szczególności posiada wymagany okres 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Odnosząc się do zeznań <span class="anon-block">H. K.</span> Sąd Okręgowy wskazał, że nie stanowią one przekonywującego dowodu w zakresie dodatkowego okresu pracy wnioskodawcy.</p> <p>Mając na uwadze treść art. 129 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, prawo do emerytury winno być zdaniem Sądu Okręgowego przyznane od dnia 1 września 2013 r., dlatego też na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14} § 2 k.p.c.</a> Sąd ten dokonał zmiany zaskarżonej decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od wyroku złożył organ rentowy</strong>.</p> <p>Zaskarżając wyrok w całości, organ rentowy zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 184 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że każdy okres zasadniczej służby wojskowej wlicza się do pracy w szczególnych warunkach i wobec tego <span class="anon-block">J. S.</span> udowodnił co najmniej 15 - letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach, uprawniający do przyznania emerytury w obniżonym wieku. W uzasadnieniu apelacji organ rentowy powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego podjętą w składzie 7 sędziów w dniu 16 października 2013 r. w sprawie II UZP 6/13, z której wynika – zdaniem organu rentowego - iż jedynie okresy zasadniczej służby wojskowej przypadające od 29 listopada 1967 r. do 31 grudnia 1974 r. podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu okresu pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Wskazując na powyższe podstawy apelacji organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania od decyzji ZUS, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:</p> <p>1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (wynoszący 25 lat dla mężczyzn).</p> <p>Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczonym będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1, a więc 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. Zgodnie z ustępem 2, dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości dla zdrowia oraz wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Zgodnie z ust. 4 powoływanego art. 32, wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.</p> <p>Zgodnie z powyższym, zastosowanie w niniejszej sprawie ma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>. Według § 3 rozporządzenia, za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Przy czym, zgodnie z § 4 pkt 1, pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Bezsporne w sprawie niniejszej jest, iż <span class="anon-block">J. S.</span> spełnił warunki określone wymienionymi przepisami w zakresie wymaganego wieku (osiągnął wiek 60 lat) i stażu pracy (udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych). Organ rentowy uznał ponadto, iż wnioskodawca udowodnił 14 lat, 11 miesięcy i 5 dni pracy w warunkach szczególnych. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia, czy do okresu pracy w szczególnych warunkach można zaliczyć także okres od 9 stycznia 1975 r. do 2 stycznia 1977 r., kiedy wnioskodawca odbywał służbę wojskową.</p> <p>Kwestia zaliczenia okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach była niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W odpowiedzi na pytanie prawne odnoszące się do tego zagadnienia, skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego w dniu 16 października 2013 r., w sprawie o sygn. II UZP 6/13, podjął uchwałę, zgodnie z którą czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19670440220" title="Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej - Dz. U. z 1967 r. Nr 44, poz. 220 (art. 108;art. 108 ust. 1)">art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej</a> (Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19670440220" title="Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej - Dz. U. z 1967 r. Nr 44, poz. 220 (art. 184)">art. 184</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32;art. 32 ust. 1)">art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.). Organ rentowy wywodzi z powyższej uchwały wniosek, iż jedynie okresy zasadniczej służby wojskowej przypadające do 31 grudnia 1974 r. podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu okresu pracy w szczególnych warunkach. Stanowisko te należy jednak uznać za błędne. Uchwała SN rzeczywiście odnosi się do okresu przypadającego do końca 1974 r., nie można jednak pominąć, iż wskazany w niej zakres czasowy jest konsekwencją rozpatrywanego stanu faktycznego. Późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego wyjaśnia, że zmiana <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19670440220" title="Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej - Dz. U. z 1967 r. Nr 44, poz. 220 ()">ustawy z 21 listopada 1967 r.</a> o powszechnym obowiązku obrony RP nie miała wpływu na postrzeganie omawianego zagadnienia.</p> <p>W wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. (sygn. II UK 293/13, LEX nr 1441189) Sąd ten wskazał, iż w powoływanej uchwale nie powiedziano, że po 31 grudnia 1974 r. zasadnicza służba wojskowa nie podlega wliczeniu do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Z uchwały nie wynika, że ma to być data graniczna w zaliczaniu zasadniczej służby wojskowej do pracy w szczególnych warunkach. Poprzestano w niej na analizie, że w odniesieniu do stanu faktycznego w sprawie, w której zadano pytanie prawne, czyli do okresu służby wojskowej w latach 1971-73, regulacja prawna nakazywała wliczenie jej do pracy w szczególnych warunkach. Sąd Najwyższy wskazał, iż z powołanej uchwały wynika, że w spornej kwestii decydują zasadniczo przepisy regulujące powszechny obowiązek obrony i to w nich należy poszukiwać odpowiedzi, co do zaliczenia służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach. W okresie odbywania zasadniczej służby wojskowej przez <span class="anon-block">J. S.</span>, tj. w okresie od 9 stycznia 1975 r. do 2 stycznia 1977 r. obowiązywała ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP. Zgodnie z ówczesnym brzemieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240142" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 142 (art. 108;art. 108 ust. 1)">art. 108 ust. 1</a>, czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Jak wskazał Sąd Najwyższy, zmiana wprowadzona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240142" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 142 ()">ustawą z 26 czerwca 1974 r. przepisy wprowadzające Kodeks pracy</a> – (Dz. U. Nr 24, poz. 142 z późn. zm.) nie była na tyle radykalna, aby zmienić obowiązujące poprzednio zasady zaliczana służby wojskowej do okresu pracy w warunkach szczególnych. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2014 r. (II UK 424/13, LEX nr 1466629), zgodnie z którym, jeżeli zostały spełnione przez pracownika warunki powrotu do poprzedniego zatrudnienia, zostaje zachowana tzw. ciągłość pracy, a okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem zatrudnienia na takich samych warunkach, jak przed powołaniem do tej służby.</p> <p>Bezsporne w sprawie niniejszej jest, że wnioskodawca spełnił warunki powrotu do poprzedniego zatrudnienia, określone w art. 106 ust. 1 w zw. z art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP. W myśl art. 106 ust. 1 tej ustawy, zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia. Niezachowanie tego terminu powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń Sądu Okręgowego, <span class="anon-block">J. S.</span> zgłosił się do dotychczasowego pracodawcy w 30 - dniowym terminie od daty zakończenia służby oraz podjął pracę w terminie wskazanym przez zakład pracy.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Apelacyjny uznał, iż wnioskodawca spełnia przesłanki niezbędne do zaliczenia okresu odbywania służby wojskowej od dnia 9 stycznia 1975 r. do 2 stycznia 1977 r. do okresu pracy w szczególnych warunkach i tym samym został przez niego udowodniony okres 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Dlatego też apelacja organu rentowego podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> </div>