IV Ka 1014/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. IV Ka 1014/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 3 grudnia 2014 r</strong>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Stanisław Jabłoński </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SSO Joanna Żelazny </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSR del. do SO Izabela Krupa (spr.) </strong> </p> <p>Protokolant Artur Łukiańczyk</p> <p>przy udziale Marka Janczyńskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia</p> <p>z dnia 4 lipca 2014 roku sygn. akt V K 987/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. </strong> </p> <p>Sygn. akt IV Ka 1014/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. G.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p> <strong> <!-- -->I.</strong> w dniu 28 maja 2013 r. we <span class="anon-block">W.</span>dokonał uszkodzenia szyby w drzwiach wejściowych lokalu <span class="anon-block">(...)</span>poprzez uderzenie w nią pięścią i rozbicie jej, powodując straty w wysokości nie mniejszej niż 400 zł na szkodę <span class="anon-block">J. W.</span>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a>;</p> <p> <strong> <!-- -->II. </strong>w dniu 28 maja 2013r. we <span class="anon-block">W.</span> groził <span class="anon-block">J. W.</span> uszkodzeniem ciała na jego szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieścia</strong> wyrokiem z dnia 4 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt V K 987/13:</p> <p>I.  uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. G.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, a stanowiącego przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1 kk</a> połączył oskarżonemu orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 89;art. 89 § 1)">art. 89§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69§1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70§1 pkt 1 kk</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 89;art. 89 § 2)">art. 89§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33§1 i 3 kk</a> orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania od 28.07.2013r. do 29.07.2013r. przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;</p> <p>VII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 kpk</a> zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych oraz od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku wniósł oskarżony, zaskarżając go w zakresie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> na swoją korzyść. Oskarżony zarzucił obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a>, poprzez niesłuszne przyjęcie, iż w dniu 28 maja 2013r. we <span class="anon-block">W.</span> groził <span class="anon-block">J. W.</span> uszkodzeniem ciała na jego szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.</p> <p>W oparciu o podniesiony zarzut oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy sprawy, zasadnie przypisując oskarżonemu popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§ 1 kk</a>. Wbrew zarzutowi oskarżonemu, nie budziło wątpliwości, że w dniu 28 maja 2013r. we <span class="anon-block">W.</span> groził <span class="anon-block">J. W.</span> uszkodzeniem ciała na jego szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.</p> <p>Odnosząc się do zasadności złożonej apelacji należy stwierdzić, iż oczywiście nieuzasadniony jest zarzut obrazy prawa materialnego, który w rzeczywistości sprowadzał się do kwestionowania poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych i dokonanej oceny dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków (pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">T. K.</span>, <span class="anon-block">M. B.</span>).</p> <p>Wskazać należy, iż treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Dla bytu wskazanego przestępstwa nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">Artykuł 190§ 1 kk</a> nie określa sposobów wyrażania groźby karalnej. Może ona być wyrażona słownie, ale też przez każde zachowanie sprawcy, jeżeli w sposób niebudzący wątpliwości uzewnętrznia ono groźbę popełnienia przestępstwa na szkodę wymienionych w przepisie osób i wzbudza w zagrożonych uzasadnioną obawę jej spełnienia. Dobrem chronionym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1kk</a> jest wolność w sensie subiektywnym czyli poczucie wolności, wolność od obawy, strachu. Jest to przestępstwo materialne- skutkiem jest uzasadniona obawa adresata groźby, że będzie spełniona, wystarczy zatem, że pokrzywdzony uważa, iż niebezpieczeństwo spełnienia groźby jest realne i ma on podstawy do takiego poglądu. Niebezpieczeństwo realizacji groźby nie musi obiektywnie istnieć, obiektywna musi być jedynie groźba.</p> <p>W świetle powyższego należy podzielić pogląd Sądu Rejonowego, że niewątpliwie została przez oskarżonego wypowiedziana groźba popełnienia przestępstwa uszkodzenia ciała, które miało być popełnione na szkodę <span class="anon-block">J. W.</span>. Oskarżony powiedział bowiem do pokrzywdzonego, że „przetrąci” mu kręgosłup, zaś <span class="anon-block">J. W.</span> obawiał się tych gróźb, ponieważ uważa oskarżonego za osobę agresywną. Jak zeznał pokrzywdzony, po tym zdarzeniu obawiał się także o bezpieczeństwo zatrudnionych w jego lokalu barmanek, które pracują również w nocy.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego w pełni prawidłowo Sąd I instancji ustalił przebieg zdarzenia z dnia 28 maja 2013r., związanego z groźbami oskarżonego, wypowiadanymi względem <span class="anon-block">J. W.</span>.</p> <p>Podkreślić należy, że w każdej rozpoznawanej przez Sąd sprawie zgromadzone w toku procesu dowody muszą być oceniane w sposób całościowy, a więc także przez pryzmat treści innych dowodów, a także przy uwzględnieniu wskazań logiki i doświadczenia życiowego</p> <p>W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób było kwestionować wiarygodności zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. W.</span>. Wersja zdarzenia podana przez pokrzywdzonego znalazła wsparcie w relacji świadka <span class="anon-block">T. K.</span>. Pokrzywdzony <span class="anon-block">J. W.</span>jak i świadek <span class="anon-block">T. K.</span>nie mieli wątpliwości, że zostały skierowane groźby ze strony oskarżonego wobec pokrzywdzonego. Obaj podali, że ich treść dotyczyła przetrącenia kręgosłupa, a zdarzenie relacjonowali w sposób zbliżony, zwłaszcza co sposobu zachowania oskarżonego. Kolejność zdarzeń, jaką podali była logiczna, a ich zeznania spójne. Nadto w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do kwestionowania wiarygodności w/w świadków nie mógł stanowić fakt, wcześniejszej znajomości w/w świadków. Także z zeznań funkcjonariusza Policji <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">B. W.</span>, który udał się w dniu 28 maja 2013r. na interwencję do lokalu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R.</span>wynika, że oskarżony kierował groźby wobec <span class="anon-block">J. W.</span>. Wskazany świadek nie widział przebiegu zdarzenia, a został o nim poinformowany przez osoby trzecie, do czego Sąd I instancji zasadnie się odniósł.</p> <p>W świetle powyższych dowodów nie mogło budzić najmniejszej wątpliwości, że oskarżony dokonał zarzuconego mu przestępstwa groźby karalnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a>), zaś argumentacja skarżącego stanowiła wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Sądu Rejonowego.</p> <p>Nadto wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo odniósł się do zeznań świadka <span class="anon-block">M. B.</span>. Sąd Rejonowy wskazał bowiem, że na podstawie zeznań wskazanego świadka nie poczynił ustaleń odnośnie winy i sprawstwa oskarżonego bowiem świadek zeznała, że nie pamięta czy padały jakieś groźby ze strony oskarżonego.</p> <p>Zdaniem Sądu Odwoławczego w pełni uzasadniona była również argumentacja Sądu Rejonowego, który krytycznie ocenił wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczył jakoby miał kierować wobec <span class="anon-block">J. W.</span> groźby uszkodzenia ciała. Wersji prezentowanej przez oskarżonego przeczą pozostałe dowody, którym Sąd Rejonowy przyznał walor wiarygodności i prawidłowo ocenił.</p> <p>Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> było w pełni prawidłowe. Jednocześnie orzeczona wobec niego kara jednostkowa jak i łączna jest adekwatna do okoliczności faktycznych sprawy, a zwłaszcza stopnia winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Kara ta nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Tylko takie rozstrzygnięcie stwarza szanse osiągnięcia resocjalizacyjnych oraz prewencyjnych celów kary.</p> <p>Reasumując zatem Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do podważenia ustaleń Sądu I instancji i uwzględnienia wniesionej apelacji, uznając ją za oczywiście bezzasadną.</p> <p>Tym samym Sąd Okręgowy, nie podzielając zarzutów i wywodów apelacji, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok jako prawidłowy.</p> <p>Kierując się powyższymi względami Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.</p> <p>Jednocześnie mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 kpk</a> zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> </div>