III AUa 337/14

<p>Sygn. akt: III AUa 337/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Janina Kacprzak (spr.)</p> <p>Sędziowie: SSA Maria Padarewska - Hajn</p> <p>SSA Mirosław Godlewski</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Aleksandra Słota</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. w Łodzi</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - Oddziałowi Regionalnemu w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o wysokość emerytury rolniczej,</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawczyni</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku</p> <p>z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt: VI U 1618/13;</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p>Sygn. akt: III AUa 337/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Płocku oddalił odwołanie ubezpieczonej <span class="anon-block">Z. G.</span> od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 15 kwietnia 2013 roku waloryzującej wysokość świadczenia ubezpieczonej od 1 marca 2013 roku.</p> <p>Wyrok sądu pierwszej instancji zapadł w następującym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy: ubezpieczona <span class="anon-block">Z. G.</span> <span class="anon-block">urodzona w (...)</span> roku od 1 marca 2010 roku jest uprawniana do emerytury rolniczej przyznanej jej decyzją z 9 kwietnia 2010 roku i ponownie obliczonej w decyzji z 17 maja 2010 roku. W decyzjach tych przy obliczaniu wysokości świadczenia wzięto pod uwagę okresy opłacania przez ubezpieczoną składek na ubezpieczenia społeczne rolników począwszy od 1 lipca 1977 roku do 9 kwietnia 2010 roku, z wyłączeniem okresu od 1 października 1991 roku do 31 grudnia 1999 roku, w którym ubezpieczona uprawniona była do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. W decyzji tej ustalono wskaźnik emerytury składkowej na 0, 27, a części uzupełniającej na 0,93. Ubezpieczona zaskarżyła odwołaniem do sądu decyzję z 17 maja 2010 roku wnosząc o uwzględnienie przy obliczania emerytury okresów od pracy w gospodarstwie rolnym od 16 roku życia, to jest od 19 stycznia 1966 roku do 9 kwietnia 2010 roku. Odwołanie ubezpieczonej od tej decyzji zostało prawomocnie oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku z 5 lipca 2010 roku w sprawie VI U 768/10, od którego apelacja ubezpieczonej została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca2011 roku – sygn. akt III AUa 77/11.</p> <p>Sporną decyzją z 15 kwietnia 2013 roku organ rentowy dokonał waloryzacji emerytury ubezpieczonej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910070024" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 (art. 48)">art. 48 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników</a> ( Dz.U. 2013, poz. 1403 – j.t. ) w związku z podwyższeniem od 1 marca 2013 roku emerytury podstawowej – to jest najniższej emerytury ustalonej według przepisów o emeryturach i rentach z FUS do kwoty 831,15 zł ). Część składkową emerytury ustalono na kwotę 224,41 zł ( 831,15 x 0,27 ), a część uzupełniającą na kwotę 772,97 zł ( 831,15x 0,93 ).</p> <p>Sąd Okręgowy w powyższym stanie faktycznym nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania ubezpieczonej, która nie kwestionowała zasady waloryzacji, a jedynie zmierzała do ponownego ustalenia wysokości emerytury poprzez obliczenie części składkowej z lat 1966 – 2000. Sąd Okręgowy wywiódł w uzasadnieniu skarżonego wyroku, że kwestia ta już została rozstrzygnięta prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2011 roku, w sprawie III AUa 77/11, a Sąd Okręgowy związany jest treścią tego wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art. 365 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Wyrok sądu pierwszej instancji zaskarżony został w całości apelacją ubezpieczonej, która zarzuciła skarżonemu wyrokowi obrazę przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910070024" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 ()">ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników</a> ( bez wskazania konkretnych przepisów tej ustawy ) przez błędne wyliczenie i waloryzację emerytury skarżącej w związku z nieuwzględnieniem wszystkich lat pracy przepracowanych przez nią w gospodarstwie rolnym. Zdaniem skarżącej wszystkie lata pracy w gospodarstwie rolnym winny być uwzględnione przy obliczaniu emerytury, o co wnosiła już wielokrotnie w odwołaniach i apelacjach. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie ponad 30-letniego okresu pracy w gospodarstwie rolnym i na tej podstawie wyliczenia jej emerytury i przeprowadzenia waloryzacji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zawiera uzasadnionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić należy, że zakres postępowania w sprawach dotyczących ubezpieczeń społecznych zakreślony jest treścią decyzji, od której wniesiono odwołanie. Stąd też żądanie nie będące przedmiotem decyzji organu rentowego oraz rozpoznania sądu nie może być uwzględnione w postępowaniu apelacyjnym. Przedmiotowa decyzja została oparta na przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910070024" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 (art. 48)">art. 48 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników</a> ( Dz.U. 2013, poz. 1403 – j.t. ) i dotyczyła waloryzacji pobieranego przez skarżącą świadczenia. Zgodnie z art. 48 ust. 1 powołanej ustawy wysokość świadczenia lub jego określonej części ustala się za pomocą wskaźnika wymiaru, jeżeli przewiduje to ustawa lub jeżeli wysokość ta pozostaje w stałym stosunku do wysokości emerytury podstawowej, a świadczenie nie ma charakteru jednorazowego. Dla skarżącej wskaźnik części składkowej został ustalony na poziomie 0,27, a części uzupełniającej w wysokości 0,93. Proporcje te zostały ustalone już prawomocnie i przy okazji decyzji waloryzującej świadczenie nie mogą być wzruszane. Stosownie do ustępu 2 art. 48 ustawy świadczenie, którego wysokość jest ustalona za pomocą wskaźnika wymiaru, wypłaca się w kwocie odpowiadającej iloczynowi tego wskaźnika i aktualnej emerytury podstawowej. Z kolei ustęp 3 art. 48 stanowi, że w każdym przypadku zmiany wysokości emerytury podstawowej wypłaca się świadczenie, o którym mowa w ust. 1, w odpowiednio zmienionej wysokości, z uwzględnieniem terminów waloryzacji emerytur i rent przysługujących na podstawie przepisów emerytalnych - o czym zawiadamia się uprawnionego.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie w związku, z tym że wzrosła od 1 marca 2013 roku emerytura podstawowa, to jest najniższa emerytura wypłacana według przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>( porównaj <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910070024" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 (art. 6;art. 6 pkt. 6;art. 6 pkt. 7)">art. 6 pkt 6 i 7</a> powoływanej wyżej ustawy ) zachodziła konieczność zmiany wysokości emerytury skarżącej zgodnie z art. 48 ust. 3 powoływanej ustawy. Od 1 marca 2013 roku, zgodnie z Komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lutego 2013 roku ( M.P. z 2013 r., poz. 95 ) wydanym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 94;art. 94 ust. 2)">art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. ) wysokość najniższej emerytury i renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy ( emerytury podstawowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910070024" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - Dz. U. z 1991 r. Nr 7, poz. 24 (art. 6;art. 6 pkt. 7)">art. 6 pkt 7 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników</a> ) wzrosła do kwoty 831,15 zł. Zatem stosownie do treści art. 48 ust. 3 ustawy począwszy od 1 marca 2013 roku należało wypłacać skarżącej świadczenie w zmienionej wysokości z uwzględnieniem indywidualnego wskaźnika wymiaru emerytury składkowej i nieskładkowej ustalonego dla ubezpieczonej w decyzji o przyznaniu emerytury, poprzez przeliczenie emerytury składkowej iloczynem wskaźnika 0,27 i emerytury podstawowej, a części uzupełniającej iloczynem wskaźnika 0,93 . Jak wynika z powyższych ustaleń faktycznych organ rentowy w decyzji z 15 kwietnia 2013 roku ustalił wysokość świadczenia skarżącej w sposób prawidłowy i dlatego wyrok sądu pierwszej instancji oddalający odwołanie od tej decyzji odpowiada prawu.</p> <p>Mając na uwadze powyższe na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> należało oddalić apelację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.</p> </div>