I C 1396/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 1396/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 10 grudnia 2014 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSR Marta Burzyńska</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> Dorota Głowacka </strong> </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 roku w Bielsku Podlaskim</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. C.</span> i <span class="anon-block">N. C.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  Oddala powództwo.</p> <p>2.  Nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span>) na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">W. K.</span>kwotę 2 952,00 złotych (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złotych)- w tym kwotę 552 złotych podatku Vat – tytułem wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu.</p> <p>3.  Nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span>) od powoda <span class="anon-block">(...)</span>Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>kwotę 2 952,00 złotych (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złotych) tytułem nieuiszczonych wydatków w sprawie.</p> <p>S ę d z i a</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 1396/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>wnosił o zasądzenie solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">N. C.</span>i <span class="anon-block">W. C.</span>kwoty 47.528,37 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 17 maja 2014 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu obejmującymi koszty zastępstwa procesowego. Podnosił, że pozwani zawarli z jego poprzednikiem prawnym w dniu 11 czerwca 2008 roku umowę o kredyt gotówkowy o numerze <span class="anon-block">(...)</span>. Pozwani otrzymali kwotę kredytu i zobowiązali się do jej zwrotu wraz z należnym oprocentowaniem, prowizją od udzielonego kredytu i opłatami w terminie i na zasadach określonych w umowie. Strona pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania. <span class="anon-block">Bank (...) SA</span>na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 23 grudnia 2013 roku zbył przedmiotowa wierzytelność na rzecz powoda. Na podstawie powyższej umowy powód nabył wierzytelność wobec pozwanych w kwocie 46.242,50 złotych i stał się ich wierzycielem. Powód poinformował pisemnie pozwanych o nabyciu wierzytelności i wezwał ich do zapłaty. Zadłużenie strony pozwanej na dzień sporządzenia pozwu wynosi 47.528,37 złotych, w tym: należność główna w wysokości 25.427,00 złotych, odsetki umowne w wysokości 222,75 złotych, odsetki karne w wysokości 20.727,75 złotych, koszty w wysokości 45,00 złotych, oraz odsetki ustawowe naliczone przez powoda od kwoty kapitału od dnia następującego po dniu nabycia wierzytelności do dnia wniesienia pozwu w wysokości 1.285,87 złotych.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">N. C.</span> wnosiła o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">W. C.</span> wnosił o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia. Wskazywał, że umowa kredytowa została wypowiedziana przez bank ze skutkiem na dzień 30 stycznia 2010 roku i z tą chwilą rozpoczął bieg termin przedawnienia, który upłyną 30 stycznia 2013 roku. Podnosił, że powód nie udowodnił, iż na mocy umowy z dnia 23 grudnia 2013 roku nabył wierzytelność dochodzoną pozwem.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnieniem, albowiem roszczenie nim dochodzone uległo przedawnieniu.</p> <p>Bezsporna jest okoliczność, iż pozwani <span class="anon-block">N. C.</span>i <span class="anon-block">W. C.</span>w dniu 11 czerwca 2008 roku zawarli z <span class="anon-block">(...) Bankiem Spółka Akcyjną</span>z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>umowę kredytu gotówkowego nr <span class="anon-block">(...)</span>. Powód załączył do pozwu tę umowę (k. 41-43), a pozwani nie kwestionowali ani tego dowodu, ani twierdzeń powoda o zawarciu przez nich tej umowy. Na podstawie tej umowy bank udzielił pozwanym kredytu w kwocie 30.695,17 złotych na okres od 11 czerwca 2008 roku do dnia 11 czerwca 2014 roku. Pozwani zobowiązali się zwrócić kredyt wraz z odsetkami w łącznej kwocie 17.404,00 oraz prowizją i innymi kosztami w łącznej kwocie 18.785,28 złotych. W przypadku niespłacenia w terminie kwoty kredytu, bank został uprawniony do pobierania odsetek karnych w wysokości odsetek maksymalnych. Bank został uprawniony do wypowiedzenia umowy w sytuacji, gdy kredytobiorca nie spłaci w terminie przynajmniej dwóch rat kredytu. Pismem z dnia 22 grudnia 2009 roku <span class="anon-block">(...)</span>Bank wypowiedział umowę ze skutkiem na dzień 31 stycznia 2010 roku, jako przyczynę wskazując niedotrzymania jej warunków poprzez nie spłacanie rat kredytu i odsetek w umówionych terminach (wypowiedzenie umowy – k. 131).</p> <p>Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów przedstawionych przez powoda i pozwanego i nie był przedmiotem sporu.</p> <p>Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 grudnia 2013 roku powód nabył od <span class="anon-block">Banku (...) Spółki Akcyjnej</span>z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>( następcę <span class="anon-block">(...) Bankiem Spółka Akcyjną</span>z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>). Powyższa okoliczność wynika jednoznacznie z dokumentów przedstawionych przez powoda w postaci: umowy sprzedaży wierzytelności (k. 44-563), odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 64-67), obrazującego przekształcenia prawne pierwotnego wierzyciela, aneksu do umowy sprzedaży wierzytelności (k. 69-82). Wbrew twierdzeniom powoda, dokumenty, w tym załącznik do umowy z k. 79 dowodzą, iz powód nabył wierzytelność przysługującą bankowi z tytułu umowę kredytu gotówkowego nr <span class="anon-block">(...)</span>przeciwko pozwanym. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 kodeksu cywilnego</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W myśl zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 513;art. 513 § 1)">art. 513 § 1 k.c.</a> dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. W piśmiennictwie zauważono, że przy analizie stosunku dłużnik – cesjonariusz szczególnie uwidaczniają się dwie zasady, charakteryzujące ten stosunek. Pierwsza dotyczy nabycia przez cesjonariusza w drodze przelewu wierzytelności tylu praw, ile miał cedent. Wyraża to paremia <em> <!-- -->nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet</em>. Cesjonariusz nie może, więc żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze niż cedent. Druga zasada dotyczy sytuacji prawnej dłużnika, która nie może ulec pogorszeniu na skutek przelewu w stosunku do tej, jaką dłużnik miał przed przelewem [por. J. Mojak (w:) Kodeks..., s. 162; H. Ciepła (w:) Komentarz..., s. 595; B. Łubkowski (w:) Kodeks..., s. 1225 ]. Z wierzytelnością po przelewie pozostają zatem związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela (cedenta). Wskazuje się na trzy rodzaje zarzutów: te, które przysługiwały dłużnikowi w stosunku do cedenta, zarzuty osobiste dłużnika oraz zarzuty dotyczące samej umowy cesji (nie będące zarzutami ani osobistymi, ani służącymi w stosunku do cedenta).</p> <p>Pozwani podnieśli zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, iż roszczenia banku przedawniają sie z trzyletnim terminem.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117)">art. 117 kc</a> z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Powód nie wykazał, aby pozwani zrzeklo się zarzutu przedawnienia.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc</a> termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Podzielić należy argument pełnomocnika pozwanego, iż zarówno roszczenie pierwotnego wierzyciela jak i powoda, jako roszczenia związane z prowadzoną przez oba podmioty działalnością gospodarczą, przedawnia się z upływem trzech lat.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 kc</a>, bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W myśl zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 § 1 pkt 1 kc</a>, bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. W myśl zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 124)">art. 124 kodeksu cywilnego</a> po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Z przedstawionego przez pełnomocnika pozwanego dokumentu w postaci wypowiedzenia umowy skierowanego przez z <span class="anon-block"> (...) Bank Spółkę Akcyjną</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> do pozwanego <span class="anon-block">W. C.</span> (k. 131), wynika, że umowa, z której powód wywodzi swoje roszczenie została uległa rozwiązaniu w dniu 31 stycznia 2010 roku. Z upływem tego dnia roszczenie banku wobec pozwanych o spłatę kredytu wraz należnościami pobocznymi z stało się wymagalne i rozpoczął bieg termin przedawnienia tego roszczenia. Upłynął on z dniem 31 stycznia 2013 roku, a zatem przed wniesieniem pozwu.</p> <p>Dodać należy, że wnioski dowodowe zgłoszone przez pełnomocnika powoda w piśmie złożonym do akt sprawy w dniu 8 grudnia 2014 roku, zmierzające do podważenia zarzutu przedawnienia, były spóźnione i jako takie zostały pominięte. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 kpc</a> sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Strona powodowa mogła złożyć te wnioski dowodowe w pozwie, zwłaszcza, iż przyczyną przekazania jego pozwu z upominawczego postępowania elektronicznego do postępowania zwykłego był fakt, iż roszczenie dochodzone tym pozwem stało się wymagalne w okresie trzech lat przed dniem wniesienia pozwu. Co więcej, przeprowadzenie dowodów polegających na zobowiązaniu poprzednika prawnego powoda do przedstawienia dokumentacji finansowej dotyczącej spłaty kredytu przez pozwanych oraz dowodu z akt egzekucyjnych i akt sądowych przedłuży postępowanie, gdyż wymaga odroczenia rozprawy i zobowiązania tych podmiotów do nadesłania dokumentów i akt.</p> <p>Mając na względzie powyższe okoliczności na podstawie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 117;art. 118;art. 120;art. 120 § 1;art. 120 § 123;art. 120 § 1;art. 120 § 1 pkt. 1;art. 120 § 1 pkt. 124)">art. 509, art. 117, 118, 120 § 1, 123 § 1 pkt 1, 124 kodeksu cywilnego</a>, należało powództwo oddalić i orzec jak w sentencji wyroku.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, § <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (pkt. 5;§ 15;§ 16)">pkt 5, § 15, § 16Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).</p> <p>S ę d z i a</p> </div>