II AKa 226/14

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->II AKa 226/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 11 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="175"/> <col width="442"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Grzegorz Chojnowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Andrzej Olszewski (spr.)</p> <p>SO del. do SA Małgorzata Jankowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Karolina Pajewska</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Andrzeja Paździórki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie</p> <p>z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt III K 129/14</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">T. S.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 400 (czterysta) złotych opłaty za drugą instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 226/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. K.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 21 grudnia 2013 r., ok. godz. 2:00 - 3:00, w <span class="anon-block">T.</span>, w rejonie ul. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia <span class="anon-block">P. B.</span>, czterokrotnie ugodził go nożem o długości ostrza co najmniej 7 cm, powodując u pokrzywdzonego ranę kłuto - ciętą okolicy przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy przedniej powierzchni klatki piersiowej w okolicy linii przymostkowej lewej o wymiarze 2,5 x 0,5 cm, a ponadto podobną ranę kłuto - ciętą mocno krwawiącą w rzucie VIII-IX przestrzeni międzyżebrowej w linii środkowo -obojczykowej wymiarów 2,5 x 0,5 cm, jak też ranę mocno krwawiącą o charakterze kłuto - ciętej w okolicy lewego podżebrza wymiarów 2,5 x 0,5 cm i ranę kłuto - ciętą, której kanał oceniono na długość 7-8 cm bocznej górnej powierzchni uda lewego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję osób trzecich i udzieloną pomoc medyczną, przy czym obrażenia te wywołały u <span class="anon-block">P. B.</span> stan określony jako choroba realnie zagrażającą życiu,</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>.</p> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2014 r., <span class="anon-block">M. K.</span> uznano za winnego tego, że w dniu 21 grudnia 2013 r.,<br/>w <span class="anon-block">T.</span>, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia <span class="anon-block">P. B.</span>, czterokrotnie ugodził go nożem powodując u pokrzywdzonego cztery rany kłuto - cięte o powierzchni 2,5 x 0,5 cm każda: ranę klatki piersiowej w VII międzyżebrzu w linii przymostkowej penetrującą do jamy opłucnowej lewej z uszkodzeniem tętnicy międzyżebrowej, krwiakiem opłucnowym i uszkodzeniem lewej kopuły przepony, ranę okolicy VIII-IX międzyżebrza lewego w linii przymostkowej, ranę podżebrza lewego penetrującą do jamy otrzewnowej z krwotokiem do japy otrzewnowej i uszkodzeniem lewego płata wątroby i krezki jelita cienkiego oraz ranę bocznej powierzchni uda lewego o kanale nie krótszym niż 7 cm, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc medyczną, przy czym obrażenia te spowodowały u <span class="anon-block">P. B.</span> chorobę realnie zagrażającą życiu,</p> <p>tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to przestępstwo, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 2 pkt. 1)">art. 60 § 2 pkt 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 6;art. 6 pkt. 2)">6 pkt 2 k.k.</a>, wymierzono mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a>, na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności, zaliczono okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od 25 grudnia 2013 r..</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> zarządzono zwrot <span class="anon-block">M. K.</span> bluzy dresowej z kapturem koloru siwego, spodni dresowych, butów sportowych, kurtki czarno-fioletowej, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 245 akt sprawy pod pozycją 1,</p> <p>a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> - zwrot <span class="anon-block">P. B.</span> kurtki, koszulki z krótkim rękawem, bluzy z kapturem w paski, czarnych szortów, dżinsów, brązowych butów, trzech skarpet, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 245 akt sprawy pod pozycją 2.</p> <p>Nadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego, który zarzucił:</p> <p>„naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie</p> <p>- przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>polegające na dowolnej jednostronnej ocenie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności dla oskarżonego korzystnych i wskutek tego nieuzasadnionego przyjęcia, iż oskarżonemu można przypisać zamiar bezpośredni, to jest zamiar pozbawienia życia pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. B.</span>, a jego wyjaśnieniom odmówić waloru wiarygodności i spójności, oraz nierozważnie wszystkich okoliczności sprawy, szczególnie niewłaściwie oceniając wyjaśnienia oskarżonego, oraz zeznania pokrzywdzonego i świadków, które uznano za spójne i niezmienne.</p> <p>- przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 §1 k.p.k.</a> </p> <p>- polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku tj. pominięcia wątpliwości nie dających się usunąć i nie rozstrzygnięciu ich na korzyść oskarżonego, pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w ocenie Sądu w sposób wyczerpujący i prawidłowy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż pomiędzy bójką a ugodzeniem nożem, pokrzywdzonego przez <span class="anon-block">M. K.</span> była kilkuminutowa przerwa, a tym samym że sprawca zadał ciosy nożem osobie odwróconej i bezbronnej.”</p> <p>Skarżący zarzucił także: „rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniem kary 5 lat pozbawienia wolności, osoby o dobrej opinii w miejscu zamieszkania, dotychczas nieodbywającej kary pozbawienia wolności, osoby która pojednała się ze sprawcą i wobec którego orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat przekracza - zdaniem obrony - stopień winy, a nadto nie może odegrać właściwej roli wychowawczej.”</p> <p>Podnosząc takie zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie wymierzenie oskarżonemu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna, i to w stopniu oczywistym.</p> <p>Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe (czego skarżący nie kwestionuje), a następnie, zdaniem Sądu Apelacyjnego, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, sporządził pisemne uzasadnienie wyroku. W tym uzasadnieniu ocenił <strong> <!-- -->wszystkie </strong>istotne dla rozstrzygnięcia dowody wskazując, które uwzględnił, a których nie uwzględnił, i dlaczego. Choć obrońca, jako jeden z zarzutów obrazy prawa procesowego, powołał się na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, to jednak w żadnym momencie swojej apelacji nie wykazał faktycznego naruszenia powołanego przepisu. Takich uchybień nie dostrzegł także Sąd Odwoławczy uznając, że uzasadnienie orzeczenia pozwala prześledzić tok rozumowania sądu rozstrzygającego, ocenić prawidłowość dokonanych ocen, a tym samym ustaleń faktycznych, a także przypisanej oskarżonemu kwalifikacji prawnej popełnionego przez niego przestępstwa. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, uważna analiza pisemnego uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, iż zostało ono sporządzone w sposób wzorowy.</p> <p>Zarzuty obrońcy o obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.</a> (a także opisane przy zarzucie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>) generalnie sprowadzają się do częściowo odmiennej niż to uczynił Sąd Okręgowy oceny niektórych dowodów, a w konsekwencji do błędnego (zdaniem obrońcy) ustalenia, iż były dwa zdarzenia pomiędzy oskarżonym <span class="anon-block">M. K.</span>, a <span class="anon-block">P. B.</span>, rozdzielone kilkuminutowa przerwą czasową.</p> <p>Sąd Apelacyjny w całości akceptuje ocenę dowodów dokonaną przez sąd I instancji i do niej się odwołuje (vide str. 6-12 uzasadnienia, k. 390 odw. – 393 odw. akt). Jest ona zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sąd rozstrzygający bardzo precyzyjnie wskazał, które dowody uznał za niewygodne, a których nie uwzględnił. I wyjaśnił dlaczego je tak ocenił. Apelacja obrońcy stanowi jedynie polemikę z tymi ocenami, skarżący w sposób wybiórczy przedstawia materiał dowodowy uwzględniając tylko to, co mogłoby być korzystne dla oskarżonego. Ale jednocześnie pomija całokształt materiału dowodowego, konsekwentne zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. B.</span>, wsparte innymi dowodami i opiniami lekarskimi.</p> <p>Nie znajdując powodów do zakwestionowania oceny dowodów dokonanej przez sąd rozstrzygający, Sąd Apelacyjny całkowicie zaakceptował ustalenia faktyczne tego sądu. A z nich wynika w sposób oczywisty, że najpierw <span class="anon-block">P. B.</span> pobił oskarżonego, i ten odszedł. Wrócił po kilku minutach i znienacka zaatakował <span class="anon-block">P. B.</span> nożem, od tyłu, gdy ten załatwiał potrzebę fizjologiczną. A zatem oskarżony działał odwetowo, chciał się zemścić za wcześniejsze pobicie. Trzy z czterech ciosów nożem (zadane w klatkę piersiową i brzuch) stanowiły bezpośrednie zagrożenie dla życia <span class="anon-block">P. B.</span>. I słusznie Sąd Okręgowy uznał, że ilość tych ciosów, sposób ich zadania, miejsca w które ugodziły, rodzaj użytego narzędzia i działanie z zaskoczenia, praktycznie uniemożliwiające obronę zaatakowanemu, przesądzają o bezpośrednim zamiarze zabicia <span class="anon-block">P. B.</span> przez <span class="anon-block">M. K.</span>. Dlatego również kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu nie budzi wątpliwości.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego, całkowicie bezzasadny był także zarzut wymierzenia <span class="anon-block">M. K.</span> rażąco surowej kary. Sąd Okręgowy zastosował nadzwyczajne jej złagodzenie i orzekł karę znacznie poniżej podstawowego zagrożenia ( a więc poniżej 8 lat pozbawienia wolności). Jedyną okolicznością przemawiająca na korzyść oskarżonego było jego pojednanie się ze sprawcą. I została ona „doceniona”, a nawet, zdaniem Sądu Apelacyjnego, „przeceniona” przez sąd rozstrzygający. Dalsze łagodzenie kary „kłóciłoby się” nie tylko z okolicznościami zdarzenia (przemyślane działanie sprawcy z chęci zemsty), ale także ze społecznym poczuciem sprawiedliwości. Dlatego, i w tej części apelacja obrońcy okazała się oczywiście bezzasadna.</p> <p>Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduje swoje uzasadnienie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze</a> w związku z § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) – tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461.</p> <p>Natomiast o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 5)">art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (dz. U. z 1983 r., poz. 223 z późniejszymi zmianami).</p> </div>