VIII Ka 776/14

<p>Sygn. akt VIII Ka 776/ 14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 12 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk</p> <p>Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.</p> <p>SSO Dariusz Gąsowski</p> <p>Protokolant Agnieszka Malewska</p> <p>przy udziale Prokuratora Bożeny Romańczuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">T. T. (1)</span> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku</p> <p>z dnia 26 maja 2014 roku sygn. akt XV K 389 /13</p> <p>I.  Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II.  Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span>, <span class="anon-block">K. L.</span>, <span class="anon-block">T. T. (1)</span>, <span class="anon-block">G. B.</span>, </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. C.</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> zostali oskarżeni o to, że: w</strong> nocy z 27 na 28 grudnia 2012 r. w <span class="anon-block">B.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, naruszyli mir domowy w ten sposób, że po uprzednim wejściu do mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> wbrew wyraźnemu żądaniu osoby uprawnionej, tj. <span class="anon-block">G. S.</span> miejsca tego nie opuścili,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r w sprawie sygn. akt XV K 389/13;</p> <p>I.  Oskarżonych <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span>, <span class="anon-block">K. L.</span>, <span class="anon-block">T. T. (1)</span>, <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">D. C.</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> skazał każdego z nich i wymierzył:</p> <p>- <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">T. T. (1)</span> karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>- <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">K. L.</span>, <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">D. C.</span> i <span class="anon-block">P. M.</span> karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">73 § 1 kk</a> warunkowo zawiesił wykonanie kary orzeczonej oskarżonym <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">K. L.</span>, <span class="anon-block">G. B.</span>, okres próby w wymiarze 3 (trzech) lat i oddał każdego z nich pod dozór kuratora;</p> <p>III.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 2)">art. 70 § 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 2)">73 § 2 kk</a> warunkowo zawiesił wykonanie kary orzeczonej oskarżonym:</p> <p>- <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span> i <span class="anon-block">T. T. (1)</span> na okres próby w wymiarze 4 (czterech) lat i oddał każdego z nich pod dozór kuratora</p> <p>- <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">D. C.</span> i <span class="anon-block">P. M.</span> na okres próby w wymiarze 3 (trzech) lat i oddał każdego z nich pod dozór kuratora;</p> <p>IV.  Zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">K. L.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz obciążył go kosztami sądowymi w kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych, a w pozostałym zakresie zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.</p> <p>Powyższy wyrok wobec jego nie zaskarżenia w stosunku do oskarżonych <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span>, <span class="anon-block">P. P.</span>, <span class="anon-block">K. L.</span>, <span class="anon-block">T.</span>, <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">D. C.</span> i <span class="anon-block">P. M.</span> uprawomocnił się.</p> <p>Natomiast wyrok ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2;art. 444)">art. 425 § 1 i 2 oraz art. 444 kpk</a> zaskarżył oskarżony <span class="anon-block">T. T. (1)</span> w pkt I oraz pkt III w zakresie dotyczącym jego osoby. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 427)">art. 438 pkt 3 oraz art. 427 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a>.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 kpk</a> wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Apelacja oskarżonego jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy, wbrew zarzutowi apelującego, nie dopatrzył się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyroku.</p> <p>Ponadto przeprowadzona kontrola odwoławcza nie wykazała żadnych uchybień procesowych ani innych nieprawidłowości, które mogłyby rzutować na treść zapadłego wyroku. Zarówno przebieg rozprawy przed Sądem Rejonowym jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasad, wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a>, ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> – całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że Sąd orzekający w sprawie ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. Jeśli więc z uzasadnienia orzeczenia wynika, że Sąd ten obdarzył przymiotem wiarygodności dowód z zeznań pokrzywdzonej i innych świadków oraz wskazał powody swego stanowiska, jak to miało miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy, to uwzględnienie okoliczności wynikających z tych zeznań nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>. Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> byłby słuszny jedynie wówczas, gdyby Sąd ferując wyrok oparł się na materiale nieujawnionym na rozprawie bądź też jedynie na części ujawnionego materiału dowodowego, a tego rodzaju uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły.</p> <p>Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku bezsprzecznie wynika, że ich podstawą stały się wewnętrznie spójne i korespondujące z innym materiałem dowodowym zeznania <span class="anon-block">G. S.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span> złożone w toku postępowania przygotowawczego. Podczas składanych zeznań w toku postępowania przygotowawczego konsekwentnie wskazywały na oskarżonego <span class="anon-block">T. T. (1)</span> jako jednego z tych, który w nocy z 27 na 28 grudnia 2012 roku przebywając w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, wbrew żądaniu uprawnionej <span class="anon-block">G. S.</span> nie opuścił mieszkania. Wprawdzie na rozprawie pokrzywdzona i świadek zmieniły zeznania, podając okoliczności odnośnie przebiegu zdarzenia odmienne od tych składanych w toku postępowania przygotowawczego, jednak zostały one właściwie ocenie przez Sąd Rejonowy jako zeznania, które zmierzały do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej za swój czyn.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelującego brak jest jakichkolwiek powodów aby nie dać wiary tym relacjom pokrzywdzonej <span class="anon-block">G. S.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span>, które znajdują potwierdzenie w innych osobowych i pozaosobowych źródłach dowodowych, a mianowicie między innymi zeznaniach świadków <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">T. K.</span>, <span class="anon-block">W. F.</span>, <span class="anon-block">B. J.</span>. Wynika z nich, że <span class="anon-block">T. T. (1)</span> uczestniczył w spotkaniu w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, w nocy z 27 na 28 grudnia 2012 roku, a na dole przed klatką bloku był widziany, gdy na chwilę wyszedł z mieszkania.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">P. K.</span> rozpoznała <span class="anon-block">T. T. (1)</span> i wskazała go funkcjonariuszom Policji jako jednego z uczestników spotkania.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew stanowisku skarżącego należy zgodzić się z argumentacją Sądu Rejonowego, że nielogiczne byłoby, gdyby oskarżony dopiero nad ranem zechciał dołączyć do kolegów, w sytuacji w jakiej się oni znajdowali. Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy poza pierwszą fazą przejazdu do mieszkania <span class="anon-block">G. S.</span> nikt już nie dołączył do grupy i nikt nie był zapraszany. Przypomnieć należy, że <span class="anon-block">G. S.</span> wskazała, iż w mieszkaniu było w pewnym momencie 9 chłopaków i wszyscy zostali wylegitymowani. Ten fakt znajduje potwierdzenie w treści notatki urzędowej, z której wynika, że zatrzymano 9 mężczyzn, a wśród zatrzymanych był oskarżony <span class="anon-block">T. T. (1)</span>. Ponadto identyczna ilość mężczyzn przebywająca w mieszkaniu wynikała z zeznań <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Istotne jest to, że obie zostały przesłuchane niezależnie od siebie. Nadmienić należy, że żaden z tych mężczyzn nie uciekł w trakcie interwencji. Wprawdzie fakt ujawnienia <span class="anon-block">T. T. (1)</span> pod klatką schodową wynika z zapisu notatnika urzędowego Policji, ale zeznanie <span class="anon-block">T. K.</span> wyklucza wersję prezentowaną przez oskarżonego. Świadek wskazał, że mężczyzna stawiał opór, był agresywny, wyrywał się, szarpał. Należy w pełni zgodzić się z argumentacją Sądu Rejonowego, jakiż miałby w tym powód i cel, gdyby dopiero co nadszedł. Brak było również informacji, aby oskarżony dochodził do klatki.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności słusznie Sąd I instancji uznał wyjaśnienia oskarżonego, gdzie wskazywał, że nie wchodził do mieszkania przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, gdyż pod wskazany adres dotarł dopiero ok. godz. 05.00 nad ranem, gdy spotkanie już trwało jako nie zasługujące na wiarę, gdyż jedynym celem było umniejszenie lub wyłączenie odpowiedzialności karnej.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego w świetle powyższych faktów nie miała znaczenia dla oceny zeznań świadków <span class="anon-block">G. S.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span> argumentacja zawarta w apelacji, a dotycząca podnoszonych przez oskarżonego wątpliwości, co do prawidłowości rozpoznania oskarżonego przez w/w świadków.</p> <p>Reasumując stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy, wbrew twierdzeniu apelującego nie dopatrzył się w procedowaniu Sądu Rejonowego żadnych nieprawidłowości. W związku z tym poczynione w sprawie ustalenia faktyczne co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 kk</a> były prawidłowe i nie budziły wątpliwości. Poczyniona przez Sąd I instancji ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która takiemu wnioskowi posłużyła nie nosi cech dowolności, stąd pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Nietrafny jest także zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> W tym miejscu przypomnieć należy, że stan nie dających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia niewątpliwych ustaleń mimo wykorzystania przewidzianych prawem metod i w tym zakresie jest kategorią obiektywną. <em> <!-- -->Zasada in dubio pro reo</em> dotyczy wątpliwości, jakie w trakcie postępowania może powziąć sąd orzekający, a nie strona. Zarzut rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">T. T. (1)</span> byłby zasadny, gdyby sąd orzekający powziął taką wątpliwość i nie rozstrzygnął jej na korzyść oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, aby Sąd I instancji miał jakiekolwiek wątpliwości co do winy tego oskarżonego. Takie wątpliwości nie stały się również udziałem Sądu Okręgowego.</p> <p>Nie stwierdzając zatem innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku oraz uznając, że orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a>, z powodu trudnej sytuacji majątkowej oskarżonego zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> </div>