X Ga 275/14

<p>  <strong> <!-- -->Sygn. akt X Ga 275/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>  <strong> <!-- -->Dnia 12 grudnia 2014 r. </strong> </p> <p>  Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie</p> <p> <strong> <!-- -->0.0.1.Przewodniczący Sędzia SO Lesław Zieliński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędzia SO Katarzyna Żymełka (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędzia SO Małgorzata Korfanty </strong> </p> <p>Protokolant Joanna Gołosz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 roku w Gliwicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa: <span class="anon-block">M. S.</span> </p> <p>przeciwko: <span class="anon-block">A. P.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 28 maja 2014r.</p> <p>sygn. akt VI GC 987/12</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">A. P.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">M. S.</span> kwotę 1.200,00 (jeden tysiąc dwieście 00/100) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego;</p> <p>3.  przyznaje od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Gliwicach) na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. S. P.</span> kwotę 1.200,00 (jeden tysiąc dwieście 00/100) złotych powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem pomocy prawnej świadczonej z urzędu.</p> <p>SSO Katarzyna Żymełka SSO Lesław Zieliński SSO Małgorzata Korfanty</p> <p>X Ga 275/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka dochodziła od pozwanej należności wynikających z zawartej umowy franczyzy.</p> <p>Wyrokiem z dnia 28 maja 2014r. Sąd Rejonowy w Gliwicach w sprawie z powództwa <span class="anon-block">M. S.</span> przeciwko: <span class="anon-block">A. P.</span> o zapłatę utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym przez Sąd Rejonowy w Zabrzu, Wydział V Gospodarczy w dniu 23 lutego 2011 roku, sygn. akt V GNc 156/11 i przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gliwicach na rzecz adwokata zwrot kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.</p> <p>Sąd ustalił, że strony zawarły umowę franszyzy, na podstawie której powódka wystawiła pozwanej faktury VAT, które zostały jedynie częściowo uregulowane W dniu 5 listopada 2010 r. pozwana uznała swój dług względem powódki. Pismem z dnia 26 listopada 2010 r. pozwana zakwestionowała swoje należności i nie wpłaciła powódce drugiej transzy opłaty franczyzowej w kwocie 20.000 złotych. Pracownik powódki - <span class="anon-block">I. L.</span> - opracowała sama wszystkie materiały i podręczniki <span class="anon-block">M.</span>. Wzorowała się na materiałach <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, z którą powódka współpracowała wcześniej. Program dla <span class="anon-block">M.</span> tworzyli informatycy, dostosowując go do innego programu operacyjnego niż ten, pod którym działał program <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. Powódka korzystała z urządzeń <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. Urządzenia <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, które wykorzystywała <span class="anon-block"> firma (...)</span> służyły nie tylko do elektrostymulacji i kształtowania sylwetki, ale także do rehabilitacji. <span class="anon-block"> Firma (...)</span> zarzuciła powódce, że prowadząc sieć <span class="anon-block"> salonów (...)</span> naruszyła zakaz konkurencji, który miał ją obowiązywać przez 2 lata po zakończeniu umowy. Pozwana prowadziła faktycznie działalność od września 2010 r. do stycznia 2011 r. W dniu 1 kwietnia 2011 r. zawiesiła działalność gospodarczą. Pismem z dnia 6 maja 2011 r. <span class="anon-block"> firma (...)</span> wezwała pozwaną do zaprzestania czynów nieuczciwej konkurencji pod marką <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>Zarzut pozwanej, jakoby zawarta przez strony umowa była nieważna, Sąd ocenił jako chybiony, wskazując, że ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi regulację, która wyłącza zastosowanie sankcji nieważności bezwzględnej, przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58)">art. 58 k.c.</a> Niezależnie od powyższego Sąd zważył, że roszczenie podmiotu trzeciego wobec powódki – pozostało w istocie przedmiotowej sprawy bez związku z umową zawartą między stronami. Odpowiedzialność pozwanej wobec norweskiej spółki statuuje bowiem w tym wypadku art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym pozwana była zwolniona od tej odpowiedzialności, niezależnie od rozstrzygnięcia sporu między innymi podmiotami. Wskazał, że aż do momentu nadania pisma z dnia 6 maja 2011 r. <span class="anon-block"> firma (...)</span> nie podjęła żadnych formalnych kroków względem pozwanej w celu obrony swoich interesów. Odbiór tego pisma nastąpił już po wypowiedzeniu umowy i po zawieszeniu działalności gospodarczej przez pozwaną, nie mógł więc mieć wpływu na podjętą przez nią decyzję.</p> <p>W dalszej kolejności Sąd I instancji odniósł się do nieuwzględnienia przez powódkę wpłat pozwanej w łącznej wysokości 3.244,00 złotych na poczet <span class="anon-block">faktur nr (...)</span> wystawionych z tytułu opłat miesięcznych i mailingu oraz do zarzutu nienależytego wykonywania usługi, Uznał, że zarzuty te nie znalazły odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Pozwana nie przedstawiła dowodów na okoliczność częściowej spłaty należności dochodzonej pozwem.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana zaskarżając wyrok w zakresie punktu 1 i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez nieustalenie pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, polegającej na pominięciu okoliczności prowadzenia przez powódkę współpracy z <span class="anon-block"> firma (...)</span>, <span class="anon-block">S. A.</span> <span class="anon-block">O.</span> Norwegia oraz naruszenie prawa materialnego poprzez nieuzasadnione niezastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 ust. 1)">art. 58 ust 1 k.c.</a> albo alternatywnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 2)">art. 58 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> albo alternatywnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> z powodu nieprawidłowego zastosowania art. 18 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez uznanie, że czyn nieuczciwej konkurencji został popełniony przez powódkę na szkodę pozwanej a nie osoby trzeciej <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, <span class="anon-block">S. A.</span> <span class="anon-block">O.</span> Norwegia oraz poprzez niezastosowanie art. 3 ust 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i nieustalenie, że powódka popełniła czyn nieuczciwej konkurencji na szkodę <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, <span class="anon-block">S. A.</span> <span class="anon-block">O.</span> Norwegia.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>Wskazała, że zawierając umowę z pozwaną nie naruszyła zakazu konkurencji. Pozwana zaprzestała działalności jeszcze przed wystąpieniem przeciwko niej przez spółkę norweską z roszczeniami.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył:</p> <p>Apelacja pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Zaskarżone orzeczenie należało uznać natomiast za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego.</p> <p>Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie można również zarzucić Sądowi I instancji nieprawidłowości w rozumowaniu czy też błędów logicznych.</p> <p>W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał procesowy Sąd Rejonowy poczynił właściwe ustalenia, które Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i podziela w pełni zarówno dokonaną ocenę dowodów, jak i wykładnię prawa materialnego.</p> <p>Ustosunkowując się do twierdzeń pozwanej zawartych w apelacji, a mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że Sąd Okręgowy nie podzielił prezentowanej tam argumentacji.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że na aprobatę nie zasługiwał zarzut pozwanej <br/>w postaci naruszenia prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, albowiem o uchybieniu wskazanemu przepisowi można mówić jedynie wtedy, gdyby uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawierało danych pozwalających na jego kontrolę. W rozpatrywanej zaś sprawie uzasadnienie wyroku Sądu <br/>I instancji umożliwia Sądowi Okręgowemu kontrolę, czy prawo materialne i procesowe zostało należycie zastosowane. Uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego wskazuje bowiem fakty, które Sąd uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł i przyczyny, dla których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Strony łączyła umowa franszyzy.</p> <p>Elementem porozumienia franszyzowego było – dokonane za wynagrodzeniem – przekazanie przez franchisingodawcę (powódkę) prawa własności intelektualnej dotyczącego sposobu, metody prowadzenia <span class="anon-block"> salonów (...)</span> zajmujących się elektryczną stymulacją mięśni w celu świadomego kształtowania figury (bazując na wypracowanych sposobach ich prowadzenia, określonych markach, rozpoznawalnych znakach towarowych (logach) itp.). Dzięki temu w dość znacznym zakresie zredukowane zostało ryzyko franchisingobiorcy w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (już sprawdzonej na rynku). W szczególności za tego rodzaju „komfort" franchisingobiorca zobowiązał się do uiszczania na rzecz franchisingodawcy stosownej opłaty, która w istocie stanowią wynagrodzenie za wspomnianą usługę i żądanie jej zapłaty oraz innych opłat wskazanych w umowie z 1 września 2009 r. stanowiło przedmiot żądania pozwu.</p> <p>Co istotne pozwana nie kwestionowała ich wysokości i terminu wymagalności. Potwierdza to również treść złożonej apelacji, w której pozwana w nie zarzucała Sądowi I instancji błędnych ustaleń faktycznych odnoszących się do uznania zadłużenia.</p> <p>Zarzutem pozwanej było, że umowa łącząca strony była nieważna, a zatem nie była ona zobowiązana do wynikających z niej opłat.</p> <p>Odnośnie do zarzucanego przez skarżącą naruszenia prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 ust. 1;art. 58 ust. 2)">art. 58 ust. 1 i ust. 2 k.c.</a> poprzez niezastosowanie tego przepisu Sąd Okręgowy zważył, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Pozwana powołując się na nieważność łączącej strony umowy wskazywała na naruszenie przez powódkę przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i powoływała się na treść umowy, która łączyła powódkę z <span class="anon-block"> firmą (...)</span>, z której to umowy, zdaniem pozwanej, wynikał zakaz podejmowania przez powódkę działań związanych z działalnością o podobnych celach jak wynikające z tej umowy. Nieważność umowy, z której powódka wywodzi żądanie zapłaty dochodzonych należności, pozwana uzasadniała złamaniem przez powódkę powyższego zakazu.</p> <p>Zarzuty pozwanej w tym zakresie są bezzasadne. Na wstępie należy wskazać, że Sąd Rejonowy rozpoznał sprawę na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Brak podstaw do uznania, że Sąd Rejonowy winien był prowadzić postępowanie dowodowe z urzędu. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu z umowy łączącej powódkę z <span class="anon-block"> firmą (...)</span>. Dokument taki nie został złożony przez żądaną ze stron. Tym samym, należy uznać że pozwana w niniejszym procesie nie wykazała okoliczności, na które się powołuje i na których opiera apelację.</p> <p>Niezależnie od powyższego, nawet przyjmując, że w umowie, która łączyła powódkę z <span class="anon-block"> firmą (...)</span> znajdował się zapis powołany przez pozwaną w treści uzasadnienia apelacji, stanowiący że powódka zobowiązała się do nie podejmowania działań związanych z działalnością o podobnych do prowadzonych przez <span class="anon-block">B.</span> celach w okresie dwóch lat od rozwiązania tej umowy, to zdaniem Sądu Okręgowego, z uwagi na brak wskazania w tym zapisie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do <span class="anon-block"> firmy (...)</span> informacji, bądź technologii, które mają korzystać z poufności, brak podstaw do przypisania powódce złamania tego zakazu poprzez zawarcie z pozwaną umowy franszyzy. Bowiem warunkiem respektowania tajemnicy przedsiębiorstwa jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. Do takich konkretnych informacji nie odnosił się zapis umowy w brzmieniu przytoczonym w apelacji.</p> <p>Również brak podstaw do twierdzenia, że zawarcie przez strony umowy było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z przyczyn wyżej podanych powódka zawierając z pozwaną umowę nie naruszyła interesów <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. Nie dopuściła się także naruszenia zasad uczciwości i rzetelności kupieckiej, dobrych obyczajów, czy też uczciwego obrotu i lojalności. Z uwagi na nie wykazanie zakazu konkurencji nałożonego na powódkę, nie sposób uznać, że powódka dopuściła się jego naruszenia,</p> <p>Bezzasadne jest również twierdzenie pozwanej, że przerwała ona prowadzenie działalności gospodarczej z przyczyn spowodowanych przez powódkę. Twierdzeniom tym przeczą dowody z dokumentów, a w szczególności z zaświadczenia z 1 kwietnia 2011 r. o zgłoszeniu zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz z pisma z 6 maja 2011 r., w którym to pozwana została wezwana do zaprzestania działalności gospodarczej w oparciu o materiały otrzymane od powódki, z porównania których dat wynika, że pozwana zaprzestała prowadzenia działalności przed wezwaniem jej do zaprzestania działalności. Z tych dokumentów jednoznacznie wynika, że przyczyną zawieszenia działalności nie było otrzymane wezwanie.</p> <p>Odnosząc się natomiast do wysokości opłat wynikających z umowy franszyzy, to pozwana zawierając umowę ich nie kwestionowała. Wysokość tych opłat w sposób jednoznaczny została wskazana w umowie. Dlatego brak podstaw do powoływania się na naruszenie zasad współżycia społecznego z uwagi na zbyt wysokie kwoty opłat. Pozwana akceptowała umowę, o czym świadczy to, że ją zawarła z powódką. Natomiast zaciągnięcie kredytu na pokrycie opłat wynikających z umowy nie było zależne od zachowania powódki. To pozwana, jako przedsiębiorca winna była zawierając umowę dokonać kalkulacji wysokości wynikających z niej opłat i osiąganych przychodów. Zaniechanie tego w żaden sposób nie może obciążać powódki.</p> <p>Ponadto uzgodnionym i pobieranym opłatom towarzyszyły konkretne czynności powódki mające charakter ekwiwalentnych świadczeń określonych w § 4 umowy.</p> <p>Wobec powyższego brak podstaw do uznania, że umowa z 1 września 2009 r. była nieważna.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy, na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł, jak <br/>w sentencji.</p> <p>Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego oparto na przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> oraz <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Na koszty poniesione przez powódkę w toku postępowania odwoławczego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.200 zł. Wysokość zasądzonego wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym Sąd ustalił w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 5)">§ 6 pkt 5</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz.1349 z późn. zm.).</p> <p>Sąd zasądził na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. S. P.</span>zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.</p> <p>Koszty te stanowią wynagrodzenie adwokata w sprawie ustalone zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 6;§ 6 pkt. 5;§ 6 pkt. 13/1)">§ 2, § 6 punkt 5, 13.1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (pkt. 1;§ 19)">punkt 1 i § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>.</p> <p>/-/ Katarzyna Żymełka /-/ Lesław Zieliński /-/ Małgorzata Korfanty</p> </div>