II Ka 587/14

<p>Sygn. akt II Ka 587/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 16 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc (spr.)</p> <p>Sędziowie: SSO Waldemar Nycz</p> <p>SSO Grzegorz Maciejowski</p> <p>Protokolant: protokolant Beata Szczotkowska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie Zbigniewa Husa i oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. W.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie</p> <p>z dnia 3 lipca 2014 r., sygnatura akt II K 541/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje</strong> w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza</strong> od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 (trzysta dwadzieścia złotych) zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze,</p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza</strong> od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. W.</span> kwotę 420 (czterysta dwadzieścia złotych) zł tytułem udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sygn. akt II Ka 587/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 lipca 2014r. sygn. akt II K 541/13 uznał oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> za winnego tego, że w dniu 1/2 kwietnia 2013 roku w <span class="anon-block">R.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> poprzez uderzenie pięścią w nos <span class="anon-block">S. W.</span> spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i za to i na zasadzie at. 157 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 kk</a> przy zastosowaniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 § 3)">art. 58 § 3 kk</a> skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych grzywny ustalając iż jedna dzienna stawka grzywny wynosi 30 zł.</p> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 kpk</a> orzekł zwrot dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr <span class="anon-block"> (...)</span> pozycja 1 (k. 76) na rzecz <span class="anon-block"> Klubu (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> Sąd orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. W.</span> nawiązkę w kwocie 4000 zł.</p> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 603,74 zł oraz od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. W.</span> kwotę 1062,72 zł tytułem zwrotu wydatków.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości i zarzucając:</p> <p>1.  mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postepowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 171;art. 171 § 1)">art. 171 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1;art. 7)">art. 424 § 1 pkt 1 oraz art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> poprzez:</p> <p>– uniemożliwienie świadkom <span class="anon-block">N. P.</span> oraz <span class="anon-block">D. S.</span> swobodnego wypowiedzenia się co do okoliczności przedmiotowego zdarzenia,</p> <p>– braku wskazania przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lipca 2014 r. przyczyn odmowy dania wiary zeznaniom świadków <span class="anon-block">N. P.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> co do konsekwencji stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywizmu,</p> <p>– przyznanie wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. M. (1)</span>, mimo iż jej zeznania składane w postępowaniu sądowym w sposób istotny różniły się od zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym, a w szczególności nie potwierdziły w sposób jednoznaczny, iż oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span> uderzył pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. W.</span>,</p> <p>– rozstrzygnięcie nie dających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a w szczególności braku jednoznacznego wskazania osoby sprawcy uderzenia pokrzywdzonego oraz nagrania z monitoringu spod <span class="anon-block"> Klubu (...)</span>, gdzie nie zarejestrowano uderzenia <span class="anon-block">S. W.</span>,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku a polegający na przyjęciu, że zapis z monitoringu wejścia do <span class="anon-block"> Klubu (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> nie wniósł istotnych elementów faktycznych do sprawy oraz, że oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span> uderzył pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. W.</span> pięścią w nos, podczas gdy powyżej wskazana obraza przepisów procedury karnej w zakresie postępowania dowodowego nie dozwala na przypisanie winy oskarżonemu.</p> <p>Powołując powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego domagał się utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Rejonowy ujawniony w trakcie rozprawy głównej materiał dowodowy poddał właściwej ocenie. Ponieważ Sąd Rejonowy wskazał na przyczynę, dla której pozytywnie ocenił dowody, na podstawie których dokonał ustaleń faktycznych, jak i wskazał powody, dla których odmówił wiary dowodom przeciwnym, nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Tym samym Sąd I instancji nie pozostawił w sprawie wątpliwości, które nie zostałyby usunięte, a tym bardziej rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego zostało sporządzone stosownie do reguł wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>. Dało ono Sądowi Okręgowemu podstawę do skontrolowania słuszności rozumowania Sądu I instancji i zgodności tego rozumowania z materiałem dowodowym.</p> <p>Ocenie zawartej w uzasadnieniu nie można zarzucić, by była sprzeczna ze wskazaniami wiedzy, czy doświadczenia życiowego, by zawierała błędy logiczne. Ocenę tę Sąd Okręgowy w pełni podziela.</p> <p>Sąd Rejonowy objęte treścią zarzutu zdarzenie przeanalizował w sposób dokładny, a ustalenia stanu faktycznego i opis czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku, oparł ściśle na tym, co w sposób pewny i nie budzący wątpliwości zostało oskarżonemu dowiedzione.</p> <p>W sprawie nie ulega wątpliwości, że z 1/2 kwietnia 2013 r. w <span class="anon-block">R.</span> doszło do zdarzenia w wyniku, którego wskutek uderzenia pięścią w nos pod jednym z lokali rozrywkowych, <span class="anon-block">S. W.</span> doznał uszkodzenia ciała w postaci złamania kości nosa, które naruszyło czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7-miu dni. Analiza przeprowadzonych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego wniosku, że sprawcą zadania tego uderzenia oraz wynikających stąd skutków był oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span>. Przedstawione w tym względzie odmienne poglądy apelacji obrońcy oskarżonego nie zawierają argumentów, ani też nie przywołują dowodów, które podważałyby stanowisko o sprawstwie i winie oskarżonego zajęte w sprawie przez Sąd I instancji.</p> <p>Powołana jako świadek obrony <span class="anon-block">N. P.</span>, dziewczyna oskarżonego, przyznaje, że znała wcześniej pokrzywdzonego, który był jej chłopakiem, a pod lokalem doszło do sytuacji, w czasie której została przez niego znieważona z racji tej znajomości. Wiadomością o tym fakcie podzieliła się z oskarżonym, który był już wówczas jej chłopakiem. Zeznania świadków obecnych na miejscu zdarzenia wykazują z kolei, że nie było żadnego punktu zapalnego pomiędzy pokrzywdzonym, a innymi osobami znajdującymi się w tamtej chwili pod lokalem. Spośród wszystkich tam obecnych, tylko oskarżony miał motyw do odwetowego działania w stosunku do pokrzywdzonego. Zadanie uderzenia nastąpiło w sposób zaskakujący dla wszystkich obecnych, nie tylko dla pokrzywdzonego. Nie budzi zatem wątpliwości, że pokrzywdzony nie od razu zidentyfikował kto na niego napadł. Logicznie wskazał w swoich zeznaniach, że ustalił napastnika, gdy na portalu internetowym zobaczył, iż napastnik jest chłopakiem jego byłej dziewczyny. Skojarzenie obecności <span class="anon-block">N. P.</span> ze swoim chłopakiem pod lokalem oraz zadanie pokrzywdzonemu uderzenia, poprzedzonego rozpytywaniem przez napastnika, czy pokrzywdzony ma na imię <span class="anon-block">S.</span>, czyni relację pokrzywdzonego o przebiegu zdarzenia wiarygodną. Taka wymowa dowodów upoważniała Sąd Rejonowy do przyjęcia za prawdziwą właśnie tej wersji.</p> <p>Wbrew zarzutowi apelacji stwierdzić należy, że dowód z monitoringu nie ma w sprawie charakteru rozstrzygającego. Okoliczność, że nic na nagraniu nie zarejestrowano, gdyż zasięg kamery mógł nie obejmować miejsca zdarzenia, nie usuwa w żaden sposób wartości dowodowej zeznań świadków. Dowód taki, gdyby zdarzenie zarejestrowano, byłby niewątpliwie w sprawie przydatny, ale jego brak nie może być stawiany jako nadrzędny wobec zeznań świadków, które pozwalały w tej sprawie na dokonanie ustaleń faktycznych i wyciągnięcie wniosków w zakresie winy oskarżonego.</p> <p>Nie ma również podstaw, aby podzielić zarzut apelacji, że nieprawidłowo zostały przeprowadzone dowody z zeznań świadków <span class="anon-block">N. P.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span>, co miało zdaniem apelującego, stanowić naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywizmu. Treść zeznań świadka <span class="anon-block">D. S.</span> (k.179-180) stanowi nieskomplikowaną relację o zdarzeniu i ich rozumienie nie wymagało szerszego omówienia na tle stanu faktycznego, niż uczynił to Sąd Rejonowy na karcie 191 akt. Z zeznań świadka <span class="anon-block">D. S.</span>, wbrew temu co chciała zakomunikować Sądowi I instancji, wynika jednoznacznie, że nie obserwowała cały czas zdarzenia, ani też nie była przez cały czas obecna przy <span class="anon-block">N. P.</span> i oskarżonym. Znamienne jest, że <span class="anon-block">D. S.</span> wyklucza, iż doszło do obrazy <span class="anon-block">N. P.</span>. Tymczasem w sprawie okoliczność ta przyznana jest przez <span class="anon-block">N. P.</span> i nie budzi wątpliwości. Wynika stąd, że wiadomości <span class="anon-block">D. S.</span> o zdarzeniu są fragmentaryczne, a nie tak - jak świadek utrzymuje – kompletne. W trakcie składania zeznań świadek traci pewność z ich początkowej fazy i kładzie akcent na wysnuwanie wniosków i przypuszczeń ze zdarzeń, a zaprzestaje relacji o faktach. Końcowo przyznaje, że na chwilę mogła stracić oskarżonego z oczu. Jednoznacznie zeznaje, że okoliczności zakończenia pobytu w lokalu nie pamięta. Zestawiając takie zeznania z przyznanym w nich faktem, że oskarżony prosił świadka o złożenie zeznań i o okolicznościach zdarzenia ze świadkiem rozmawiał, upoważniały Sąd I instancji do stwierdzenia, że są one obarczone sugestią i nie stanowią wiarygodnego dowodu. Zapis protokołu zeznań świadków <span class="anon-block">N. P.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> w żadnym miejscu nie wykazuje, że świadkom tym została odebrana przez Sąd I instancji możliwość swobodnego wypowiedzenia się odnośnie okoliczności zdarzenia, co zarzuca obrońca. Przeciwnie zeznania te są pełne, a z treści protokołu wynika, że świadkowie nie tylko mieli możliwość swobodnej wypowiedzi, ale równie swobodnie odpowiadali na pytania stron.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podziela twierdzeń apelacji, że pomiędzy zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> składanymi w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji wystąpiły tak istotne różnice, które eliminowałyby ich wiarygodność. Owszem różnice w tych zeznaniach są, ale świadek tłumaczy je okolicznościami składania zeznań i przez cały czas konsekwentnie zeznaje, że uderzenie zadał pokrzywdzonemu oskarżony <span class="anon-block">D. K.</span>. Takie zachowanie oskarżonego zostało prawidłowo zrekonstruowane przez Sąd Rejonowy nie tylko na podstawie tych zeznań, ale także logicznego wywodu oraz zeznań świadków <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span>. Również ci świadkowie relacjonując o dynamicznym zdarzeniu, obserwowanym przez nich z różnego punku widzenia, zgodni są w jednym, że zdarzenie miało miejsce, a jego sprawcą był nieznany im wówczas, a później rozpoznany przez pokrzywdzonego oskarżony.</p> <p>Obiektywny i niekwestionowany dowód stanowiła dla Sądu I instancji opinia sądowo-lekarska, w której biegły wskazał, że do obrażeń mogło dojść w takich okolicznościach, jakie ustalił Sąd I instancji.</p> <p>Na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych przez Sąd Rejonowy oraz prawidłowej oceny materiału dowodowego przyjąć należy, że kwalifikacja czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku Sądu Rejonowego jest prawidłowa.</p> <p>Wymierzając oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna grzywny wynosi 30 złotych, Sąd I instancji uwzględnił wszystkie przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>. W pisemnych motywach wyroku swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił, wskazując na okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Kara grzywny, tak w zakresie doboru rodzaju kary, jak i jej wysokości jest w okolicznościach sprawy karą adekwatną do czynu, nie zawierającą w sobie elementów nadmiernej dolegliwości. Orzeczenie od oskarżonego nawiązki na rzecz pokrzywdzonego znajduje oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a>.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona kara spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, zapobiegając popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa w przyszłości. Właściwie będzie też oddziaływać na środowisko społeczne oskarżonego, w którym jego czyn jest znany.</p> <p>Zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego wydatków związanych z udziałem jego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym ma podstawę w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a>.</p> <p>Ze względu na to, że oskarżony utrzymuje się z oszczędności, Sąd Okręgowy zwolnił go z obowiązku ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Z przedstawionych wyżej względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 449)">art. 449 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art.456 kpk</a>.</p> </div>