VII Pz 146/14

<p>Sygn. akt VII Pz 146/14</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił pozew <span class="anon-block">K. Z.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Pogotowiu (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o sprostowanie świadectwa pracy.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 31 grudnia 2013 r zostało wystawione powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia u strony pozwanej, ze wskazaniem, że stosunek pracy ustał za wypowiedzeniem przez pracodawcę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 1)">art. 30 § 1</a> pk. 2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kp</a> (w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820030019" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela - Dz. U. z 1982 r. Nr 3, poz. 19 (art. 91 c)">art. 91 c ustawy Karta Nauczyciela</a>). Powódka otrzymała je w dniu 8 stycznia 2014 r. W dniu 13 stycznia 2014 r powódka wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie tego świadectwa pracy do pracodawcy poprzez dodanie w pkt. 1 informacji o zatrudnieniu z mianowania od 1 lipca 2003 r. W dniu 15 stycznia 2014 r zostało wystawione powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia u strony pozwanej, uwzględniające wniosek powódki. Powódka otrzymała je w dniu 22 stycznia 2014 r. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził na rzecz powódki od strony pozwanej kwotę 11.932,17 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie warunków stosunku pracy na podstawie mianowania. Pozwem z dnia 3 kwietnia 2014 r skierowanym przeciwko stronie pozwanej powódka wniosła o sprostowanie świadectwa pracy z dnia 31 grudnia 2013 r. i 15 stycznia 2014 r., wskazując, że należało zastosować artykuły Karty Nauczyciela, a nie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a>. Wyrokiem wydanym w sprawie X P 390/14, z dnia 24 czerwca 2014 r Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, oddalił powództwo powódki o sprostowanie świadectwa pracy.</p> <p>W związku z tym, że między stronami o to samo roszczenie postępowanie toczyło się i zostało prawomocnie zakończone w sprawie o sygnaturze akt X P 390/14, Sąd Rejonowy, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt. 2 kpc</a>, odrzucił pozew.</p> <p>Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyła powódka i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, iż jej zdaniem rozwiązanie umowy o pracę powinno opierać się o postanowienia ustawy KN.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Zażalenie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd pierwszej instancji wydał trafne rozstrzygnięcie znajdujące oparcie w przepisach prawa jak i w poczynionych ustaleniach faktycznych. Zgodnie bowiem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt. 2 kpc</a> Sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 366)">art. 366 kpc</a> wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.</p> <p>Z kolei z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art. 365 § 1 kpc</a> wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.</p> <p>Utrwalony jest pogląd, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta tylko rozstrzygnięcie o żądaniu pozwu i nie obejmuje przesłanek tego rozstrzygnięcia. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy sąd wyrokiem rozstrzygnął sprawę merytorycznie (uchwała SN z dnia 24 listopada 1966 r., III CZP 91/66, OSNCP 1967, nr 3, poz. 47).</p> <p>Ponadto wskazać należy, iż moc wiążąca na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365;art. 365 § 1)">art. 365 § 1</a> przysługuje prawomocnym orzeczeniom sądu wydawanym w postępowaniu cywilnym. Według Sądu Najwyższego, wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 365)">art. 365 kpc</a> moc wiążąca orzeczenia oznacza, że żaden z podmiotów nią objętych nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego określonej treści, niezależnie od tego, czy był stroną postępowania (wyrok SN z dnia 15 lipca 1998 r., II UKN 129/98, OSNP 1999, nr 13, poz. 437). W wyroku z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego.</p> <p>Bezspornym jest, że w sprawie X P 390/14, przed Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, powódka dochodziła sprostowania tego samego świadectwa pracy przeciwko pozwanemu. Z uwagi na niezasadność roszczenia, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 roku powództwo zostało oddalone. W pozwie z dnia 5 sierpnia 2014 roku, skarżąca ponownie wniosła przeciwko temu samemu pozwanemu sprawę o sprostowania tego samego świadectwa pracy. Sąd Rejonowy zasadnie więc odrzucił pozew w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt. 2 kpc</a> uznając, iż w sprawie tej zachodzi tożsamość roszczeń, a sprawa toczy się między tymi samymi podmiotami.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 kpc</a> orzekł jak w sentencji.</p> <p>Z./ Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć powódce.</p> </div>