II Ka 388/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 388/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Magdalena Dąbrowska</p> <p>Sędziowie: SSO Ryszard Warda</p> <p>SSO Michał Pieńkowski (spr.)</p> <p>Protokolant: Marlena Achcińska</p> <p>przy udziale Andrzeja Luchcińskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. N.</span> </strong>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art. 229 § 3 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wyszkowie VI Zamiejscowego Wydziału Karnego w Pułtusku z dnia 11 września 2014 roku</p> <p>sygn. VI K 6/13</p> <p> <strong> <!-- --> orzeka:</strong> </p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną,</p> <p>II.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.</p> <p>Sygn. akt II Ka 388/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. N.</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 29 czerwca 2007 r. w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, gm. <span class="anon-block">N.</span>, w celu odstąpienia od czynności służbowych w związku z przywłaszczeniem samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> zaproponował asp. <span class="anon-block">K. P.</span> pieniądze w kwocie 400 zł.,</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art. 229 § 3 k.k.</a> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Wyszkowie VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pułtusku </strong>wyrokiem z dnia 11 września 2014 r., sygn. VI K 6/13:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">A. N.</span> w ramach zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu uznał za winnego tego, że w dniu 29 czerwca 2007 r. w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, gmina <span class="anon-block">N.</span> obiecał udzielić funkcjonariuszowi Komisariatu Policji w <span class="anon-block">N.</span> asp. <span class="anon-block">K. P.</span> korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 400 zł. w związku z pełnieniem czynności służbowych, tj. o czyn wyczerpujący dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1)">art. 229 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1)">art. 229 § 1</a> skazał go i wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;</p> <p>IV.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami w kwocie 140 (sto czterdzieści) złotych.</p> <p>Powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego zaskarżył jego obrońca. W oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>I.  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w odmowie wiarygodności i mocy wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">A. N.</span> w części dotyczącej nieoferowania korzyści osobistej funkcjonariuszowi policji za odstąpienie od czynności jedynie dlatego, iż pozostają one w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariusza policji <span class="anon-block">K. P.</span> oraz z treścią złożonego przez niego raportu z dnia 29 czerwca 2007 r., chociaż wyjaśnienia oskarżonego są logiczne, wzajemnie się uzupełniają i nie stoją w sprzeczności z istotną częścią materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony obiecał udzielić funkcjonariuszowi policji <span class="anon-block">K. P.</span> korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 400 zł.;</p> <p>II.  błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż czynność od której miał odstąpić funkcjonariusz policji <span class="anon-block">K. P.</span> w zamian za obietnicę uzyskania korzyści majątkowej była czynność zatrzymania oskarżonego, wówczas gdy z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika od jakiej czynności miał odstąpić wyżej wymieniony funkcjonariusza Policji.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę w całości zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Wyszkowie VI Zamiejscowego Wydziału Karnego siedzibą w Pułtusku z dnia 11 września 2014 r., sygn. VI K 6/13 poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">A. N.</span> od zarzucanego mu czynu, ewentualnie w razie uznania przez Sąd Okręgowy, iż postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś charakter podniesionych w niej zarzutów nakazywał uznać ją za oczywiście bezzasadną.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, iż Sąd Rejonowy należycie rozpatrzył przedmiotową sprawę, przeprowadził niezbędne dowody, które następnie wszechstronnie przeanalizował i wyprowadził z nich trafne wnioski, które posłużyły do słusznego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd Rejonowy prowadząc przedmiotowe postępowanie wnikliwie zbadał wszystkie okoliczności sprawy, a oceniając dowody kierował się zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego. Podkreślić należy, iż zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. II KK 397/06). Tego rodzaju uchybień skarżący nie wykazał. W niniejszej sprawie ocena dowodów jako swobodna, a nie dowolna podlega więc ochronie prawa procesowego. Sąd I instancji swoje stanowisko odnośnie wskazania jakie fakty uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych należycie umotywował w odpowiadającym wymogom procesowym uzasadnieniu, sporządzonym w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>, a dokonując ustaleń w zakresie faktów uwzględnił zarówno okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, jak i na jego niekorzyść. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. W sposób wyczerpujący Sąd ten dokonał analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż oskarżony <span class="anon-block">A. N.</span> dopuścił się przypisanego mu czynu.</p> <p>Wskazać należy, iż Sąd <em> <!-- -->meriti</em> słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części dotyczącej nieoferowania korzyści osobistej funkcjonariuszowi Policji <span class="anon-block">K. P.</span> za odstąpienie od czynności zatrzymania. Sąd Rejonowy z należytą starannością przedstawił argumenty, dla których odmówił im waloru wiarygodności, a które Sąd Okręgowy w całości akceptuje. Nie ma przy tym racji skarżący wskazując, iż wyjaśnienia oskarżonego nie stoją w sprzeczności z istotną częścią materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż wyjaśnienia oskarżonego w zakresie obietnicy udzielenia funkcjonariuszowi <span class="anon-block">K. P.</span> korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 400 zł. stoją w rażącej sprzeczności z depozycjami funkcjonariusza policji <span class="anon-block">K. P.</span> złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, którym Sąd <em> <!-- -->meriti</em> zasadnie przyznał walor wiarygodności, jak również z niebudzącą wątpliwości treścią raportu przedłożonego przez ww. Komendantowi Powiatowemu Policji w <span class="anon-block">N.</span> bezpośrednio po zdarzeniu. W ocenie Sądu <em> <!-- -->a quem</em> prawidłowym było uznanie przez Sąd Rejonowy wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne i stanowiące jedynie linię obrony zmierzającą do uniknięcia bądź zminimalizowania jego odpowiedzialności karnej za popełniony czyn. Sąd Okręgowy nie dostrzegł zatem w toku kontroli instancyjnej żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć słuszność dokonanej przez Sąd orzekający oceny wyjaśnień oskarżonego.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego, nie dopuścił się także błędu w ustaleniach faktycznych. Należy zaznaczyć, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami sądu, jak to czyni skarżący w przedmiotowej sprawie. Z tego względu zarzut podnoszony przez skarżącego nie mógł być uwzględniony. Jest on nietrafny i nie znajduje żadnego logicznego uzasadnienia, stanowi w istocie gołosłowną polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji, prawidłową, zdaniem Sądu Okręgowego, oceną dowodów i z tego powodu nie może skutecznie wzruszyć zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy oceniając zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">A. N.</span> słusznie uznał, iż oskarżony w dniu 29 czerwca 2007 r. obiecał udzielić funkcjonariuszowi Komisariatu Policji w <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">K. P.</span> korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 400 zł. w związku z pełnieniem przez ww. czynności służbowych, przy czym czynnością od której odstąpić miał <span class="anon-block">K. P.</span> w zamian za obiecaną korzyść majątkową miała być czynność zatrzymania oskarżonego. Wskazać należy, iż co prawda świadek <span class="anon-block">K. P.</span> w złożonych zeznaniach nie wskazał dokładnie czynności, od której miał odstąpić w zamian za obietnicę uzyskania korzyści majątkowej, niemniej charakter tej czynności można było ustalić, co słusznie uczynił Sąd <em> <!-- -->meriti,</em> na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Chybiony był tym samym zarzut skarżącego, jakoby z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynikało od jakiej czynności miał odstąpić wyżej wymieniony funkcjonariusz. W ocenie Sądu Odwoławczego wymowa całokształtu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawy była w tej kwestii jednoznaczna, a znamiennym dla ustalenia charakteru czynności, od której miał odstąpić <span class="anon-block">K. P.</span> były zeznania przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji, tj. <span class="anon-block">K. P.</span> oraz <span class="anon-block">A. P.</span>. Z depozycji tychże świadków jasno wynika, iż w związku z aroganckimi i wulgarnym zachowaniem oskarżonego oraz utrudnianiem przez niego przeprowadzenia czynności, ww. funkcjonariusze podjęli decyzję o zatrzymaniu oskarżonego. Po doprowadzeniu zaś oskarżonego do radiowozu policyjnego, zaczął on prosić <span class="anon-block">K. P.</span> o odstąpienie od czynności w zamian za korzyść majątkową w kwocie 400 zł. W ocenie Sądu Okręgowego powyżej wskazane okoliczności nie pozostawiają wątpliwości, iż czynnością, od której odstąpić miał <span class="anon-block">K. P.</span> była właśnie czynność zatrzymania oskarżonego.</p> <p>W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprecyzowany przez skarżącego w przedmiotowej apelacji stanowi wyłącznie niczym nieuzasadnioną polemikę ze słusznymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy i sprowadza się do samego tylko podważania ustaleń Sądu wyrażonych w uzasadnieniu orzeczenia, jak też przeciwstawienia tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej ocenie materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych. Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonujący tychże ustaleń Sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest bowiem wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich się dopuścił (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r., II Aka 112/04). Tych zaś w przypadku Sądu Rejonowego trudno się doszukać.</p> <p>Podsumowując dokonaną kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego okazały się trafne w jakiejkolwiek części, a tym bardziej, by miały wpływ na treść wyroku Sądu Rejonowego. Dlatego też na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając złożoną apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8;art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 2)">art. 8, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).</p> <p>Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>