IV Ka 712/14

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 18 grudnia 2014 r</strong>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Dorota Kropiewnicka </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SSO Joanna Żelazny </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSR del. do SO Elżbieta Wylegalska (spr.)</strong> </p> <p>Protokolant Artur Łukiańczyk</p> <p>przy udziale Tadeusza Kaczana Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. J.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia</p> <p>z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt V K 897/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego <span class="anon-block">P. J.</span> od przypisanego mu czynu;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia – Stare Miasto oskarżyła <span class="anon-block">P. J.</span> o to, że: </strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->w dniu 24 lutego 2013 roku we <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał rozboju na osobie <span class="anon-block">A. B.</span>, w ten sposób, że używając wobec niego przemocy w postaci uderzenia w tył głowy, spowodował jego upadek na ziemię, a następnie kopiąc go po głowie i po całym ciele spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rozległych podbiegnięć krwawych na twarzy, głowie, kończynach górnych, tułowiu, obu kolanach, ukruszenia powierzchni siecznych koron zębów 11 i 21 oaz niewielkie zęba 31, otarcia naskórka na kolanie prawym, wylew podspojówkowy oka lewego, które naruszyły czynności narządów jego ciała i rozstrój zdrowia na czas poniżej siedmiu dni i zabrał w celu przywłaszczenia buty, sweter oraz srebrny łańcuszek z krzyżykiem o łącznej wartości 350 zł, na szkodę <span class="anon-block">A. B.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->w tym samym miejscu i czasie, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał rozboju na osobie <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, w ten sposób, że używając wobec niego przemocy w postaci uderzenia w głowę, spowodował jego upadek na ziemię, a następnie, kopiąc go po głowie i całym ciele, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych na twarzy, klatce piersiowej i kończynach górnych i niewielkiego obrzęku na głowie, które to naruszyły czynności narządów jego ciała i spowodowały rozstrój zdrowia, na czas poniżej 7 dni i zabrał w celu przywłaszczenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 500 zł, dowodu rejestracyjnego samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rejestracyjnym (...)</span>, wraz z poświadczeniem zawarcia umowy ubezpieczenia OC, karty bankomatowej <span class="anon-block"> banku (...) S.A.</span>, dowodu osobistego, kluczy do mieszkania oraz kluczyków do samochodu, tj. mienie o łącznej wartości 870 zł, czym działał na szkodę <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 5)">art. 278 § 5 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia, V Wydział Karny: </strong> </p> <p>I.  uznał oskarżonego <span class="anon-block">P. J.</span>, za winnego, tego, że w dniu 24 lutego 2013 r., we <span class="anon-block">W.</span>, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dopuścił się rozboju na osobach: <span class="anon-block">A. B.</span> oraz <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, w ten sposób, że używając przemocy wobec <span class="anon-block">A. B.</span>, w postaci uderzenia w tył głowy, spowodował jego upadek na ziemię, po czym wspólnie z innymi osobami, kopiąc po głowie i po całym ciele spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rozległych podbiegnięć krwawych na twarzy, głowie, kończynach górnych, tułowiu i obu kolanach, ukruszenia powierzchni siecznych koron zębów 11 i 21 oraz niewielkie zęba 31, otarcia naskórka na kolanie prawym, wylew podspojówkowy oka lewego, które naruszyły czynności narządów jego ciała i spowodowały rozstrój zdrowia na czas poniżej dni siedmiu, zaś inne osoby biorące udział w popełnieniu rozboju, zabrały w celu przywłaszczenia należące do <span class="anon-block">A. B.</span>, buty, sweter, oraz srebrny łańcuszek z krzyżykiem o łącznej wartości 350 zł, jak również w wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przewrócił na ziemię <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, a następnie wspólnie z innymi osobami, kopiąc po głowie i całym ciele spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych na twarzy, klatce piersiowej i kończynach górnych i niewielkiego obrzęku na głowie, które to naruszyły czynności narządów jego ciała i spowodowały rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni i zabrał w celu przywłaszczenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 500 zł, dowodu rejestracyjnego samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, wraz z poświadczeniem zawarcia umowy ubezpieczenia OC, karty bankomatowej <span class="anon-block"> banku (...) S.A.</span>, dowodu osobistego, kluczy do mieszkania oraz kluczyków do samochodu, tj. mienia w łącznej wartości 870 zł, i uznał oskarżonego <span class="anon-block">P. J.</span> za winnego popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 5 lat próby;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 26 lutego 2013 r. do dnia 25 marca 2013 r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności, odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego obowiązek naprawienia części wyrządzonej szkody, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. B.</span> kwoty 5.000 zł;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego obowiązek naprawienia części wyrządzonej szkody, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> kwoty 5.000 zł;</p> <p>VII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.k.</a> oddał oskarżonego w okresie próby, pod dozór kuratora sądowego;</p> <p>VIII.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i wymierzył mu opłatę w kwocie 630 zł.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony za pośrednictwem swojego obrońcy, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:</p> <p>1)  rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a to przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w skutek przyjęcia, iż oskarżony <span class="anon-block">P. J.</span>, dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, w sytuacji, gdy oskarżonego nie było w miejscu i w czasie popełnienia przestępstwa, na okoliczność czego wskazuje materiał dowodowy w postaci zeznań świadków: <span class="anon-block">M. J.</span>, <span class="anon-block">L. J.</span>, <span class="anon-block">G. J.</span>, a nader wszystko świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, jak również wykaz logowań systemu <span class="anon-block"> (...)</span> dotyczący telefonu komórkowego oskarżonego;</p> <p>2)  rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a to przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, poprzez przyjęcie, wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, przy jednoczesnym bezgranicznym daniu wiary pokrzywdzonemu <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> (funkcjonariuszowi policji), w sytuacji, gdy zeznania tego świadka, są nielogiczne, niespójne i niekonsekwentne, a w dalszej konsekwencji całkowitym zdyskredytowaniu materiału dowodowego oferowanego przez oskarżonego;</p> <p>3)  rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, a to przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności, w zakresie logowań <span class="anon-block"> (...)</span> dotyczących telefonu komórkowego oskarżonego, w sytuacji, gdy system logowań potwierdza, w sposób nie budzący wątpliwości, wersję prezentowaną przez oskarżonego, dotyczącą powrotu i pobytu w miejscu zamieszkania, co w żaden sposób, nie stanowiło dla Sądu <em> <!-- --> a quo </em>okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a wręcz stanowiło podstawę dowolnych, znanych wyłącznie Sądowi <em> <!-- --> meriti ustaleń faktycznych, jakoby „oskarżony miał pozostawić swój samochód pod domem, by udać się do lokalu <span class="anon-block">S.</span> innym pojazdem”</em> </p> <p>Wskazując na powyższe argumenty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje.</span> </strong> </p> <p>Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Odwoławczy stwierdza, iż Sąd Rejonowy, rozpoznając sprawę, przeprowadził postępowanie dowodowe poprawnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, rzetelnie i dokładnie, wykorzystując wszystkie dostępne możliwości dowodowe. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia.</p> <p>Słusznie wskazuje apelujący obrońca oskarżonego, że przypisanie oskarżonemu (pozostającego pod ochroną domniemania niewinności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 kpk</a>) sprawstwa i winy powinno być wykazane w sposób niewątpliwy poprzez podważenie jego linii obrony. Analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy dała podstawy do stwierdzenia, iż ich treść nie pozwalała na wykazanie winy i sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu w sposób niewątpliwy, przy czym ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, jak słusznie zarzucił to apelujący, razi dowolnością i wybiórczością, nie uwzględniając okoliczności, które to twierdzenia oskarżonego odnośnie przebiegu zdarzenia czynią wielce prawdopodobnymi.</p> <p>Sąd Rejonowy, jako podstawowy dowód obciążający oskarżonego, uznał zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>.</p> <p>Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i doktrynie zauważa się dobitnie, iż zeznania świadka, który występuje w sprawie w charakterze pokrzywdzonego, mogącego subiektywnie i emocjonalnie relacjonować przebieg wydarzeń, należy poddać ostrożnej i bardzo wnikliwej ocenie (Wyrok SN z 21. 08. 1973r., IKR 128/73, <span class="anon-block">B. (...)</span>, z. 10-11, poz. 180.). Z pewnością sądowi nie wolno tracić z oczu możliwości zeznawania nieobiektywnego. Zeznania pokrzywdzonego winny być zatem szczególnie głęboko analizowane, zarówno pod kątem ich spójności i logiczności, jak również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie, tak by ich treść była możliwie szeroko potwierdzona przez dowody obiektywne i bezpośrednie. Tylko w ten sposób oceniane zeznania pokrzywdzonego mogą stać się podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.</p> <p>W niniejszej sprawie natomiast zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> nie tylko, że nie są spójne i logiczne lecz przede wszystkim nie znajdują potwierdzenia w innych obiektywnych dowodach.</p> <p>Wątpliwości Sądu Okręgowego budzi już samo wytypowanie <span class="anon-block">P. J.</span> jako sprawcy rozboju. Z akt sprawy wynika wiele nieścisłości i niedomówień w tym zakresie.</p> <p>Mimo, że ze wstępnych ustaleń przeprowadzonych na miejscu zdarzenia wynikało, że powodem pobicia pokrzywdzonych był fakt, że są oni policjantami, wezwani na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji nie sporządzili notatek służbowych z przeprowadzonej interwencji. Pomimo wszczęcia śledztwa nie zostali również przesłuchani bezpośrednio po zdarzeniu. Z akt sprawy nie wynika też, by na miejscu, interweniujący funkcjonariusze dokonali jakichkolwiek czynności, by ustalić i ująć sprawców. Nie wynika też, by wykonali jakiekolwiek czynności, by udzielić pomocy pokrzywdzonym, a przecież odnieśli oni liczne obrażenia ciała, w tym przede wszystkim twarzy i głowy, byli zakrwawieni. Na miejsce zdarzenia nie wezwano jednak karetki pogotowia. Nikt też nie zadał sobie trudu, by ustalić stan trzeźwości pokrzywdzonych i przyczyny zajścia.</p> <p>Na rozprawie funkcjonariusz policji <span class="anon-block">J. O.</span> zeznał, iż na miejscu zdarzenia zastał pobitego policjanta, który powiedział mu, że został pobity przez większą ilość osób, które odjechały taksówką. Świadek jednak nie przypominał sobie, by pokrzywdzony wskazywał, że został pobity przez konkretne osoby, czy podawał rysopisy sprawców. Natomiast inny funkcjonariusz policji <span class="anon-block">G. G.</span> zeznał, że pokrzywdzony wskazał mu fragment numeru rejestracyjnego samochodu jakim odjechali sprawcy pobicia, że był to pojazd marki <span class="anon-block">V. (...)</span>.....Świadek wskazał nadto, iż nie wie czy pokrzywdzony byłby w ogóle w stanie kogoś rozpoznać, on nie był w stanie nawet stwierdzić, co było powodem pobicia „<em> <!-- -->rysopisu sprawców też nie podał. .....chciał jechać do szpitala i po wytrzeźwieniu miał zdecydować co zrobi”</em> </p> <p>Wbrew twierdzeniom Sądu I Instancji, zeznania <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> nie były podczas całego postępowania spójne i konsekwentne. Z dokładnej analizy akt sprawy a także zeznań <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> złożonych na rozprawie w dniu 7 maja 2014 roku (k. 447) oraz przed Sądem Okręgowym w dniu 11 grudnia 2014 roku (k. 515v) wynika, że pokrzywdzony zanim został przesłuchany w sprawie, znał dane osobowe rzekomego sprawcy i wiedzę o jego osobie (uzyskaną od swojego kolegi <span class="anon-block">A. K.</span>), przekazał funkcjonariuszom sekcji kryminalnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> <span class="anon-block">S.</span> (k.5).</p> <p>Jednak podczas składania zeznań w dniu 25 lutego 2013 roku, tą wiedzą nie podzielił się z prowadzącymi postępowanie. Jak przyznał na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 roku <em> <!-- -->„...nie podałem tego nazwiska organom ścigania, żeby uniknąć takich pytań jak dzisiaj. Nie chciałem mieć zarzuconego mataczenia. Nie chciałem wpływać na to śledztwo...”</em> Tego dnia podał jedynie pobieżny opis oskarżonego oraz początkowe numery rejestracyjne i markę samochodu jakim poruszali się sprawcy. Podczas składania zeznań dodał, że od kolegi policjanta <span class="anon-block">A. K.</span> dowiedział się, że widział on wcześniej w nocy to auto oraz grupę ludzi, która go pobiła na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. <em> <!-- -->„On po prostu kojarzył to auto z widzenia ze swojej pracy”.</em> </p> <p>Analizując zeznania <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> nie sposób wykluczyć, że to właśnie w ten sposób tj. poprzez przekazanie informacji funkcjonariuszom z wydziału kryminalnego <span class="anon-block">P. J.</span> został wytypowany jako sprawca rozboju. Z akt sprawy wynika, że w tym momencie nie miało już znaczenia, dla prowadzących postępowanie przygotowawcze, że <span class="anon-block">P. J.</span> nie jeździ pojazdem marki WV Pasat w kolorze szarym o numerach rejestracyjnych zaczynających się <span class="anon-block">(...)</span>....</p> <p>Wskazać w tym miejscu jedynie wypada, że na podstawie dowodów i informacji dostępnych oficjalnie, bezpośrednio po zdarzeniu, tj. na podstawie marki i typu samochodu <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">numerach rejestracyjnych (...)</span>.... kolor srebrny (szary), nie było żadnej możliwości ustalenia, że to <span class="anon-block">P. J.</span> może być sprawcą rozboju, bowiem w tym czasie jeździł on pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> koloru zielonego o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>.</p> <p>Tymczasem niezwłocznie, bo jeszcze w dniu 25 lutego 2013 roku funkcjonariusze policji uzyskali fotografię <span class="anon-block">P. J.</span> - chociaż wcześniej nie był on notowany przez policję oraz przeprowadzili czynność okazania tablicy poglądowej na której umieszczono wizerunek oskarżonego. Z zeznań funkcjonariusza policji <span class="anon-block">R. K.</span> przeprowadzającego czynność konfrontacji wynika wprost, że oskarżony został wskazany jako sprawca rozboju przez wydział kryminalny (k.394-395).</p> <p>Przy czym podczas okazania tablicy poglądowej i podczas konfrontacji <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> od razu, bez żadnej wątpliwości rozpoznał <span class="anon-block">P. J.</span> jako sprawcę rozboju.</p> <p>Odnośnie możliwości rozpoznania oskarżonego należy w tym miejscu podkreślić, że zdarzenie miało przebieg nagły, bardzo dynamiczny, pokrzywdzeni zostali zaatakowani przez grupę osób, było wówczas jeszcze ciemno a sprawcy stosownie do pory roku byli ubrani w kurtki z kapturami, na głowach mieli czapki. Sami zaś pokrzywdzeni nie kwestionowali, że tej nocy spożywali alkoholi. <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> przyznał, że wypił około 400 gram wódki (k.515).</p> <p>Nadto zeznania <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, co do sposobu ustalenia i wytypowania sprawcy nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach <span class="anon-block">A. K.</span>.</p> <p>Wbrew twierdzeniom pokrzywdzonego, <span class="anon-block">A. K.</span> nie wspominał o tym, by w nocy 24 lutego 2013 roku widział grupę osób poruszającą się <span class="anon-block">V. (...)</span>, która mogła później dokonać napaści na pokrzywdzonych i że auto, którym poruszali się sprawcy kojarzył z pracy.</p> <p> <span class="anon-block">A. K.</span> zeznał, że w sprawie nie dokonywał formalnie żadnych ustaleń, a jedynie po koleżeńsku na osiedlu rozmawiał „z kolegami z taksówek” i to właśnie od taksówkarzy dowiedział się kto prowadzi taksówkę opisaną mu przez pokrzywdzonych marki <span class="anon-block">V. (...)</span>. Ustalił wówczas, że takim <em> <!-- -->„samochodem jeździ <span class="anon-block">J.</span> i tylko tyle, bo inni taksówkarze mieli z nim jakieś zatargi i stąd go znali”</em> Świadek przyznał, że nazwisko oskarżonego podał <span class="anon-block">Ł.</span> na drugi dzień po pobiciu <em> <!-- -->„.....powiedziałem mu, że <span class="anon-block">J.</span> ma z nimi (taksówkarzami) utarczki, że go znają i od razu podali mi jego nazwisko”.</em> </p> <p>Mając powyższe na uwadze nie można wykluczyć, że pokrzywdzony <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, posiadając wiedzę uzyskaną w sposób nieformalny przez <span class="anon-block">A. K.</span> o tym, że rozboju dokonał <span class="anon-block">P. J.</span>, zasugerował się tym i wskazał go jako sprawcę. Stąd też jego zeznania winny zostać poddane ostrożnej i bardzo wnikliwej ocenie. Tymczasem Sąd I Instancji zupełnie bezkrytycznie przyjął prezentowaną przez niego wersję zdarzenia.</p> <p>W powyższej sytuacji, mając na uwadze wątpliwości w zakresie wiarygodności zeznań <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>, należało szczególnie skrupulatnie zanalizować pozostałe dowody zgromadzone w sprawie, tym bardziej te mające charakter obiektywny. W ich kontekście, jak prawidłowo wskazuje apelujący obrońca oskarżonego, wersja pokrzywdzonego odnośnie sprawstwa oskarżonego nie wytrzymuje próby krytyki.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w sprawie materiał nie zawiera żadnych innych obiektywnych dowodów chociażby pośrednio wskazujących na obecność oskarżonego na miejscu zdarzenia.</p> <p>Na dokonanie takich ustaleń nie pozwolił zabezpieczony w sprawie (k.18 akt) zapis z monitoringu miejskiego, ani też wykaz logowań w systemie <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Słusznie Sąd I Instancji postanowił zweryfikować linię obrony oskarżonego i zeznań świadków (członków ) rodziny oskarżonego i zwrócił się do operatora sieci komórkowej o udostępnienie danych, celem ustalenia gdzie w chwili zdarzenia logował się aparat telefoniczny oskarżonego.</p> <p>Wbrew jednak dokonanym ustaleniom, na podstawie wykazu logowań, że o godzinie 4.53 aparat ten logował się w okolicach miejsca zamieszkania oskarżonego, co potwierdza jego linię obrony i wiarygodność zeznań świadków: <span class="anon-block">M. J.</span>, <span class="anon-block">L. J.</span> i <span class="anon-block">G. J.</span>. Sąd Rejonowy zupełnie dowolnie i na niekorzyść oskarżonego zinterpretował ten fakt, w ten sposób, że uznał „...Następnie jednak bynajmniej nie poszedł spać, ale udał się pod lokal <span class="anon-block">S.</span>. To, że oskarżony przyjechał do domu pozwala na przyjęcie, że pozostawił tam swój samochód, dlatego pod lokal <span class="anon-block">S.</span> przyjechał innym pojazdem...”</p> <p>Powyższa okoliczność nie wynika z żadnych dowodów, a tym bardziej z wyjaśnień oskarżonego. Powyższe zaś stwierdzenie Sądu I instancji, należy uznać, za wykraczające poza ramy swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Analiza materiału dowodowego przez Sąd I instancji, w ocenie Sądu odwoławczego wprost razi swą niekonsekwencją i dowolnością.</p> <p>Za zupełnie nie mające znaczenia w niniejszej sprawie, Sąd odwoławczy uznał zaś odwoływanie się przez oskarżonego oraz zawnioskowanych przez niego świadków do zdarzenia jakie miało mieć miejsce 3 lata wcześniej, w 2010 r. z udziałem pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. Ł.</span>. Wskazać należy, iż oskarżony ma prawo bronić się wszelkimi dostępnymi sposobami i prezentować również linię obrony dla siebie korzystną, co jednak nie mogło znaleźć istotnego znaczenia w niniejszej sprawie.</p> <p>Zgodzić się zatem trzeba z zarzutami podniesionymi w apelacji, iż brak jest dostatecznych dowodów na to, by uznać, bez żadnych wątpliwości, że to właśnie oskarżony <span class="anon-block">P. J.</span> wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w dniu 24 lutego 2013 r. dokonał rozboju na <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> oraz <span class="anon-block">A. B.</span>.</p> <p>W realiach tej sprawy równie bowiem prawdopodobne jest, że mogła tego dokonać inna osoba, która nie został ustalona, a dane osobowe oskarżonego zostały pozyskane przez pokrzywdzonego (zasłyszane) od innego funkcjonariusza i następnie pokrzywdzony w toku dalszego postępowania zeznawał już tylko i wyłącznie w oparciu o nie.</p> <p>Nie bez znaczenia, w tych okolicznościach pozostają przecież zeznania rodziców oskarżonego, jego brata oraz dane z logowania jego telefonu komórkowego oraz fakt, że oskarżony nie posiada samochodu marki <span class="anon-block">V. (...)</span> koloru szarego o numerach rejestracyjnych zaczynających się <span class="anon-block">(...)</span>...</p> <p>W tej sytuacji obowiązkiem Sądu I instancji było wytłumaczenie tych licznych rozbieżności na korzyść oskarżonego, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Wszystkie bowiem podniesione wyżej okoliczności przemawiają za przyjęciem przez Sąd I instancji podstawowej zasady procesu karnego – <em> <!-- -->in dubio pro reo. </em>Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zasada domniemania niewinności, a także pozostająca z nią w najściślejszym związku zasada <em> <!-- -->in dubio pro reo </em>wpływają na uprzywilejowanie pozycji oskarżonego (<em> <!-- -->favor defensionis</em>) w zakresie oceny dowodów. Na konieczność zastosowania zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo, </em>w sytuacji sprzeczności w dowodach obciążających wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 września 1995 r. stwierdzając, że ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Ze względu na to, że warunkiem <em> <!-- -->sine qua non</em> skazania oskarżonego jest udowodnienie popełnienia przezeń czynu przestępnego (<em> <!-- -->arg. ex</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 3;art. 3 § 2;art. 3 § 3)">art. 3 § 2 i 3 k.p.k.</a>), sprzeczności w sferze dowodów odciążających nigdy nie są "równoważne" ze sprzecznościami w zakresie dowodów obciążających. Jeżeli te ostatnie są "wewnętrznie sprzeczne" to zasadnicze i samoistne znaczenie ma to, czy <em> <!-- -->in concreto</em> zakres i charakter tych sprzeczności nie wyłącza w ogóle możliwości uznania owych dowodów za podstawę skazania <em> <!-- -->(sygn. III KRN 88/95, OSNKW 1995, z. 11 – 12, z. 77). </em> </p> <p>Uznając w tej sytuacji, iż w niniejszej sprawie zachodzą uzasadnione i zarazem istotne, a także nie dające usunąć się wątpliwości w zakresie trafności przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. J.</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a>, Sąd Okręgowy – po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> – zmienił zaskarżony wyrok i nie podzielając ustaleń faktycznych oraz argumentacji Sądu Rejonowego w tym zakresie, oskarżonego od popełnienia tego przestępstwa uniewinnił.</p> <p>Orzeczenie o kosztach sądowych zostało oparte na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 ust. 2)">art. 632 ust. 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> </p> </div>