V Ka 515/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 515/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 18 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Jacek Myśliwiec</p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: </strong>SSO Sławomir Klekocki</p> <p>SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Monika Maj</p> <p>w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">A. B.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->córki <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">T.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> </em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach</p> <p>z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 123/12</p> <p>I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">C. B.</span> kwotę <br/>420,00 złotych (czterysta dwadzieścia złotych) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu <br/>w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III. odstępuje od obciążania oskarżonej kosztami postępowania odwoławczego, które przyjmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Sygn. akt V Ka 515/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Żorach wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II K 123/12, uznał oskarżoną <span class="anon-block">A. B.</span> za winną popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 par. 1 kk</a> polegającego na tym, że: <em> <!-- -->w okresie od sierpnia 2011r. do 15 lutego 2012r. w Żorach słownie i telefonicznie groziła <span class="anon-block">K. M.</span> pozbawieniem życia przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnione obawy jej spełnienia </em>i za to Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonej kare grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, określając wartość jednej stawki na kwotę 10 zł. Równocześnie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. <span class="anon-block">C. B.</span> kwotę 885,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonej z urzędu. Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 par. 1 kpk</a> zwolniono oskarżoną od zapłaty kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Apelację wniósł obrońca oskarżonej, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 3 kpk</a> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że słowa i sms-y wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnione obawy spełnienia, podczas gdy okoliczności zdarzeń przeczą tym ustaleniom,</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 par. 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 9)">art. 9 kpk</a> obrazę przepisów postępowania , która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez odczytanie zeznań pokrzywdzonej i zaniechanie przesłuchania pokrzywdzonej w drodze pomocy prawnej, podczas gdy zadaniem sądu jest przeprowadzanie dowodów bezpośrednio, by rozwiać wszelkie okoliczności zarzucanego czynu</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów obrony z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja na uwzględnienie nie zasługiwała, a stawiane zaskarżonemu wyrokowi zarzuty okazały się niezasadne.</p> <p>W pierwszej kolejności należy odnieść się do drugiego z zarzutów przedstawionych w apelacji, a mianowicie naruszenia zasady bezpośredniości poprzez zaniechanie przesłuchania na rozprawie pokrzywdzonej i poprzestaniu na odczytaniu jej zeznań. Zdaniem Sądu Okręgowego zarzut ten jest chybiony. Należy przecież pamiętać, że ujawnienie na rozprawie wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, złożonych w toku postępowania przygotowawczego, nie jest wyrazem preferowania materiału dowodowego zebranego w śledztwie, czy dochodzeniu i nie stanowi naruszenia zasady bezpośredniości, w określonych bowiem przepisami procesowymi sytuacjach (art. 389, art. 391 § 1 i 2 i w art. 393 § 1) jest to wręcz <span class="underline"> <!-- -->obowiązkiem</span> wynikającym z podstawowego celu procesu karnego, jakim jest ustalenie prawdy <em> <!-- -->(SN II KR 20/76, OSNKW 1976, nr 9, poz. 116; SN IV KR 109/75, LEX nr 21678).</em> </p> <p>Przyznać należy, że zgodnie z zasadą bezpośredniości należy w toku postępowania dążyć do tego, aby sąd bezpośrednio zetknął się z poszczególnymi dowodami, zaś w odniesieniu do świadków, by składali swe zeznania w toku rozprawy przed sądem, odpowiadając na pytania stron i członków składu orzekającego. Takie bezpośrednie zetknięcie się z dowodem pozwala sądowi na jego najpełniejszą ocenę. Bezwzględne przestrzeganie tej zasady spowodowałoby jednak, że w szeregu spraw wydanie orzeczenia nie byłoby możliwe. Stąd ustawodawca wprowadził do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kodeksu postępowania karnego</a> przepisy stanowiące wyjątki od zasady bezpośredniości. Wyjątkiem takim jest przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>, Przepis ten dał Sądowi Rejonowemu możliwość odczytania zeznań przebywającej za granicą pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. M.</span> po wyczerpaniu możliwości bezpośredniego przesłuchania tego świadka. Uznać trzeba, że Sąd pierwszej instancji podjął w toku postępowania szereg działań zmierzających do jego przesłuchania. Działania te nie doprowadziły jednakże do przesłuchania świadka, a pokrzywdzona oświadczała w kolejnych pismach procesowych że do Polski nie przyjedzie. W tej sytuacji Sąd zasadnie uznał, że wyczerpał możliwości bezpośredniego przesłuchania świadka i w trybie przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391)">art. 391 k.p.k.</a> odczytał jej zeznania. Sąd Rejonowy miał dwie możliwości uzyskania zeznań pokrzywdzonej: droga pomocy prawnej ( w tym wypadku zwrócenie się z odezwą do Sądu w Irlandii) bądź skorzystanie z możliwości jakie daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a>. Wybranie tej drugiej opcji i odczytanie zeznań pokrzywdzonej złożonych dwukrotnie w postępowaniu przygotowawczym nie uchybia w żadnym wypadku zasadzie bezpośredniości. Nadto jest zgodne z ekonomiką procesową i dążeniem do kondensacji materiału dowodowego zapobiegającego przewlekłości postępowania co niewątpliwie miałoby miejsce gdyby Sąd Rejonowy rozpoczął żmudną drogę przesłuchania świadka przez Sąd Irlandii.</p> <p>Przenosząc powyższe uwagi na płaszczyznę pierwszego z zarzutów apelacyjnych to nie sposób podzielić poglądu skarżącego, że w sprawie nie istnieją dowody na to, że słowa wypowiadane przez oskarżoną oraz sms-y kierowane przez nią do pokrzywdzonej zawierające groźby zabójstwa wywołały u <span class="anon-block">K. M.</span> uzasadnione obawy realizacji tych gróźb.</p> <p>Materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. M.</span> wskazuje wyraźnie, że obawiała się ona słów i sms-ów zawierających groźby pod jej adresem i uważała te groźby za realne możliwe do spełnienia. Na karcie 3 akt sprawy <span class="anon-block">K. M.</span> zeznała: <em> <!-- -->„ Ja od tego czasu zaczęłam bać się o swoje życie, nie wiem co ona może mi zrobić, wychodzi na to że jest zdolna do wszystkiego”. Natomiast na k. 10 zeznała: „ja nadal obawiam się gróźb kierowanych do mnie przez <span class="anon-block">A. B.</span>”. </em>Zeznania te zostały przez Sąd Rejonowy odczytane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014r. Z tej relacji w oczywisty sposób wynika, że <span class="anon-block">K. M.</span> jest pokrzywdzoną zachowaniami, których dopuściła się oskarżona i realnie obawiała się spełnienia wypowiadanych gróźb zabójstwa. Sąd I instancji uznał powyższe zeznania za wiarygodne i wskazał dlaczego tak uczynił. Podał logiczne i przekonujące powody uznania za prawdziwe zeznań pokrzywdzonej. Sąd II instancji nie kwestionuje zaprezentowanego przekonania Sądu Rejonowego w tym zakresie gdyż nie ma żadnych powodów, by podważać prawdomówność pokrzywdzonej. Zatem Sąd meriti nie dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych ustalając, że pokrzywdzona obawiała się gróźb zabójstwa kierowanych do niej przez oskarżoną. Sąd w prawidłowy i wyczerpujący sposób ocenił zeznania <span class="anon-block">K. M.</span> i wywiódł logiczny wniosek, o realności spełnienia gróźb. W świetle tych nie budzących żadnych wątpliwości dowodów, prawidłowe są ustalenia Sądu Rejonowego co do wyczerpania przez oskarżoną znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>. Nie sposób zatem mówić o jakimkolwiek błędzie w ustaleniach faktycznych, bowiem Sąd z właściwie przeprowadzonych i ocenionych dowodów wysnuł trafne wnioski co do faktycznego przebiegu zdarzenia.</p> <p>W tym stanie rzeczy środek odwoławczy należało uznać za nieskuteczny, gdyż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych mając na uwadze cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego rzetelnej oceny, kierując się zasadami określonymi w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a>, a w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób wnikliwy i szczegółowy dał wyraz temu na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, jakie dowody odrzucił i w jakim zakresie oraz wskazał na powody swojej decyzji.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, należało zatem zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymać w mocy.</p> <p>Odnosząc się natomiast do orzeczonej kary, należy przyjąć, że wymierzona została po prawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji zarówno stopnia zawinienia, a także stopnia społecznej szkodliwości czynu którego dopuściła się oskarżona i nie można uznać jej za rażąco surową skoro wymiar kary grzywny oscyluje wokół dolnego zagrożenia ustawowego a stawkę dzienną ustalono w rozmiarze najniższym z możliwych. Dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.</p> <p>Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block"> Kancelarii (...)</span>. <span class="anon-block">C. B.</span> koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym w łącznej kwocie 516,60 zł.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624 § 1 k.p.k.</a> zwalniając oskarżoną od ich ponoszenia, z uwagi na jej trudną sytuację materialną.</p> </div>