II AKa 288/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 288/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="466"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Wiesław Masłowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Piotr Feliniak (spr.)</p> <p>SA Jarosław Papis</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st.sekr.sądowy Łukasz Szymczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <span class="anon-block">J. S.</span>, Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. K. (1)</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 §2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi</p> <p>z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt XVIII K 95/14</p> <p>1)  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>2)  zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję.</p> <p>II AKa 288/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2014 roku, w sprawie sygn. akt XVIII K 95/14 oskarżonego <span class="anon-block">T. K.</span> uznano za winnego tego, że w dniu 25 kwietnia 2014 r. w <span class="anon-block">Ł.</span>, posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża i grożąc <span class="anon-block">M. P.</span> jego użyciem poprzez przyłożenie go do boku pokrzywdzonego, a także stosując przemoc na osobie pokrzywdzonego, polegającą na kopnięciu go w kolano, usiłował dokonać na jego szkodę zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span> o wartości 1800 złotych, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego i jego ucieczkę z miejsca zdarzenia, i przyjmując, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 §2 kk</a>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 §1 kk</a> wymierzono oskarżonemu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 kk</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 26 kwietnia 2014 roku do dnia 5 sierpnia 2014 roku. Rozstrzygnięto o dowodach rzeczowych i kosztach nieopłaconej obrony z urzędu. Zwolniono oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (wyrok k. 179).</p> <p>Apelację od powyższego złożył obrońca oskarżonego. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 §1 i 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">444 kpk</a> zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił<strong> <!-- -->:</strong> </p> <dl> <dt>̶</dt> <dd> <p>obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 410 i 424 §1 kpk</a> poprzez dokonanie ustaleń w tej części, która dotyczyła posłużenia się przez oskarżonego nożem, na podstawie dowolnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, analizowanego bez wzajemnego powiązania zależności, z pominięciem zasad logicznego rozumowania i wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto</p> </dd> <dt>̶</dt> <dd> <p>oparcie ustaleń faktycznych w tym zakresie wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> oraz bezzasadną odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz w części zeznaniom M. <span class="anon-block">S.</span> – bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, a w konsekwencji</p> </dd> <dt>̶</dt> <dd> <p>błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na uznaniu sprawstwa oskarżonego <span class="anon-block">T. K.</span> w zarzucanym mu aktem oskarżenia czynie, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim działaniem dopuścił się przestępstwa usiłowania rozboju opisanego znamionami przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1;art. 280)">§1 art. 280 kk</a>.</p> </dd> </dl> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 §1 kpk</a> wniósł, aby sąd odwoławczy, działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 §1 i 2 kpk</a>, zmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie co do istoty sprawy i eliminując z opisu czynu posłużenie się przez oskarżonego niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, uznał oskarżonego winnym usiłowania rozboju zakwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 §1 kk</a> i wymierzył mu za ten czyn karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, ewentualnie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (apelacja k. 234-236).</p> <p>Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2014 roku utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (k. 288).</p> <p>Wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył obrońca oskarżonego (k. 325).</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna. Wprawdzie z jej treści wynika, że oskarżony nie kwestionuje co do zasady swojego sprawstwa, a apelacja dotyczy ustalenia sądu I instancji, związanego z przyjęciem posłużenia się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, to nie sposób nie dostrzec jej wad konstrukcyjnych. Przypomnieć autorowi apelacji należy, że zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> może być zasadny jedynie w przypadku, gdy sąd opierał się na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony, bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV KK 82/13, LEX 1350322).</p> <p>Obraza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> nigdy nie jest naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku (patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 95/13, LEX 1312112).</p> <p>Obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> nie może być podstawą zarzutu apelacyjnego, bowiem formułuje ogólną zasadę procesową, której naruszenie może nastąpić przez obrazę konkretnych przepisów postępowania gwarantujących realizację zasady obiektywizmu (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 roku, sygn. akt III KK 92/10, OSNwSK z 2010 roku, z. 1 poz. 775).</p> <p>Problematyką wskazania jako podstaw apelacyjnych w ramach przesłanki określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> zajął się także w sposób analogiczny jak w wyżej cytowanych orzeczeniach Sąd Apelacyjny w Krakowie, wydając <br/>w dniu 14 maja 2008 roku wyrok w sprawie II AKa 50/08, opublikowany w KZS z 2008 roku, z. 9, poz. 35.</p> <p>Z uwagi na fakt, iż sformułowany zarzut, jako wiodący wskazywał przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, podnieść należy, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. akt <br/>III KK 298/12, LEX 1232292).</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego, analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów, dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych w toku postępowania rozpoznawczego wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w wywiedzionej skardze apelacyjnej, wszystkie powyższe kryteria spełnia, <br/>a więc pozostaje pod ochroną reguły wyrażonej w treści tego przepisu.</p> <p>Każdy fakt i okoliczności, mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, zostały bowiem przez sąd orzekający uwzględnione, ocenione i znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Ustalenia sądu co do przebiegu zdarzenia znajdują oparcie w przywołanych dowodach, zaś ocena źródeł dowodowych jest kompleksowa i wszechstronna i nie nosi cech dowolności, o których pisze w swojej apelacji obrońca oskarżonego.</p> <p>Odnosząc się do podnoszonej w apelacji okoliczności związanej z ustaleniem posługiwania się przez oskarżonego nożem, to Sąd Apelacyjny w całości podzielił zapatrywania Sądu Okręgowego w zakresie ocen wyrażonych na k. 6-10.</p> <p>Mają one charakter kompleksowy i wyczerpujący i ponowne przytaczanie użytej argumentacji byłoby zbędnym przywoływaniem tych samych okoliczności oraz ocen.</p> <p>Ponadto nie sposób nie zauważyć, iż skarżący w istocie nie podważył argumentacji sądu I instancji, lecz przeciwstawił jej własną, dokonaną w uzasadnieniu apelacji, ocenę. Tak sformułowany środek odwoławczy ma więc charakter, nie podlegającej uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym, polemiki z prawidłowymi ustaleniami oraz ocenami Sądu Okręgowego.</p> <p>Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.</p> </div>