II Ka 292/14

<p>Sygn. akt II Ka 292/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 19 grudnia 2014r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący : SSO Waldemar Cytrowski</p> <p>Sędziowie : SSO Agata Wilczewska - spr.</p> <p>SSO Marek Ziółkowski</p> <p>Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk</p> <p>przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (1)</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z art.278§1k.k. w zw. z art.12k.k.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie</p> <p>z dnia 25 września 2014r. sygn. akt II K 504/13</p> <p>I.  Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla orzeczenie zawarte w punkcie III.</p> <p>II.  Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.</p> <p>III.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 516,60 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>IV.  Zwalnia oskarżoną w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Marek Ziółkowski Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska </p> <p>Sygn. akt: II Ka 292/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 504/13 uznał oskarżoną <span class="anon-block">M. M. (1)</span> za winną tego, że w okresie od sierpnia 2011 r. do sierpnia 2012 r. będąc zatrudnioną w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wykorzystując fakt posiadania kompletu kluczy od obiektu handlowego oraz pomieszczenia magazynowego, wielokrotnie wchodziła do tych pomieszczeń pod nieobecność właścicieli skąd dokonała zaboru w celu przywłaszczenia przedmiotów w postaci: obrusy materiałowe – 32 sztuki, serwetki – 1 komplet, prześcieradła – 4 sztuki, dywaniki łazienkowe – 12 sztuk, ręczniki – 168 sztuk, ręczniki w zestawach – 10 sztuk, podkładki dekoracyjne materiałowe – 48 sztuk, narzuty i koce – 28 sztuk, narzuta (używana) – 1 sztuka i 4 sztuki poszew na poduszki (używane), poduszki – 9 sztuk, poszwy na poduszki – 9 sztuk, komplety pościeli – 12 sztuk, zasłony oraz firany (zapakowane) – 61 sztuk, komplet kołdra i poduszka – 1 sztuka, obrazy – 8 sztuk, ceramika artystyczna – 43 sztuki, lampy ceramiczne z abażurem – 4 sztuki, ramki do zdjęć – 18 sztuk, świece ozdobne – 11 sztuk, ceramika ozdobna – 13 sztuk, dekoracyjne upinacze do zasłon – 15 sztuk, koraliki dekoracyjne na szpuli – 4 sztuki, karnisze metalowe – 10 sztuk, akcesoria do aranżacji okien – 149 sztuk, końcówki karniszy (kula) – 10 sztuk, girlandy (kula) – 5 sztuk, dekoracyjne upinacze do firan – 23 sztuki, szpula z lamówkami do firan oraz taśma do firan – 12 sztuk, podkładki stołowe małe – 12 sztuk, dekoracyjny zestaw do upinania firan – 1 sztuka, granulki ozdobne – 5 sztuk, sztuczne kwiaty ozdobne – 149 sztuk, zasłony i tkaniny (bez opakowań) – 44 sztuki, firany i tkaniny (bez opakowań) – 55 sztuk, wazony – 5 sztuk (w tym dwa z kompozycją kwiatową), figury ozdobne – 2 sztuki, figury dekoracyjne (lalki) – 3 sztuki, powodując tym straty na łączną kwotę 77.214,74 zł na szkodę <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierzył oskarżonej karę grzywny w liczbie 70 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.k.</a> Sąd wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego.</p> <p>Nadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a> Sąd zobowiązał oskarżoną do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> kwoty 36.349,29 zł w terminie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonej <span class="anon-block">M. M. (1)</span> zaskarżając go w części tj. w punkcie III zobowiązującym oskarżoną do naprawienia części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> kwoty 36.349,29 zł w terminie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.</a> wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na:</p> <p>a)  bezsprzecznym przyjęciu, iż pokrzywdzeni (oskarżyciele posiłkowi) ponieśli szkodę na kwotę 36.349,29 zł, a szkoda ta w sposób bezpośredni wiąże się z popełnieniem przez oskarżoną przypisanego przestępstwa, podczas gdy z materiału dowodowego ów fakt nie wynika w żaden sposób, pokrzywdzeni nie udowodnili, że ponieśli jakąkolwiek szkodę a materiał sprawy nie dostarcza dowodów umożliwiających wycenę ewentualnej szkody na tak wysoką kwotę,</p> <p>b)  przyjęciu, że pokrzywdzeni nie mieli jakichkolwiek powodów, by niesłusznie obciążyć oskarżoną kwotą 36.349,29 zł, stanowiącą przyjętą przez nich wartość szkody, mimo iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie – rozmowy <span class="anon-block">A. S.</span> z <span class="anon-block">M. M. (2)</span> zapisanej na płycie CD oraz spisanej w sporządzonym stenogramie wynika, że pokrzywdzeni poszukiwali różnych źródeł gotówki na zakup kamienicy w <span class="anon-block">T.</span> za kwotę pół miliona złotych;</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, 410 i 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> polegającą na wybiórczej ocenie materiału dowodowego oraz na pominięciu istotnych elementów stanu faktycznego,</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki, wiedzy prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>przyjęcie w całości do ustaleń faktycznych zeznań świadka <span class="anon-block">K. M.</span> i uznaniu ich za w pełni wiarygodne, spójne, logiczne i konsekwentne, przy jednoczesnym pominięciu podczas wyrokowania istotnej dla sprawy części zeznań w/w świadka, że towar zabezpieczony u oskarżonej nie był zniszczony,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>przyjęcie, że z zeznań świadka <span class="anon-block">M.</span> wynika, iż część odzyskanych przedmiotów nie nadawała się do dalszej odsprzedaży z uwagi na zużycie i pobrudzenie czy odcięcie firan od beli lub uszycie ich na miarę, pomimo że świadek ten o powyższych okolicznościach nie zeznawał, a z jego wypowiedzi, że część przedmiotów nosiła ślady użytkowania takiego wniosku nie sposób logicznie wyprowadzić,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>przyjęcie w całości do ustaleń dokumentacji fotograficznej odzyskanego towaru, z której wynika, że towar nie nosił śladów uszkodzeń, poplamień, zabrudzeń, przy jednoczesnym ustaleniu, że towar był uszkodzony,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>przyjęcie, że złożenie przez pokrzywdzonych odręcznego spisu uszkodzonych towarów dopiero na zaawansowanym etapie postępowania sądowego nie umniejsza jego mocy dowodowej i nie podważa wiarygodności, pomimo że z doświadczenia życiowego wynika, że gdyby pokrzywdzeni dysponowali powyższym spisem już kilka dni po wydaniu im towaru, złożyliby go na wcześniejszym etapie postępowania – sami albo przez pełnomocnika;</p> </dd> </dl> <p>3.  jednocześnie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt. 1 k.p.k.</a> obrońca podniósł zarzut ewentualny – naruszenia przepisu prawa materialnego – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oparcie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a>, zamiast na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> pomimo złożenia przez pokrzywdzonych wniosku o zobowiązanie oskarżonej do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.</p> <p>W oparciu o te zarzuty, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. III – poprzez odstąpienie od orzeczenia o obowiązku oskarżonej do naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonym, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto wniósł o zwolnienie oskarżonej od ponoszenia kosztów postępowania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (obrony) udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, albowiem nie zostały one uiszczone w żadnej części.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd odwoławczy zważył co następuje</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonej okazała się zasadna.</p> <p>Rozpatrując apelację wniesioną na rzecz oskarżonej <span class="anon-block">M. M. (1)</span> należy podkreślić, iż w pisemnym środku odwoławczym autorstwa jej obrońcy, ściśle został określony zakres zaskarżenia, tj. kwestionowane jest wyłącznie orzeczenie o nałożonym obowiązku naprawienia szkody, a nie rozstrzygnięcie o winie, czy wymierzonej karze. Z tego względu Sąd odwoławczy w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1)">art. 433 § 1 k.p.k.</a> zobligowany był rozpoznać sprawę oskarżonej w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie, czyli przede wszystkim tych, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">440 k.p.k.</a> </p> <p>Przed odniesieniem się w sposób szczegółowy do treści zarzutów skarżącego wskazać należy, że do celów postępowania karnego – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 3)">art. 2 § 1 pkt. 3 k.p.k.</a> – należy uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego, w tym naprawienie już w postępowaniu karnym, gdy jest to możliwe, szkody wyrządzonej przestępstwem. Tym samym jednak, wykluczone jest przysporzenie nienależnej mu korzyści. Naprawienie szkody, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, to w szczególności wyrównanie straty, którą poszkodowany poniósł (zob. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>). Sąd karny musi zatem uwzględnić w chwili wyrokowania rozmiary pokrytej już szkody, w szczególności wartość uprzednio odzyskanego w stanie nie pogorszonym mienia. W przypadku zaś jego pogorszenia winien ustalić wartość jaką mienie posiada (jeśli ją posiada), tak by pokrzywdzony kosztem oskarżonego nie zyskał nienależnego mu przysporzenia majątkowego.</p> <p>W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje właściwie, że wszystkie skradzione przez oskarżoną przedmioty zostały oskarżycielom posiłkowym zwrócone. Spór dotyczy natomiast tego, czy odzyskane rzeczy były zniszczone, ewentualnie „podniszczone” jak i tego, jakiej części zwróconych przedmiotów uszkodzenia dotyczą. Skarżący wskazuje także na okoliczność, iż biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób ustalić czy stwierdzone uszkodzenia powstały jeszcze przed zatrzymaniem rzeczy i ich przekazaniem pokrzywdzonym, czy może już w toku dalszego postępowania karnego.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego zarzutom obrońcy nie sposób odmówić słuszności. Istotnie bowiem analiza zgromadzonego materiału dowodowego nasuwa w tym zakresie szereg wątpliwości. W szczególność budzi zastrzeżenia przyjęcie przez Sąd I instancji, iż wartość wyrządzonej przestępstwem szkody obejmuje kwotę 36.349,29 zł, skoro na kwotę tą składa się wartość nie tylko rzeczy „zniszczonych” ale również określonych przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych (w wykazie znajdującym się na kartach 470- 473), jako „używane”, „brudne”, „wyprane”, „poniszczone” oraz „odcięte”. W ocenie Sądu odwoławczego, towary te mimo, że nie stanowiły już może pełnowartościowych przedmiotów, wciąż posiadały określoną wartość. Sąd w miarę możliwości winien ustalić tą kwotę i pomniejszyć o nią nakładany na oskarżoną obowiązek obwiązek naprawienia szkody. Nie sposób bowiem uznać, że rzeczy jedynie pobrudzone, po ich stosownym wyczyszczeniu nie przedstawiają żadnej wartości. Także odcięte materiały niewątpliwie posiadały określoną wartość. Zważyć bowiem należy, że co prawda zastały one odcięte z całości, jednakże ich znaczny metraż, wynoszący często około 10 metrów, wciąż można było wykorzystać jako towar do sprzedaży. Brak jest bowiem adnotacji by był zniszczony. Wątpliwości te są tym bardziej uzasadnione jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że cześć odzyskanych towarów zwrócono w drodze reklamacji do <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, natomiast pozostała część pozostała w sklepie. W ocenie Sądu odwoławczego, gdyby rzeczywiście nie przedstawiał on żadnej wartości i możliwości jego użycia lub sprzedaży choćby po obniżonej cenie, brak byłoby powodu do jego dalszego przechowywania w sklepie oskarżycieli posiłkowych. W tym miejscu wskazać można chociażby na zeznania <span class="anon-block">J. G. (2)</span>, która wprost wskazała, że część towarów, po ich wypraniu używana jest w postaci dekoracji w firmie pokrzywdzonych (k. 498v). Nie sposób także pominąć treści rozmowy <span class="anon-block">A. S.</span> – pracownicy pokrzywdzonych, z <span class="anon-block">M. M. (4)</span>. Została ona utrwalona na płycie CD (k. 450), a jej treść przedstawiono także w formie stenogramu (k. 452-457). <span class="anon-block">A. S.</span> wskazała m. in.: „nie oni mnie zabrali na policję, żebym im to pomagała pakować do samochodu (…) Żebyśmy mogli to zabrać z powrotem do sklepu nie (…) Tak to normalnie wszystko trafiło na sklep z powrotem (k. 454). W związku z powyższym brak jest pewności w jakim zakresie pokrzywdzeni skorzystali ze zwróconych rzeczy i jaka jest rzeczywista wartość poniesionych przez nich szkód. Dalszych wątpliwości nasuwa fakt, że pokrzywdzona <span class="anon-block">R. B.</span> o poniesionej przez nią szkodzie zeznała dopiero na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. wskazując, że „część towaru, który odzyskaliśmy nie nadaje się do dalszej odsprzedaży albowiem jest potłuczony czy używany” (k. 367). Tymczasem wydanie rzeczy oskarżycielom posiłkowym nastąpiło już w grudniu 2012 r. (k. 120). Niezrozumiała jest więc okoliczność wielomiesięcznej zwłoki pokrzywdzonych, w poinformowaniu organu prowadzącego postępowanie o fakcie poniesionej szkody. W szczególności zważyć bowiem należy, że jak zeznały <span class="anon-block">A. S.</span> (k. 497v i n.), <span class="anon-block">J. G. (2)</span> (k. 498 i n.) oraz Inna <span class="anon-block">K.</span> (k. 498v) do oszacowania szkód miało dojść w niedługim czasie po odzyskaniu skradzionego towaru. Pewnych wątpliwości co do zakresu uszkodzeń odzyskanych rzeczy nasuwa także fakt, podczas przesłuchania pokrzywdzonej <span class="anon-block">R. B.</span> w toku postępowania przygotowawczego w dniu 10 grudnia 2012 r. i okazania jej zabezpieczonych u oskarżonej przedmiotów, nie zgłosiła ona żadnych uwag co do ich stanu (k. 72v). Zważyć przy tym należy, że pokrzywdzona musiała dość dokładnie zapoznać się przeglądanymi rzeczami skoro rozpoznała, że dwa z okazywanych obrusów nie należą do niej. Także podczas czynności oględzin rzeczy nie dokonano żadnych uwag co do stanu zabezpieczonych przedmiotów (k. 87-88v). Wykonane wówczas zdjęcia nie przedstawiają żadnych rzeczy, które nosiłyby ślady po ubrudzeniach czy też zniszczonych czy też w jakimś stopniu uszkodzonych (k. 90-116). Przesłuchany przed Sądem w charakterze świadka <span class="anon-block">K. M.</span>, tj. osoba która przeprowadzała w/w czynność procesową zeznał, iż „niektóre przedmioty nosiły ślady używania, ale nie były one zniszczone. Sporządzono dokumentację zdjęciową, którą wykonałem ja. Sfotografowałem wszystkie przedmioty zabezpieczone u oskarżonej (…) Podczas odbioru przedmiotów przez panią <span class="anon-block">B.</span> – pokrzywdzona nie zarzucała komukolwiek, że zwracane przedmioty są zniszczone i nie nadają się do użytku” (k. 411v). Sąd Okręgowy zauważa, iż rzeczywiście pokwitowanie odbioru rzeczy (k. 120) nie zawiera jakichkolwiek zastrzeżeń co do ich stanu i stopnia uszkodzeń. Wszystkie te okoliczności spowodowały, iż zachodziła konieczność uchylenia orzeczenia z pkt. III zaskarżonego wyroku tj. co do zobowiązania oskarżonej do naprawienia szkody w wysokości 36.349,29 zł. Przypomnieć bowiem należy, że przepisy prawa cywilnego mają zastosowanie przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody jako środka karnego jak i warunku probacyjnego, o ile przepisy prawa karnego nie zawierają odrębnego unormowania oraz gdy ich stosowanie nie pozostaje w sprzeczności z naturą karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody. Ponieważ przepisy prawa karnego nie zawierają postanowień dotyczących ustalania zakresu obowiązku naprawienia szkody, to z pewnością należy posiłkowo odwołać się do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>, z którego wynika zasada pełnego odszkodowania. Tak więc ustalenie szkody (jej rozmiarów) według reguły określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> powinno stanowić punkt wyjścia nakładania przez sąd karny obowiązku naprawienia szkody zarówno w charakterze środka karnego, jak i warunku probacyjnego. Skoro w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na określenie wysokości szkody, w konsekwencji brak było możliwości nałożenia na oskarżoną, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 k.k.</a> obowiązku jej naprawienia. Na marginesie wskazać jedynie należy, że pokrzywdzeni mają możliwość skorzystania z drogi postępowania cywilnego w celu dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem oskarżonej <span class="anon-block">M. M. (1)</span>.</p> <p>Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>, podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> orzekł jak w wyroku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 4)">§ 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 461), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Nadto w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy mając na względzie zasadę słuszności, zwolnił oskarżoną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze gdyż apelacja okazała się celowa i zasadna, a w konsekwencji spowodowała uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji.</p> <p>Marek Ziółkowski Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska </p> </div>