VI Ka 796/14

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 796/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 19 grudnia 2014</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk (spr.)</p> <p>Sędziowie SSO Krzysztof Ficek</p> <p>SSO Marcin Schoenborn</p> <p>Protokolant Agata Lipke</p> <p>przy udziale Andrzeja Zięby</p> <p>Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">A.</span> /<span class="anon-block">A.</span>/</strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">A.</span> w Turcji,</p> <p>syna <span class="anon-block">Y.</span> i <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu</p> <p>z dnia 23 czerwca 2014 r. sygnatura akt II K 241/13</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie z punktu 3;</p> <p>2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.</p> <p>sygn. akt VI Ka 796/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">A.</span> oskarżony został o to, że w dniu 08 stycznia 2009r. w <span class="anon-block">Z.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą dokonał pobicia <span class="anon-block">J. M.</span> oraz <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> poprzez zadawanie uderzeń rękami po całym ciele oraz rzucanie krzesłami, w wyniku czego pokrzywdzeni byli narażeni na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, przy czym nieustalony sprawca posłużył się nożem i <span class="anon-block">J. M.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany kłutej w okolicy lędźwiowej, rany kłutej palca III ręki prawej, zaś <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> doznał powierzchownej rany ciętej twarzy oraz ran kłutych powłok brzucha, a dodatkowo w wyniku zdarzenia doszło do zniszczenia mienia stanowiącego wyposażenie lokalu <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> w postaci pięciu skórzanych krzeseł, dwóch hokerów i innych o łącznej wartości strat w wysokości 3.000,00 złotych na szkodę <span class="anon-block">A. B.</span> tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem zaocznym z dnia 23 czerwca 2014 roku sygn. II K 241/13 uznał <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">A.</span> za winnego tego, że w dniu 08 stycznia 2009r. w <span class="anon-block">Z.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez wzajemne obrzucanie się meblami w postaci stołów i krzeseł oraz elementami szklanymi stanowiącymi wyposażenie lokalu <span class="anon-block"> (...)</span> należącego do <span class="anon-block">A. B.</span> i zadawanie uderzeń rękami, wziął udział w bójce, której uczestnicy narażeni zostali na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i spowodowali zniszczenie części wyposażenia tego lokalu wyrządzając swoim zachowaniem właścicielce lokalu <span class="anon-block">A. B.</span> szkodę w wysokości 3.000,00 ( trzy tysiące ) złotych tj. winnego występku wyczerpującego znamiona opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności, jej wykonanie warunkowo zawieszając na okres próby wynoszący 3 lata, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> Sąd zobowiązał oskarżonego do zapłacenia na rzecz <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> kwoty 3.000,00 tysięcy złotych oraz <span class="anon-block">J. M.</span> kwoty 3.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia.</p> <p>Prokurator zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucił:</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na przypisanie oskarżonemu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> polegającego na wzięciu przez niego udziału w bójce, podczas, gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy wskazuje na to, iż było to pobicie, którego pokrzywdzonymi byli <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span>,</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a> polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż zachodzą przesłanki do jego zastosowania względem świadka <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span>, podczas, gdy z relacji <span class="anon-block">J. M.</span> przekazanej na rozprawie w dniu 16 kwietnia 20045 r. wynikało, iż ma on powrócić do kraju w lipcu 2004 r. oraz odczytanie zeznań tego świadka, który nie został pouczony o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a>,</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a> polegającego na tym, że skoro Sąd uznał, iż <span class="anon-block">J. M.</span> był uczestnikiem zdarzenia, a nie pokrzywdzonym- przed jego przesłuchaniem winien go pouczyć o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a>- czego nie uczynił,</p> <p>- obrazę przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> poprzez jego zastosowanie i zobowiązanie oskarżonego do zapłaty kwot 3000 zł na rzecz <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span> w sytuacji w której uznał, iż obaj wzięli udział w bójce, a nie byli pokrzywdzonymi pobicia.</p> <p>Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy, zważył co następuje.</em> </strong> </p> <p>Apelacja Prokuratora w zakresie skierowanym na niekorzyść oskarżonego jest oczywiście bezzasadna. Jedynym skutecznym zarzutem prowadzącym do zmiany zaskarżonego wyroku okazał się wywiedziony na korzyść oskarżonego, a to obrazy przepisu prawa materialnego czyli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a>, którego nietrafność zastosowania zasygnalizował już Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów obrazy prawa procesowego wytknąć należy autorowi apelacji, z jednej strony nieznajomość akt sprawy, również w przebiegu rozprawy, z drugiej błędność wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a>.</p> <p>Jeżeli zatem chodzi o obrazę przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a>, to zwraca uwagę, że w zasadzie jedynymi protokołami przesłuchania <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span> wskazującymi na nie pouczenie ich o treści tego uprawnienia są te dokumentujące czynność przesłuchania w dniu 3.12.2012 r., kiedy w protokole wprost wykreślono ów artykuł manifestując zatem brak pouczenia. Jest to o tyle zaskakujące, że wcześniej już, jak wynika z kolejnych czynności, prowadzący postępowanie miał wątpliwości, co do charakteru zdarzenia, a zatem tego, czy należy je traktować jako bójkę, czy pobicie. Wskazują na to wypowiedzi owych świadków, co więcej we wskazanych protokołach odnotowano treści, z których wynika, że min. właśnie wyjaśnieniu owej kwestii służyło przesłuchanie świadków, a zatem przystępując do tej czynności przesłuchujący (autor apelacji) nadal ustalał, czy chodzi o pobicie, czy bójkę, jeżeli zaś tego miało dotyczyć przesłuchanie w sposób oczywisty naruszył prawa przesłuchiwanych.</p> <p>Zapoznanie z poszczególnymi protokołami wskazuje, że <span class="anon-block">J. M.</span> w dniu 8.01.2009 r. pouczony został bardzo szeroko (k. 6), również o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a>, wprawdzie nie oznaczono odpowiednio krzyżykami, którego pouczenia mu udzielono, ale podpisał ten fragment druku protokołu, co wskazuje, że również tego pouczenia mu udzielono, przeciwne rozumowanie nakazywałoby uznać, że w ogóle nie doszło do czynności przesłuchania świadka, skoro i nie było pouczenia o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a>. W dniu 22.05.2009 r. (k. 51) świadek został niewątpliwie pouczony prawidłowo. Trudno jednoznacznie rozstrzygnąć zakres pouczenia <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> w dniu 13.01.2009 r. (k. 13), niewątpliwie jednak w dniu 21.05.2009 r. (k. 49) został prawidłowo pouczony. Podobnie pouczony został należycie <span class="anon-block">J. M.</span> na rozprawie (k. 313 ), co dokumentuje protokół.</p> <p>Nie budzi przy tym wątpliwości, że choć wskazani świadkowie manifestowali pokrzywdzenie, co jest zrozumiałe, że względu na doznane przez nich rany cięte i nieobecność oskarżonego oraz jego towarzysza na miejscu zdarzenia w chwili interwencji policji, już w ich zeznaniach oraz relacjach pozostałych osób pojawiały się dane przekonujące o wzajemnym charakterze zdarzenia, co uzasadniało pouczenie o treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183;art. 183 § 1)">art. 183 § 1 kpk</a>. Tym bardziej uzasadnione było owo pouczenie, gdy weźmie się pod uwagę, że świadkowie urządzali, względnie uczestniczyli w grze losowej, jaką jest poker zgodnie z zapisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych</a> (DzU nr 201/2009 poz. 1540 z późn. zm), podobnie wcześniej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19920680341" title="Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych - Dz. U. z 1992 r. Nr 68, poz. 341 ()">ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych</a> (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), co mogło pociągać za sobą odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 kks</a>) lub wykroczenie skarbowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 109)">art. 109 kks</a>)- czyny obecnie już przedawnione.</p> <p>Jak już wcześniej wskazano nietrafny jest również zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a>, zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem judykatury, a potwierdzonym min. orzeczeniami Sądu Najwyższego w sprawach sygn. akt II KK 1/14 i III KK 38/14- niemożność doręczenia świadkowi wezwania, o ile jest rzeczywista i trwała, stanowi samoistną przesłankę zezwalającą na odczytanie złożonych poprzednio przez niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę, przy tym do skorzystania z przewidzianego w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> uprawnienia wystarczająca jest względna niemożność doręczenia wezwania świadkowi, nie dająca się usunąć do końca przewodu sądowego (post. SN z 30.01.2014 r. , sygn. II KK 1/14, LEX nr 1427458, wyrok SN z 11.06.2014 r., sygn. III KK 38/14, Prok.i Pr.-wkł. 2014/10/19).</p> <p>Sąd I instancji rozpoznał niniejszą sprawę na jednej rozprawie, niemniej uprzednio podejmował próby wezwania oskarżanego i świadków, uzyskując już wcześniej wiedzę o nieobecności <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> w kraju i to długotrwałej nieobecności. W takiej sytuacji aktualnymi na dzień orzekania były ustalenia braku możliwości bezpośredniego przesłuchania świadka, a tym samym podstawy do odstąpienia od zasady bezpośredniości zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 kpk</a>.</p> <p>Odnosząc się z kolei do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych podkreślić należy, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie zgodnym z rzeczywistymi możliwościami stawiennictwa osób wezwanych, z prawidłowym zachowaniem norm pozwalających na odstępstwo od zasady bezpośredniości. Zgromadzone dowody poddał Sąd wnikliwej i wszechstronnej ocenie, zgodnej z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad logiki, prezentując wręcz drobiazgowo proces rozumowania, który doprowadził do trafnych wniosków, że czyn zarzucany oskarżonemu był udziałem w bójce, której uczestnikami byli również jego towarzysz, a także <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span>. Apelujący nie przedstawił przy tym żadnych rzeczowych argumentów, które mogłyby przemawiać za błędnością wniosków i ocen.</p> <p>Podkreślić trzeba, że poza cytowaniem zeznań świadków, uzasadnienie apelacji sprowadza się do skąpych zastrzeżeń. Te odnoszące się do oceny zeznań <span class="anon-block">T. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. W. (1)</span> są o tyle chybione, że Sąd I instancji miał na uwadze, iż świadkowie nie obserwowali całego zdarzenia. Nie wiadomo o co chodzi apelującemu, gdy formułuje zdanie „Sąd nie dał też wiary zeznaniom <span class="anon-block">J. M.</span> co do początku bójki, gdyż ten powołał się na niepamięć”. Innej argumentacji brak, poza forsowaniem tezy z gruntu fałszywej, że o charakterze pobicia przesądzać ma to, iż towarzysz oskarżonego miał rozpocząć.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że przez bójkę rozumie się zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby, z których każda jednocześnie atakuje i broni się (nie można wskazać strony wyłącznie ofensywnej i wyłącznie defensywnej). Pobicie to takie zdarzenie, w którym biorą udział także co najmniej trzy osoby, ale można wyodrębnić stronę atakującą i broniącą się. Ze względu na charakter obu tych sytuacji (dynamiczny przebieg) bójka może przekształcić się w pobicie, a pobicie w bójkę (Gardocki, Bójka... (w:) System, 1985, s. 457) (Budyn-Kulik Magdalena w: Mozgawa Marek (red.), Budyn-Kulik Magdalena, Kozłowska-Kalisz Patrycja, Kulik Marek, Kodeks karny. Komentarz. LEX, 2013).</p> <p>Nie trzeba szczególnej wiedzy prawniczej, ani też życiowej aby wiedzieć, że tego rodzaju zdarzenia zawsze ktoś zaczyna, zawsze jest osoba inicjatora i nie to przesądza o późniejszym postrzeganiu oraz prawnokarnej ocenie zdarzenia. Tym bardziej nie decyduje użycie niebezpiecznego narzędzia, bo idąc tym tropem można by przyjąć, że oskarżony nie powinien ponosić odpowiedzialności, bo nie on używał noża.</p> <p>W niniejszej sprawie owo założenie apelującego jest o tyle błędne również z uwagi na fakt, że pierwszą osobą, która fizycznie zareagowała na spór co do wygranej i zamiaru zabrania przez oskarżonego pieniędzy włożonych do puli gry, był <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span>, który oskarżonego złapał za rękę (zeznania <span class="anon-block">Ł. D.</span> k. 49- 50), to dopiero spowodowało, że świadek został odepchnięty przez kolegę oskarżonego. Dalej niewątpliwie doszło do wzajemnego zadawania sobie ciosów, o czym przekonują również zeznania <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span>, które apelujący ignoruje. <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> wskazał przecież, że jego kolega szarpał się z kolegą oskarżonego, sam po uderzeniu w głowę odwrócił się do oskarżonego i chciał zadawać uderzenia (k. 13- 14). W kolejnym przesłuchaniu zeznał, że w pewnym momencie chwycił oskarżonego i razem przewrócili się, na skutek czego połamały się krzesła, dalej, że szamotali się na podłodze. Świadek wypowiedział się wprost, że szamotał się, bo był przekonany, że przeciwnik zadał mu ciosy nożem (k. 49- 50), co bynajmniej nie wskazuje na obronę, gdyż miało miejsce już po spowodowaniu owych obrażeń. Oszczędniejszy w relacjach był od początku <span class="anon-block">J. M.</span>, ale potwierdził, że widział, jak kolega oskarżonego „szarpie się z <span class="anon-block">Ł.</span>”, a nie „szarpie <span class="anon-block">Ł.</span>”, świadek też z kimś się szarpał (k. 6-7). Ignoruje apelujący, że Sąd I instancji miał na uwadze ograniczony zakres postrzegania <span class="anon-block">M. W. (1)</span> i <span class="anon-block">T. B. (1)</span>. Ale ich spostrzeżenia przekonują, że doszło do bójki, a to, że uczestnicy zadawali sobie ciosy wzajemne, a dalej, że czynny udział brały dwie osoby narodowości polskiej i dwie osoby narodowości tureckiej (<span class="anon-block">M. W.</span> k. 41- 42), że Polacy zadawali ciosy rękami, oskarżony też, a jego kolega nożem (<span class="anon-block">T. B.</span> k. 43, 313 v).</p> <p>W świetle takich relacji nie sposób inaczej ocenić zdarzenia, a zachowania oskarżonego, jego towarzysza oraz <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span>, jak udziału w bójce, gdzie zachowania jej uczestników, prócz sprawcy posługującego się nożem, równoważyły się, a wedle <span class="anon-block">T. B. (1)</span>, wszystkich należało rozdzielać. Nie mogło być mowy o tym, by ktokolwiek był bierny, zwłaszcza, że spostrzeżenie przez <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> obrażeń zadanych nożem wręcz zdopingowało go do dalszej akcji.</p> <p>Reasumując apelację Prokuratora w zakresie skierowanym na niekorzyść oskarżonego należało uznać za bezzasadną, bowiem w istocie skarżący forsując w uzasadnieniu środka odwoławczego szczątkowo odmienną ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz ujawnionych okoliczności, nie jest w stanie przedstawić rzeczowej argumentacji.</p> <p>Oczywistym jest, że wobec braku ustaleń, co do kolegi oskarżonego, choć nie było to niemożliwe, a także bezczynność względem <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span>, osób tych nie można pociągnąć do odpowiedzialności karnej z uwagi na przedawnienie karalności ich czynu.</p> <p>Sąd Okręgowy ocenił nadto, iż na akceptację zasługuje wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego i zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności.</p> <p>Odnosząc się do ostatniego z zarzutów apelacji, wywiedzionego w istocie na korzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy uznał jego trafność. Wobec ustalenia, że oskarżony i jego towarzysz wraz z <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span> i <span class="anon-block">J. M.</span> wzięli udział w bójce, gdzie istotnie łączyli rolę sprawców- napastników, jak i pokrzywdzonych, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania o potrzebie zmiany wyroku w zakresie orzeczonego w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> zadośćuczynienia. O ile bowiem w wypadku towarzysza oskarżonego można byłoby zindywidualizować jego odpowiedzialność za spowodowanie obrażeń w postaci ran ciętych, a tylko takie opisane zostały w dokumentacji medycznej, to w stosunku do oskarżonego, takiej możliwości nie ma. Niewątpliwym zaś jest, iż zarówno oskarżony, jak i pozostali trzej mężczyźni biorąc udział w bójce, wzajemnie narażali się na niebezpieczeństwo wystąpienia, co najmniej skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, tym samym przewidywać musieli również, iż takowe zagrożenie ich dotyczy, w zbliżonym stopniu przyczyniając się do krzywd i doznanych wzajemnie, nie opisanych szczegółowo obrażeń, których zindywidualizować, gdy chodzi o osobę sprawcy nie można.</p> <p>Dlatego Sąd Okręgowy zmienił wyrok uchylając orzeczenie o zadośćuczynieniu. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, orzekając o kosztach postępowania odwoławczego.</p> </div>