IV Ka 1003/14

<p> <strong> <!-- -->1.W Y R O K</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 22 grudnia 2014r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski</p> <p>Protokolant prot. sąd. <span class="anon-block">M. S.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 22 grudnia 2014r. sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o popełnienie wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 92 a)">art. 92 a</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 20;art. 20 ust. 1)">art. 20 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wągrowcu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w <span class="anon-block">C.</span> sygn. akt VII W 477/14 z dnia 23 września 2014r.</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>2.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza opłatę za drugą instancję w kwocie 30 zł.</p> <p>SSO Leszek Matuszewski</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Wągrowcu, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w <span class="anon-block">C.</span>, wyrokiem z dnia 23 września 2014r., sygn. akt II W 477/14 uznał obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> za winnego tego, że w dniu 14 maja 2014 roku o godzinie 16.10 w <span class="anon-block">G.</span> droga K-10 prowadząc na drodze publicznej samochód marki <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>EU przekroczył dopuszczalną prędkość o 32 km/h, tj. jechał z prędkością 82 km/h, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, tj. wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 92 a)">art. 92 a</a> k.w. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 20;art. 20 ust. 1)">art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> i za to wykroczenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 92 a)">art. 92 a</a> k.w. wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych.</p> <p>W ostatnim punkcie wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 4 k)">art. 118 § 1 i 4 k.p.s.</a>w. oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku</a> w sprawie zryczałtowanych wydatków sprawiedliwości i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a>, obciążono obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych i wymierzono mu opłatę w wysokości 30 złotych.</p> <p>Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził się <strong> <!-- -->obrońca obwinionego <span class="anon-block">A. J.</span> </strong>, składając apelację od całości wyroku. Skarżący zarzucił wyrokowi:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że pomiar prędkości dotyczył obwinionego, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że policjanci dokonywali pomiaru prędkości w momencie gdy dwa pojazdy tj. obwinionego i pojazdu wyprzedzanego poruszały się w tym samym kierunku, co poddaje w wątpliwość rzetelność dokonanego pomiaru,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, iż obwiniony poruszał się z prędkością 80 k/h lub 82 km/h, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu na tę okoliczność, a nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, iż w miejscu, gdzie zarejestrowano rzekomą prędkość obwinionego było ograniczenie prędkości do 50 km/h podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żądnego dowodu na okoliczność, w którym dokładnie miejscu drogi krajowej został dokonany pomiar prędkości</p> <p>3.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego.</p> <p>Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </em> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego <span class="anon-block">A. J.</span> nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, ze Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art.8 k.p.s.</a>w. Przedmiotem rozważań organu orzekającego były dowody zarówno na korzyść podsądnego, jak i wszelkie dowody im przeciwne i wszystkie one zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem zasad wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 82;art. 82 § 1 k)">art.82 § 1 k.p.s.</a>w. Kwestionowanie przez obrońcę ustaleń faktycznych, które legły u podstaw ukarania jego mandanta za popełnione wykroczenie jest oczywiście nietrafne. Sąd Okręgowy przypomina, że błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może być on wynikiem nieznajomości określonych dowodów albo nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich w tym zakresie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w., dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności obwinionego, bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym.</p> <p>Takie okoliczności zaś w niniejszej sprawie nie zachodzą. Autor apelacji nie zgadzając się z ustaleniami Sądu Rejonowego, nie wykazał w sposób przekonywujący, poza odmienną i co istotne- jednostronną interpretacją zgromadzonego materiału dowodowego, na jakiej podstawie ustalenia Sądu Rejonowego uważać należy za niesłuszne. Wywody zawarte w złożonej przez niego apelacji mają charakter ewidentnie polemiczny i jako takie nie mogły zyskać aprobaty Sądu odwoławczego.</p> <p>Wina i sprawstwo podsądnego <span class="anon-block">A. J.</span> nie budzą żadnych wątpliwości Sądu II instancji. Sąd I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który legł u podstaw kwestionowanego orzeczenia. Na to, że podsądny wypełnił znamiona przypisanego mu wykroczenia wskazują między innymi oświadczenia dowodowe policjantów <span class="anon-block">M. Ł.</span> ( k.27), <span class="anon-block">M. K.</span> ( k.28), dokument świadectwa legalizacji ponownej urządzenia pomiarowego ISKRA ( k.1). Nie jest zatem tak, aby w toku postępowania nie zabezpieczono żadnego dowodu wskazującego na przekroczenie prędkości przez obwinionego. Wbrew temu, co forsuje autor apelacji, powyższe dowody ponad wszelką wątpliwość wskazują na winę i sprawstwo podsądnego.</p> <p>Żadnych wątpliwości Sądu II instancji nie wzbudza ustalenie, że policjanci w inkryminowanym okresie zarejestrowali przekroczenie prędkości przez pojazd <span class="anon-block">A. J.</span>. Sąd Rejonowy zweryfikował tę okoliczność poprzez odebranie zeznań od policjantów przeprowadzających kontrolę pojazdów mechanicznych w inkryminowanym okresie. Nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby przyjąć, że policjanci opisali sposób przeprowadzenia kontroli w sposób nieprawdziwy.</p> <p>Ponad wszelką wątpliwość, urządzenie pomiarowe, którym posługiwała się <span class="anon-block">M. Ł.</span> było ukierunkowane na zarejestrowanie prędkości z jaką poruszał się podsądny i wykonało dwa pomiary prędkości tego pojazdu. Co więcej, w swojej codziennej praktyce, funkcjonariusze Policji często mierzą prędkości samochodów i są przeszkoleni w jakich okolicznościach uzyskiwane pomiary są wiarygodne.</p> <p>Zupełnie niezrozumiały jest zarzut apelującego, że Sąd I instancji nie wskazał w wyroku prędkości, z jaką miał poruszać się obwiniony. Z sentencji wyroku jednoznacznie wynika, że podsądny jechał z prędkością 82 km/h ( k.30), co odpowiada pierwszemu pomiarowi prędkości samochodu marki <span class="anon-block">B.</span>, dokonanemu w czasie kontroli drogowej. Zaskarżony wyrok w sposób jednoznaczny wskazuje zatem, ile wynosiło przekroczenie prędkości przez podsądnego.</p> <p>Wbrew temu, co sugeruje apelujący, wypowiedzi procesowe interweniujących policjantów wcale nie są sprzeczne, co do wskazanej okoliczności. Świadek <span class="anon-block">M. Ł.</span> , przeprowadzająca pomiar prędkości, oświadczyła, że podsądny poruszał się z prędkością 82 km/h. Świadek <span class="anon-block">M. K.</span> zeznał zaś, że jedynie asystował policjantce dokonującej pomiaru i nie zajmował się czynnościami pomiaru prędkości pojazdu obwinionego. Wyżej wymieniony oświadczył w toku przewodu sądowego, że <span class="anon-block">M. Ł.</span> oznajmiła mu po podjętych przez nią czynnościach kontrolnych, iż wobec obwinionego zostanie skierowany do Sądu wniosek o ukaranie ( k.28). To, że policjant nie opisał przebiegu kwestionowanej czynności kontrolnej i nie podał wyniku pomiaru prędkości, znajduje zatem racjonalne uzasadnienie w tym, iż w czasie kwestionowanej kontroli, wykonywał inne obowiązki służbowe i jego percepcja była zwrócona na rejestrowanie innych okoliczności. Z tego powodu, zastrzeżenia obrońcy są całkowicie bezzasadne.</p> <p>Obrońca jest w błędzie, wskazując, że „ <em> <!-- -->nie ustalono, gdzie dokładnie znajdował się obwiniony w trakcie pomiaru prędkości, czy w obszarze zabudowanym, czy poza tym obszarem</em> ( s.3 uzasadnienia apelacji). Powyższa okoliczność wynika z miarodajnych zeznań policjantów. W niniejszej sprawie, nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów w celu ustalenia miejsca dokonania kontroli drogowej. Świadek <span class="anon-block">M. K.</span> zeznał, że asystował przy kontroli prędkości w miejscowości <span class="anon-block">G.</span> (k.5). <span class="anon-block">M. Ł.</span> podała zaś, że dokonała pomiaru prędkości samochodu obwinionego, nadjeżdżacego od strony rzeczonej miejscowości ( k.7). Wypowiedzi policjantki nie wykluczają zatem wcale tego, że obwiniony poruszał się na terenie zabudowanym w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>. Świadek nadto w notatce urzędowej zarejestrowała, że kontrola drogowa miała miejsce na miejscowości <span class="anon-block">G.</span> ( k.3). Wszystkie te dowody wskazują, że kontrola drogowa miała miejsce na terenie zabudowanym w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>. Nie jest zatem tak, aby wypowiedzi procesowe policjantów opisywały miejsce przeprowadzenia kontroli w sposób sprzeczny.</p> <p>Sąd I instancji słusznie ocenił jako niewiarygodne wyjaśnienia obwinionego, w których zaprzeczał on przekroczeniu prędkości, jako sprzeczne z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci zeznań wskazanych wyżej policjantów.</p> <p>Niezrozumiałe jest formułowanie przez apelującego zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5 § 2 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. Dla oceny czy nie został naruszony zakaz <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> nie są bowiem miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów – jak w niniejszej sprawie – nie można mówić o naruszeniu zasady i<em> <!-- -->n dubio pro reo,</em> a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody oceny, wynikającej z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> lub jej przekroczenia. ( zob. przykładowo postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz.1738). W świetle realiów przedmiotowej sprawy, nie ma podstaw do stwierdzenia obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5 § 2 k.p.k.</a>., ponieważ Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd odwoławczy skontrolował zaskarżone orzeczenie przez pryzmat tego, czy kara wymierzona podsądnemu nie jest rażąco surowa. Takie twierdzenie, jest zasadne dopiero wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą ( <em> <!-- -->vide</em> :wyrok SN z 11.4.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, Nr 7-8, poz. 60).Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do merytorycznej ingerencji w orzeczenie poprzez złagodzenie orzeczonej kary grzywny. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje sankcję majątkową w wysokości 300 złotych. Uwzględnia ona starannie stopień karygodności i zawinienia podsądnego. Obwiniony, świadom tego, że porusza się w terenie zabudowanym, przekroczył znacznie dozwoloną prędkość i stworzył w ten sposób poważne zagrożenie w ruchu drogowym. Nadto Sąd I instancji wziął pod uwagę sytuację majątkową i możliwości zarobkowe podsądnego. Wyżej wymieniona kara będzie dotkliwa dla podsądnego i uzmysłowi mu nieopłacalność popełniania wykroczeń. Także względy prewencji generalnej przemawiają za zdecydowanym sankcjonowaniem podobnych wykroczeń, które niestety są nagminnie popełniane i stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.</p> <p>Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626)">art. 626 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 §1 k.p.s.</a>w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierzył opłatę za drugą instancję w kwocie 30 złotych.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:</p> <p>1.  <em> <!-- -->utrzymał w mocy zaskarżony wyrok </em> </p> <p>2.  <em> <!-- -->zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierzył opłatę za drugą instancję w kwocie 30 złotych. </em> </p> <p>SSO Leszek Matuszewski</p> </div>