III Ca 1703/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1703/14 </strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 roku Sąd Rejonowy w Skierniewicach w sprawie o sygn. akt I C 896/13 z powództwa <span class="anon-block">K. S.</span> i <span class="anon-block">W. S.</span> przeciwko <span class="anon-block">W. G.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span> o zapłatę zasądził solidarnie od <span class="anon-block">W. G.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span> na rzecz <span class="anon-block">K. S.</span> kwotę 2.500 zł oraz na rzecz <span class="anon-block">W. S.</span> kwotę 2.500 zł. Nadto Sąd Rejonowy zasądził tytułem zwrotu kosztów procesu solidarnie od <span class="anon-block">W. G.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span> na rzecz <span class="anon-block">K. S.</span> kwotę 125 zł oraz na rzecz <span class="anon-block">W. S.</span> kwotę 125 zł i oddalił wniosek <span class="anon-block">K. S.</span> i <span class="anon-block">W. S.</span> o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana <span class="anon-block">A. G.</span>, podnosząc, iż się z nim nie zgadza, gdyż jest ono dla niej krzywdzące i wnosząc o jego zmianę. W uzasadnieniu skarżąca przyznała, iż zaciągnęła pożyczkę na kwotę 2.500 zł (przy czym szczegółowo wymienione przez apelującą w uzasadnieniu apelacji kwoty cząstkowe składające się łącznie na wysokość pożyczki wyniosły de facto 3.400 zł) i jednocześnie zaprzeczyła, aby była winna powodom kolejne 2.500 zł.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwanej powodowie wnieśli o jej odrzucenie jako bezzasadnej i nie spełniającej wymogów formalnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a>, uzasadnienie Sądu drugiej instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli nie przeprowadzano postępowania dowodowego. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.</p> <p>Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.</p> <p>Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego.</p> <p>Skarżąca w swojej apelacji kwestionuje prawidłowość ustalenia przez Sąd Rejonowy, iż łączna wysokość udzielonych przez powodów pożyczek wyniosła 6.000 zł, a w szczególności zaprzecza, aby w dalszym ciągu spoczywał na niej obowiązek zapłaty na w rzecz powodów kwoty 2.500 zł. Nie kwestionuje przy tym, iż została jej udzielona przez powodów pożyczka na kwotę 2.500 zł. Argumentacja pozwanej przedstawiona w treści uzasadnienia apelacji nie mogła zostać uznana za skuteczną. Zważyć należy, iż skarżąca w swojej apelacji nie podniosła żadnych zarzutów wskazujących na konkretne uchybienia przez Sąd Rejonowy przepisom prawa materialnego, bądź też przepisom postępowania. Wywody apelacji stanowią zatem w zasadzie jedynie niczym nieuzasadnioną i wręcz gołosłowną polemikę z w pełni trafnym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, które znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i które przez Sąd Rejonowy zostało należycie i wyczerpująco uzasadnione.</p> <p>Sąd pierwszej instancji słusznie przede wszystkim zauważył, iż w przeciwieństwie do logicznych i konsekwentnych zeznań powodów, z których wynikało, iż łączna suma udzielonych pożyczek wyniosła 6.000 zł, zeznania i oświadczenia pozwanych były niespójne, a także wyraźnie niekonsekwentne. Z jednej bowiem strony twierdzili oni, iż pożyczyli zaledwie kwotę 2.200 zł, z drugiej jednak strony wyrazili gotowość zwrotu kwoty 2.500 zł, czyli kwoty przewyższającej o 300 zł sumę pożyczek, których według zeznań pozwanych mieli udzielić powodowie. Taka niekonsekwencja, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, wskazuje na to, że w rzeczywistości pozwani pożyczyli od powodów kwotę przewyższającą 2.200 zł. W przeciwnym bowiem wypadku jako nieracjonalne należałoby ocenić wyrażanie przez pozwanych gotowości do zwrotu kwoty wyższej aniżeli pożyczona.</p> <p>Brakiem konsekwencji dotknięte były również zeznania pozwanej dotyczące poszczególnych kwot, jakie składać się miały globalnie na pożyczkę w wysokości 6.000 zł. Słusznie przede wszystkim Sąd Rejonowy dostrzegł, iż pozwana mimo, iż twierdziła początkowo, że zwróciła kwotę 500 zł, na co otrzymała pokwitowanie, następnie jednak pokwitowania tego nie była w stanie przedstawić. Jako wiarygodnych nie można było również ocenić zeznań skarżącej na okoliczność pożyczek udzielanych jej przy okazji egzaminów. Początkowo bowiem potwierdziła, iż z tego tytułu otrzymała kwotę 400 zł, a następnie zaprzeczyła, aby przy tej okazji otrzymała od powodów jakiekolwiek kwoty. Taka chwiejność w zeznaniach pozwanej, jak słusznie uznał Sąd Rejonowy, wskazuje na to, iż stara się ona przekonać, że kwota udzielonych pożyczek była niższa od wskazanej w pozwie.</p> <p>Za w pełni trafną i przekonującą należy również uznać ocenę Sądu Rejonowego dotyczącą wiarygodności twierdzeń powódki, iż kwoty po 300 zł miesięcznie (czyli łącznie 1.800 zł) stanowiły w rzeczywistości pożyczki udzielane samej pozwanej w celu spłaty zadłużenia dotyczącego mieszkania, do którego pozwana była współuprawnioną, i tym samym zobowiązaną do spłaty tego zadłużenia.</p> <p>Sąd pierwszej instancji słusznie również odmówił wiary pozostałym zeznaniom pozwanej, które pozostawały w sprzeczności z uznanymi za wiarygodne zeznaniami powodów. Dotyczy to między innymi twierdzeń pozwanych o tym, jakoby nie udzielono im pożyczki w kwocie 600 zł na zapłatę za lokal, pożyczki w kwocie 800 zł w związku z osadzeniem pozwanego w zakładzie karnym, jak również twierdzeń o tym, iż córce pozwanych miano wręczyć na Dworcu Centralnym w <span class="anon-block">W.</span> jedynie kwotę 300 zł, a nie kwotę 400 zł. Odnośnie do pożyczki w kwocie 800 zł Sąd pierwsze instancji słusznie wskazał, iż pozwany argumentował, że kwota ta została wręczona, lecz w zamian za kwotę 100 euro. Pozwana twierdziła natomiast, że w ramach wymiany miała otrzymać kwotę 400 zł, lecz nie pamięta za jaki ekwiwalent w euro. Tak wzajemnie sprzeczne zeznania małżonków, którzy byli obecni przy przesłuchaniu drugiego małżonka, czynią, jak trafnie podkreślił Sąd Rejonowy, jeszcze bardziej niewiarygodnymi zeznania pozwanych o braku pożyczki w kwocie 800 zł. Odnośnie zeznań pozwanego Sąd pierwszej instancji słusznie nadto wskazał, iż nie sposób uznać za możliwe, aby powodowie wyrazili zgodę na wymianę waluty według kursu, który był w przybliżeniu dwukrotnie wyższy od oficjalnego kursu euro. Powyższe czyni w konsekwencji wiarygodnymi zeznania powódki, iż powodowie nabyli od pozwanej kwotę 100 euro, płacąc w zamian 400 zł, zaś pożyczka w kwocie 800 zł została wręczona niezależnie od kwoty przekazanej w ramach wymiany walut.</p> <p>Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie niezwykle wnikliwą i rzetelną ocenę zgromadzonych dowodów, zwłaszcza w postaci zeznań samych stron, dokonując ich szczegółowej konfrontacji, analizując wszystkie nieścisłości i wyprowadzając w konsekwencji w pełni trafne i przekonujące wnioski odnośnie tego, które z zeznań należało uznać za wiarygodne, którym zaś definitywnie należało odmówić wiary. Należy zauważyć, iż pozwana przedstawiła w swojej apelacji własną wersję zdarzeń, a w szczególności usiłowała przekonać, iż wysokość udzielonych pożyczek była niższa aniżeli ustalona przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca nie przedstawiła jednakże żadnych konkretnych zarzutów mogących podważyć ustalenia Sądu Rejonowego, a szczególności nie wykazała braku logiki tegoż Sądu w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami. Co więcej treść uzasadnienia apelacji wyraźnie wskazuje, iż pozwana w dalszym ciągu przedstawia twierdzenie wzajemnie sprzeczne, bowiem z jednej strony apelująca przyznała, że otrzymała pożyczkę w kwocie 2.500 zł, z drugiej zaś ze wskazanych przez nią poszczególnych kwot, jakie miała otrzymać od powodów, wynika kwota zdecydowanie wyższa, bowiem 3.400 zł.</p> <p>W świetle powyższych uwag należało zatem uznać, iż apelacja pozwanej stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i z w pełni trafnym rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego i z tych też względów nie mogła skutkować wydaniem korzystnego dla pozwanej rozstrzygnięcia uwzględniającego apelację w całości, czy nawet w części.</p> <p>Z tych wszystkich względów, a także uwzględniając fakt, że w postępowaniu apelacyjnym nie ujawniono okoliczności, które Sąd drugiej instancji winien wziąć pod uwagę z urzędu, apelacja podlegała oddaleniu w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> </div>