II AKa 302/13

<p>Sygn. akt : II AKa 302/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Beata Basiura (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Wiesław Kosowski</p> <p>SSA Aleksander Sikora</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Oktawian Mikołajczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Adama Rocha</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> s. <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a>;</p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G.</span> </strong> s. <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">E.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>,</p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> i inne;</p> <p>3.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> s. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> i inne;</p> <p>4.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong> s. <span class="anon-block">F.</span> i <span class="anon-block">U.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 marca 2013 r.</p> <p>sygn. akt. V K 117/11</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>- w punkcie 1 przyjmuje, iż <span class="anon-block">R. G.</span> przypisanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2006 roku sygn. III K 1175/05 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 września 2005 roku do 25 lipca 2006 roku i od 29 sierpnia 2008 roku do 30 października 2009 roku i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, a nadto jako podstawę wymiaru kary wobec <span class="anon-block">R. G.</span> wskazuje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a>,</p> <p>- w punkcie 2 przyjmuje, iż <span class="anon-block">R. G.</span> przypisanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 roku sygn. III K 717/02 za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 kk</a> na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, które to kary odbył w ramach kary łącznej 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 23 lipca 2003 roku do 28 stycznia 2005 roku i od 6 września 2007 roku do 29 sierpnia 2008 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2006 roku sygn. III K 1175/05 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 września 2005 roku do 25 lipca 2006 roku i od 29 sierpnia 2008 roku do 30 października 2009 roku,</p> <p>- w punkcie 3 przyjmuje, iż <span class="anon-block">R. G.</span> przypisanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2006 roku sygn. III K 1175/05 za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 września 2005 roku do 25 lipca 2006 roku i od 29 sierpnia 2008 roku do 30 października 2009 roku i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, a nadto jako podstawę wymiaru kary wobec <span class="anon-block">R. G.</span> wskazuje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>.</p> <p>2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokatów <span class="anon-block">J. K.</span>, <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, <span class="anon-block">K. O.</span> i <span class="anon-block">J. D. (2)</span> – Kancelarie Adwokackie w <span class="anon-block">K.</span>, kwoty po 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu obrony z urzędu udzielonej oskarżonym <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">R. G.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zwalnia oskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">R. G.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span> <br/>i <span class="anon-block">S. K.</span> od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 302/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Katowicach rozpoznał sprawę:</p> <p>1.  <span class="anon-block">M. B.</span>,</p> <p>2.  <span class="anon-block">R. G.</span>,</p> <p>3.  <span class="anon-block">A. J.</span>,</p> <p>4.  <span class="anon-block">S. K.</span>,</p> <p>oskarżonych o to, że:</p> <p>I.  w dniu 10 grudnia 2010 roku w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu pobili <span class="anon-block">J. B.</span> uderzając go pięściami po głowie i twarzy oraz kopiąc po głowie i całym ciele, w wyniku czego <span class="anon-block">J. B.</span> doznał obrażeń w postaci obrzęku twarzy w okolicy jarzmowej prawej i okolicy potylicznej, obrzęku powiek, połamania kości nosa, złamania w obrębie kości jarzmowej i szczękowej prawej, rany tłuczonej lewego łuku brwiowego, rany tłuczonej małżowiny usznej, pęknięcia śluzówki przedsionka jamy ustnej, rany tłuczonej w okolicy szczytowej głowy, patologicznej ruchomości żeber od wysokości dołu pachowego do wysokości wyrostka mieczykowatego mostka, co spowodowało śmierć <span class="anon-block">J. B.</span>,</p> <p>przy czym <span class="anon-block">R. G.</span> dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu będąc prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 roku, sygn. III K 717/02, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> <br/>i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> na karę <br/>2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2003 roku do dnia 28 stycznia 2005 roku, od dnia 6 września 2007 roku do dnia 29 sierpnia <br/>2008 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia <br/>2006 roku, sygn. III K 1175/05, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 25 września 2005 roku do dnia 25 lipca 2006 roku oraz od dnia 29 sierpnia 2008 roku do dnia <br/>30 października 2009 roku,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a>, a w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> </p> <p>a ponadto <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> o to, że:</p> <p>II.  w dniu 10 grudnia 2010 roku w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu po uprzednim użyciu przemocy wobec <span class="anon-block">J. B.</span> polegającej na szarpaniu i popychaniu, które spowodowały jego upadek na podłogę, zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w nieustalonej kwocie na szkodę w/w pokrzywdzonego,</p> <p>przy czym <span class="anon-block">R. G.</span> dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu będąc prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 roku, sygn. III K 717/02, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> <br/>i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2003 roku <br/>do dnia 28 stycznia 2005 roku, od dnia 6 września 2007 roku do dnia 29 sierpnia <br/>2008 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia <br/>2006 roku, sygn. III K 1175/05, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 25 września 2005 roku do dnia 25 lipca 2006 roku oraz od dnia 29 sierpnia 2008 roku do dnia <br/>30 października 2009 roku,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a>, a w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> </p> <p>III.  w dniu 9 grudnia 2010 roku w <span class="anon-block">K.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu pobili <span class="anon-block">P. K.</span> bijąc go pięściami po głowie i ciele oraz kopiąc go po całym ciele i narażając go w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci urazu wielonarządowego, złamania żeber VIII, IX, X <br/>po stronie prawej i złamania żeber IX, X, XI po stronie lewej, złamania kości ciemieniowej i czołowej lewej, stanu po urazie głowy z utratą przytomności, rany tłuczonej twarzoczaszki, złamania nasady nosa, kości jarzmowych, kości klinowych, bocznych ścian zatok szczękowych, wstrząśnienia mózgu, które wywołały <br/>u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni,</p> <p>przy czym <span class="anon-block">R. G.</span> dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu będąc prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 roku, sygn. III K 717/02, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> <br/>i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> na karę <br/>2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2003 roku do dnia 28 stycznia 2005 roku, od dnia 6 września 2007 roku do dnia 29 sierpnia <br/>2008 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2006 roku, sygn. III K 1175/05, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 25 września 2005 roku do dnia 25 lipca 2006 roku oraz od dnia 29 sierpnia 2008 roku do dnia 30 października 2009 roku,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>, a w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 roku w sprawie o sygn. VK 117/11 Sąd Okręgowy <br/>w <span class="anon-block">K.</span> orzekł w sposób następujący:</p> <p>1.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">R. G.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span>, <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>uznał za winnych popełnienia czynu wyżej opisanego w punkcie I, z tym, że <span class="anon-block">R. G.</span> czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 3 lutego 2003 roku, sygn. akt III K 717 / 02 za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. <br/>157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">280 § 1 kk</a> na karę łączną 2 lat <br/>i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 23 lipca 2003 roku do dnia 28 stycznia 2005 roku, od dnia 6 września 2007 roku do dnia 29 sierpnia 2008 roku <br/>i Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 25 kwietnia 2006 roku, sygn. akt III K 1175/05, za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 września 2005 roku do dnia 25 lipca 2006 roku oraz od dnia 29 sierpnia 2008 roku do dnia 30 października 2009 roku – tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> oraz popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> – i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> skazał <span class="anon-block">M. B.</span> na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, <span class="anon-block">A. J.</span> na karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, <span class="anon-block">S. K.</span> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, zaś <span class="anon-block">R. G.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> na karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>2.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> uznał za winnych popełnienia czynu wyżej opisanego w punkcie II, z tym, że <span class="anon-block">R. G.</span> czynu tego dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280 § 1 pkt. 1)">punkcie 1</a> – tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">A. J.</span> oraz popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> skazał <span class="anon-block">A. J.</span> na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a <span class="anon-block">R. G.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>3.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> uznał za winnych popełnienia czynu wyżej opisanego w punkcie III, z tym, że <span class="anon-block">R. G.</span> czynu tego dopuścił się <br/>w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158 § 1 pkt. 1)">punkcie 1</a> – tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">A. J.</span> oraz popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> skazał <span class="anon-block">A. J.</span> na karę 2 (dwóch ) lat pozbawienia wolności, a <span class="anon-block">R. G.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>4.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> tak orzeczone wobec oskarżonych <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył wobec <span class="anon-block">R. G.</span> karę łączną 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a wobec <span class="anon-block">A. J.</span> karę łączną 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>5.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności i kar łącznych pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: <span class="anon-block">M. B.</span> od dnia 10 grudnia 2010 roku do dnia <br/>30 maja 2012 roku, od dnia 20 czerwca 2012 roku do dnia 25 września 2012 roku i od dnia 18 października 2012 roku do dnia 15 listopada 2012 roku, <span class="anon-block">R. G.</span> od dnia 10 grudnia 2010 roku do dnia 30 kwietnia 2012 roku, <span class="anon-block">A. J.</span> od dnia 1 stycznia 2011 roku do dnia 7 września 2011 roku, od dnia 7 czerwca 2012 roku do dnia 18 lutego 2013 roku, <span class="anon-block">S. K.</span> od dnia 11 grudnia 2010 roku do dnia 19 grudnia 2011 roku, od dnia 12 października 2012 roku do dnia 15 listopada <br/>2012 roku;</p> <p>6.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat <span class="anon-block">J. K.</span>, adwokat <span class="anon-block">J. D. (1)</span> adwokat <span class="anon-block">K. O.</span> oraz adwokata <span class="anon-block">J. D. (2)</span> kwoty po 2952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem nie opłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu;</p> <p>7.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> <p>Wyrok został zaskarżony apelacjami obrońców wszystkich oskarżonych.</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> zaskarżył wyrok w całości, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2, 3 i 4 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez uznanie, że:</p> <dl> <dt>–</dt> <dd> <p>oskarżony <span class="anon-block">A. J.</span> dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 kk</a>, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niejednoznaczny i wewnętrznie sprzeczny w wielu punktach istotnych dla oceny sprawstwa oskarżonego, a także w sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego wskazują, iż dopuścił się on czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>, a wobec niespójności <br/>i niekonsekwencji zeznań świadków <span class="anon-block">M. M.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span>, brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie,</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>oskarżony dopuścił się czynu przypisanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, <br/>w sytuacji gdy oskarżony nie przyznał się do jego popełnienia, a zgromadzony <br/>w sprawie materiał dowodowy budzi wiele wątpliwości i w sposób obiektywny nie potwierdza faktu dokonania rozboju przez oskarżonego na osobie <span class="anon-block">J. B.</span>, gdyż opiera się jedynie na częściowych zeznaniach świadków <span class="anon-block">M. M.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span>, którzy zdaniem obrony nie są osobami wiarygodnymi z uwagi na częste zmiany przedstawianych wersji wydarzeń oraz chwiejne nastroje, które nie zostały w sposób specjalistyczny zdiagnozowane w toku postępowania,</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>oskarżony <span class="anon-block">A. J.</span> dopuścił się czynu z punktu III aktu oskarżenia, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>, podczas gdy oskarżony <span class="anon-block">J.</span> konsekwentnie nie przyznawał się do winy, a oskarżony <span class="anon-block">G.</span> do tego czynu przyznał się twierdząc, że to on był sprawcą, a ponadto w sytuacji, gdy z dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii wynika, że u pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. K.</span> występuje „obniżenie w zakresie funkcji pamięci i koncentracji (...) oraz wykazuje on tendencje do wypełniania luk w pamięci konfabulacjami(...)", co wskazuje na brak wiarygodności zeznań tego świadka.</p> </dd> </dl> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, <br/>a to:</p> <dl> <dt>–</dt> <dd> <p>obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ocenie materiału dowodowego sprawy, polegające na sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego daniu w pełni wiary zeznaniom świadków <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">P. S.</span> oraz współoskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">S. K.</span> oraz częściowo <span class="anon-block">R. G.</span>, podczas gdy zarówno wyjaśnienia jak i zeznania te są ze sobą sprzeczne, a mnogość wersji wydarzeń z dnia <br/>10 grudnia 2010 roku pozostawia wiele niedających się usunąć wątpliwości,</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości <br/>na niekorzyść oskarżonego poprzez przyjęcie jednej, najbardziej niekorzystnej <br/>dla oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> wersji wydarzeń, w której to on był głównym sprawcą czynu opisanego w punkcie I wyroku, podczas gdy istniało równolegle jeszcze kilka innych bardziej dla oskarżonego korzystnych, równie prawdopodobnych wersji zdarzenia z dnia 10 grudnia 2010 roku,</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 kpk</a> poprzez niepowołanie biegłego psychologa z uwagi na wątpliwości dotyczące stanu psychicznego świadka <span class="anon-block">M. M.</span> i jej zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń,</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art. 193 kpk</a> poprzez niepowołanie biegłego psychologa z uwagi na wątpliwości dotyczące stanu psychicznego świadka <span class="anon-block">P. S.</span> i jego zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń,</p> </dd> </dl> <p>3. rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie kary łącznej w wysokości 10 lat pozbawienia wolności, podczas gdy proces w niniejszej sprawie w głównej mierze opierał się na analizie sprzecznych ze sobą zeznań świadków i oskarżonych, a przyjęta wersja wydarzeń jest wersją najbardziej niekorzystną dla oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span>, który przyznał się jedynie częściowo do zarzutu I aktu oskarżenia czyli do kilkukrotnego uderzenia pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. B.</span>, natomiast konsekwentnie nie przyznawał się do czynów II i III aktu oskarżenia.</p> <p>Wskazując na powyższe, obrońca wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3</a> na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> oraz wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">A. J.</span> kary za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> z uwagi na niedające się usunąć wątpliwości oraz konieczność – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> – przyjęcia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzeń;</p> <p>2.  zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów zarzucanych mu <br/>w punkcie II i III wyroku z uwagi na nieprzyznanie się oskarżonego do obu tych czynów oraz niejednoznaczny materiał dowodowy, który winien był być oceniony na korzyść oskarżonego;</p> <p>3.  przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu</p> <p>ewentualnie o:</p> <p>uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwagi na wiele niewyjaśnionych sprzeczności wynikających <br/>z przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz niedopuszczenie do udziału w sprawie biegłego psychologa przy przesłuchaniu świadków <span class="anon-block">M. M.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span> <br/>w celu wydania opinii psychologicznej dotyczącej stanu psychicznego świadków i ich zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- --> Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> </strong> zaskarżył wyrok w całości <br/>z wyłączeniem pkt. 6 wyroku i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 2, 3, 4 kpk</a>:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu wiarygodności M. <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">P. K.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span>, choć każde ich zeznanie co do istotnych kwestii różni się od pozostałych, w częściach tych zeznań, które mogą korespondować z obrażeniami ciała <br/> <span class="anon-block">P. K.</span> oraz <span class="anon-block">J. B.</span>,</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania karnego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 kpk</a> poprzez wybiórcze traktowanie materiału dowodowego, niewykazanie z jakiego powodu poszczególne fragmenty zeznań <span class="anon-block">P. K.</span>, M. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span> Sąd uznaje za prawdziwe, <br/>a pozostałe nie,</p> <p>3.  rażąco surowy wymiar kary dla <span class="anon-block">P. G.</span> – nieuwzględnienie dyrektyw indywidualizowania odpowiedzialności, zasady, że kara nie może być odwetem; niewspółmiernie surową karę wobec <span class="anon-block">P. G.</span>.</p> <p>Zarzucając powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przypisanie <span class="anon-block">R. G.</span> kwalifikacji prawnej czynów, których faktycznie się dopuścił tj. w stosunku do <span class="anon-block">P. K.</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, zaś w stosunku do <span class="anon-block">J. B.</span> czynu <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i wymierzenie kar adekwatnych do przestępstw tak skwalifikowanych, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> zaskarżył wyrok w pkt. 1 na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>, zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez niezastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> i przyjęcie, że <span class="anon-block">M. B.</span> bił pokrzywdzonego, podczas gdy wszystkie dostępne dowody na tą okoliczność zostały przeprowadzone <br/>w sposób wyczerpujący, a mimo to nie pozwalają one usunąć wątpliwości co do tego, czy oskarżony w ogóle był na miejscu popełnienia przestępstwa w czasie jego popełnienia.</p> <p>Na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>2.  naruszenie prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> poprzez uznanie, że oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa opisanego w tym przepisie, podczas gdy oskarżonemu nie można przypisać nieumyślności związanej ze skutkiem śmiertelnym pobicia.</p> <p>Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> od zarzucanego mu czynu (w razie uwzględnienia zarzutu nr 1),</p> <p>2.  ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> i orzeczenie na podstawie tego przepisu łagodnego wymiaru kary (w razie uwzględnienia zarzutu nr 2);</p> <p>3.  zasądzenie na rzecz obrońcy oskarżonego kosztów obrony udzielonej z urzędu za <br/>II instancję, albowiem nie zostały one pokryte w całości ani w części.</p> <p> <strong> <!-- --> Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> </strong> zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> mające wpływ na treść wyroku, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się w wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oparciu ustaleń wyłącznie na niespójnych i niekonsekwentnych zeznaniach świadka <span class="anon-block">M. M.</span>, mających cechy zmienności i niesamodzielności oraz pozbawionych cech relacji o faktach, z pominięciem okoliczności i dowodów, świadczących o niewinności oskarżonego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku,</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, w szczególności dotyczących zakresu udziału oskarżonego <br/>w przedmiotowym zdarzeniu, podczas gdy brak jest dowodów pozwalających na wysnucie wniosku, iż oskarżony czynnie uczestniczyłby w zdarzeniu, a w konsekwencji dopuścił się zarzucanego mu czynu,</p> <p>3.  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony przybył na miejsce zdarzenia przypadkowo, a jego udział w zdarzeniu ograniczył się do udzielenia pomocy pokrzywdzonemu.</p> <p>4.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na wadliwej ocenie zeznań świadka <span class="anon-block">M. M.</span> poprzez przyznanie im waloru wiarygodności, wskazując je jako dowód pełnowartościowy, podczas gdy w odniesieniu do postawy świadka, w szczególności faktu, iż świadek wielokrotnie zmieniała składane przez siebie zeznania oraz po odczytaniu uprzednio złożonych zeznań nie wiedziała, które z nich polegają na prawdzie, a ponadto z inicjatywy oskarżonych świadek przyznała się, iż była uprzednio skazana za składanie fałszywych zeznań, zatajając ten fakt w toku odbierania początkowych danych przez Sąd, czyni jej zeznania wątpliwymi, jak również mogącymi stanowić realizację pewnych zaplanowanych działań, zwłaszcza w sytuacji, że świadek zeznała, że w związku z toczącą się sprawą była ona zastraszana.</p> <p>Podnosząc powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku w całości <br/>i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Wniesione przez obrońców oskarżonych apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Ponieważ większość z nich kwestionuje ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów <br/>i poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, przeto możliwym jest i wskazanym łączne odniesienie się w tym zakresie do wszystkich apelacji.</p> <p>Stwierdzić należy, że nie budzi zastrzeżeń przebieg postępowania dowodowego na rozprawie głównej. Sąd I instancji wykorzystał w toku tego postępowania wszystkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony. Sąd dysponował przede wszystkim dowodami osobowymi, a w sprawach tego rodzaju obok zasady swobodnej oceny dowodów, szczególną rolę odgrywa zasada bezpośredniości. To właśnie Sąd I instancji dowody z wyjaśnień oskarżonych i z zeznań świadków przeprowadził bezpośrednio na rozprawie, miał bezpośredni z nimi kontakt, oceniał zeznania i wyjaśnienia kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi <br/>z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcją na zadawane pytania, postawą w toku czynności przesłuchania. Ten bezpośredni kontakt z oskarżonymi i świadkami przy jednoczesnym uwzględnieniu dokumentacji lekarskiej i opinii z zakresu medycyny sądowej stwarzał właściwe warunki do oceny zarówno wiarygodności składanych przez oskarżonych wyjaśnień, jak i wiarygodności zeznań świadków. Ocena dowodów osobowych jest wypadkową z jednej strony oceny treści wypowiedzi danej osoby, a z drugiej strony ocen dotyczących samej osoby – jej poziomu umysłowego, cech charakteru, stanu emocjonalnego podczas przesłuchania, itp. Dlatego też bezpośredni kontakt z osobą przesłuchiwaną, spostrzeżenia i wrażenia odniesione w toku takiego przesłuchania, mają bardzo istotne znaczenie dla prawidłowej oceny wiarygodności tego dowodu.</p> <p>Ocena dowodów nie była czynnością łatwą, jeśli uwzględnić istotne rozbieżności w relacjach poszczególnych osób, sposób składania zeznań, wzajemne powiązania między oskarżonymi <br/>a świadkami, ich nietrzeźwość w czasie zdarzenia. Mimo to Sąd Okręgowy sprostał zadaniu. Poddał wszystkie dowody ujawnione w toku rozprawy bardzo wnikliwej ocenie zgodnie <br/>z dyrektywami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Kontrola odwoławcza wbrew stawianym zarzutom nie wykazała, by Sąd dopuścił się w tym względzie naruszenia przepisów prawa procesowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 7;art. 5 § 410;art. 5 § 424)">art. 5 §2, 7, 410 i 424 kpk</a>. W pisemnym uzasadnieniu Sąd Okręgowy w sposób pełny i przekonujący wskazał w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia, którym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę, a którym i w jakiej części wiary tej odmówił. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada kryteriom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, a analiza zarówno przesłanek faktycznych, jak <br/>i prawnych, jest wszechstronna, przekonująca i w swojej argumentacji na tyle jednoznaczna, że podważanie ocen, ustaleń i wniosków Sądu co do sprawstwa i winy oskarżonych, a także okoliczności istotnych z punktu widzenia kary pozbawione jest jakichkolwiek racji. Wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie uchybiają ani regułom logicznego rozumowania ani wskazaniom wiedzy czy tez zasadom doświadczenia życiowego. Przypomnieć w tym miejscu należy utrwalony zarówno w doktrynie jak i judykaturze pogląd, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane tylko wtedy, gdyby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadała prawidłowości logicznego rozumowania, nadto gdyby Sąd pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nie ujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne lub sprzeczne z regułami logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiki <br/>z ustaleniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd <br/>w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dopuszczeniu się przez Sąd błędu <br/>w ustaleniach faktycznych.</p> <p> <strong> <!-- -->Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> </strong>:</p> <p>Wbrew wywodom obrońcy dokonana przez Sąd ocena dowodów jest pełna, wszechstronna i nie nasuwa zastrzeżeń. Sąd miał na uwadze to, że przebieg zdarzenia, zarówno przez oskarżonych, jak i świadków, przedstawiany był w sposób odmienny, jak też to, że relacje poszczególnych osób nie były do końca konsekwentne i jednoznaczne. Niewątpliwie stanowiło to trudność w odtworzeniu rzeczywistego przebiegu zdarzenia, nie było zabiegiem łatwym ustalenie sposobu zachowania i roli poszczególnych sprawców, niemniej nie było to niemożliwe. Sąd bardzo dokładnie przeanalizował wszystkie dowody jakimi dysponował, wyjaśniał wszelkie sprzeczności i odmienności w poszczególnych relacjach, wskazał którym dowodom w jakiej części i dlaczego daje wiarę, a którym wiary odmawia. Ocena dowodów dokonana przez Sąd nie przekracza granic zakreślonych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne nie budzą zastrzeżeń. Nie jest tak jak podnosi obrońca, iż Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadków <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">P. S.</span> oraz wyjaśnieniom współoskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">S. K.</span> oraz częściowo <span class="anon-block">R. G.</span>. Takie twierdzenie jest zupełnie dowolne i stoi w sprzeczności z treścią pisemnego uzasadnienia. Obrońca usiłując zdyskwalifikować wyjaśnienia współoskarżonych i zeznania świadków wskazuje na sprzeczności w ich relacjach dotyczące zupełnie drugorzędnych okoliczności, wręcz drobiazgów, które przy uwzględnieniu stanu nietrzeźwości wszystkich uczestników zajścia, jak też ciemności panującej w mieszkaniu, wreszcie dynamiki zajścia, nie są wystarczającymi argumentami do podważenia wiarygodności tych dowodów, które stały się podstawą ustaleń faktycznych. Obrońca podnosząc, iż Sąd winien był uwzględnić jedynie wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span>, nie dostrzega tego, że wyjaśnienia te również ulegały zmianie tak, by ostatecznie częściowe przyznanie się do pobicia <span class="anon-block">J. B.</span> stanowiło o jego ograniczonym udziale w zdarzeniu i było przyjętą przez niego linią obrony. <br/>Te wyjaśnienia nie znalazły potwierdzenia w pozostałych dowodach, a przede wszystkim <br/>w zeznaniach <span class="anon-block">M. M.</span> i wynikach sekcji zwłok. Nie jest też tak, jak twierdzi obrońca, że Sąd z wielu wersji zdarzeń przedstawionych przez oskarżonych przyjął wersję najbardziej obciążającą oskarżonego <span class="anon-block">J.</span>. Przyjęcie takiego, a nie innego przebiegu zdarzenia dotyczącego pobicia <span class="anon-block">J. B.</span>, oparte zostało nie na konkretnych wyjaśnieniach jednego z oskarżonych, ale na analizie całokształtu materiału dowodowego. Sąd odwoławczy zaaprobował tok rozumowania przedstawiony przez Sąd I instancji, a wywody obrońcy zawarte w pisemnej apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowo dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną dowodów i poczynionymi ustaleniami faktycznymi.</p> <p>Nie budzi zastrzeżeń ustalony przez Sąd udział oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> w pobiciu <span class="anon-block">J. B.</span>, w tym jego rola i aktywność znacznie przewyższająca pozostałych uczestników pobicia, jego sposób działania. Nie ulega wątpliwości, że to oskarżony <span class="anon-block">J.</span> spośród wszystkich uczestników był osobą najbardziej agresywną, oddał najwięcej ciosów i kopnięć, atakując pokrzywdzonego zarówno przed jego upadkiem, jak też w momencie, gdy leżał już na ziemi. Znamienne jest, że to on pozostawał wcześniej <br/>w konflikcie z pokrzywdzonym <span class="anon-block">J. B.</span>. Faktem jest, że głównym dowodem, który stał się podstawą tych ustaleń, były zeznania świadka <span class="anon-block">M. M.</span>, niemniej Sąd w sposób przekonujący wskazał dlaczego i w jakim zakresie daje jej wiarę. To nie jest tak, że Sąd podszedł do tych zeznań w sposób bezkrytyczny. Miał na uwadze zmienności <br/>i sprzeczności w jej relacjach, sposób składania zeznań, relacje łączące ją z oskarżonymi, obawy przed nimi i szereg innych okoliczności, które mogły mieć wpływ na treść jej zeznań. Trafnie jednak Sąd wskazał, że jej relacje odnośnie przebiegu zdarzeń z dnia 10 grudnia <br/>2010 roku na osobie <span class="anon-block">J. B.</span> są w miarę konsekwentne. Świadek od początku wskazywała na udział wszystkich oskarżonych w pobiciu <span class="anon-block">J. B.</span>, na ich rolę, sposób działania, podkreślała szczególną agresywność oskarżonego <span class="anon-block">J.</span>. Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> jakoby jego zachowanie polegało jedynie na kilkakrotnym uderzeniu w twarz pokrzywdzonego stoją w sprzeczności nie tylko <br/>z zeznaniami <span class="anon-block">M. M.</span>, ale również <span class="anon-block">P. S.</span>, a przede wszystkim z opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej, który wskazał na ilość i rodzaj stwierdzonych <br/>u pokrzywdzonego obrażeń. Apelacja wskazująca na większy udział pozostałych oskarżonych, a przede wszystkim <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> jest niezrozumiała o tyle, że Sąd już w toku postępowania dostrzegł wzajemne pomówienia oskarżonych, zwłaszcza o to, kto rzeczywiście spowodował skutek śmiertelny <span class="anon-block">J. B.</span>. Miał też Sąd na uwadze wyjaśnienia <span class="anon-block">S. K.</span>, w których podnosił, że oskarżeni <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> próbują przerzucić odpowiedzialność za zaistniały skutek na pozostałych dwóch sprawców. Sugestie obrońcy o potrzebie ponownego przeanalizowania materiału dowodowego pod kątem większego udziału pozostałych oskarżonych, nie zostały podbudowane żadną rzeczową argumentacją. Krew na spodniach <span class="anon-block">M. B.</span> (stwierdzona również na odzieży pozostałych współsprawców) czy też wyrzucenie karty SIM przez <span class="anon-block">S. K.</span>, nie są wystarczającymi dowodami ich większej, niż ustalona, aktywności w zdarzeniu.</p> <p>Nie nasuwają również zastrzeżeń ustalenia Sądu dotyczące rozboju na osobie <span class="anon-block">J. B.</span>. Trafnie Sąd ustalił, iż zdarzenie to poprzedziło pobicie <span class="anon-block">J. B.</span> oraz, że sprawcami rozboju byli oskarżeni <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">R. G.</span>. Bezspornym jest, że zachowanie sprawców polegało na użyciu przemocy poprzez popychanie i szarpanie pokrzywdzonego celem zaboru pieniędzy na jego szkodę. Wprawdzie obaj oskarżeni nie przyznali się do tego czynu, niemniej wnikliwa ocena zeznań świadka <span class="anon-block">M. M.</span> dała Sądowi podstawę do poczynienia tychże ustaleń. Oczywistym jest, że z uwagi na odmienności i sprzeczności w zeznaniach świadka, należało je ocenić z dużą dozą ostrożności, niemniej temu zadaniu Sąd Okręgowy sprostał. Sąd przeanalizował w tym zakresie treść kolejno składanych przez świadka zeznań i analiza ta dała podstawy do uznania, że choć różniły się one w przedstawieniu sposobu zachowania sprawców, to każdorazowo świadek podnosiła takie okoliczności, które wskazują na działanie obu oskarżonych wspólnie i w porozumieniu oraz na wyczerpanie przez nich znamion przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> Wskazanie przez obrońcę jedynie na jeden wybiórczo dobrany fragment zeznań <span class="anon-block">M. M.</span> oraz <span class="anon-block">P. S.</span>, nie może skutecznie podważyć ocen i ustaleń Sądu w tym zakresie. Znamienne jest to, że od początku postępowania <span class="anon-block">M. M.</span> spontanicznie, sama od siebie, opowiedziała o tym, że oskarżeni <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> chcieli od <span class="anon-block">J. B.</span> pieniądze na alkohol, a gdy ten odmówił zaczęli go szarpać, przeszukiwać kieszenie, i ostatecznie weszli w posiadanie bilonu, jaki posiadał przy sobie. Trafnie Sąd dostrzegł, że choć później świadek nieco zmieniała relację w tym zakresie, to <br/>i tak każdorazowo wynikało z nich, że <span class="anon-block">J. B.</span> nie przekazał pieniędzy dobrowolnie, że był do tego zmuszony. Znamienne jest też to, że zarówno na policji, przed prokuratorem, jak i w toku konfrontacji świadek podkreślała, że „gdy <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> zabierali panu <span class="anon-block">J.</span> pieniądze na alkohol, to oni wtedy go nie bili, tylko popychali i szarpali” <br/>(k. 34-35,44,67). Świadczy to o tym, że zeznania w tym zakresie nie są tendencyjne, ale rozważne, opisujące faktyczny sposób zachowania sprawców. Wskazać trzeba nadto, że choć zeznania świadka <span class="anon-block">P. S.</span> Sąd uznał za mało przekonujące i mało wiarygodne, to uwagę zwraca ten fragment jego zeznań, w których podnosi, że <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">R. G.</span> żądali od <span class="anon-block">B.</span>, by dołożył się do wódki (k.56-57,64), a ten twierdził, że nie ma pieniędzy. Zmiana zeznań przez świadków nie jest okolicznością, która automatycznie dyskwalifikuje ich zeznania i rodzi wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia. Dodać należy, że wyjaśnienia oskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> nie były podstawą ustaleń w zakresie rozboju, bo nie byli oni świadkami tego zdarzenia i nie posiadali wiedzy w tym przedmiocie.</p> <p>Niezasadną okazała się też apelacja obrońcy w zakresie, w jakim kwestionuje ustalenia dotyczące pobicia <span class="anon-block">P. K.</span>. Wprawdzie oskarżony <span class="anon-block">A. J.</span> nie przyznał się do tego czynu, niemniej zeznania świadka <span class="anon-block">P. K.</span> wskazujące na udział w jego pobiciu oskarżonych <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> – wbrew zarzutom apelacji – są jednoznaczne. I w tym przypadku Sąd dostrzegł zmianę treści zeznań świadka, niemniej oprócz pierwszych zeznań, które nie mogły stać się podstawą ustaleń, świadek konsekwentnie wskazywał sprawców pobicia, miejsce zdarzenia, sposób ich zachowania oraz przyczyny agresji. Te zeznania znalazły potwierdzenie w opinii biegłego lekarza, zeznaniach świadków, którzy znaleźli pokrzywdzonego przed budynkiem i zawiadomili pogotowie, jak też częściowo w wyjaśnieniach <span class="anon-block">M. B.</span> w zakresie podanego przez pokrzywdzonego powodu ataku. Świadek w toku dalszych przesłuchań, zwłaszcza na rozprawie, negował bądź zmieniał te fragmenty zeznań, które nie dotyczyły bezpośrednio okoliczności pobicia, niemniej sam przebieg zdarzenia i osoby uczestniczące w nim opisał w sposób zbliżony. Faktem jest, że nie potwierdziła się podnoszona przez świadka okoliczność pobytu w jego mieszkaniu <span class="anon-block">P. S.</span>, niemniej nie może to być wystarczającym argumentem dla podważenia wiarygodności zeznań <span class="anon-block">P. K.</span>. Nie podważa ich również treść opinii psychologicznej. Jej fragment – cytowany przez obrońcę – nie oddaje pełnej oceny osobowości świadka oraz jego możliwości postrzegania <br/>i odtwarzania. Wbrew temu co podnosi obrońca, pełna treść opinii psychologicznej, w tym jej wnioski, utwierdzają w tym, że relacja świadka o zdarzeniu nie odbiega od rzeczywistości, zaś zachowanie świadka na sali sądowej i w trakcie procesu może potwierdzać tendencje do unikania sytuacji konfrontacji z oskarżonymi, co z dużym prawdopodobieństwem wskazuje na jego funkcjonowanie w roli ofiary przemocy (vide: opinia psychologiczna k.1546-47). Niezależnie od tego, przypomnieć należy, że ostateczna ocena wiarygodności zeznań świadka należy do Sądu, a nie do biegłego psychologa. Niezrozumiałe zatem jest twierdzenie obrońcy, iż Sąd pominął opinię psychologa, błędnie uznając zeznania świadka <span class="anon-block">P. K.</span> jako wiarygodne.</p> <p>Stwierdzić należy też, że oskarżony <span class="anon-block">R. G.</span>, przyznając się do popełnienia przestępstwa na szkodę <span class="anon-block">P. K.</span>, wcale nie wziął całej winy na siebie, a jedynie usiłując przemilczeć udział <span class="anon-block">A. J.</span> w tym przestępstwie, zasłaniał się w tym względzie niepamięcią. Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> są niewiarygodne nie tylko z powodu tego, że pozostają w wyraźnej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, ale również z uwagi na podnoszone przez niego okoliczności, które nie znalazły potwierdzenia w aktach. Niemożliwym bowiem jest – jak twierdzi oskarżony - by w dniu 10.12.2013 roku w godzinach rannych <span class="anon-block">P. K.</span> przebywał w swoim mieszkaniu, skoro z dokumentacji lekarskiej wynika, że już wówczas znajdował się w szpitalu w stanie po pobiciu.</p> <p>Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193)">art.193 k.p.k.</a> poprzez niepowołanie biegłego psychologa z uwagi na wątpliwości dotyczące stanu psychicznego świadków <span class="anon-block">M. M.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span> oraz ich zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń. Jak wynika z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art. 192 § 2 k.p.k.</a> podstawę przesłuchania świadka <br/>w obecności psychologa mogą stanowić wyłącznie okoliczności uzasadniające podejrzenie istnienia wskazanego w tych przepisach stanu obniżającego zdolność relacjonowania faktów. Dla decyzji o poddaniu świadka badaniu psychologicznemu znaczenie ma to, czy istnieją wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Wątpliwości takich nie uzasadnia przekonanie strony o niezgodności zeznań z rzeczywistością, spożywanie alkoholu przez świadków. Nie uzasadniają ich sprzeczności w zeznaniach świadków ani powoływanie się przez nich na niepamięć. Trafnie Sąd Apelacyjny w Lublinie wskazał, że "sam fakt składania odmiennych zeznań, jeśli nie ma on swego źródła w zakłóconej zdolności do zapamiętywania <br/>i odtwarzania zdarzeń, nie uzasadnia przesłuchania świadka z udziałem biegłego" (wyrok <br/>z dnia 18 listopada 2004 roku – II AKa 309/04, KZS 1/06 poz. 62, LEX 165707). Stosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art. 192 § 2 k.p.k.</a> wymaga bowiem uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Innymi słowy, chodzi o powstanie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wskazane stany psychiczne świadka nie rzutują ujemnie na treść jego zeznań. Podstawą przesłuchania w tym trybie nie może być nawet uzasadnione przekonanie strony o niezgodności zeznań z rzeczywistością. <br/>W żadnym przypadku taką podstawą nie mogą być okoliczności wskazane przez obrońcę <br/>w apelacji, a mianowicie zmiana prezentowanych wersji wydarzeń, rozbieżności <br/>w poszczególnych zeznaniach, to, że świadek „nie tylko gubiła się w swoich zeznaniach, ale często wręcz ich unikała”, czy też uprzednio była karana za składanie fałszywych zeznań <br/>(ta ostatnia okoliczność została błędnie przywołana, bo nastąpiło zatarcie skazania). Wątpliwości co do stanu psychicznego nie rodzą też okoliczności podniesione przez innych świadków w sprawie, w tym <span class="anon-block">J. P.</span> i <span class="anon-block">G. B.</span>, skoro są to subiektywne oceny różnego rodzaju pozaprocesowych wypowiedzi <span class="anon-block">M. M.</span>. Tego rodzaju sytuacje nie mają nic wspólnego "z uzasadnionymi wątpliwościami, co do stanu psychicznego świadka", o których mowa w powołanym przepisie i podlegają ocenie sądu zgodnie <br/>z zasadami swobodnej oceny dowodów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz ewentualnie in dubio pro reo <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> (vide: SN IIIKK 5/13).</p> <p>Ponieważ autor omawianej apelacji zarzuca też obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> warto przytoczyć w związku z tą kwestią fragment postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2012 roku (V KK 335/11). Sąd ten na kanwie powołanego przepisu wywodzi co następuje: "Jeżeli chodzi o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, to dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć. Powyższe wątpliwości odnoszą się więc m.in. do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą natomiast do nich wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2010 roku, II KK 308/10, LEX nr 686681; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 marca 2011 roku, II AKa 468/10, KZS 2011/9/89). Innymi słowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy możliwość pewnych ustaleń za pomocą swobodnej oceny dowodów zostaje wyczerpana. Sytuacja równoznaczna z "nie dającymi się usunąć wątpliwościami" jest kategorią obiektywną w tym sensie, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. Nie ma to zatem nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 roku, II AKa 403/11, LEX nr 1109536)".</p> <p> <strong> <!-- -->Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span>:</strong> </p> <p>Należy stwierdzić, że zarówno zarzuty, jak i uzasadnienie apelacji, zostały zredagowane w sposób mało czytelny, wręcz niezrozumiały, a wywody obrońcy nie zawierają żadnych przekonujących argumentów, które mogłyby podważyć dokonaną przez Sąd ocenę dowodów czy też poczynione ustalenia faktyczne. Wbrew stawianym zarzutom Sąd w przypadku każdego z czynów przypisanych oskarżonemu wskazał, które dowody, w jakim zakresie i dlaczego, zasługiwały na wiarę i stały się podstawą ustaleń. Ocena tych dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, wnikliwy, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a jeśli zważy się, że nie przekracza ona granic zakreślonych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> i poprzedzona była bezpośrednim zetknięciem się Sądu z poszczególnymi dowodami osobowymi, to zasługuje w pełni na akceptację. Wszelkie uwagi dotyczące oceny poszczególnych dowodów i poczynionych ustaleń, podniesione przy omawianiu apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">J.</span> są aktualne w tym miejscu, stąd ich powtarzanie byłoby zbędne. Podobnie też ponowne odnoszenie się do zarzutu naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art.7 i 410 k.p.k.</a> nie jest konieczne, zwłaszcza, że obrońca nie wskazał żadnych racjonalnych argumentów na ich poparcie.</p> <p>Odnośnie czynu na szkodę <span class="anon-block">P. K.</span> obrońca z jednej strony powołuje pierwsze zeznania pokrzywdzonego, w których wskazał, że obrażenia jakich doznał były wynikiem nieszczęśliwego wypadku, z drugiej strony podnosi, że w czasie składania tych zeznań świadek był pod wpływem silnych leków przeciwbólowych. Sam zatem podważa wiarygodność powołanych przez siebie zeznań. Wywody obrońcy skonstruowane są tak, że jedno zdanie przeczy drugiemu. I tak kwestionując udział oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> <br/>w pobiciu <span class="anon-block">P. K.</span>, wskazuje jednocześnie, że udział tegoż oskarżonego w tym zdarzeniu był pośredni i incydentalny, że nie był on inicjatorem pobicia. Nie jest też tak, że Sąd nie ustalił okoliczności dotyczących osobowości świadka, które mogły mieć wpływ na treść jego zeznań, skoro przesłuchał go w obecności biegłego psychologa. Wbrew temu co podnosi obrońca, pokrzywdzony tylko raz w pierwszych zeznaniach, wskazał na inne niż pobicie przyczyny doznanych obrażeń, w pozostałych zeznaniach w sposób konsekwentny <br/>i kategoryczny wskazał na <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> jako sprawców jego pobicia. Dokładnie opisał sposób zachowania obu oskarżonych, a jego wersja znalazła potwierdzenie w zeznaniach dwóch przechodniów – <span class="anon-block">Z. M.</span> i <span class="anon-block">A. S.</span>, którzy znaleźli pokrzywdzonego na zewnątrz budynku, częściowo w zeznaniach świadka <span class="anon-block">W. S.</span>, któremu po zatrzymaniu dnia następnego, <span class="anon-block">R. G.</span> miał mówić, że „wczoraj zajebał konfidenta”. Podnieść należy, że rzeczywiście z zeznań <span class="anon-block">P. K.</span> wynikało, iż <span class="anon-block">A. J.</span> wszedł do jego mieszkania z pretensjami, iż zeznawał przeciwko jego koledze <span class="anon-block">M. B.</span>. Jak zauważa Sąd, rzeczywiście oskarżony <span class="anon-block">B.</span> potwierdził, iż <span class="anon-block">P. K.</span> zeznawał przeciwko niemu w sprawie karnej (str.17 uzasadnienia). Stwierdzenie zatem – zawarte na stronie 1 uzasadnienia – o złożeniu zeznań obciążających <span class="anon-block">R. G.</span>, należy traktować w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej. Nawet gdyby przyjąć, że stanowi to błąd w ustaleniach faktycznych, to z pewnością nie miał on wpływu na treść orzeczenia. Powołane przez Sąd dowody, wbrew zarzutom obrońcy, stanowią zwartą logiczną całość. Pokrzywdzony w pełni i konsekwentnie potwierdził udział <span class="anon-block">A. J.</span> i <span class="anon-block">R. G.</span>, choć na rozprawie usiłował zmieniać, bądź negować wcześniejsze zeznania, to dotyczyło to fragmentów nie odnoszących się bezpośrednio do okoliczności pobicia. Obrońca nie przedstawił zatem żadnych argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia Sądu dotyczące przebiegu zdarzenia i sprawców pobicia <span class="anon-block">P. K.</span>. Za taki nie może też uchodzić przedłożony przez oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> odpis postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia 22.12.2012 roku o umorzeniu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy policji w czasie czynności przesłuchania w dniu 10.12.2010 roku w sprawie o sygn. 1 Ds. 599/10 Prokuratury Rejonowej Katowice-Południe. Treść tego postanowienia była znana już Sądowi I instancji (k. 1777-1779). W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono wprawdzie nieprawidłowości w przesłuchaniu świadków <span class="anon-block">Z. M.</span> i <span class="anon-block">A. S.</span> na etapie postępowania przygotowawczego, ale nie jest to okoliczność, która automatycznie podważa wiarygodność zeznań tych świadków.</p> <p>Niezrozumiałe są też wywody obrońcy dotyczące ustaleń w zakresie zdarzenia związanego z pobiciem <span class="anon-block">J. B.</span>. Sąd ustalił przyczyny i mechanizm powstania obrażeń, które skutkowały zgonem pokrzywdzonego. Żadna ze stron, w tym skarżący, nie kwestionował sporządzonych w sprawie opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej. Zarówno wyniki sekcji zwłok jak i te opinie wskazywały w sposób jednoznaczny, iż stwierdzone u <span class="anon-block">J. B.</span> obrażenia powstały od wielokrotnych urazów zadanych <br/>w okolice twarzy, głowy, tułowia i kończyn. Doznane rozległe obrażenia ciała wraz <br/>z następstwami stały się przyczyną zgonu i nie da się wyodrębnić poszczególnych urazów <br/>i stwierdzić, który z nich stał się przyczyną śmierci. Twierdzenie obrońcy o potrzebie uzupełniającej opinii biegłych na okoliczność przyczyn śmierci pokrzywdzonego jest zatem gołosłowne. Oczywistym jest, co wynika z ustaleń faktycznych, iż udział oskarżonych <br/>w pobiciu <span class="anon-block">J. B.</span> był zróżnicowany, różna była ich aktywność, intensywność i sposób działania. Gdyby rzeczywiście możliwym było wyodrębnienie urazu, który stał się samodzielnie przyczyną zgonu i sprawcy tego śmiertelnego obrażenia, to wówczas zasadnym byłoby indywidualizowanie odpowiedzialności karnej. Nie zawsze, tak jak w przedmiotowej sprawie jest to możliwe, dlatego też ustawodawca przewidział w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 k.k.</a> konstrukcję odpowiedzialności zbiorowej. Wywody obrońcy w tym fragmencie i cytowane orzeczenie Sądu Najwyższego zupełnie pomijają powyższe. Nie jest tak jak podnosi obrońca, iż Sąd przyjął, że działania oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> spowodowały stwierdzone u <span class="anon-block">J. B.</span> obrażenia, przeciwnie suma działań wszystkich oskarżonych, w tym najaktywniejszego i najbardziej brutalnego w swoim zachowaniu <span class="anon-block">A. J.</span>, doprowadziła łącznie do rozległych obrażeń ciała skutkujących śmiercią.</p> <p>Odnośnie pozostałych zarzucanych czynów, to jest rozboju na szkodę <span class="anon-block">J. B.</span> i pobicia <span class="anon-block">P. K.</span>, to praktycznie zarzuty apelacji nie zostały <br/>w żaden sposób rozwinięte, stąd stwierdzić jedynie należy, a właściwie powtórzyć, że kontrola odwoławcza nie wykazała w tym względzie ani wadliwej oceny poszczególnych dowodów, ani błędu w ustaleniach faktycznych. Aktualne w tym miejscu są uwagi zaprezentowane przy omawianiu apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>:</strong> </p> <p>Stwierdzić należy, że zaprezentowana przez obrońcę ocena dowodów przeprowadzona została jednostronnie, w oderwaniu od kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Oparta została jedynie na wybiórczym dobraniu dowodów z pominięciem tych niekorzystnych dla oskarżonego. Obrońca wskazując na zupełnie inny przebieg zdarzenia i udział w nim oskarżonych, zwłaszcza ich rolę w przedmiotowym zdarzeniu, uczynił to w sposób dowolny, a nadto wskazał na takie okoliczności sprawy, które albo w ogóle nie miały miejsca albo też dla pełnej oceny dowodów nie miały znaczenia bądź też miały znaczenie zupełnie podrzędne. W przeciwieństwie do obrońcy, ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd Okręgowy jest oceną pełną, wszechstronną, uwzględniającą pojawiające się w zeznaniach świadków sprzeczności, a także odmienne wersje zdarzenia przedstawione przez poszczególnych oskarżonych. Sąd przedstawił swój tok rozumowania, wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę. Ocena ta nie przekracza granic zakreślonych przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> Nie można zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, że skoro pojawiły się sprzeczności w relacjach świadków, to automatycznie dowodzą one zaistnienia nie dających się usunąć wątpliwości, a zatem Sąd winien rozstrzygnąć zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5§2 k.p.k.</a> Stanowiłoby to niedopuszczalne uproszczenie w ocenie materiału dowodowego i rozstrzyganiu o odpowiedzialności karnej. W tym miejscu należy ponownie przywołać prawidłowe rozumienie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5§2 k.p.k.</a>, do którego odniesiono się powyżej.</p> <p>Sąd miał na uwadze wyraźnie dostrzegalny konflikt między dwoma grupami oskarżonych i sprzeczności w ich relacjach, odnoszące się przede wszystkim do tego, który z nich i w jakim zakresie uczestniczył w pobiciu <span class="anon-block">J. B.</span>. Żadnej z tych wersji Sąd nie dał wiary, a więc nie faworyzował któregokolwiek z oskarżonych. Znamienne jest to, że co prawda <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> nie przyznali się do czynu, ale zauważyć można w ich wyjaśnieniach wyraźne różnice, które poddają w wątpliwość ich wiarygodność. Nie jest tak, że Sąd ustalił stan faktyczny tylko w oparciu o wyjaśnienia oskarżonych <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span>, bo wówczas zupełnie inaczej musiałby opisać rolę i sposób działania oskarżonych <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">K.</span>. Sąd skonfrontował wyjaśnienia wszystkich oskarżonych z zeznaniami świadków, a przede wszystkim z zeznaniami <span class="anon-block">M. M.</span>. Ocena jej zeznań została dokonana w sposób bardzo wnikliwy i z dużą dozą ostrożności. Jeśli idzie o zeznania <span class="anon-block">P. S.</span> to Sąd również bardzo dokładnie przeanalizował ich treść, miał na uwadze zmieniające się relacje, problemy emocjonalne z przekazem informacji związanych ze zdarzeniem. (vide str.13-15 uzasadnienia). Wbrew temu co podniósł obrońca, Sąd dostrzegł „mankamenty” przesłuchania zarówno <span class="anon-block">M. M.</span>, jak i <span class="anon-block">P. S.</span>, i nie jest tak, że dowolnie jednemu z nich dał wiarę, a drugiemu nie. Swoje przekonanie co do wiarygodności poszczególnych dowodów Sąd uzasadnił na tyle wszechstronnie i logicznie, że nie sposób tej oceny i poczynionych w oparciu o nią ustaleń kwestionować. Obrońca zresztą nie wskazał żadnych rzeczowych argumentów które mogłyby je podważyć, nie zarzucił też naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> Apelacja razi niekonsekwencją, bo z jednej strony obrońca wywodzi, że oskarżony <span class="anon-block">B.</span> nie brał udziału w pobiciu i przyszedł do mieszkania już po zdarzeniu, z drugiej strony podnosi, że oskarżony jedynie raz uderzył pokrzywdzonego i to na etapie kiedy nie można było przewidzieć zagrożenia życia pokrzywdzonego. Sąd w sposób prawidłowy wskazał, że choć rola oskarżonego w przestępstwie była zdecydowanie mniejsza, to prawie od początku oskarżeni <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">K.</span> byli obecni na miejscu zdarzenia, weszli do mieszkania <span class="anon-block">M. M.</span> wkrótce po <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span>, a ich wejście zostało skwitowane przez <span class="anon-block">R. G.</span> słowami „przyszli pomocnicy”, ich obecność stanowiła o przewadze liczebnej napastników, swoją postawą wykazali, że nie tylko solidaryzują się z działaniami pozostałych sprawców, ale również aktywnie, choć z mniejszym natężeniem, wzięli udział w pobiciu <span class="anon-block">J. B.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> </strong>:</p> <p>Stwierdzić należy, że w dużej mierze aktualne są w tym miejscu wywody Sądu Apelacyjnego zaprezentowane powyżej, zwłaszcza w odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Choć nieco odmiennie zredagowane zostały zarzuty, to w głównej mierze opierają się one na kwestionowaniu oceny wiarygodności zeznań <span class="anon-block">M. M.</span>. Jak wskazano wyżej ocena dowodów dokonana przez Sąd nie narusza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k</a>, Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające na korzyść i niekorzyść oskarżonych, przy procedowaniu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2;art. 4)">art.2§2 i art.4 k.p.k.</a> Pisemne uzasadnienie wyroku przedstawia tok rozumowania Sądu, wskazuje które fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, które dowody i w jakiej części zasługują na wiarę. Kontrola odwoławcza nie wykazała zatem, by Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 7, 410, 424§1 kpk</a>, a nadto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art.5§2 k.p.k.</a> Wskazane przez obrońcę okoliczności, w tym dotyczące sposobu składania zeznań przez <span class="anon-block">M. M.</span>, były znane sądowi orzekającemu. Znalazły też odzwierciedlenie w protokole rozprawy. Sąd wskazał na przyczyny tego stanu rzeczy. Powtórzyć należy, że ani treść zeznań, ani sposób wypowiedzi świadka, czy też pojawiające się sprzeczności w poszczególnych relacjach, nie stanowiły w przedmiotowej sprawie wystarczającej podstawy do przesłuchania świadka z udziałem psychologa. Sam obrońca prócz zróżnicowanych relacji o zdarzeniu, nie wskazał, by zachodziły okoliczności, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 196)">art.196 kpk</a>, a ocena wiarygodności poszczególnych dowodów należy do wyłącznej kompetencji sądu.</p> <p>Wbrew temu co podniósł obrońca, Sąd bardzo wnikliwie przeanalizował zeznania świadka <span class="anon-block">M. M.</span> i starał się w toku rozprawy wyjaśnić wszystkie pojawiające się w nich sprzeczności. Wskazać trzeba, że jeśli idzie o udział i sposób zachowania poszczególnych sprawców, to opis przedstawiony przez świadka jest w miarę konsekwentny. W żadnych zeznaniach świadek nie kwestionowała udziału <span class="anon-block">S. K.</span> w pobiciu pokrzywdzonego, a co najwyżej nieco odmiennie opisywała jego aktywność. Te zeznania Sąd konfrontował z wyjaśnieniami oskarżonych i pozostałymi dowodami, a ustalenia poczynione przez Sąd, są niewątpliwie najbardziej korzystne i nie mogą budzić zastrzeżeń.</p> <p>Nie jest też tak, jak podnosi obrońca, że niezrozumiała jest ocena wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">P. S.</span>. Sąd bardzo obszernie i czytelnie wskazał, dlaczego i w jakim zakresie zeznania te nie zasługują na wiarę. Brak jakichkolwiek racjonalnych argumentów za tym, by uznać, że w odniesieniu do świadków <span class="anon-block">M. M.</span>, jak i <span class="anon-block">P. S.</span>, zaistniały tożsame okoliczności przemawiające za taką samą oceną wiarygodności ich zeznań.</p> <p>Nie można też zgodzić się z obrońcą, jakoby Sąd przyjął, iż bierne przypadkowe uczestnictwo w przedmiotowym zajściu stanowiło realizację znamion udziału w pobiciu, bo stwierdzenie takie nie ma oparcia w poczynionych ustaleniach faktycznych.</p> <p>Odnosząc się do apelacji w zakresie, w jakim skarżący kwestionują przyjętą wobec oskarżonych tożsamą kwalifikację prawną czynu przypisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158 § 3 pkt. 1)">punkcie 1</a>, przypomnieć należy, że przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> jest przestępstwem umyślno – nieumyślnym, inaczej mówiąc jest ono typem kwalifikowanym przez nieumyślny skutek, który sprawca przewidywał albo mógł przewidzieć. Następstwo w postaci śmierci nie jest skutkiem indywidualnego działania konkretnego sprawcy, bowiem między jego działaniem a śmiercią człowieka może nawet nie istnieć związek przyczynowy, a mimo to będzie on ponosił odpowiedzialność za typ przestępstwa kwalifikowanego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a>), o ile tylko będzie można mu przypisać, że to następstwo przewidywał lub mógł przewidzieć. Inaczej mówiąc odpowiedzialność z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> będzie występowała niezależnie od tego, który z uczestników pobicia zadał cios skutkujący śmiercią pokrzywdzonego, o ile wszyscy uczestnicy pobicia ów skutek przewidywali lub mogli przewidzieć, a równocześnie nie mieli zamiaru spowodowania śmierci pobitego.</p> <p>Istotą przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> jest to, że skutek <br/>w postaci śmierci człowieka stanowi następstwo danego zdarzenia i nie zostało ustalone indywidualne sprawstwo owego skutku. Zasady odpowiedzialności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> oddaje cytowany poniżej judykat. W postanowieniu z dnia 28 lipca 2010 roku (II KK 27/10, LEX nr 619606) Sąd Najwyższy stwierdził, iż "Dla uznania sprawstwa przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> wystarczy, by skutek w postaci śmierci, będący następstwem pobicia musiał być z nim powiązany przyczyno, w tym sensie, że uszczerbek na zdrowiu ofiary jest następstwem zajścia jako pewnej całości i to zajścia charakteryzującego się cechami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1;art. 158)">§ 1 art. 158 k.k.</a> Określone w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> następstwo w postaci śmierci nie jest skutkiem indywidualnego działania sprawcy, bowiem między jego działaniem a śmiercią człowieka może nawet nie istnieć związek przyczynowy, a mimo to zachodzi odpowiedzialność na gruncie tego przepisu, o ile tylko sprawca następstwo to przewidywał lub mógł przewidzieć (...)". Mamy w takiej sytuacji do czynienia z konstrukcją odpowiedzialności wspólnej.</p> <p>Jeśli chodzi o możność przewidywania przez sprawcę pobicia skutku o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3 k)">art.158§3k</a>.k., ustalenia w tym zakresie można poczynić w oparciu o okoliczności danego zdarzenia, które wskazują, iż miało ono tak niebezpieczny przebieg, że mogło dojść w jego następstwie do śmierci ofiary. O owej niebezpieczności świadczy z kolei sposób działania sprawców tempore criminis np. widoczna w ich zachowaniu brutalność i bezwzględność. Należy przy tym dodać, iż nie każdy z uczestników pobicia musi działać z równym natężeniem jeśli chodzi o stopień agresywności wobec ofiary, aby po jego stronie zachodziła możność przewidywania skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art. 158 § 3 k.k.</a> Chodzi bowiem o taką "temperaturę" całego zajścia, w której skutek śmiertelny jawi się dla każdego ze sprawców jako prawdopodobny i realny. Chodzi o możliwość przewidywania przez uczestników pobicia skutku w postaci śmierci ofiary jako efektu danego zdarzenia w jego całokształcie, bez indywidualizowania zaangażowania poszczególnych sprawców w jego przebieg w celu stwierdzenia po ich stronie nieumyślności, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.</a> </p> <p>Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że wszyscy oskarżeni, choć w różnym stopniu i w różnej fazie postępowania, brali udział w pobiciu pokrzywdzonego w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158§1 k.k.</a> Wprawdzie najbardziej agresywny okazał się <span class="anon-block">A. J.</span>, który z wielką brutalnością bił i kopał, ale pozostali nie reagowali, akceptowali postawę kolegi. Nie odwodząc go od dalszego bicia, sami wzięli w nim aktywny udział, zadając pokrzywdzonemu ciosy w okolice głowy. Oskarżeni <span class="anon-block">R. G.</span> lub <span class="anon-block">A. J.</span> o pozostałych oskarżonych, którzy przyszli do mieszkania nieco po nich, mieli powiedzieć: „przyszli pomocnicy”. Każdy z oskarżonych miał świadomość tego, że pokrzywdzony w stosunku do nich był osobą starszą, bezbronną, że w wyniku uderzeń najpierw osunął się na tapczan, później na podłogę, że dalej był bity i kopany, że mieli przewagę liczebną i siłową, a całe zdarzenie było niezwykle brutalne, widzieli też, że pokrzywdzony krwawił i praktycznie nie reagował. Bezspornym jest, iż najbardziej agresywny był oskarżony <span class="anon-block">A. J.</span>, on oddał najwięcej ciosów i kopnięć. Działanie oskarżonych <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">K.</span> cechowało znacznie mniejsze natężenie, ale nie pozostawali bierni. Nie sposób stwierdzić w przedmiotowej sprawie, czy jeden konkretny cios danej osoby, jeśli tak to przez kogo mierzony spowodował skutek śmiertelny. Z opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej wynika jednoznacznie, że ze stwierdzonych obrażeń trudno jest wyodrębnić te, które samodzielnie mogły doprowadzić do zgonu, przyczyną zgonu stały się rozległe obrażenia twarzy, mózgoczaszki i klatki piersiowej (k.1347-1348). <span class="anon-block">J. B.</span> został pobity w sposób bardzo brutalny i bezwzględny, o czym świadczy ilość, rodzaj i rozmieszczenie doznanych przez niego obrażeń ciała. Znaczna część urazów godziła w głowę pokrzywdzonego. Przeciętnie doświadczony człowiek, o przeciętnym poziomie inteligencji, biorąc udział w takim zdarzeniu, w którym zadaje się wiele silnych razów i kopnięć w miejsca szczególnie ważne dla życia człowieka, nie mógł nie przewidywać najpoważniejszego skutku w postaci śmierci pobitego. W realiach zdarzenia każdy z oskarżonych mógł z obiektywnego punktu widzenia przewidzieć skutek śmiertelny</p> <p>Sąd Okręgowy w sposób poprawny wskazał wszystkie te okoliczności, które przemawiały za przyjęciem powinności i możności przewidywania, a żaden z obrońców nie podniósł argumentów, które mogłyby skutecznie te ustalenia podważyć.</p> <p>Z tych przyczyn wnioski obrońców o ewentualną zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w pkt.1 przez przyjęcie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158§1 k.k.</a> nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Nie nasuwała zastrzeżeń również przyjęta przez Sąd kwalifikacja prawna pozostałych przestępstw przypisanych oskarżonym <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span>, a korekta wyroku związana była jedynie z błędnym określeniem recydywy w stosunku do <span class="anon-block">R. G.</span>. Sąd Apelacyjny poza granicami zaskarżenia dokonał zmiany wyroku na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span> poprzez przyjęcie, iż czyny przypisane temu oskarżonemu w punktach 1 i 3 wyroku zostały popełnione w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a>, a nie jak przyjął Sąd Okręgowy w warunkach recydywy wielokrotnej.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art.64§2 k.k.</a> wymaga popełnienia przez sprawcę, uprzednio skazanego w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a>, który odbył łącznie co najmniej rok pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat od odbycia w całości lub w części ostatniej kary, „ponownie” umyślnego przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwa zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub innego przestępstwa przeciwko mieniu popełnionego z użyciem przemocy lub groźby jej użycia. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury określenie „ponownie” oznacza, iż dla przyjęcia recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art.64§2 k.k.</a> konieczne jest uprzednie skazanie sprawcy z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a> ale nie za jakiekolwiek przestępstwo, lecz albo za takie samo, jak aktualnie zarzucono (tożsamość jednostkowa), albo za przestępstwo należące do tej samej grupy przestępstw, które zostały wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64§2 k.k.</a> (tożsamość rodzajowa). Zdaniem Sądu Apelacyjnego w składzie rozpoznającym sprawę o tożsamości rodzajowej przestępstw można mówić jedynie wtedy, gdy uprzednio popełnione i obecne przestępstwo mieszczą się w tej samej kategorii przestępstw, np. w kategorii przestępstw przeciwko życiu lub zdrowiu. W przypadku oskarżonego <span class="anon-block">R. G.</span>, o ile sytuacja taka zachodzi odnośnie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art.280§1 k.k.</a> i przyjęcie recydywy wielokrotnej w stosunku do tego czynu nie budzi zastrzeżeń, o tyle nie można zaakceptować tego rodzaju rozstrzygnięcia w stosunku do przypisanych mu przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu. Nie sposób w tym wypadku mówić o „ponowności”, o jakiej mowa w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art.64§2 k.k.</a>, skoro poprzednio w warunkach recydywy pojedynczej oskarżony popełnił przestępstwo rozboju. Można natomiast mówić o podobieństwie przestępstwa rozboju i przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a>, gdyż oba czyny popełnione zostały z użyciem przemocy. Dlatego też należało przyjąć, iż przypisane oskarżonemu <span class="anon-block">R. G.</span> czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art.158§3 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1 k)">art.158§1k</a>.k. zostały popełnione w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a> Mimo tej zmiany Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do złagodzenia orzeczonych wobec tego oskarżonego kar pozbawienia wolności. Choć przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 k.k.</a> nie zaostrza dolnej granicy ustawowego zagrożenia, to niewątpliwie działanie w warunkach recydywy jest okolicznością obciążającą, co musiało znaleźć wyraz w wymiarze kary.</p> <p>Kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych <span class="anon-block">R. G.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> za przestępstwa przypisane im w pkt.2 i 3 są karami współmiernymi do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów, uwzględniają też sylwetki oskarżonych, ich uprzednią karalność.</p> <p>Odnośnie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 3)">art.158§3 k.k.</a> stwierdzić należy, że o ile sposób działania oskarżonych i ich rola w przestępstwie nie miały znaczenia dla przyjęcia odmiennej kwalifikacji prawnej, to znalazły wyraz w wymiarze kary wobec każdego z nich. Wymierzone kary odzwierciedlają stopień brutalności i aktywności poszczególnych oskarżonych, uwzględniają bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, sylwetki i uprzednią karalność oskarżonych. Najniższy wymiar kary wobec oskarżonego <span class="anon-block">S. K.</span> uzasadnia jego postawa po zdarzeniu (próba reanimacji, zawiadomienie pogotowia). Orzeczone kary, choć nie należą do łagodnych, zwłaszcza w stosunku do oskarżonych <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, nie noszą cech rażącej surowości. Tylko wówczas możliwe byłoby dokonanie korekty wyroku w zakresie dotyczącym orzeczonej kary.</p> <p>Orzeczone kary jednostkowe i kary łączne pozbawienia wolności są karami wyważonymi, sprawiedliwymi, uwzględniającymi przesłanki i dyrektywy wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art.53 k.k.</a> Są wyrazem indywidualizacji wymiaru kary, a jakiekolwiek korekty w zakresie rozstrzygnięcia o karze zaburzyłyby wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Dlatego też apelacje obrońców oskarżonych w części, w jakiej kwestionowały wymiar orzeczonych kar pozbawienia wolności, nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Z przyczyn wskazanych powyżej Sąd Apelacyjny w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art.437§1 k.p.k.</a> orzekł jak w sentencji wyroku. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Sąd orzekł o kosztach obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624§1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, a to z uwagi na orzeczenie wobec nich bezwzględnych kar pozbawienia wolności i brak dochodów.</p> </div>