IV Ka 608/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 608/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 17 grudnia 2013 roku.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący SSO Tadeusz Węglarek</strong> </p> <p>Protokolant Agnieszka Olczyk</p> <p>przy udziale ----------</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20061711225" title="Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 (art. 100;art. 100 ust. 1;art. 100 ust. 1 pkt. 1)">art.100 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia</a> (Dz. U. z 2010 r. nr 136, poz. 914 z późn. zm.)</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim</p> <p>z dnia 20 września 2013 roku sygn. akt II W 538/12</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8;art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 8 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, </strong> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zasądza od obwinionego <span class="anon-block">A. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 50,00 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów za postępowanie odwoławcze.</p> </dd> </dl> <p>Sygn. akt IV Ka 608/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. G.</span> został obwiniony o to, że:</p> <p>w nieustalonym okresie czasu, nie później niż od dnia 08.06.2012 roku na <span class="anon-block">ul. (...)</span>w <span class="anon-block">T.</span>woj. <span class="anon-block">(...)</span>będąc odpowiedzialnym za <span class="anon-block">D.</span> napojów i alkoholu w <span class="anon-block">Hurtowni (...)</span>mieszczącej się pod w/w adresem wprowadził do obrotu napoje <span class="anon-block">marki F.</span>i <span class="anon-block">S.</span>po upływie ich terminu przydatności do spożycia w wyniku czego ich nabycia dokonali <span class="anon-block">A. W.</span>i <span class="anon-block">A. S.</span>w ilości 8 butelek napoju <span class="anon-block">F.</span>i 6 butelek napoju <span class="anon-block">S.</span>za kwotę 77,64 złote,</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20061711225" title="Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 (art. 100;art. 100 ust. 1)">art. 100 ust. 1 Ustawy z dnia 25.08.2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia</a> (Dz. U. z 2010 roku nr 136, poz. 914 z późn.zm.)</p> <p>Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w II Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 20 września 2013 roku w sprawie II W 538/12:</p> <p>1.  obwinionego <span class="anon-block">A. G.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20061711225" title="Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 (art. 100;art. 100 ust. 1;art. 100 ust. 1 pkt. 1)">art. 100 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 25.08.2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia</a> i wymierzył mu karę 1000 złotych grzywny,</p> <p>2.  zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem kosztów postępowania.</p> <p>Powyższy wyrok na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 Kodeksu postępowania karnego</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a> zaskarżył obrońca obwinionego. Wyrokowi zarzucił:</p> <p>I.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na podstawę orzeczenia, tj. przyjęcie, iż <span class="anon-block"> Spółka (...) spółka z o.o.</span> sprzedała oskarżycielom posiłkowym przeterminowane napoje, podczas gdy z przedstawionego w czasie rozprawy stanu faktycznego nie wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ażeby takie zdarzenie miało miejsce i w konsekwencji uznanie obwinionego winnym zarzucanego mu czynu, w sytuacji kiedy winy przypisać mu nie można;</p> <p>II.  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kodeksu postępowania karnego</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a> poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów oraz odmówienie wiarygodności i mocy dowodowej dowodom z zeznań świadków, a danie wiary jedynie wyjaśnieniom pokrzywdzonych, która to wadliwa ocena miała wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez uznanie przez Sąd winy obwinionego w sytuacji , w której z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż nie można przyjąc bez uzasadnionych wątpliwości, ze doszło do sprzedaży przeterminowanych napojów przez <span class="anon-block"> spółkę (...) sp. z o.o.</span>, przez co nie można przypisać obwinionemu winy;</p> <p>III.  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kodeksu postępowania karnego</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82)">art. 82 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a>, poprzez niewskazanie przez sąd w uzasadnieniu z jakich powodów przyznał wiarygodność dowodom z zeznań oskarżycieli posiłkowych i z paragonu zakupu, a z jakich powodów odmówił wiarygodności zeznaniom świadków i wyjaśnieniom obwinionego.</p> <p>W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego okazała się bezzasadna.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze apelacyjnej należy stwierdzić, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest trafny wtedy, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez sąd I instancji nie odpowiada prawidłom logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut ten nie może sprowadzać się tylko do kwestionowania stanowiska sądu, ale powinien wskazywać nieprawidłowości rozumowania sądu.</p> <p>Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie prowadzi do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, wobec powyższego stwierdzić należy, że apelacja sprowadza się do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji, a dotyczących winy obwinionego.</p> <p>Opiera się apelacja jedynie na odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów i nie przedstawia jakichkolwiek przekonywujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszność rozumowania sądu I instancji. Skarżący nie wykazał bowiem w żaden sposób, że rozumowanie sądu meriti było wadliwe bądź nielogiczne.</p> <p>Natomiast zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej mają wyłącznie charakter subiektywnej polemiki opierającej się na korzystnej dla obwinionego ocenie dowodów, głównie jego wyjaśnień oraz jego pracowników, nie znajdującej potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy. Chodzi tu oczywiście o to, że skarga apelacyjna nie przedstawia żadnych ważkich argumentów potwierdzających wadliwe rozumowanie sądu I instancji.</p> <p>Dokonane bowiem przez sąd I instancji ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom. Chodzi tu głównie o zeznania <span class="anon-block">A. W.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, częściowych wyjaśnień obwinionego, na dokumentacji fotograficznej oraz oględzinach.</p> <p>Powyższe ustalenia są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Selekcja ta nie była aprio­ryczna, a jest obiektywna, opiera się na konkretach, a nie na te­zach tworzonych dla potrzeb określonych wersji. Z rozważań sądu nie wy­nika, iżby z góry hoł­dował jednemu tylko wariantowi możli­wego przebiegu wydarzeń - przez to ocena dowodów nie traci cech obiektywizmu.</p> <p>Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż przekonanie sądu I instancji o istnieniu niepodważalnych dowodów na sprawstwo obwinionego pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Jednocześnie konkluzje sądu meriti stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść <span class="anon-block">A. G.</span> /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>/, a nadto wszystko zostało wyczerpująco i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>/.</p> <p>W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że sąd I instancji bardzo szczegółowo odniósł się do okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący zaś negując dokonaną w sposób prawidłowy przez sąd I instancji ocenę dowodów oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, nie przytaczając w rzeczywistości żadnych argumentów, które trafność ustaleń faktycznych, będących podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia były w stanie podważyć. W istocie argumenty skarżącego sprowadzają się do stwierdzenia, że ocena materiału nie dawała podstaw do przypisania obwinionego zarzucanego czynu.</p> <p>Odwołanie wskazuje również na bezpodstawność uznania za wiary­godny dowodu z zeznań klientów zakupujących napoje i wy­wo­dzi, że pod­stawę ustaleń fak­tycznych winny stanowić przede wszystkim wyjaśnienia obwinionego, w któ­rych nie przy­znaje się do winy.</p> <p>Stanowisko takie nie może zostać uwzględnione, skoro jego rzeczywistą pod­stawą są akurat tylko te dowody, którym sąd I instancji odmówił wia­rygodno­ści. Ocena tej grupy dowodów jest jasna, a co najważniej­sze, przekonująca. Brak w niej niejasności czy nielogiczności - uwzględnia przy tym zasady do­świadczenia życiowego. Pokrzywdzeni klienci z łatwością byli w staniu ustalić, gdzie kupili przeterminowany towar: ich reakcja ma charakter prospołeczny, nie ma powodów by zakładać, iż chcą bezpodstawnie obciążać obwinionego, świadczy o tym również i kierunek pozwu jaki oskarżyciele wnieśli do I Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim (sygn. akt I C 1173/12) w którym to domagają się zadośćuczynienia od Dyrektora Generalnego <span class="anon-block"> firmy (...)</span> w kwocie 200.000 złotych z przeznaczeniem jej na cel społeczny.</p> <p>Lansowane w apelacji za­rzuty obrazy podstawo­wych zasad postępowania, ta­kich jak obiektywizm, domniemanie niewinno­ści<em> <!-- -->, in dubio pro reo</em> i swo­bodna ocena dowodów, to właściwie czysta pole­mika z ustaleniami faktycznymi sądu i dokonaną przez niego oceną dowo­dów.</p> <p>Wprawdzie niekwestionowanym prawem obwinianego jest nie przy­zna­wanie się do stawianego mu zarzutu - jednakże jego wyjaśnienia, jak każdy dowód w sprawie, podlegają swobodnej ocenie w oparciu o cało­kształt materiału zgroma­dzonego w sprawie. Bacząc więc na ochronę własnych interesów pro­cesowych może oskarżony przedsta­wiać dowolne wersje wydarzeń, jednak taki materiał dowodowy wiary­godny będzie do­póty tylko, dopóki nie zostanie negatywnie zweryfi­kowany, z pomocą argumentów opar­tych na wiedzy i do­świadczeniu życiowym.</p> <p>Przypominając, że nikt inny tylko sąd I instancji władny jest wska­zać dowody, które przekonują do określonego poglądu w kwestii winy - bo­wiem to przed nim, z zachowaniem zasady bezpośredniości, przepro­wa­dzane są dowody kształtujące odpowiednie wrażenia - trzeba jedno­cześnie odnotować, że wszyst­kie dowody zebrane w sprawie (i to bez względu na jakim etapie zostały prze­prowadzone i jaką miały wy­mowę), zostały pod­dane jednolitemu procesowi oceny (uczyniono to z pomocą tych samych kryteriów), i dopiero takie po­słu­żyły za podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych. Dotyczą te uwagi przede wszystkim sposobu oceny wyjaśnień obwinionego ale i zeznań świadków.</p> <p>Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.</p> </div>