II AKa 419/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 419/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 20 grudnia 2013r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Barbara Lubańska-Mazurkiewicz -spr.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO(del) – Małgorzata Janicz </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z wniosku <span class="anon-block">L. S.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o odszkodowanie wynikające ze skazania <span class="anon-block">R. M.</span> wyrokiem Sądu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R.</span> Rejonu, Obwodu <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 11 kwietnia 1952 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt XVIII Ko 311/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>sporządzone na wniosek pełnomocnika wnioskodawczyń na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt XVIII Ko 311/12 oddalił wniosek <span class="anon-block">L. S.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span> o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikające z wykonania wyroku Sądu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R.</span> Rejonu, Obwodu <span class="anon-block"> (...)</span>, zapadłego wobec ojca wnioskodawczyń – <span class="anon-block">R. M.</span>.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył pełnomocnik <span class="anon-block">L. S.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span> i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 1 i 3 k.p.k.</a> zarzucił obrazę prawa materialnego tj. art. 8 ust. 2^{<!-- -->a}, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910340149" title="Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 (art. 11;art. 11 ust. 1;art. 13)">art. 11 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego</a> oraz błędy w ocenie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, a mającego wpływ na treść wyroku poprzez nie potraktowanie działalności <span class="anon-block">R. M.</span> jako działalności prowadzonej na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w myśl przepisów ww. ustawy oraz nie uznania tejże działalności jako rzeczywistej podstawy wydania orzeczenia względem <span class="anon-block">R. M.</span> przez Sąd <span class="anon-block"> (...)</span> Rejonowego <span class="anon-block"> (...)</span> Obwodu w 1952 r.</p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku i orzeczenie zgodnie z wnioskiem wnioskodawczyń wraz z zasądzeniem na ich rzecz kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja pełnomocnika wnioskodawczyń jest oczywiście bezzasadna.</strong> </p> <p>Zarzut obrazy prawa materialnego można postawić tylko wtedy, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku a zatem treść zarzutów wskazuje, że apelacja jest błędnie sformułowana. Oddalenie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie było konsekwencją poczynienia ustaleń faktycznych o braku związku przyczynowego pomiędzy działalnością <span class="anon-block">R. M.</span> w okresie od 17 września 1939 r. do dnia 5 lutego 1946 r. a jego skazaniem, nie zaś skutkiem naruszenia przepisów tzw. ustawy lutowej.</p> <p>Wbrew temu, co zarzuca skarżący, Sąd I instancji stwierdził, że udzielanie schronienia partyzantom i innym prześladowanym osobom, dostarczanie im żywności, ubrań oraz kryjówek może być uznane za rodzaj działalności niepodległościowej, jednakże uznał, że nie ma dowodów by powyższe postępowanie <span class="anon-block">R. M.</span> pozostawało w związku z jego skazaniem w 1952 r.</p> <p>Na takie dowody nie wskazuje też apelujący a samo odwoływanie się do wiedzy historycznej i do realiów ówczesnych czasów, nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku <span class="anon-block">L. S.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span>. Ponadto lektura uzasadnienia środka odwoławczego wskazuje, że sam apelujący domniemywa tylko, że oskarżenie <span class="anon-block">R. M.</span> i skazanie go za uchylanie się od płacenia podatków było ukrytą represją za wcześniejszą działalność niepodległościową. Czyniąc rozważania w tej kwestii skarżący używa sformułowania <em> <!-- -->„być może”</em>, <em> <!-- -->„niewykluczone jest”, „mogło tak być”,</em> „prawdopodobny kontekst skazania”, co wyraźnie wskazuje na brak przekonania apelującego co do rzeczywistych powodów skazania ojca wnioskodawczyń.</p> <p>Stanowiska Sądu orzekającego nie zmienia podnoszona przez pełnomocnika okoliczność rzekomego skazania <span class="anon-block">R. M.</span> na karę przekraczającą sankcję ustawową z przytoczonego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 93)">art. 93</a> – b <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>. Brak jest akt sprawy czy chociażby wyroku skazującego, który umożliwiałby analizę przypisanego czynu i zastosowanych przepisów, jednakże z jedynego dowodu, jakim jest zaświadczenie z archiwum wynika, iż <span class="anon-block">R. M.</span> został skazany na karę pozbawienia wolności bez wysiedlenia, a ta orzekana była na czas nie krótszy niż rok, nie zaś do 5 lat.</p> <p>Sąd Apelacyjny podzielił ocenę zgromadzonych dowodów w sprawie, dokonaną przez Sąd I instancji, jak też wniosek z nich wynikający, że jeśli <span class="anon-block">R. M.</span> nie zalegał ze spłatą podatków , to skazanie go przez Sąd <span class="anon-block"> (...)</span> Rejonu <span class="anon-block">R.</span>, Obwodu <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 11 kwietnia 1952 r. było represją wobec Polaka, właściciela ziemskiego, sprzeciwiającego się kolektywizacji wsi, przeprowadzonej przez władze <span class="anon-block">(...)</span> po wojnie, co powoduje, że przepisy tzw. ustawy lutowej nie mają zastosowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego, zgodnie z obowiązującymi przepisami.</strong> </p> </div>