II Ka 363/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 363/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2013r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny</p> <p>w składzie</p> <p>Przewodniczący: SSO Magdalena Dąbrowska</p> <p>Sędziowie: SSO Wiesław Oryl</p> <p>SSO Marek Konrad (spr.)</p> <p>Protokolant: Luiza Ustaszewska Sęk</p> <p>przy udziale Prokuratora: Andrzeja Ołdakowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu: 30.12.2013r.</p> <p>sprawy przeciwko: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. O.</span> i inn.</strong> </p> <p>Oskarżonemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1kk</a> </p> <p>z powodu apelacji: Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce dnia 04.10.2013r. w sprawie IIK 718/12</p> <p>orzeka:</p> <p>I.  Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II.  Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa</p> <p>Sygn. akt IIKa 363/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. O.</span>, <span class="anon-block">M. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span>oskarżeni zostali o to, że:</p> <p>I.  W dniu 4 marca 2012r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span>, gmina <span class="anon-block">K.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z czwartą nieustaloną osobą dokonali pobicia <span class="anon-block">A. G.</span> w ten sposób, że uderzali go pięściami po całym ciele, w wyniku czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci: rany ciętej głowy, rany wargi górnej, podbiegnięcia krwawego w obu okolicach oczodołowych, otarcia naskórka na grzebiecie nosa, co spowodowało naruszenie czynności narządów na czas poniżej 7 dni w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2kk</a> jednakże umiejscowienie obrażeń oraz sposób działania sprawców naraziły <span class="anon-block">A. G.</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie innego skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§1kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1kk</a> </p> <p>Tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1kk</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 4 października 2013r. w sprawie IIK 718/12 oskarżonych <span class="anon-block">P. O.</span> i <span class="anon-block">M. O. (1)</span> uniewinnił od popełnienia zarzucanego im czynu.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 9)">art. 17§1 pkt 9 kpk</a>, umorzył postępowanie karne wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela przeciwko oskarżonemu <span class="anon-block">R. O.</span>, który w dniu 4 marca 2012r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> gmina <span class="anon-block">K.</span> uderzył kilka razy pięścią w twarz <span class="anon-block">A. G.</span> i kopnął go w tył głowy co doprowadziło do jego upadku na ziemię na skutek czego pokrzywdzony doznał rany ciętej głowy, rany wargi górnej, podbiegnięć krwawych w obu okolicach podoczodołowych, otarcia naskórka na grzebiecie nosa, co spowodowało naruszenie narządów na czas poniżej 7 dni, czym wyczerpać miał znamiona czynu opisanego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2kk</a> </p> <p>Rozstrzygnął o kosztach postępowania.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce i wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania – art. 7, 410 i art. 424§1pkt1kpk wyrażającą się oparciem orzeczenia jedynie na części przeprowadzonych dowodów, dokonaniu oceny dowodów z przekroczeniem granic swobodnej oceny w sposób całkowicie dowolny, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie wskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia przekonujących i logicznie uzasadnionych przyczyn dla których Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego oraz innych świadków,</p> <p>2.  mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17)">art. 17</a>§1pkt9kpk w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54§1</a>i2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60)">art. 60</a>§3i4kpk w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399;art. 399 § 1)">art. 399§1kpk</a> wyrażająca się zaniechaniem odebrania od pokrzywdzonego na pierwszej rozprawie przed otwarciem przewodu sądowego oświadczenia co do woli występowania w sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego a następnie kilku kolejnych rozprawach i po uprzedzeniu na ostatniej z nich o możliwości zakwalifikowania czynu jako występku ściganego z oskarżenia prywatnego i zaniechaniu wezwania pokrzywdzonego do złożenia oświadczenia woli czy wobec nie objęcia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2kk</a> oskarżeniem publicznym podtrzymuje oskarżenie jako prywatne a w konsekwencji bezzasadne umorzenie postępowania w oparciu o przesłankę braku skargi uprawnionego oskarżyciela,</p> <p>3.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na sprzeczności dokonanych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i błędnym ustaleniu, iż jedynym sprawcą pobicia <span class="anon-block">A. G.</span> był <span class="anon-block">R. O.</span> </p> <p>W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania</p> <p>Podczas rozprawy apelacyjnej Prokurator cofnął apelację w zakresie jej pkt. 2, popierając ją w pozostałej części.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest bezzasadna a podnoszone w niej zarzuty i argumentacja na ich poparcie, nie zostały zaaprobowane przez Sąd Okręgowy.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, analiza materiału dowodowego jakiej dokonał po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd Rejonowy, jest prawidłowa i pełna, a wnioski jakie po tej analizie zostały wyciągnięte – całkowicie słuszne.</p> <p>Wnioski te zostały w pełni podzielone przez Sąd Okręgowy.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, to ocena materiału dowodowego jaką proponuje w treści apelacji skarżący, jest selektywną, wybiórczą oceną nawet nie poszczególnych dowodów jako całości a jedynie pewnych części tychże dowodów (zeznań świadków) i to niewątpliwie dowodów ocenianych w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego w sprawie.</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżącego, ocena dowodów jakiej dokonał Sąd Rejonowy jest zaś oceną pełną, odzwierciedlającą zasady wyrażone w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7kpk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w żadnej mierze nie pominął podczas ustalania stanu faktycznego żadnego z istotnych dowodów. Dowody te zostały następnie omówione w treści uzasadnienia a Sąd Rejonowy w jego treści wskazał, na jakich dowodach oparł się ustalając - możliwy do ustalenia, stan faktyczny a także wskazał dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.</p> <p>Niewątpliwie zdarzenia takie, jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, mają charakter zdarzeń „dynamicznych”. Trudność polega na wskazaniu konkretnych osób uczestniczących w określony sposób, w określonym zdarzeniu.</p> <p>Okoliczność ta nakłada na Sąd orzekający, obowiązek dołożenia wyjątkowej wnikliwości podczas ustalania stanu faktycznego i co za tym idzie oceny poszczególnych dowodów. Tylko taka wnikliwa ocena dowodów pozwala na oparcie wyroku na dowodach przekonujących – w szczególności takich, które miałyby wskazywać na sprawstwo oskarżonych a w razie braku takowych – na podjęciu decyzji o uniewinnieniu oskarżonego bądź oskarżonych.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy obowiązkowi temu sprostał.</p> <p>Sąd ten bowiem wskazał, iż w sprawie brak jest przekonujących i pewnych dowodów potwierdzających tezy aktu oskarżenia.</p> <p>Wskazał dlaczego dał wiarę oskarżonym – wobec rodzących się wątpliwości co do może nie tyle wiarygodności, co pewności innych przeczących twierdzeniom oskarżonych dowodów a konkluzja Sądu Rejonowego w zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, jest przekonująca.</p> <p>Podkreślić w tym miejscu należy, iż nawet zeznania samego pokrzywdzonego są w kwestii uczestnictwa poszczególnych oskarżonych w zdarzeniu nader wątpliwe. Wątpliwości te zostały wskazane przez Sąd Rejonowy i pogląd ten został zaaprobowany.</p> <p>Pokrzywdzony zeznał, iż pomiędzy nim a<span class="anon-block">R. O.</span>był konflikt związany z <span class="anon-block">M.</span> – przyrodnią siostrą pokrzywdzonego, z którą spotykał się <span class="anon-block">R. O.</span>.</p> <p>Wieczorem w dniu zdarzenia, gdy wracać miał do domu zajechał mu drogę samochód, z którego wysiedli <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">O.</span>i zaczęli go bić w głowę, brzuch i inne części ciała.</p> <p>Zdecydowanie zaprzeczył by na miejscu zdarzenia był <span class="anon-block">G. O.</span>miał być z całą pewnością <span class="anon-block">P. O.</span>.</p> <p>W samochodzie miał być jeszcze jeden mężczyzna ale ten miał raczej nie bić pokrzywdzonego.</p> <p>Jednakże w trakcie przesłuchania zmienił swoje zeznania stwierdzając, że biły go jednak cztery osoby, dodatkowo potwierdzając zeznania złożone w trakcie postępowania przygotowawczego, podczas których stwierdził, że bili go <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">O.</span> oraz czwarta nieznana mu osoba. Na miejscu pobicia miała być też obecna jego siostra <span class="anon-block">M. O. (2)</span>.</p> <p>Rozbieżności co do danych osób go bijących tłumaczył pomyłkami – własnymi oraz spisującego zeznania policjanta.</p> <p>Trudno uznać taki dowód za przekonujący.</p> <p>Podobnie ma się rzecz z zeznaniami świadków, które to zeznania miałyby świadczyć o sprawstwie oskarżonych. Także w ocenie Sądu Okręgowego dowody te nie są na tyle przekonujące i pewne, iż można byłoby się na nich oprzeć ferując wyrok skazujący co do <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">O.</span>.</p> <p>Znamienna jest treść zeznań świadka <span class="anon-block">L. G.</span>, złożonych w trakcie postępowania sądowego.</p> <p>Otóż świadek ten - który miał widzieć całe zdarzenie, zeznał początkowo, że pokrzywdzonego bił na pewno <span class="anon-block">P. O.</span> i jego miała odciągać, potem jednak zeznała, że <span class="anon-block">A. G.</span> bił tylko <span class="anon-block">R. O.</span> a <span class="anon-block">M.</span> z <span class="anon-block">P.</span> stali z boku i nie widziała, by którykolwiek z pozostałych mężczyzn bił pokrzywdzonego.</p> <p>Dodała, że nie widziała takiego momentu aby czterech sprawców jednocześnie biło pokrzywdzonego.</p> <p>Trudno także ten dowód uznać za wystarczający do uznania winy oskarżonych.</p> <p>Trudno także wyciągnąć wniosek dotyczący sprawstwa oskarżonych na dowodzie w postaci zeznań <span class="anon-block">G. K.</span>.</p> <p>Dowód ten stoi bowiem nawet w sprzeczności nie tylko z wyjaśnieniami oskarżonych co także z dowodem w postaci zeznań Świadka <span class="anon-block">L. G.</span>.</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonych co do samego zdarzenia są zaś zasadniczo spójne – przyjechali na miejsce zdarzenia, zaś pomiędzy <span class="anon-block">R. O.</span>a pokrzywdzonym wywiązała się kłótnia, która przerodziła się z kolei „bijatykę” tych dwóch mężczyzn, w trakcie których pokrzywdzony doznał opisanych w zarzucie obrażeń.</p> <p>Tej „bijatyki” nie kwestionował sam <span class="anon-block">R. O.</span>, przyznając że kilkukrotnie uderzył pokrzywdzonego i kopnął go w głowę.</p> <p>Oskarżeni – poza <span class="anon-block">P. O.</span>, który zaprzeczył by nawet był u <span class="anon-block">A. G.</span>, oraz świadek <span class="anon-block">G. O.</span>, zgodnie przyznali, że byli w obecni w trakcie zajścia, wysiadali z pojazdu, którym przyjechali, żaden z pozostałych, poza <span class="anon-block">R. O.</span>oskarżonych, nie bił jednak pokrzywdzonego – choć jak stwierdził świadek <span class="anon-block">G. O.</span> – pomiędzy nim a pokrzywdzonym wywiązała się szarpanina ponieważ <span class="anon-block">A. G.</span> wyszedł do nich uzbrojony w łapkę oraz siekierę. Przedmioty te <span class="anon-block">G. O.</span> wyrwał pokrzywdzonemu i odrzucił i wówczas pomiędzy pokrzywdzonym a <span class="anon-block">R. O.</span>wywiązała się ta sprzeczka zakończona zadawaniem ciosów przez <span class="anon-block">R. O.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu, zeznania świadków – w szczególności zeznania <span class="anon-block">G. K.</span> dotyczą pewnego wycinka zdarzenia, podczas którego np. <span class="anon-block">G. O.</span> szarpał się z pokrzywdzonym wyrywając mu łapkę oraz siekierę z rąk, stąd też taka właśnie jest treść tychże zeznań.</p> <p>Powyżej wskazana ocena dowodów znajduje – wbrew twierdzeniom skarżącego – swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia sporządzonego przez Sąd Rejonowy.</p> <p>Tym samym Sąd nie uznał za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania, określony w pkt 1 apelacji a tym samym nie podzielił także zarzutu dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.</p> <p>Błąd w ustaleniach faktycznych może być konsekwencją błędu dotyczącego oceny materiału dowodowego, a co zostało powiedziane wyżej, Sąd Okręgowy nie dostrzegł, by Sąd Rejonowy taki błąd przy ocenie i analizie materiału dowodowego popełnił.</p> <p>Wobec cofnięcia zarzutu dotyczącego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 9)">art. 17§1pkt 9kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 54)">art. 54</a>§1i2kpk, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60)">art. 60</a>§3i4kpk w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399;art. 399 § 1)">art. 399§1kpk</a>, Sąd Okręgowy pominie omawianie tego zarzutu jako niecelowe</p> <p>Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.</p> </div>