II AKa 240/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 240/12Sygn. akt II AKa 240/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 3 października 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Jerzy Leder </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Ewa Plawgo </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marzanna A. Piekarska-Drążek (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego oraz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">S. C.</span> i <span class="anon-block">A. G. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt VIII K 266/11</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelacje obrońców oskarżonych <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> za oczywiście bezzasadne; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów <span class="anon-block">D. F.</span> i <span class="anon-block">H. D.</span> z Kancelarii Adwokackich w <span class="anon-block">W.</span> kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych w tym 23 % VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonym w postępowaniu odwoławczym; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów za postępowanie odwoławcze przed sądem apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> </strong> zostali oskarżeni <br/>o to, że w dniu 1 września 2006 roku w pobliżu miejscowości <span class="anon-block">O.</span> koło <span class="anon-block">B.</span> działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia zaboru pieniędzy <span class="anon-block">M. C.</span> w kwocie około 14.000,- EURO i <br/>ok. 3.000,- zł poprzez duszenie go przedmiotem zbliżonym do linki pozbawili go życia,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. M. (1)</span> został ponadto oskarżony o to, że w dniu <br/>7 września 2006 r. w <span class="anon-block">S.</span> posiadał wbrew przepisom ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani środki odurzające w postaci siarczanu amfetaminy - 0,85 grama i ziele konopii innych niż włókniste - 1,13 grama,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span>, VIII Wydział Karny, wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008r., sygn. akt VIII K 469/07</strong>, uznał <span class="anon-block">G. K. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego zbrodnię z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt. 2 k.k.</a> i za ten czyn wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności, ograniczając prawo oskarżonego do skorzystania z warunkowego zwolnienia w ten sposób, iż ustalił, że nie może ono nastąpić wcześniej, niż po odbyciu 22 lat orzeczonej kary. Tym samym wyrokiem, Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span>, uznał <span class="anon-block">K. M. (1)</span> za winnego popełnienia zbrodni określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt 2 k.k.</a> i za to wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności, uznał go także za winnego popełnienia czynu określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">86 § 1 k.k.</a> wymierzył mu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat, ograniczając prawo oskarżonego do skorzystania z warunkowego zwolnienia w ten sposób, iż ustalił, że nie może ono nastąpić wcześniej niż po odbyciu 22 lat orzeczonej kary. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. <br/>46 § 1 k.k.</a> uwzględniono częściowo wniosek pokrzywdzonej o naprawienie szkody zobowiązując oskarżonych solidarnie do wypłacenia na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> kwoty 10.000,- złotych, w pozostałej części wniosek oddalono. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym rzeczywiste okresy pozbawienia wolności w sprawie: oskarżonemu <span class="anon-block">G. K. (1)</span> od dnia 5 września 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2008 r., a oskarżonemu <span class="anon-block">K. M. (1)</span> od dnia 8 września 2006 r. do dnia 07 sierpnia 2008 r., ponadto zasądzono od oskarżonych po 600,- złotych tytułem opłaty i obciążono ich kosztami postępowania w sprawie na rzecz Skarbu Państwa.</p> <p>Po rozpoznaniu <strong> <!-- -->apelacji</strong> wniesionych przez obrońców obu oskarżonych i pełnomocnika pokrzywdzonych, <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny <span class="anon-block">w. W.</span>, wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II AKa 83/09,</strong> zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że w zakresie rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, zobowiązał <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> do wpłacenia na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. C.</span> kwoty 10.000,- zł po połowie, a nie solidarnie, oraz uchylił orzeczenie o oddaleniu w pozostałej części wniosku pokrzywdzonej, utrzymując zaskarżony wyrok w pozostałej części w mocy.</p> <p>W świetle powyższego, obrońca <span class="anon-block">K. M. (1)</span> w dniu <br/>7 lipca 2009 r. <strong> <!-- -->wniósł kasację</strong> do Sądu Najwyższego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu <span class="anon-block">w. W.</span>, podnosząc rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wyroku, a polegające na nie rozważeniu dowodów wskazujących, iż oskarżony <span class="anon-block">K. M. (1)</span> był osobą podporządkowaną <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i nie uczestniczył w przygotowaniach do popełnienia przestępstwa, co doprowadziło do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego przestępstwa i wymierzenia kary.</p> <p> <strong> <!-- -->Postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II KK 208/09, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.</strong> </p> <p>W dniu 21 sierpnia 2009 r. obrońca skazanego <span class="anon-block">K. M. (1)</span>, złożył w Sądzie Najwyższym, w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 540;art. 540 § 1;art. 540 § 1 pkt. 2;art. 540 § 1 pkt. 2 lit. a)">art. <br/>540 § 1 pkt. 2 lit. a k.p.k.</a> wniosek o wznowienie postępowania na korzyść <span class="anon-block">K. M. (1)</span>, podnosząc, że po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe - nieznane wcześniej sądowi dowody wskazujące, że skazany nie popełnił przestępstwa, za które został osądzony.</p> <p> <strong> <!-- -->Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II KO 89/09, Sąd Najwyższy, wskazany powyżej wniosek obrońcy skazanego oddalił.</strong> </p> <p>Wnioskiem sporządzonym dnia 5 maja 2011 r., obrońca skazanego <span class="anon-block">G. K. (1)</span> w oparciu o przepis 540 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 542;art. 542 § 1)">art. <br/>542 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 544;art. 544 § 2)">art. 544 § 2 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->wniósł o wznowienie</strong> postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie VIII K 469/07, w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt. 2 k.k.</a> oraz w części dotyczącej kary, z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia <br/>16 kwietnia 2009 r., sygn. akt P 11/08 - wnosząc jednocześnie o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II AKa 83/09 oraz wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia <br/>7 sierpnia 2008 r., sygn. akt VIII K 469/07 w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II KO 23/11, Sąd Najwyższy</strong> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 540;art. 540 § 2)">art. 540 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 547;art. 547 § 2)">art. 547 § 2 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->wznowił postępowanie </strong>w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt <br/>II AKa 83/09 zmieniającym w części wyrok Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie VIII K 469/07 - co do <span class="anon-block">G. K. (1)</span>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 545;art. 545 § 1)">art. 545 § 1 k.p.k.</a> także wobec <span class="anon-block">K. M. (1)</span>, przy czym w odniesieniu do <span class="anon-block">K. M. (1)</span> tylko w zakresie czynu popełnionego w dniu <br/>1 września 2006 r. a kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. 148 § 2 pkt. 2 k.k.</a> Ponadto Sąd Najwyższy, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II AKa 83/09 oraz zmieniony nim częściowo wyrok Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt VIII K 469/07 w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu ujętego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148 § 2 pkt. 1)">pkt. I</a>, a popełnionego w dniu 1 września 2006 r. kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 2;art. 148 § 2 pkt. 2)">art. <br/>148 § 2 pkt. 2 k.k.</a> oraz wymierzonej za ten czyn kary, a także co do orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">K. M. (1)</span> kary łącznej i w tym zakresie sprawę obu oskarżonych przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu <span class="anon-block">w. W.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r.</strong> rozpoznając ponownie sprawę oskarżonych <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> prawomocnie skazanych za czyn polegający na tym, że:</p> <p>- w dniu 1 września 2006 roku w pobliżu miejscowości <span class="anon-block">O.</span> <br/>k. <span class="anon-block">B.</span> działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia zaboru pieniędzy <span class="anon-block">M. C.</span> w kwocie około 14.000,- EURO i ok. 3.000,- zł poprzez duszenie go przedmiotem zbliżonym do linki pozbawili go życia;</p> <p>I. przyjął, że czyn za który skazani zostali <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> wyczerpuje dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i za czyn ten na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonym <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> kary po 25 (dwadzieścia pięć ) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 § 2)">art. 77 § 2 k.k.</a> ograniczył prawo oskarżonych <span class="anon-block">G. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. M. (1)</span> do skorzystania z warunkowego zwolnienia w ten sposób, iż ustalił, że nie może ono nastąpić wcześniej niż po odbyciu 22 (dwudziestu dwóch) lat orzeczonej w punkcie I niniejszego wyroku kary;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj.: oskarżonemu <span class="anon-block">G. K. (1)</span> - od dnia 5 września 2006 r do dnia 24 lutego 2012 r., a oskarżonemu <span class="anon-block">K. M. (1)</span> - od dnia 8 września <br/>2006 r. 1 grudnia 2011 r.;</p> <p>IV. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">D. F.</span> oraz adw. <span class="anon-block">H. D.</span> po 840 (osiemset czterdzieści ) zł plus VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu;</p> <p>V. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych - w całości przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca <span class="anon-block">G. K. (1)</span> </em> </strong> zaskarżyła wyrok w pkt I i II – w zakresie wymierzonej kary i ograniczenia prawa oskarżonego do skorzystania z warunkowego zwolnienia po odbyciu 22 lat orzeczonej kary.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> wyrokowi zarzuciła:</p> <p>1.  w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> - rażącą niewspółmierność kary zastosowanej względem oskarżonego, poprzez wymierzenie mu kary 25 lat pozbawienia wolności i ograniczenie jego prawa do skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia dopiero po odbyciu 22 lat orzeczonej kary, podczas gdy sprawca jest osobą młodą, a jego postawa w trakcie odbywania kary przemawia za tym, aby nie stosować wobec niego tegoż ograniczenia;</p> <p>2.  w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> - obrazę przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 § 2)">art. 77 § 2 k.k.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że występuje „szczególnie uzasadniony wypadek” w rozumieniu tegoż przepisu, podczas gdy w ocenie skarżącego taki wypadek nie zachodzi.</p> <p>3.  w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 k.p.k.</a> - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424 § 2</a> przejawiającą się w niewystarczającym przytoczeniu okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I i II oraz orzeczenie kary względniejszej wobec oskarżonego <span class="anon-block">G. K. (1)</span>, tj. kary pozbawienia wolności terminowej bez ograniczenia możliwości ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie.</p> <p>Ponadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 20)">§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej skazanemu <span class="anon-block">G. K. (2)</span> z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca <span class="anon-block">K. M. (1)</span> </em> </strong> zaskarżył wyrok w całości.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> wyrokowi w zaskarżonej części zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku , a mianowicie :</p> <p>1.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.p.k.</a> poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do przesłuchania oskarżonych,</p> <p>2.  obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 4,7, 410 i 424 § 1 k.p.k.</a> poprzez dokonanie powierzchownej i jednostronnej oceny zebranych dowodów z wyjaśnień oskarżonych i zeznań <span class="anon-block">A. G. (1)</span> co doprowadziło do uznania, że zakres zawinienia i orzeczona kara wobec osk. <span class="anon-block">K. M. (1)</span>, winny być takie jak dla osk. <span class="anon-block">G. K. (1)</span>.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu <span class="anon-block">w. W.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie, a nawet ocenione zostały jako oczywiście bezzasadne.</strong> </p> <p>Na uznanie nie zasługiwał zarzut wymierzenia rażąco surowej kary (obrońca <span class="anon-block">G. K.</span>), jak też próba podważenia ustaleń faktycznych podjęta przez obrońcę <span class="anon-block">K. M.</span> pod pozorem zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> </p> <p>Na wstępie wypada podkreślić, że historia procesowa sprawy ma niecodzienny charakter, bowiem jak wynika z części sprawozdawczej tego uzasadnienia jest ona przedmiotem orzekania Sądów Okręgowego, Apelacyjnego i Najwyższego– od 7 sierpnia 2008 r. (pierwszy wyrok Sądu Okręgowego).</p> <p>Mimo częściowej zmiany tego wyroku przez Sąd Apelacyjny (tylko w zakresie środka karnego), bezzasadnego wniosku o kasację wyroku, nieuwzględnionego wniosku o wznowienie postępowania na podstawie dowodowej, a ostatecznie wznowienia postępowania przez Sąd Najwyższy i uchylenia wyroków sądów obydwu instancji – nie doszło do podważenia pierwotnych ustaleń faktycznych sprawy.</p> <p>Z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. II Ko 23/11 wynika jasno zakres uchylenia wyroku, zakres ponownego rozpoznania sprawy, a tym samym możliwe granice obecnego zaskarżenia nowego wyroku Sądu Okręgowego.</p> <p>Treść apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span> wskazuje na to, że nie akceptuje on, czy też pomija treść rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, który podkreślił, że tylko kwestia kwalifikacji prawnej czynu i to jedynie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. oraz kwestia kar może być ponownie badana.</p> <p>Apelacja <span class="anon-block">adw. H. D.</span> odnotowuje fakt wydania tego orzeczenia, jednak przenosząc do apelacji zarzuty <span class="anon-block">K. M.</span> obrońca twierdzi, że Sąd Okręgowy powinien ponownie przeprowadzić dowody; przesłuchanie <br/> <span class="anon-block">A. G.</span>, policjantów przesłuchujących oskarżonego <span class="anon-block">G. K.</span> i anonimowego autora wpisu internetowego – na okoliczność udziału <br/> <span class="anon-block">K. M.</span> w przygotowaniu przestępstwa (str. 3 apelacji).</p> <p>Ten zarzut służy w apelacji wywiedzeniu dalszej niejasnej tezy, opartej na stwierdzeniu, że pomówienie oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> jest nieprawdziwe – sugerowane przez policjantów, a okoliczność ta może mieć istotne znaczenie dla ustaleń w zakresie winy i kary.</p> <p>Dopiero po tych wywodach, obudowanych we wstępie apelacji zarzutami naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 419;art. 442;art. 442 § 1)">art. 4, 7, 419, 442 § 1 k.p.k.</a> następuje zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. <br/>424 § 1 k.p.k.</a> poprzez nierozważenie okoliczności przemawiających na korzyść „również przy wymiarze kary” (str. 3 apel.).</p> <p>Niestety, nawet w tym fragmencie autor nie rozwija swojego poglądu w kwestii właściwej dla sprawy, tj. kwalifikacji czynu i wymiaru kary ale znowu wraca do zarzutu braków postępowania dowodowego w części dotyczącej winy.</p> <p>Sąd Apelacyjny uznał za oczywiście bezzasadną tezę i wywiedzione na jej podstawie zarzuty, jakoby naruszono swobodną ocenę dowodów i orzekano na podstawie niepełnego materiału dowodowego, bowiem zarzuty te odnoszą się do sprawstwa i zamiaru oskarżonych a więc ustaleń faktycznych, dokonanych w poprzednim rozpoznaniu sprawy, których nie wolno już kwestionować. Przeprowadzenie tych samych dowodów dotyczących winy odbyłoby się z rażącym naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.p.k.</a>, dlatego zarzuty dotyczące błędnej czy niepełnej oceny tychże dowodów i żądanie ich ponownego przeprowadzenia oraz powtórnej oceny, są całkowicie bezzasadne.</p> <p>Z oczywistego brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.p.k.</a> autor apelacji wyprowadza bezpodstawny wniosek o możliwości prowadzenia postępowania dowodowego co do istoty sprawy; tj. znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstwa, niezauważając obowiązku bezwzględnie wiążącego Sąd ponownie rozpoznający sprawę – orzekania w granicach w jakich nastąpiło przekazanie. Są to granice nieprzekraczalne, a możliwość uniewinnienia lub umorzenia, którą daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (zd. 2;art. 442;art. 442 § 1)">zdanie drugie art. 442 § 1 k.p.k.</a> nie ma zastosowania w realiach niniejszej sprawy.</p> <p>Dla wykazania bezzasadności zarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span> wystarczy w zasadzie odesłanie do uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2011 r. – str. 6, 7 (k. 1629v, 1630), gdzie stwierdza się jednoznacznie: <span class="underline"> <!-- -->„… zakres wznowienia postępowania jest ograniczony wyłącznie do kwalifikacji prawnej przypisanej oskarżonym zbrodni zabójstwa z pkt I a/o oraz wymierzonej im za ten czyn kary”.</span> Dalej zaznaczono, że uchylenie wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu zmierza do zachowania zasady dwuinstancyjności. Następnie Sąd Najwyższy podkreślił „niekwestionowane okoliczności oraz wskazany stopień społecznej szkodliwości” i przypomina, że „znamiona zabójstwa typu kwalifikowanego nie będą miały znaczenia dla kwalifikacji prawnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> ale winny zostać poddane stosownej ocenie …”.</p> <p>W kontekście tak jasno określonych granic ponownego rozpoznania sprawy wnioski obrońcy o ponowne przeprowadzenie tych samych co uprzednio dowodów, na udział <span class="anon-block">K. M.</span> w zabójstwie, były niedopuszczalne i słusznie zostały oddalone (postanowienia: k. 1839, <br/>k. 1813).</p> <p>Procedowanie Sądu Okręgowego nie narusza żadnej z zasad postępowania karnego, a zwłaszcza podnoszonej w apelacji zasady swobodnej oceny dowodów, obejmującej całokształt materiału dowodowego w sprawie kwalifikacji prawnej czynu i kar. Niezbędne w tej sprawie było przesłuchanie oskarżonych, którzy złożyli swobodne wyjaśnienia na rozprawach w dniach: 28 grudnia 2011 r. (k. 1859i nast.) i 25 stycznia <br/>2012 r. (k. 1810 i nast.) oraz ponowienie dowodów mówiących o psychice, osobowości, warunkach środowiskowych i rodzinnych oskarżonych, o ich funkcjonowaniu w jednostkach penitencjarnych i ewentualnej karalności.</p> <p>Sąd Okręgowy zebrał i prawidłowo przeprowadził materiał dowodowy, na podstawie którego oraz w oparciu o realia prawne zmienionego zapisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1;art. 148 § 2)">art. 148 § 1 i 2 k.k.</a> prawidłowo zakwalifikował zbrodnię dokonaną przez oskarżonych w dniu 1 września 2006 r. jako czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> poprzez odwołanie się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> Sąd Okręgowy podkreślił, że względniejsze dla sprawców było „cofnięcie” kwalifikacji do czasu czynu, a więc okresu, z którego wyrok TK wyeliminował zapis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2;art. 148)">§ 2 art. 148 k.k.</a> Wprawdzie zagrożenie karą uprzednio (w chwili czynu) i obecnie (w chwili orzekania) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> jest takie samo, jednak użycie zasady <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> słusznie akcentuje, że subsumpcja znamion zbrodni, pod nowy stan prawny pociągałaby konieczność określenia zabójstwa jako kwalifikowanego, co oczywiście pogarszałaby sytuację oskarżonych w stosunku i do tej jaką stworzył wyrok Trybunału Konstytucyjnego usuwający z porządku prawnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2;art. 148)">§ 2 art. 148 k.k.</a>, aż do jego nowelizacji w dniu 26 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 240, poz. 1602) i wejścia w życie nowego przepisu z dniem 22 marca 2011 r.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że czynności dokonane przez oskarżonych <br/> <span class="anon-block">G. K.</span> i <span class="anon-block">K. M.</span> w dniu 1 września 2006 r. w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span> wyczerpały znamiona zabójstwa z <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>, a motywem tej zaplanowanej i przygotowanej zbrodni był rabunek pieniędzy.</p> <p>Kwestia znamion przestępstwa, ról oskarżonych – działania wspólnego, objętego porozumieniem, zamiaru manifestującego się w determinacji został już prawomocnie osądzony.</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonych, którzy nie przecząc swemu udziałowi w zdarzeniu przerzucali na siebie odpowiedzialność za najdrastyczniejsze jego elementy nie podlegały już ocenie co do części osądzonej ale jedynie w kontekście przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 2)">art. 53 § 2 k.k.</a> </p> <p>W tym miejscu należy odnieść się do tej części apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span>, w której twierdzi, że nowe wyjaśnienia <br/> <span class="anon-block">G. K.</span> polegały na odwołaniu wcześniejszego pomówienia współoskarżonego. Taka postawa oskarżonego nie byłaby zaskakująca wobec przyjętej przez obu oskarżonych linii obrony jednak twierdzenie apelującego jest niezgodne z treścią wyjaśnień <span class="anon-block">G. K.</span> (k. 1761), w których jest mowa o sznurku w rękach <span class="anon-block">M.</span> i na szyi pokrzywdzonego, o tym że widział zaciskanie go. Wprawdzie rozważania o winie są już niedopuszczalne ale należy wytknąć obrońcy niezgodność pomiędzy jego relacją o dowodzie a stanem rzeczywistym.</p> <p>Wydaje się, że zabieg ten miał służyć próbie przekonania Sądu Odwoławczego, że nawet w realiach tej sprawy mogłoby dojść do uniewinnienia. W ocenie Sądu byłoby to możliwe jedynie wówczas, gdyby doszło do ujawnienia nowych okoliczności, na co ani ten dowód, ani inne poprzednio i obecnie przeprowadzone nie wskazywały.</p> <p>Na koniec należy odnieść się do podstawowego zarzutu apelacji obrońcy <span class="anon-block">G. K.</span> oraz nie postawionego wprost ale wynikającego z zakresu apelacji obrońcy <span class="anon-block">K. M.</span>, a więc zarzutu niewspółmierności kar.</p> <p>Wymierzenie oskarżonym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> kary 25 lat pozbawienia wolności, z ograniczeniem prawa do ubiegania się o warunkowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu 22 lat jest ze wszech miar sprawiedliwe.</p> <p>Kary te nie zostały automatycznie przeniesione z poprzedniego wyroku Sądu Okręgowego utrzymanego w tej części przez Sąd Apelacyjny ale podstawą ich wymiaru stało się przeprowadzone ponownie postępowanie dowodowe i zebrane dane o osobach sprawców, które jeszcze raz pozwoliły na wyjaśnienie wszystkich elementów kary wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Sąd Okręgowy orzekł kary w granicach ustawowych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>, nie sięgając po karę najsurowszą (zakaz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 k.p.k.</a>) ale słusznie uznając, że łagodniejsza kara, tj. od 8 – 15 lat pozbawienia wolności, kara „względniejsza”, jak określa ten przedział obrońca <span class="anon-block">G. K.</span>, byłaby z pewnością rażąco niewspółmierna – rażąco łagodna. Ocenę tę uzasadnił Sąd Okręgowy, czyniąc zadość wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424 § 2 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd I instancji przyłożył prawidłową miarę do stopnia winy – jednakowo dużego u każdego ze współsprawców, podkreślając nasilenie złej woli – bezwzględność, brutalność i determinację oraz niskie pobudki wyrażające się w dążeniu do wzbogacenia się za cenę życia młodego, ufnego człowieka. Ponieważ te przesłanki jednakowo obciążają obu oskarżonych Sąd słusznie nie zróżnicował kar i ograniczył prawo do ubiegania się o warunkowe zwolnienie. Zagwarantowanie co najmniej 22 – letniej izolacji tak zdemoralizowanych sprawców jest uzasadnione względami prewencji ogólnej ale i koniecznością dłuższego oddziaływania na sprawców.</p> <p>Całokształt okoliczności badanych przy wymiarze kar doprowadził do konkluzji o znacznej demoralizacji oskarżonych, co uzasadnia wykluczenie ich z życia społecznego na orzeczony okres.</p> <p>Zatem zarzut 2 apelacji <span class="anon-block">adw. D. G.</span> – <span class="anon-block">F.</span> jest nieuzasadniony. Sąd Okręgowy nie naruszył prawa materialnego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 77;art. 77 § 2)">art. <br/>77 § 2 k.k.</a> wyznaczając surowsze niż w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 78)">art. 78 k.k.</a> ograniczenie do skorzystania z warunkowego zwolnienia. Sąd zasadnie wykorzystał możliwość obostrzenia tego prawa argumentując to cechami zachowania oskarżonych, wśród których trudno dopatrzyć się okoliczności łagodzących.</p> <p>Nieprzekonujący jest w realiach dokonanej zbrodni argument obrońcy, jakoby poprawne zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> w zakładzie karnym było dowodem na gotowość przestrzegania prawa na wolności.</p> <p>Przystosowanie do warunków penitencjarnych nie oznacza, że osoba nie poddana wymuszonemu rygorowi podporządkuje się regułom wolnych ludzi.</p> <p>Sposób w jaki oskarżeni naruszyli te zasady nakazuje ich długoletnią izolację, a zatem kary łagodniejsze byłyby nieuzasadnione i niezrozumiałe dla społeczeństwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Z powyższych względów Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w stosunku do obu oskarżonych.</strong> </p> </div>