I ACa 887/12

<p>Sygn. akt I ACa 887/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->SSA Paweł Rygiel </span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Maria Kus-Trybek</p> <p>SSA Jerzy Bess</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. prot. sądowy Marta Matys</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. O.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w<span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o odszkodowanie i zadośćuczynienie</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach</p> <p>z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I C 1932/11</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania apelacyjnego; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kielcach na rzecz adw. <span class="anon-block">S. S.</span> z Kancelarii Adwokackiej w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> kwotę 6.642 zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote), w tym 1.242 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> <p>sygn. akt I ACa 887/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił powództwo <span class="anon-block">K. O.</span> przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">S.</span>o zapłatę 140.000 zł. tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia oraz odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu.</p> <p>Zgłoszone w sprawie roszczenie powód wywiódł z faktu, iż w sposób skuteczny nie doszło do wyegzekwowania przez niego w drodze egzekucji sądowej świadczenia objętego tytułem wykonawczym.</p> <p>Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na ustaleniu, że 8 lipca 2003 roku <span class="anon-block">K. O.</span> wystąpił do komornika sądowego w <span class="anon-block">S.</span> o wszczęcie, na podstawie tytułu wykonawczego – wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 11 czerwca 2003 roku, sygnatura akt VI P <span class="anon-block">(...)</span>, egzekucji przeciwko dłużnikowi <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">L.</span>. Sąd I instancji ustalił także, że przeciwko temu samemu dłużnikowi prowadzone były 104 postępowania egzekucyjne z wniosku różnych wierzycieli, w 18 sprawach postępowanie zakończyło się wyegzekwowaniem należności, natomiast w 86 zostało umorzone.</p> <p>Według ustaleń Sądu Okręgowego, w toku postępowania egzekucyjnego komornik:</p> <p>- po sporządzeniu opisu i oszacowania próbował sprzedać nieruchomości dłużnika w trybie licytacji wyznaczonych na 3 września 2003 roku i 14 grudnia 2003 roku i wobec nie sprzedania nieruchomości mimo dwukrotnej licytacji i nie przejęcia ich przez wierzycieli, 5 stycznia 2004 roku umorzył postępowanie w przedmiocie egzekucji z nieruchomości;</p> <p>- w dniu 2 grudnia 2004 roku na wniosek wierzyciela <span class="anon-block"> (...)</span> Bank komornik zajął ruchomości dłużnika, część sprzedał w drodze licytacji w dniu 30 sierpnia 2005 roku, 4 listopada 2005 roku umorzył postępowanie co do ruchomości niesprzedanych w II terminie licytacji i przekazał wierzycielom wyegzekwowaną część należności, w tym powodowi - w dniu 3 marca 2006 roku - kwotę 843,28 złotych;</p> <p>- dnia 2 lutego 2006 roku komornik ponownie wszczął egzekucję z nieruchomości dłużnika, po uchyleniu przez Sąd czynności dotyczących pierwszych terminów licytacji i zawiadomieniu powoda, że nowy opis i oszacowanie sporządzone zostaną tylko na wniosek dłużnika lub wierzyciela, w drugim terminie licytacji w dniu 4 września 2007 roku dokonał sprzedaży nieruchomości; 5 września 2007 roku zajął ruchomości dłużnika, a 13 marca 2008 roku wobec bezskuteczności licytacji umorzył postępowanie w tym zakresie;</p> <p>- dnia 17 marca 2008 roku komornik zawiadomił powoda o stanie egzekucji wzywając do złożenia wniosku lub oświadczenia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 827;art. 827 § 1)">art. 827 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 760;art. 760 § 2)">art. 760 § 2 k.p.c.</a>, pod rygorem umorzenia egzekucji i postanowieniem z 28 marca 2008 roku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 824;art. 824 pkt. 3)">art. 824 pkt 3 k.p.c.</a> egzekucję umorzył.</p> <p>Dokonując prawnej oceny roszczenia Sąd Okręgowy wskazał, że – stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971330882" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 882 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 2)">art. 23 ust.1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji</a> - Skarb Państwa jest odpowiedzialny solidarnie za szkody wyrządzone przez komornika przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności. Obowiązkiem powoda było więc wykazanie niezgodności z prawem działania lub zaniechania komornika i doznania szkody oraz istnienia pomiędzy nimi adekwatnego związku przyczynowego.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał wyżej wskazanych okoliczności.</p> <p>Sąd podkreślił, że powód w toku postępowania egzekucyjnego nie kwestionował żadnych czynności podejmowanych przez komornika. Wskazał także, że nie są spełnione przesłanki uzasadniające roszczenie na podstawie 417 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1 k.c.</a> ani <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417^{<!-- -->2} k.c.</a>, albowiem powód nie wykazał niezgodnego z prawem działania lub zaniechania w związku ze sprawowaniem przez Prezesa Sądu Rejonowego w<span class="anon-block">S.</span>nadzoru nad działalnością komorników sądowych, ani też wyrządzenia przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej przez stronę pozwaną wyrządzenia szkody na osobie.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył powód zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie.</p> <p>Skarżący podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. rozpoznania sprawy w składzie jednoosobowym zamiast składu trzech sędziów zawodowych; niedbałości w dochodzeniu do prawdy materialnej, w szczególności zaś niewyjaśnienie, dlaczego komornik w okresie od 2003 do 2006 roku wyegzekwował jedynie 843,28 złotych, mimo posiadania przez dłużnika znacznego majątku; naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez zakazanie powodowi składania szczegółowych zeznań co do faktów mających istotne znaczenie i niedopuszczenie dodatkowych istotnych dowodów; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 210;art. 210 § 1;art. 210 § 2)">art. 210 § 1 i 2 k.p.c.</a> poprzez uniemożliwienie powodowi zadawania pytań komornikom prowadzących egzekucję; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 208)">art. 208 k.p.c.</a> poprzez niewyciągnięcie konsekwencji wobec niestawających na rozprawie komorników i przedstawicieli strony pozwanej; niedokładne zbadanie zgromadzonego materiału dowodowego, brak obiektywizmu i stronniczość w ocenie istotnych faktów oraz zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną interpretację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> </p> <p>Strona pozwana wniosła o odrzucenie apelacji w zakresie, w którym powód zaskarżył punkt II wyroku oraz oddalenie apelacji w pozostałym zakresie lub w całości w razie nieuwzględnienia wniosku o jej częściowe odrzucenie, w każdym zaś przypadku o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Brak było podstaw do odrzucenia apelacji w zakresie zaskarżenia punktu II wyroku Sądu I instancji, apelujący ma bowiem interes prawny w zaskarżeniu niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Apelacja powoda jako bezzasadna podlegać jednak musiała oddaleniu.</p> <p>Sąd odwoławczy w pełni podziela i przyjmuje za własne ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o przeprowadzone dowody, których ocena mieści się w granicach wyznaczonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Podniesiony przez apelującego zarzut rozpoznania sprawy w składzie jednoosobowym zamiast, z uwagi na zawiłość sprawy, w składzie trzech sędziów zawodowych nie mógł zostać uwzględniony. Możliwość i ocena doboru spraw w aspekcie rozpatrzenia ich w składzie trzech sędziów zawodowych pozostawiona została prezesowi sądu. Kompetencja prezesa sądu ma charakter wyłączny, a prawidłowość jego decyzji w tym zakresie nie podlega ocenie Sądu Odwoławczego.</p> <p>Nie mógł się także ostać zarzut niedbałości Sądu I Instancji w dochodzeniu do prawdy materialnej. W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> to strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przewidziane w tym przepisie uprawnienie Sądu do dopuszczenia dowodu niewskazanego przez stronę ma charakter wyjątkowy i nie kreuje obowiązku Sądu podjęcia za stronę zadania wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. To strony, a nie sąd, są wyłącznymi dysponentami toczącego się postępowania i one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Oznacza to, iż na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że spełnione zostały przesłanki uwzględnienia zgłoszonego roszczenia.</p> <p>Powód nie wykazał zaistnienia nieprawidłowości w toku jego przesłuchania w charakterze strony. Twierdzenia powoda w tym zakresie nie znajdują odzwierciedlenia w protokole rozprawy z dnia 30 kwietnia 2012 roku, o którego sprostowanie lub uzupełnienie powód nie wnosił.</p> <p>Nietrafny okazał się zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 208;art. 210;art. 210 § 1;art. 210 § 2)">art. 208 i art. 210 § 1 i 2 k.p.c.</a> poprzez nie wyciągnięcie konsekwencji wobec niestawających na rozprawie komorników i przedstawicieli strony pozwanej i przez to uniemożliwienie powodowi zadawania pytań komornikom prowadzących egzekucję. Zgodnie z dyspozycją przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 84;art. 84 § 2)">art. 84 § 2 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy na wniosek strony pozwanej zawiadomił komorników sądowych <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">G. N.</span> o toczącym się procesie i wezwał ich do wzięcia w nim udziału. Wezwanie to miało ten skutek, iż osoby wezwane mogły zgłosić swe przystąpienie do strony pozwanej jako interwenienci uboczni. Z uprawnienia tego wskazane osoby nie skorzystały, nie brały zatem udziału w postępowaniu. Sąd oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie w/w komorników w charakterze świadków, nie było zatem podstaw do ich wzywania do stawiennictwa na rozprawie. W odniesieniu zaś do stron obecność na rozprawie jest ich prawem a nie obowiązkiem.</p> <p>Zarzut uniemożliwienia powodowi zadawania pytań komornikom nie mógł zostać uwzględniony nawet przy przyjęciu, że stanowił on w rzeczywistości zarzut błędnego oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań wymienionych osób. Uchybienie dowodowe bez względu na jego istotność może być podniesione w formie zarzutu apelacyjnego, pod warunkiem zachowania przesłanek wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 162)">art. 162 k.p.c.</a> Powód zaś reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem nie zgłosił do protokołu zastrzeżenia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 162)">art. 162 k.p.c.</a> do postanowienia Sądu Okręgowego o oddaleniu tego wniosku dowodowego. Brak wpisania zastrzeżenia do protokołu powoduje utratę uprawnienia do powoływania się na nie, chyba że chodziłoby o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo że strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy. Odmowa przeprowadzenia dowodu nawet z naruszeniem przepisów postępowania nie jest uchybieniem, które Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, powód zaś nie wykazał, by nie zgłoszenie zastrzeżenia nie wynikało z jego winy.</p> <p>Niezależnie od powyższego ocenić należy, że dowód z przesłuchania komorników w charakterze świadków był nieprzydatny. Okoliczności faktyczne dotyczące przebiegu postępowania egzekucyjnego zostały ustalone na podstawie analizy akt komorniczych. Zeznania świadków w tym zakresie nie mogły zmienić treści ustaleń Sądu co do przebiegu tego postępowania. Tym samym Sąd uprawniony był do pominięcia przedmiotowych dowodów, z odwołaniem się do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 kpc</a>.</p> <p>Niezasadny okazał się również zarzut niedokładnego zbadania przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, braku obiektywizmu i stronniczości w ocenie istotnych faktów. Zarzut ten został przez apelującego sformułowany w sposób ogólnikowy, uniemożliwiający stwierdzenie, czy odnosi się on do naruszenia przez Sąd I instancji reguł swobodnej oceny dowodów, czy też błędnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie można poprzestać na stwierdzeniu, że dokonane ustalenia faktyczne są wadliwe, odnosząc się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie sądu w zakresie ustaleń.</p> <p>Nie kwestionując dokonanej przez Sąd oceny dowodów, a jedynie wadliwe ustalenia faktyczne skarżący powinien zaś wykazać, że wnioski Sądu nie wynikają w sposób logiczny z analizy dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne. Nie jest natomiast, w żadnym wypadku, wystarczające do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji przekonanie strony o odmiennych wnioskach, jakie należałoby wyciągnąć ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Wskazać zatem należy, że apelujący nie wskazał na czym konkretnie polegać miałby błąd Sądu i nie wykazał, by Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego.</p> <p>W pełni należy podzielić argumentację prawną Sądu Okręgowego. W szczególności prawidłowo uznał Sąd I instancji, iż podstawą zasądzenia odszkodowania jest ustalenie, że na skutek niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej doszło do wyrządzenia szkody. Słusznie także Sąd uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym przesłanki te nie zostały spełnione, albowiem powód nie wykazał ani niezgodności z prawem działania lub zaniechania Prezesa Sądu Rejonowego w Starachowicach, ani też poniesienia szkody. Tym samym nie są także spełnione przesłanki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> </p> <p>Mając na względzie powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd Odwoławczy orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Sąd Odwoławczy, biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i ekonomiczną apelującego, jego subiektywne przekonanie o przysługiwaniu mu roszczenia oraz niewielki udział strony pozwanej w postępowaniu apelacyjnym nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu na rzecz strony pozwanej – Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego poniesionych w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze</a> (t.j. Dz.U.2009.146.1188 ze zm.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 13;art. 29 § 13 ust. 1;art. 29 § 13 ust. 1 pkt. 2)">§ 13 ust. 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 7;§ 2;§ 2 ust. 3)">§ 6 pkt 7 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz.U.2002.163.1348 ze zm.) Sąd przyznał pełnomocnikowi reprezentującemu powoda z urzędu wynagrodzenie w kwocie 6642 złotych.</p> </div>