V ACa 681/12

<p>Sygn. akt V ACa 681/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 8 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Katarzyna Przybylska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Włodzimierz Gawrylczyk</p> <p>SSA Artur Lesiak (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Joanna Makarewicz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. w Gdańsku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. P.</span> i <span class="anon-block">H. M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">H. M.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powódek</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy </p> <p>z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I C 610/11</p> <p>I  oddala apelację;</p> <p>II  oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p>Sygn. akt VACa 681/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódki <span class="anon-block">H. M.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span> wniosły przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> - Komornikowi Sądowemu<span class="anon-block">(...)</span>, pozew o<br/>zasądzenie od pozwanego na ich rzecz kwoty 169 520, 28 zł tytułem odszkodowania za poniesione<br/>szkody w związku z dewastacją majątku ruchomego oraz za szkody powstałe w toku postępowania<br/>egzekucyjnego. Ponadto wniosły o zasądzenie od pozwanego kwoty 1000 zł miesięcznie tytułem<br/>renty za powstanie dalszego znacznego uszczerbu na zdrowiu. Oprócz tego powódki zażądały od<br/>pozwanego Banku Spółdzielczego w <span class="anon-block">P.</span> kwoty 50 000 zł tytułem<br/>zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.</p> <p>Pismem z dnia 15 października 2008 roku powódki cofnęły powództwo przeciwko<br/>Bankowi Spółdzielczemu w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>W odpowiedzi na pozew <span class="anon-block">H. M.</span> wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie<br/>od powódek solidarnie na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany stwierdził, że jego<br/>zdaniem roszczenie jest zdecydowanie przedawnione, albowiem czynności egzekucyjne, które<br/>zostały przytoczone przez powódki jako zdarzenia wywołujące szkodę, miały miejsce w 1999 roku.</p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 roku, wydanym w sprawie</p> <p>o sygn. akt I C <span class="anon-block">(...)</span>/09 oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu.</p> <p>Na skutek apelacji powódek, Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011<br/>roku, sygn. akt I ACa <span class="anon-block">(...)</span>/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego<br/>rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o<br/>kosztach postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Sąd ten wskazał zwłaszcza,<br/>że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, albowiem nie rozważył wątpliwości co do<br/>rzeczywistej treści żądania powódek.</p> <p>Pismem z dnia 29 listopada 2011 roku, powódki sprecyzowały żądanie zawarte w pozwie,<br/>podając m.in, że dochodzona przez nich kwota stanowi 50% szkody wyrządzonej im w wyniku<br/>działań pozwanego polegających na nieuprawnionym zbyciu nieruchomości, odebraniu oraz<br/>uszkodzeniu ruchomości i doprowadzeniu do ich bezużyteczności. Nadto wskazały, że pozwany<br/>bezpodstawnie doprowadził do licytacji z 19/25 części nieruchomości stanowiącej współwłasność<br/>łączną wspólniczek spółki cywilnej.</p> <p>1</p> <p>Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt<br/>I C 610/11, w punkcie 1. oddalił powództwo. W punkcie 2. Sąd zasądził od powódek solidarnie na<br/>rzecz pozwanego kwotę 12 617 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podtawie następujących ustaleń faktycznych,<br/>poczynionych w sprawie przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy:</p> <p>Sąd I instancji ustalił w pierwszym rzędzie, że przeciwko powódkom, prowadzącym<br/>działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Zakład Produkcji (...) s.c.</span> <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">J. P.</span> zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne prowadzone przez<br/>Komornika Sądowego <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">H. M.</span> oraz przez<br/>Naczelnika Trzeciego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Nadto Sąd ustalił, że pozwany <span class="anon-block">H. M.</span> w dniu 6 stycznia 1999 roku dokonał zajęcia<br/>ruchomości, pozostawiając je pod dozorem powódek, a w dniu 9 kwietnia 1999 roku dokonał<br/>zajęcia rachunku bankowego, wierzytelności i praw oraz wszczął postępowanie egzekucyjne z<br/>nieruchomości doprowadzając do jej licytacji. W dniu 15 i 16 czerwca 2000 roku aplikant<br/>Komornika Sądowego rewiru I <span class="anon-block">D. F.</span> dokonał oględzin, a następnie zdemontował linię<br/>technologiczną szwalni, krojowni i odebrał ruchomości powódkom.</p> <p>Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2000 roku Sąd <span class="anon-block">(...)</span> uchylił zajęcie<br/>ruchomości powódek dokonane w dniu 16 czerwca 2000 roku w sprawie toczącej się z wniosku<br/>wierzyciela Banku Spółdzielczego w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2002 roku pozwany umorzył postępowanie egzekucyjne<br/>z ruchomości powódek prowadzonej z wniosku wierzyciela B.Z.E. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>Postępowanie egzekucyjne z wniosku Banku Spółdzielczego w <span class="anon-block">P.</span> uległo<br/>umorzeniu z mocy prawa.</p> <p>Naczelnik Trzeciego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> pismem z dnia 25 lipca 2002 roku<br/>poinformował powódki o uchyleniu zajęcia ruchomości należących do <span class="anon-block"> spółki (...)</span>.</p> <p>W dalszej części uzasadnienia Sąd Okręgowy ustalił także, że powódki zaprzestały<br/>prowadzenia działalności gospodarczej, a pozwany <span class="anon-block">H. M.</span>, prawomocnym wyrokiem Sądu<br/>Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2007 roku został uniewinniony od popełnienia<br/>zarzucanego mu czynu niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień w związku z<br/>prowadzonym przeciwko powódkom postępowaniem egzekucyjnym.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy w Bydgoszczy ustalił w oparciu o przedstawione<br/>przez strony dokumenty, a ponadto na podstawie dokumentów zawartych w aktach komorniczych o<br/>sygn. akt I KM <span class="anon-block">(...)</span> i I KM<span class="anon-block">(...)</span>, których prawdziwość nie była kwestionowana przez<br/>strony. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie zostały ustalone nadto w oparciu o zeznania stron,<br/>które Sąd I instancji ocenił jako wiarygodne. Korespondowały one z treścią dokumentów zawartych</p> <p>2</p> <p>w aktach sprawy.</p> <p>Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, zważył, że<br/>czynności przeprowadzone przez Sąd w toku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy, pozwoliły<br/>na ustalenie, że powódki wywodzą swoje roszczenie z treści art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia</p> <p>1997  roku o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U.2011., Nr 231, poz. 1376) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art.<br/>415 k.c.</a> Sąd I instancji zważył przy tym, że skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia przez<br/>pozwanego jest wystarczające do oddalenie powództwa, bez potrzeby ustalania czy zachodzą<br/>wszystkie inne przesłanki materialnoprawne uzasadniające jego uwzględnienie, a ich badanie w<br/>takiej sytuacji jest zbędne. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy powołał się przy tym na <em> <!-- --> uchwałę Sądu<br/>Najwyższego Izby Cywinej z dnia 1</em>7 <em> <!-- --> lutego 20006 roku, III CZP 84/05, OSNC 2006, z. 7-8, poz.<br/>114.</em> </p> <p>W dalszej części uzasadnienia wyroku, Sąd wskazał, że w myśl nieobowiązującego już <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art.<br/>442 § 1 k.c.</a>, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, roszczenie o naprawienie szkody<br/>wyrządzonej czynem niedozwolnonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w<br/>którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże<br/>w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat 10 od dnia, w którym nastąpiło<br/>zdarzenie wyrządzające szkodę. Nadto, Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że dla uznania, że<br/>rozpoczął się bieg trzyletniego przedawnienia niezbędne jest, aby poszkodowany dowiedział się o<br/>szkodzie, jak i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Sąd Okręgowy podał przy tym, że<br/>rozpoczęcie biegu przedawnienia jest niezależne od świadomości uprawnionego co do<br/>przysługującego mu roszczenia i rozpoczyna bieg od chwili, w której przy zachowaniu należytej<br/>staranności powód mógł uzyskać informację o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia<br/> <em> <!-- --> (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 20006 roku, 1 CSK 176/05, LEX nr 191138).</em> Nadto<br/>Sąd Okręgowy wskazał, że wiedza o szkodzie nie musi łączyć się z wiedzą o jej zakresie, czy też<br/>trwałości jej następstw. Sąd I instancji powołał się przy tym na <em> <!-- --> wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24<br/>listopada 1971 roku, 1 CR 491/71, OSN1972, Nr 5, poz. 95.</em> </p> <p>W dalszej części uzasadnienia, Sąd I instancji wskazał, że w toku ponownego rozpoznania<br/>sprawy, powódki zgodnie wskazywały, że poniosły szkodę w związku z czynnościami<br/>egzekucyjnymi pozwanego podjętymi w dniu 9 kwietnia 1999 roku, a następnie w dniu 16 czerwca<br/>2000 roku. Wobec tego, Sąd Okręgowy skonstatował, że powódki uzyskały wiedzę o szkodzie i<br/>osobie zobowiązanej do jej naprawienia w 2000 roku. Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że dla<br/>świadomości szkody nie jest konieczne, aby powódki potrafiły od razu ustalić jej zakres, a także<br/>trwałość wywołanych przez nią następstw. Sąd podał przy tym, iż powódki wskazały, że wszczęcie<br/>egzekucji z nieruchomości doprowadziło do jej nieuprawnionego zbycia, natomiast czynności<br/>demontażu i wywiezienia maszyn i urządzeń, które miały miejsce w dniu 16 czerwca 2000 roku</p> <p>3</p> <p>skutkowały ich uszkodzeniem i doprowadziły do ich bezużyteczności. W wyniku przytoczonych<br/>okoliczności, powódku oszacowały szkodę na kwotę 339.040 zł.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy zważył, że przyjąć należało, iż<br/>najpóźniej od 2000 roku biegł trzyletni termin przedawnienia. Tym samym przedawnienie<br/>roszczenia nastąpiło w ocenie tego Sądu - znacznie przed wniesieniem niniejszego powództwa, co<br/>miało miejsce dopiero w dniu 6 czerwca 2006 roku. Uznając zarzut przedawnienia za trafny, Sąd<br/>Okręgowy w Bydgoszczy nie badał już faktu zaistnienia przesłanek materialnoprawnych<br/>uzasadniających roszczenie powódek.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji, na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o<br/>komornikach sądowych i egzekucji i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> a contrario w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.c.</a> powództwo<br/>oddalił.</p> <p>O kosztach procesu, Sąd orzekła na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 6;art. 98 § 6 pkt. 7)">§ 6 pkt 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 12)">§ 12</a> ust.</p> <p>1  pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za<br/>czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy<br/>prawnej udzielonej z urzędu, zasądzając od powódek na rzecz pozwanego kwotę 12 617 zł tytułem<br/>kosztów zastępstwa procesowego <em> <!-- -->(punkt 2. wyroku).</em> </p> <p>Powyższy wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2012 roku został<br/>zaskarżony apelacją wniesioną przez powódki, które zaskarżyły go w całości oraz sformułowały<br/>następujące zarzuty:</p> <p>1  naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:</p> <p>a  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w celu<br/>ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla sprawy, poprzez ograniczenie postępowania<br/>sądowego jedynie do kwestii zbadania podniesionego zarzutu przedawnienia roszczenia,<br/>skutkującego brakiem rozpoznania roszczeń i zarzutów podniesionych przez stronę powodową w<br/>pozwie i w toku dalszego postępowania sądowego;</p> <p>b  nierozpoznanie istoty sprawy pomimo zobowiązania nałożonego przez Sąd Apelacyjny w<br/>Gdańsku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 k.p.c.</a>;</p> <p>c  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328)">art. 328 k.p.c.</a> poprzez niewyjaśnienie przesłanek niezastosowania przez Sąd rozpoznający<br/>sprawę w danych okolicznościach faktycznych odpowiednich przepisów prawa, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 120)">art. 120 k.p.c.</a> i<br/>art. 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> oraz zaniechania wskazania przez Sąd Okręgowy przyczyn, dla których pominął dowody<br/>uzasadniające bezprawność działania pozwanego oraz fakt powstania szkody po stronie powódek;</p> <p>d  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie<br/>jako dowodów faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie;</p> <p>e  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c</a> poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w niniejszej sprawie, tj.</p> <p>4</p> <p>obciążenia strony powodowej kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego w całości w<br/>sytuacji, w której warunki majątkowe, sytuacja życiowa i osobista powódek oraz całokształt<br/>zachowania pozwanego uzasadniają odstąpienie od obciążenia powódek tymi kosztami.</p> <p>1  naruszenie prawa materialnego, tj</p> <p>a  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442)">art. 442 k.c.</a>, poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie<br/>polegające na przyjęciu, iż powódki o całości szkody dochodzonej niniejszym pozwem dowiedziały<br/>się najpóźniej w 2002 roku;</p> <p>b  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117)">art. 117 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> poprzez ich niezastosowanie w sprawie na skutek nieprzyjęcia<br/>przez Sąd, iż zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia stanowi w realiach<br/>przedmiotowej sprawy nadużycie prawa podmiotowego i jako zarzut pozostający w sprzeczności z<br/>zasadami współżycia społecznego nie powienien podlegać uwzględnieniu przez Sąd.</p> <p>Wobec powyższego, powódki wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie<br/>sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ewentualnie o zmianę zaskarżonego<br/>wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości.</p> <p>Nadto wniosły o zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów<br/>postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I i II instancji.</p> <p>W przypadku oddalenie apelacji, wniosły o nieobciążanie powódek kosztami zastępstwa<br/>procesowego na rzecz pozwanego - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> </p> <p>Na rozprawie apelacyjnej w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik pozwanego wniósł o<br/>oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja powódek nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należało, że Sąd Apelacyjny w Gdańsku podziela<br/>stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w <em> <!-- -->uchwale</em> 7 <em> <!-- -->Sędziów Sądu Najwyższego z dnia<br/>31 stycznia 2008 roku, sygn. akt III CZP 49/07 (OSNC 2008/6/55),</em> stosownie, do którego: „Sąd II<br/>instancji rozpoznający sprawę na skutek wniesionego środka odwoławczego, nie jest związany<br/>przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi prawa materialnego. Wiążą go natomiast zarzuty<br/>dotyczące naruszenia prawa procesowego”. Sąd II instancji ma nie tylko uprawnienie, ale wręcz<br/>obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz<br/>dokonania jego własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów<br/> <em> <!-- -->(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie II CKN 704/97, OSNC</em> </p> <p>1997  <em> <!-- -->nr 12, poz. 214).</em> Z powyższego wynika zatem, że Sąd Apelacyjny, rozpoznający sprawę w II<br/>instancji - nie ogranicza się jedynie do kontroli Sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę.</p> <p>Przechodząc do rozważań czynionych na tle rozpoznawanej tu sprawy, tytułem wstępu</p> <p>5</p> <p>wskazać należało, że Sąd Okręgowy w Bydgoszczy - rozpoznający niniejszą sprawę w pierwszej<br/>instancji - poczynił w zasadzie prawidłowe, choć niepełne ustalenia faktyczne, bez przekroczenia<br/>granic swobodnej oceny dowodów, o której mowa w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, wobec czego Sąd<br/>Apelacyjny podzielił te ustalenia Sądu I instancji i przyjął je za własne, choć nie w całości, co<br/>jednak nie miało wpływu na zasadność rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji w<br/>rozpoznawanej tu sprawie, które odpowiadało prawu. Sąd Apelacyjny podzielił także rozważania<br/>Sądu Okręgowego przyjmując je za własne, bez potrzeby ich powtarzania.</p> <p>Ponowne rozważenie przez Sąd Apelacyjny zebranych w sprawie dowodów doprowadziło<br/>do dokonania ustaleń, które dotyczyły w swej istocie sprecyzowania daty, w której powódki<br/>dowiedziały się o szkodzie i o osobie za nią odpowiedzialną. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy przyjął<br/>bowiem w ustaleniach faktycznych, że: "że pozwany <span class="anon-block">H. M.</span> w dniu 6 stycznia 1999 roku<br/>dokonał zajęcia ruchomości, pozostawiając je pod dozorerm powódek, a w dniu 9 kwietnia 1999<br/>roku dokonał zajęcia rachunku bankowego, wierzytelności i praw oraz wszczął postępowanie<br/>egzekucyjne z nieruchomości doprowadzając do jej licytacji". W rozważaniach prawnych<br/>natomiast, Sąd I instancji zważył, że: "powódki zgodnie wskazywały, że poniosły szkodę w<br/>związku z czynnościami egzekucyjnymi pozwanego podjętymi w dniu 9 kwietnia 1999 roku, a<br/>następnie w dniu 16 czerwca 2000 roku". Wobec tego, Sąd Okręgowy skonstatował, że powódki<br/>uzyskały wiedzę o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia w 2000 roku. Sąd ten<br/>wyjaśnił przy tym, iż: "powódki podały, że wszczęcie egzekucji z nieruchomości doprowadziło do<br/>jej nieuprawnionego zbycia, natomiast czynności demontażu i wywiezienia maszyn i urządzeń,<br/>które miały miejsce w dniu 16 czerwca 2000 roku skutkowały ich uszkodzeniem i doprowadziły do<br/>ich bezużyteczności". Wobec dokonanych ustaleń faktycznych i poczynionych rozważań prawnych,<br/>Sąd Okręgowy zważył, że: "przyjąć należało, iż najpóźniej od 2000 roku biegł trzyletni termin<br/>przedawnienia".</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, konstatacja Sądu Okręgowego w Bydgoszczy,<br/>przejawiająca się w twierdzeniu, że nastąpiło już przedawnienie roszczenia powódek była w<br/>okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadna i trafna. Jednakże konieczne było tu jeszcze<br/>wskazanie konkretnych dat, jak i zdarzeń im towarzyszących, tj. od których powódki miały już<br/>wiedzę o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia, albowiem Sąd Okręgowy w<br/> Bydgoszczy dokonał w tym przedmiocie zbyt ogólnych ustaleń.</p> <p>Sąd Apelacyjny ustalił na podstawie dokumentów znajdujących w się aktach komorniczych</p> <p>I  Km <span class="anon-block">(...)</span>, które to Sąd I instancji zaliczył w poczet materiału dowodowego przedmiotowej<br/>sprawy, że w korespondencji, z dnia 10 stycznia 2003 roku, której nadawcą były powódki, a<br/>adresowanej m.in. do Komornika Sądowego rewiru I przy <span class="anon-block">(...)</span>,<br/>powódki zawarły m.in. następującą treść: " (...) maszyny i urządzenia będące pod w/w dozorem, a</p> <p>6</p> <p>co do których nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową, uległy dewastacji ze względu na<br/>brak ich konserwacji, a także rozkradziono podzespoły maszyn oraz stwierdzono brak niektórych".<br/>Dalej powódki wyjaśniły, że: "na powyższe już wcześniej zwrócono uwagę Komornikowi<br/>Sądowemu rewiru I. - pismem z dnia 5.12.2000 roku - sygn. I KM <span class="anon-block">(...)</span>. Powyższy stan został<br/>potwierdzony w trakcie oględzin w dniu 10.05.2002 roku (...)", <em> <!-- --> (dowód: dokument prywatny</em> -<br/> <em> <!-- --> korespondencja z dnia 10 stycznia 2003 roku, znajdujący się w aktach komorniczych 1 Km <span class="anon-block">(...)</span>,<br/>k. 86-87 akt).</em> </p> <p>Z powyższego w sposób jasny wynikało zatem, że najpóźniej w dniu 10 stycznia 2003 roku,<br/>powódki wiedziały już o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Odmienne wnioski<br/>byłyby nieuprawnione i nielogiczne. Wypada tu jeszcze nadmienić, że z treści tejże korespondencji<br/>można by zasadnie wywieść również, że już 5 grudnia 2000 roku powódki miały świadomość tego,<br/>że ich maszyny i urządzenia uległy dewastacji.</p> <p>Nadto Sąd Apelacyjny w Gdańsku ustalił, że kolejnym zdarzeniem, z datą którego powódki<br/>niewątpliwie dowiedziały się o poniesionej szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia<br/>było wydanie przez Sąd <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie o sygn. akt I Co <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 3<br/>kwietnia 2003 roku - postanowienia o przysądzeniu <span class="anon-block">A. D.</span> udziału równego 19/25<br/>części prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w Bydgoszczy przy <span class="anon-block">(...)</span> oraz udziału równego 19/25 własności położonych na tej nieruchomości<br/>budynków, dla której to nieruchomości Sąd <span class="anon-block">(...)</span> prowadzi księgę wieczystą<br/>KW <span class="anon-block">(...)</span>, za cenę 200.982 zł, która została zapłacona w całości. Z akt komorniczych nie wynika<br/>wprawdzie w jakiej dacie doręczono powyższe postanowienie skrażącym, jednak nie powinno<br/>ulegać wątpliowści, że o fakcie przysądzenia własności musiały się dowiedzieć chociażby z treści<br/>wezwania Komornika z dnia 22 kwietnia 2003 r., odebranego w dniu 26 kwietnia 2003 r. <em> <!-- --> (dowód:<br/>postanowienie Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span> z dnia 3 kwietnia 2003 roku, w sprawie o sygn. akt 1<br/>Co <span class="anon-block">(...)</span>, akta komornicze I KM <span class="anon-block">(...)</span>, k. 162, 163, 168 i 169).</em> </p> <p>Wobec powyższego nie ulegało wątpliwości, że powódki w datach wskazanych powyżej<br/>miały wiedzę o szkodzie oraz o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Inne ustalenia czy też<br/>wnioski - na tle przedstawionych tu dowodów byłyby nieuprawnione. Dokumenty, znajdujące się<br/>we wskazanych wyżej aktach komorniczych, tj. autentyczność treści w nich zawartych - nie była<br/>kwestionowana przez strony w postępowaniu przed Sądem I instancji, wobec czego Sąd ten trafnie<br/>uznał je za wiarygodne.</p> <p>Skonstatować zatem należało, że początek biegu przedawnienia roszczenia powódek z tytułu<br/>ewentualnej szkody poniesionej - w opinii powódek, w związku z dewastacją sprzętu, w tym<br/>maszyn - ze względu na brak ich konserwacji, a także kradzież ich podzespołów, przypadał<br/>najpóźniej na dzień 10 stycznia 2003 roku. Drugim zdarzeniem, od daty, którego liczyć należało</p> <p>7</p> <p>termin przedawnienie roszczenia powódek było natomiast wydanie przez Sąd Rejonowy<br/>postanowienia o przysądzeniu własności z dnia 3 kwietnia 2003 roku, wobec czego, już od<br/>zawiadomienia o tym postanowieniu zaczął biec termin przedawnienia. Przypomnieć w tym<br/>miejscu należało, że pozew został wniesiony w dniu 6 czerwca 2006 roku, wobec czego roszczenia<br/>powódek uległy przedawnieniu już przed wytoczeniem powództwa.</p> <p>Zauważyć należy, że skarżące formułuuąc zarzut naruszenia rt. 442 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> nie wskazały dat, od<br/>których - w ich ocenie miały już wiedzę o szkodzie i o osobie uprawnionej do jej naprawienia.<br/>Wprawdzie ustalenia Sądu Okręgowego co do dat, od których należy liczyć termin przedawnienia<br/>były nazbyt ogólne, jednak nie miało to wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia,<br/>albowiem fakt przedawnienia roszczeń powódek nie budził w okolicznościach przedmiotowej<br/>sprawy wątpliwości, co zostało już wyżej wyjaśnione.</p> <p>Kolejne podniesione w apelacji powódek zarzuty w istocie łączyły się z kwestią ustalenia<br/>przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, że roszczenia powódek uległy przedawnieniu. Ustalenie takie<br/>spowodowało bowiem brak badania przez Sąd I instancji ewentualnego faktu zaistnienia przesłanek<br/>materialnoprawnych uzasadniających ich roszczenie.</p> <p>Odnosząc się zatem kolejno do zarzutu powódek dotyczącego naruszenia przez Sąd<br/>Okręgowy w Bydgoszczy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> warto wskazać na tezę <em> <!-- --> wyroku Sądu<br/>Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r., I ACa 180/08, OSA 2009 Nr 6, s. 55,</em> której<br/>treść Sąd Apelacyjny w Gdańsku w całości podziela, a mianowicie, że: „Dla skuteczności zarzutu<br/>naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń<br/>faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada<br/>rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w<br/>tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył - jego<br/>zdaniem - Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy<br/>dowodowej lub niesłusznie im je przyznając”. Co więcej, skuteczne postawienie takiego zarzutu<br/>wymaga wykazania przez apelującego, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub<br/>doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do<br/>dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o<br/>innej, niż przyjął Sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż<br/>ocena sądu <em> <!-- --> (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2008 r., 1 ACa 953/07,<br/>niepubl.).</em> </p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć trzeba, że<br/>apelujące w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego podniosły w tym zakresie brak<br/>wszechstronnego rozważenia przez Sąd I instancji - materiału dowodowego w celu ustalenia faktów<br/>mających istotne znaczenie dla sprawy, poprzez ograniczenie postępowania sądowego jedynie do</p> <p>8</p> <p>kwestii zbadania podniesionego zarzutu przedawnienia roszczenia, skutkującego brakiem<br/>rozpoznania roszczeń i zarzutów podniesionych przez stronę powodową w pozwie i toku dalszego<br/>postępowania sądowego.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ten był niezasadny, albowiem Sąd Okręgowy w<br/>Bydgoszczy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia słusznie skonstatował, że uznając zarzut<br/>przedawnienia za trafny, nie badał już faktu zaistnienia przesłanek materialnoprawnych<br/>uzasadniających roszczenie powódek <em> <!-- --> (por. uchwała Sądu Najwyższego, Izby Cywilnej z dnia 17<br/>lutego 2006 roku, III CZP 84/05 OSNC 2006, z 7-8, poz. 114).</em> Sąd I instancji był uprawniony do<br/>takiego działania. Nadto, co istotne, Sąd I instancji prawidłowo też, zgodnie z wytycznymi<br/>zawartymi w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I ACa <span class="anon-block">(...)</span> - wezwał<br/>powódki do sprecyzowania żądania zawartego w pozwie z dnia 6 czerwca 2006 roku. Wobec tego,<br/>że powódki pismem z dnia 29 listopada 2011 roku, sprecyzowały swoje żądanie, w sposób<br/>wystarczający została też określona jego podstawa faktyczna - to Sąd ponownie rozpoznający<br/>sprawę w I instancji - mógł już - w takich okolicznościach sprawy, ograniczyć się w zasadzie do<br/>analizy zarzutu przedawnienia roszczenia powódek. Nie było już bowiem wątpliwości co do<br/>rzeczywistej treści żądania powódek i jego podstawy faktycznej.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, że choć zachodził brak precyzji w<br/>ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, o których była już<br/>mowa powyżej, to jednak okoliczności związane z przedmiotą sprawą - dały się jednak ustalić na<br/>podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie miały one wpływu na treść<br/>zapadłego w sprawie wyroku. Przedawnienie roszczeń powódek nie ulegało bowiem wątpliwości,<br/>wobec czego zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> uznać należało w konsekwencji za niezasadny.</p> <p>Z powyższym łączył się także drugi, trzeci i czwarty zarzut, które to zarzuty oznaczone<br/>zostały w apelacji jako: 1. b., c. i d. W tym miejscu warto powołać się na fragment treści<br/>uzasadnienia uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 2006-02-17, III CZP<br/>84/05 <em> <!-- --> (Opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna rok 2006, Nr 7-8, poz. 114, str. 1),</em> w<br/>którym Sąd Najwyższy podkreślił, że: " (...) Należy zauważyć, że skuteczne podniesienie zarzutu<br/>przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodzą<br/>wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie. W razie<br/>podniesienia zarzutu przedawnienia, badanie tych przesłanek jest zbędne, wobec czego możliwe<br/>jest oddalenie powództwa ze względu na przedawnienie roszczenia w sytuacji, gdy wobec<br/>niespełnienia wszystkich przesłanek, od których zależy jego byt, roszczenie nie zostało jeszcze w<br/>pełni ukształtowane. Skoro zarzut przedawnienia może być skuteczny wobec tak rozumianego<br/>roszczenia, nie ma przeszkód, żeby bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody</p> <p>9</p> <p>wyrządzonej czynem niedozwolonym mógł być liczony od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie<br/>wyrządzające szkodę".</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku podziela zapatrywania wyrażone w tym zakresie przez Sąd<br/>Najwyższy, wobec czego uznać należało, że nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328)">art.<br/>328 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a>, ani też nie można było stwierdzić, że Sąd I instancji - nie rozpoznał istoty<br/>sprawy. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że: „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> określa jedynie wymagania konstrukcyjne<br/>uzasadnienia orzeczenia. Nie stanowi on więc właściwej płaszczyzny do krytyki trafności<br/>przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych, ani ich oceny prawnej” <em> <!-- -->(por.<br/>wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2008 r., III CSK 383/07, MoP 2008, Nr 12, s. 619).<br/> </em>„Uzasadnienie wyroku zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego bez<br/>wniosków z nich wynikających i bez dokonania ustalenia stanu faktycznego istotnego dla<br/>rozstrzygnięcia sprawy nie spełnia warunków z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Najwyższego z<br/>dnia 27 stycznia 1999 r., II UKN 437/98, OSNAPiUS 2000, Nr 6, poz. 245).</em> „Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328)">art. 328</a> §</p> <p>1  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> może polegać na tym, iż uzasadnienie orzeczenia sądowego nie zawiera wszystkich lub<br/>niektórych elementów wymienionych w tym przepisie, a brak ten mógł mieć istotny wpływ na<br/>wynik sprawy <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2001 r., V CKN 158/00).</em> W świetle<br/>powołanych wyżej poglądów wyrażanych w orzecznictwie stwierdzić należy, iż uzasadnienie<br/>zaskarżonego wyroku zostało sporządzone zgodnie w wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, a tym samym<br/>możliwa jest jego kontrola instancyjna.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w<br/>okolicznościach niniejszej sprawy - był uprawniony do zaniechania badania przesłanek<br/>materialnoprawnych zasadności powództwa - ustalając uprzednio, że roszczenie jest przedawnione.<br/>Podobnie należało ocenieć zarzut naruszenia przez Sąd I instancji - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> Przedstawiona<br/>powyżej argumentacja znajduje bowiem swoje uzasadnienie odnośnie tego zarzutu, albowiem Sąd<br/>w takich okolicznościach - nie był już zobowiązany do przeprowadzania dowodów mających na<br/>celu ustalenie zaistnienia przesłanek materialnoprawnych uzasadniających roszczenie powódek.</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie było także podstaw do zastosowania przez Sąd Okręgowy<br/>w Bydgoszczy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> albowiem w okolicznościach tejże sprawy zgłoszenie zarzutu<br/>przedawnienia nie stanowiło nadużycia prawa. Nie występowały bowiem w sprawie żadne<br/>okoliczności tego rodzaju, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania tego przepisu.<br/>Powódki nie wyjaśniły nawet przyczyn opóźnienia dochodzonego przez nie roszczenia. Nie<br/>wskazały przy tym również na żadne przeszkody czy napotkane utrudnienia np. ze strony osoby<br/>zobowiązanej do naprawienia szkody, które miałyby doprowadzić do wniesienia powództwa<br/>dopiero po upływie ponad 3 lat od daty dowiedzenia się o szkodzie i osobie obowiązanje do jej<br/>naprawienia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442)">art. 442 k.c.</a>). Nadto powódki mając świadomość faktu prowadzonego przeciwko nim</p> <p>10</p> <p>postępowania egzekucyjnego musiały liczyć się z tym, że niebawem może dojść do powstania<br/>szkody w ich majątku. Powinny zatem wykazać się starannością i czuwać nad tym, aby realizować<br/>swoje uprawnienia we właściwym czasie, tym bardziej, że były uprzednio zaangażowane w sprawę<br/>dotyczącą postępowania egzekucyjnego. Podejmowały wówczas działania były aktywne.<br/>Dokonywane przez powódki czynności w postępowaniu egzekucyjnym, a także treść<br/>korespondencji kierowanej do Komornika oraz wniesienie powództwa adhezyjnego w<br/>postępowaniu karnym, wskazują na wystarczającą świadomość prawną powódek co do możliwości<br/>wystąpienia przeciwko Komornikowi na drogę postępowania cywilnego. Dlatego też tym bardziej<br/>niezasadne było powoływanie się przez powódki na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> W tym kontekście wypada<br/>wskazać też na fakt, który co prawda nie jest wiążący dla sądu cywilnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 11)">art. 11 k.p.c.</a>), ale który<br/>dotyczy pośrednio rozpoznawanego tu zarzutu, a mianowicie, że prawomocnym wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 21 listopada 2007 roku <span class="anon-block">H. M.</span> został uniewinniony od<br/>popełnienia zarzucanego mu czynu niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień w<br/>związku z prowadzonym przeciwko powódkom postępowaniem egzekucyjnym. W przypadku<br/>wydania wyroku skazującego okoliczność ta mogłaby bowiem przemawiać za zastosowaniem art. 5<br/>k.c. co do zarzutu przedawnienia roszczenia.</p> <p>Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny w Gdańsku uznał i ten zarzut za<br/>chybiony.</p> <p>Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102 k)">art. 102<br/>k</a>.p.c, poprzez jego niezastosowanie warto tu wskazać, że sposób skorzystania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> jest<br/>suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego i do oceny tego sądu należy przesądzenie, że taki<br/>szczególnie uzasadniony wypadek nastąpił w rozpoznawanej sprawie oraz usprawiedliwia<br/>odstąpienie od obowiązku ponoszenia kosztów procesu. Należy podkreślić, że nawet zwolnienie od<br/>kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi <em> <!-- --> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 108)">art.<br/>108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a>, t.j., Dz. U. 2010<br/>r., Nr 90, poz. 594 ze zm.).</em> </p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku - w rozpoznawanej tu sprawie - nie było żadnych<br/>podstaw ku temu, aby zwalniać powódki z kosztów procesu należnych przeciwnikowi, tj. kosztów<br/>zastępstwa procesowego pozwanego. Powódki nie wskazały bowiem takich okoliczności,<br/>dotyczących np. faktów związanych z samym przebiegiem procesu, które uzasadniałyby<br/>zastosowanie przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w niniejszej sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> <br/>Argumentacja wskazana przez powódki w apelacji, mająca na celu wykazanie, że w niniejszej<br/>sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> również była nietrafna, tym bardziej,<br/>że zgłoszone przez nie roszczenie było przedawnione przed dniem wniesienia powództwa w tejże<br/>sprawie, a pozwany zgłosił ten zarzut już w odpowiedzi na pozew. Wobec powyższego, Sąd</p> <p>11</p> <p>Apelacyjny uznał, że Sąd I instancji trafnie zastosował w tym przypadku regułę odpowiedzialności<br/>za wynik procesu, tj. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 6;art. 98 § 6 pkt. 7)">§ 6 pkt 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 12;art. 98 § 12 ust. 1;art. 98 § 12 ust. 1 pkt. 2)">§ 12 ust. 1 pkt 2</a> Rozporządzenia<br/>Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie<br/>oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,<br/>zasądzając od powódek na rzecz pozwanego kwotę 12 617 zł tytułem kosztów zastępstwa<br/>procesowego.</p> <p>Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny w Gdańsku, w punkcie I. wyroku -<br/>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> - oddalił apelację.</p> <p>W punkcie II. wyroku, Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił wniosek pozwanego o zasądzenie<br/>kosztów postępowania apelacyjnego. Należy tu bowiem podkreślić, że rozstrzygnięcie o kosztach<br/>instancji odwoławczej pozostawione jest sądowi pierwszej instancji, któremu sąd drugiej instancji,<br/>uchylając zaskarżone orzeczenie, przekazał sprawę. Rozstrzygając o kosztach procesu w orzeczeniu<br/>kończącym postępowanie, sąd pierwszej instancji, który ponownie rozpoznawał sprawę w<br/>następstwie uchylenia wyroku przez sąd drugiej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego<br/>rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 2)">art. 108 § 2 k.p.c.</a>) orzeka<br/>zatem o całości kosztów poniesionych przez każdą ze stron od chwili wytoczenia powództwa,<br/>rozliczając je przy zastosowaniu reguł określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 99;art. 100;art. 101;art. 102;art. 103;art. 104;art. 105;art. 106;art. 107;art. 108;art. 109;art. 110)">art. 98-110 k.p.c.</a> w odniesieniu do wyniku<br/>sprawy, zawartego w końcowym rozstrzygnięciu <em> <!-- --> (por. postanoiwienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z<br/>dnia 19 lutego 1999 r., I ACz 50/99, OSA 1999, Nr 6, poz. 33).</em> W przedmiotowej sprawie Sąd<br/>Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 roku, sygn. akt I ACa <span class="anon-block">(...)</span> uchylił<br/>bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2010 roku, sygn. akt I C<br/>215/09, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy i<br/>pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Kierując się<br/>powyższym, rozpoznając apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia<br/>2012 roku, Sąd Apelacyjny uznał, że koszty zastępstwa procesowego za instancję odwoławaczą<br/>powinny być przyznane od powódek na rzecz pozwanego tylko raz, tak jak to już miało miejsce w<br/>niniejszej sprawie. Koszty te zostały zatem już rozliczone w wyroku Sądu Okręgowego w<br/> Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2012 roku, albowiem Sąd ten - jako ponownie rozpoznający<br/>niniejszą sprawę w I instancji, w punkcie 2. wyroku zasądził od powódek solidarnie na rzecz<br/>pozwanego kwotę 12 617 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznał, że wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów<br/>postępowania apelacyjnego powinien podlegać oddaleniu jako niezasadny, ponieważ koszty te<br/>zostały już uprzednio pozwanemu przyznane.</p> <p>12</p> </div>