V ACa 738/12

<p>Sygn. akt V ACa 738/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="492"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Roman Kowalkowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Artur Lesiak (spr.)</p> <p>SO del. Jarosław Urban</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>stażysta Joanna Trociewicz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. w Gdańsku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">G. M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> we <span class="anon-block">F.</span> i <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> we <span class="anon-block">F.</span> </p> <p>o ustalenie nieważności</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt I C 111/11</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego należnymi stronie pozwanej;</p> <p>III.  zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">M. P.</span> kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>Sygn. aktVACa 738/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">G. M.</span> wniósł przeciwko pozwanym 1) <span class="anon-block"> (...)</span> spółce z ograniczoną<br/>odpowiedzialnością we <span class="anon-block">F.</span> i 2) <span class="anon-block">(...)</span> spółce z ograniczoną odpowiedzialnością<br/>we <span class="anon-block">F.</span> o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży z dnia 9 grudnia 1998 roku<br/>pomiędzy<span class="anon-block">(...)</span> spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">G.</span>, a pozwaną<br/>ad. 1 oraz "faktur sprzedaży" majątku<span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">G.</span> na rzecz<br/>pozwanej ad. 2.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. we <span class="anon-block">F.</span> w pierwszej kolejności wniosła o odrzucenie<br/>pozwu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.</a>, a ewentualnie o oddalenie powództwa w<br/>całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania według norm<br/>przepisanych.</p> <p>Pozwana<span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. we <span class="anon-block">F.</span> także wniosła o odrzucenie pozwu na<br/>podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.</a>, a ewentualnie o oddalenie powództwa w całości oraz o<br/>zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.</p> <p>Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 roku wydanym w sprawie o sygn. akt I C 111/11<br/>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił powództwo. W punkcie 2. wyroku Sąd orzekł, że nie<br/>obciąża powoda kosztami procesu.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych:</p> <p>Umową z dnia 7 maja 1994 roku powód <span class="anon-block">G. M.</span> i <span class="anon-block">W.</span> van <span class="anon-block"> (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością</span> pod firmą<span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. z<br/>siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>. Powód objął 51% udziałów w kapitale zakładowym spółki i został<br/>jej prezesem zarządu.</p> <p>Umową z dnia 6 sierpnia 1998 roku powód zbył swoje <span class="anon-block"> (...)</span> udziałów,<br/>stanowiących 51% kapitału zakładowego w spółce <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. <br/>w <span class="anon-block">W.</span> za kwotę 50 000 zł. W związku z powyższą transakcją powód został<br/>odwołany z funkcji prezesa zarządu <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. z dniem 11 sierpnia 1998 roku.</p> <p>Pismem skierowanym do <span class="anon-block">W.</span> van <span class="anon-block">G.</span> z dnia 15 listopada 1998 roku,<br/>powód oświadczył, że uchyla się od skutków prawnych oświadczeń woli złożonych na<br/>Zgromadzeniu Wspólników spółki<span class="anon-block">(...)</span> w dniu 6 sierpnia 1998 roku, które zostały</p> <p>przez niego złożone pod wpływem groźby.</p> <p>Umową sprzedaży z dnia 9 grudnia 1998 roku pozwana <span class="anon-block">(...)</span>sp. z o.o. w<br/>Warszawie nabyła od spółki<span class="anon-block">(...)</span> niezabudowane nieruchomości we <span class="anon-block">F.</span>,<br/>gmina <span class="anon-block">D.</span>, w <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">L.</span>, gmina <span class="anon-block">D.</span>, dla których Sąd Rejonowy w<br/>Świeciu prowadzi księgi wieczyste o numerach KW <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>.<br/>Uchwała wspólników spółki <span class="anon-block">(...)</span> wyrażająca zgodę na zbycie wskazanych<br/>nieruchomości została okazana przy zawarciu umowy.</p> <p>Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2001 roku Sąd Okręgowy w<br/>Warszawie ustalił, że umowa sprzedaży <span class="anon-block">(...)</span>udziałów w <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. zawarta w<br/>Grudziądzu dnia 6 sierpnia 1998 roku pomiędzy powodem a <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. <span class="anon-block">(...)</span> jest nieważna.</p> <p>Nadto Sąd Okręgowy ustalił, że w stosunku do spółki <span class="anon-block">(...)</span>, która zmieniła<br/>nazwę na <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>, zostało przeprowadzone postępowanie<br/>likwidacyjne. Zakończenie likwidacji nastąpiło na podstawie uchwały Nadzwyczajnego<br/>Zgromadzenia Wspólniów spółki <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 10 grudnia 2004 roku. Wpisem z dnia 31<br/>grudnia 2004 roku spółka to została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego.</p> <p>Pismami z dnia 22 września 2005 roku powód wezwał pozwane spółki do<br/>dobrowolnego przystąpienia do unieważnienia umów sprzedaży.</p> <p>Powód wytoczył przeciwko pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. powództwo o uzgodnienie<br/>księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, połączone ze zobowiązaniem do<br/>wydania nieruchomości, które zostało prawomocnie oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego<br/>w <span class="anon-block">Ś.</span> z dnia 21 czerwca 2007 roku.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy w Bydgoszczy ustalił w oparciu o<br/>przedstawione przez strony dokumenty, które zostały sporządzone we właściwej formie,<br/>przewidzianej dla tego typu dokumentów.</p> <p>Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy zważył, co<br/>następuje:</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwane nie mają racji<br/>podnosząc, że niniejsze powództwo winno zostać odrzucone. Sąd ten wskazał przy tym,<br/>że zakończona prawomocnym wyrokiem sprawa o uzgodnienie księgi wieczystej z<br/>rzeczywistym stanem prawnym, która została wszczęta przez powoda przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o. o. przed Sądem Rejonowym w <span class="anon-block">Ś.</span>, nie ma tożsamego charakteru z<br/>niniejszym żądaniem powoda, gdyż została oparta na treści art. 10 ustawy z dnia 6. lipca<br/>1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity - Dz. U. 2001 r. Nr 124, poz 1361</p> <p>ze zm.). Tym samym nie zachodzi okoliczność przewidziana w art. 199 § 1 pkt 2 kpc<br/>uzasadniająca odrzucenie pozwu.</p> <p>Nadto Sąd I instancji zważył, że słusznie wskazują pozwane, iż spółka <span class="anon-block">(...)</span>,<br/>która zmieniła nazwę na <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">G.</span>, w konsekwencji przeprowadzenia<br/>postępowania likwidacyjnego została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego.<br/>Jednakże w ocenie Sądu Okręgowego okoliczność ta nie przesądza o słuszności<br/>twierdzenia, że z powodu braku uczestnictwa koniecznego tej spółki, niniejsze<br/>postępowanie nie mogło być prowadzone, zaś pozew powinien zostać odrzucony. Sąd ten<br/>wyjaśnił przy tym, że stanowisko to nie przekonuje z tego względu, iż w sytuacji uznania za<br/>nieważną umowy zbycia udziałów przez powoda, co ma pewne swoje konsekwencje dla<br/>dalszych czynności prawnych dokonanych przez spółkę <span class="anon-block">(...)</span>, uzasadniony staje się<br/>pogląd, iż po wykreśleniu z rejestru tej spółki pozostał po niej majątek nieobjęty likwidacją.<br/>Nieobjęcie części majątku spółki postępowaniem likwidacyjnym oznacza, że formalne jego<br/>zakończenie było przedwczesne i wymaga kontynuacji. Uchwałą z dnia 24. stycznia 2007<br/>r. Sąd Najwyższy dopuścił w takim przypadku możliwość ustanowienia likwidatora w celu<br/>dokończenia likwidacji upatrując podstawę prawną do takiej decyzji sądu rejestrowego w<br/>treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 170)">art. 170 ksh</a> stosowanego w drodze analogii <em> <!-- --> (III CZP 143/06, OSNC 2007, nr 11,<br/>poz. 166).</em> Sąd Najwyższy nie podzielił stanowiska, iż majątek spółki nieobjęty jej likwidacją<br/>przechodzi ex lege na wspólników słusznie argumentując, że mogłoby to doprowadzić do<br/>nadużyć przez jego zatajanie w tym postępowaniu. Sąd I instancji przychylił się do<br/>powyższego poglądu, nie odmawiając pewnych racji innemu stanowisku wyrażonemu w<br/>piśmiennictwie, według którego w takiej sytuacji sąd rejestrowy na mocy art. 12 ust. 3<br/>ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity - Dz. U.<br/>2008 r. Nr 50, poz. 292 ze zm.) powinien z urzędu dokonać wykreślenia wpisu wykreślenia<br/>spółki z rejestru jako sprzecznego z prawem. Wykreślenie takie o charakterze<br/>konstytutywnym byłoby równoznaczne z przywróceniem otwartego stanu likwidacji bez<br/>konieczności powoływania nowych likwidatorów <em> <!-- --> (A. Wowerka, Glosa do uchwały SN z dnia<br/>24.01.2007, III CZP 143/06).</em> Dalej Sąd Okręgowy zważył, że niezależnie od wyboru<br/>koncepcji, odrzucenie pozwu z powodu utraty przez spółkę bytu prawnego nie znajduje<br/>uzasadnienia.</p> <p>W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji zważył, że w świetle całokształtu<br/>zebranego w sprawie materiału dowodowego niniejsze powództwo nie zasługiwało na<br/>uwzględnienie, co musiało skutkować jego oddaleniem. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że<br/>zgodnie z obowiązującym w 1998 roku art. 221 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta</p> <p>Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 roku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 ()">Kodeks handlowy</a>, którego przepisy<br/>znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, zbycie nieruchomości przez spółkę z o.o.<br/>wymaga podjęcia uchwały wspólników. Sąd rozpoznający sprawę w I instancji podkreślił,<br/>że uchwała taka została podjęta przez wspólników spółki<span class="anon-block">(...)</span> przed zawarciem<br/>przedmiotowej umowy sprzedaży nieruchomości z pozwaną <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. Wynika to z<br/>treści umowy z dnia 9 grudnia 1998 roku, gdzie wyraźnie podano, że uchwała ta została<br/>przedłożona i okazana stronom umowy. Sąd Okręgowy skonstatował, że pomimo<br/>nieistnienia spółki wskazana uchwała nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Dalej Sąd<br/>podał, że według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 240)">art. 240 k.h.</a> uchwała wspólników powzięta wbrew przepisom prawa lub<br/>postanowieniom umowy spółki może być zaskarżona w drodze wytoczonego przeciwko<br/>spółce powództwa o unieważnienie uchwały. Pozew ten należy wnieść w ciągu miesiąca<br/>od otrzymania wiadomości o uchwale, nie później jednka niż w ciągu roku od daty<br/>powzięcia uchwały (arty. 241 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 ()">k.h.</a>). Tym samym, aby skutecznie dochodzić uznania<br/>nieważności przedmiotowej umowy sprzedaży, powód powinien najpierw podważyć<br/>ważność uchwały wspólników spółki <span class="anon-block">(...)</span>, która zezwoliła na zbycie nieruchomości.<br/>Jednakże w tym stanie rzeczy, wytoczenia powództwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 240)">art. 240 k.h.</a> na skutek upływu<br/>terminu zawitego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 241)">art. 241 k.h.</a> nie jest możliwe.</p> <p>W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że obowiązujący od dnia 1<br/>stycznia 2001 roku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ()">Kodeks spółek handlowych</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 252)">art. 252</a> także przewiduje możliwość<br/>wytoczenia przeciwko spółce powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały wspólników.<br/>Prawo do wytoczenia takiego powództwa wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia<br/>otrzymania wiadomości o uchwale, jednakże nie później niż z upływem trzech lat od dnia<br/>powzięcia uchwały. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 619)">art. 619 k.s.h.</a> zastosowanie powinien znaleźć <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 240;art. 241 k)">art. 240 i 241<br/>k</a>.h., albowiem do uchwał wspólników i uchwał organów spółek kapitałowych powziętych<br/>przed dniem wejścia w życie ustawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ()">ksh</a>) stosuje się przepisy dotychczasowe.</p> <p>Dalej Sąd Okręgowy zważył, że po uzyskaniu wiadomości o podjęciu powyższej<br/>uchwały, powód miał możliwość wytoczenia powództwa o stwierdzenie jej nieważności,<br/>albowiem pismem z dnia 15 listopada 1998 roku uchylił się od skutków prawnych<br/>oświadczeń woli złożonych w dniu 6 sierpnia 1998 roku. Wówczas w ramach tego<br/>postępowania na skutek powyższego oświadczenia Sąd badałby, czy umowa sprzedaży<br/>udziałów jest ważna. Uznanie jej za nieważną pozwoliłoby na przyjęcie, iż powód został<br/>bezzasadnie niedopuszczony do udziału w zgromadzeniu wspólników (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 240;art. 240 § 3;art. 240 § 3 pkt. 3)">art. 240 § 3 pkt 3<br/>kh</a>), zaś w podjęciu uchwały brał udział podmiot nieuprawniony, który nie był wspólnikiem<br/>spółki <span class="anon-block">(...)</span>. Dalej Sąd Okręgowy wyjaśnił, że nawet jeśli przyjąć, iż termin określony</p> <p>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 241)">art. 241 kh</a>, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 619)">art. 619 ksh</a>, rozpoczął swój bieg od momentu uprawomocnienia<br/>się wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie stwierdzającego nieważność umowy<br/>sprzedaży udziałów powoda, to i tak obecnie na skutek jego upływu, nie ma możliwości<br/>zainicjowania omawianego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności<br/>przedmiotowej umowy sprzedaży nieruchomości. Wobec tego Sąd zważył, że z uwagi na<br/>wieloletnią bierność powoda, wskazane akty pozostają ważne i wywołują określone w nich<br/>skutki prawne. Dalej Sąd Okręgowy zważył, że stan zdrowia powoda nie jest okolicznością<br/>usprawiedliwiającą brak podjęcia niezbędnych kroków prawnych najpóźniej po<br/>uprawomocnieniu się wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13. listopada 2001 r.<br/>Ze względu na zasadę stabilności i pewności obrotu gospodarczego nie można przez<br/>nieokreślony czas czekać na inicjatywę z jego strony zmierzającą do wyeliminowania<br/>uchwały, której podjęcie pozwoliło spółce <span class="anon-block">(...)</span> na zbycie nieruchomości. Dlatego też<br/>uprawnienie do skutecznego podważenia decyzji wspólników ze względu na jej<br/>niezgodność z prawem zostało ograniczone terminem wyrażonym w obowiązującym<br/>wówczas <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19340570502" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy - Dz. U. z 1934 r. Nr 57, poz. 502 (art. 241)">art. 241 k.h.</a>, którego upływ czyni niemożliwym wyeliminowanie takiej uchwały z<br/>obrotu prawnego. Obecnie termin zawity przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 252;art. 252 § 3)">art. 252 § 3 ksh</a> jest dłuższy i<br/>przez to korzystniejszy dla uprawnionego do zaskarżenia, jednakże termin ten także<br/>upłynął.</p> <p>Sąd Okręgowy skonstatował, że z uwagi na brak uprzedniego stwierdzenia<br/>nieważności uchwały wspólników spółki<span class="anon-block">(...)</span> zezwalającej na zbycie pozwanej ad. 1<br/>nieruchomości we <span class="anon-block">F.</span>, <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">L.</span>, która ze względu na upływ terminu<br/>zawitego nie może już zostać skutecznie podważona, w niniejszym postępowaniu nie było<br/>możliwości uznania przedmiotowej umowy sprzedaży powyższych gruntów z dnia 9.<br/>grudnia 1998 r. za nieważną.</p> <p>Przechodząc do drugiego żądania powoda Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wywiódł,<br/>że powód domaga się stwierdzenia nieważności umów sprzedaży majątku ruchomego<br/>spółki <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz pozwanej ad. 2. Sąd I instancji w pierwszym rzędzie wskazał, że<br/>w zakresie tego roszczenia powód nie sprecyzował konkretnie jakich umów dotyczy jego<br/>żądanie, ani też kiedy zostały one zawarte oraz co było ich przedmiotem. Sąd zważył przy<br/>tym, że powód nie przedstawił żadnego dowodu opierając się jedynie na stwierdzeniu, że<br/>każda kolejna czynność podjęta przez spółkę <span class="anon-block">(...)</span> bez jego udziału, mając na<br/>względzie uznanie umowy zbycia udziałów powoda za nieważną, była także nieważna.<br/>Sąd podniósł, że powód nie sprostał w tym przypadku ciężarowi dowodu, który na nim<br/>spoczywał w tym przypadku, a o którym mowa w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Nadto Sąd I instancji</p> <p>wyjaśnił, że zawarcie umów sprzedaży urządzeń i maszyn nie wymagało uprzedniej zgody<br/>wspólników spółki <span class="anon-block">(...)</span> wyrażonej w formie uchwały.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> a contrario<br/>oddalił powództwo <em> <!-- -->(punkt 1. wyroku).</em> </p> <p>W punkcie 2. wyroku, Sąd I instancji uznając, że strona przegrana znajduje się w<br/>trudnej sytuacji majątkowej, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> odstąpił od zasady odpowiedzialności<br/>za wynik procesu i nie obciążył powoda kosztami postępowania <em> <!-- -->(punkt 2. wyroku).</em> </p> <p>Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy wniósł <span class="anon-block">(...)</span>, zaskarżając wyrok w całości oraz formułując następujące zarzuty:</p> <p>1.  naruszenie prawa procesowego, tj.:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodziły<br/>przesłanki ustalenia nieważności umów sprzedaży zawartych pomiędzy POL-HOL spółka z<br/>o.o., a pozwanymi, a w konsekwencji oddalenie powództwa;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia<br/>zebranego materiału dowodowego i uznanie, że powód nie wykazał, że doszło do<br/>sprzedaży ruchomości przez<span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o. na rzecz pozwanej ad. 2;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 Kodeksu postępowania cywilnego</a> poprzez pominięcie przeprowadzenia<br/>zawnioskowanego przez stronę dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>nierozpoznanie wniosków powoda o zawieszenie postępowania;</p> </dd> </dl> <p>2.  sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i<br/>przyjęcie, że powód nie wykazał, że doszło do sprzedaży ruchomości przez <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. na rzecz pozwanej ad.2.</p> <p>Mając powyższe na uwadze powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i<br/>ustalenie nieważności umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 9 grudnia 1998 roku<br/>pomiędzy <span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>, a <span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o. z siedzibą<br/>w <span class="anon-block">W.</span> oraz umów sprzedaży ruchomości pomiędzy <span class="anon-block">(...)</span>spółka z o.o. z<br/>siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> a <span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">F.</span>, a względnie o<br/>uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego<br/>rozpoznania sądowi I instancji.</p> <p>Ponadto powód wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia<br/>sprawy z powództwa powoda o ustalenie nieistnienia uchwały zgromadzenia <span class="anon-block">(...)</span>spółka z o.o. Powód wniósł również o przeprowadzenie dowodu z akt<br/>Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">G.</span> sygn. akt 2 Ds. <span class="anon-block">(...)</span> lub Sądu Okręgowego w</p> <p> <span class="anon-block">T.</span>, II Wydział Karny sygn. akt II K <span class="anon-block">(...)</span>. Nadto apelujący wniósł także o<br/>przedstawienie Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego<br/>budzącego poważne wątpliwości tj. czy ustalenie wyrokiem nieważności umowy sprzedaży<br/>udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością powoduje z mocy prawa nieważność<br/>uchwał podjętych przez nowych wspólniów spółki względnie, czy powinny być one<br/>traktowane jako uchwały nieistniejące ewentualnie nieważne. Powód w apelacji<br/>sformułował jeszcze wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej<br/>świadczonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwana<span class="anon-block">(...)</span> Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością<br/>z siedzibą we <span class="anon-block">F.</span>, wniosła o oddalenie tej apelacji jako bezzasadnej. Nadto wniosła<br/>o oddalenie wniosku powoda o przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w<br/>Grudziądzu oraz o oddalenie wniosku powoda o przedstawienie Sądowi Najwyższemu do<br/>rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego jak i oddalenie wniosku powoda o zawieszenie<br/>postępowania. Pozwana spółka wniosła także o zasądzenie od powoda na rzecz<br/>pozwanych kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztłów zastępstwa<br/>procesowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej<br/>zarzuty nie były zasadne.</p> <p>Sąd Apelacyjny podziela dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne i<br/>rozważania w zakresie oceny materiału dowodowego oraz podstawy prawnej<br/>rozstrzygnięcia, przyjmując je za podstawę także własnego rozstrzygnięcia i odwołuje się<br/>do nich bez potrzeby ich powtarzania.</p> <p>Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie był sporny między stronami procesu.<br/>Odmienne były natomiast stanowiska stron co do konsekwencji prawnych ustalonego<br/>stanu faktycznego. Wywodziły one bowiem z niego odmienne wnioski natury prawnej.</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez<br/>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Ważność czynności prawnej<br/>polegającej na zbyciu przez <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością <span class="anon-block">(...)</span>nieruchomości we <span class="anon-block">F.</span>, <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">L.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> spółki z<br/>ograniczoną odpowiedzialnością zależała od ważności uprzednio podjętej uchwały<br/>Zgromadzenia Wspólników <span class="anon-block">(...)</span>spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jeżeli<br/>ważność czynności prawnej jest zależna od uchwały wspólników, prawomocny wyrok</p> <p>uchylający uchwałę bądź stwierdzający jej nieważność oznacza konieczność przywrócenia<br/>stanu poprzedzającego podjęcie zaskarżonej uchwały. Dopóki zatem uchwała spółki z<br/>ograniczoną odpowiedzialnością nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie jest<br/>możliwe domaganie się przywrócenia stanu sprzed jej podjęcia. Czynność prawna<br/>dokonana na podstawie takiej uchwały jest ważna i nie może być kwestionowana na<br/>podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Powództwo o ustalenie nieważności czynności prawnej<br/>wytoczone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> prowadziłoby bowiem do obejścia przepisów<br/>określających warunki zaskarżania uchwał. Dotyczy to także sytuacji, gdy spółka z<br/>ograniczoną odpowiedzialnością została wykreślona z rejestru. Pogląd przeciwny godziłby<br/>w pewność obrotu i prowadził do sytuacji, w której możliwe byłoby podważanie czynności<br/>prawnych dokonanych przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością bez ograniczenia<br/>czasowego, a nawet po prawomocnym wykreśleniu spółki z rejestru. Skoro więc uchwała o<br/>wyrażeniu zgody na zbycie nieruchomości nie została skutecznie zaskarżona, a w<br/>konsekwencji nie stwierdzono jej ewentualnej nieważności - nadal funkcjonuje ona w<br/>obrocie prawnym, w związku z czym wywołuje one skutki prawne, a więc za ważne uznać<br/>należy także czynności prawne dokonane na jej podstawie.</p> <p>Z punktu widzenia niniejszej sprawy nie była istotna okoliczność, że prawomocnym<br/>wyrokiem z dnia 13 listopada 2001 roku Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, iż umowa<br/>sprzedaży <span class="anon-block">(...)</span> udziałów w <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. zawarta w <span class="anon-block">G.</span> dnia 6 sierpnia<br/>1998 roku pomiędzy powodem a <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> jest nieważna. Wbrew<br/>twierdzeniom skarżącego okoliczność ta nie powodowała automatycznie tego, że skutkiem<br/>takiego wyroku, była "nieważność z mocy prawa wszelkich czynności zdziałanych przez<br/>Zgromadznie Wspólników<span class="anon-block">(...)</span> spółka z o.o.", a w tym powzięcie uchwały<br/>zezwalającej na sprzedaż nieruchomości. Środkiem prowadzącym do podważenia tejże<br/>uchwały byłoby, jak już wcześniej wskazano, uzyskanie prawomocnego wyroku<br/>stwierdzającego jej nieważność. To jednak nie miało miejsca, wobec czego uchwała ta<br/>wywołuje w dalszym ciągu skutki prawne. Wobec braku jakichkolwiek wątpliwości Sądu<br/>Apelacyjnego co do tego, że ustalenie prawomocnym wyrokiem nieważności umowy<br/>sprzedaży udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie powoduje z mocy<br/>prawa nieważności uchwał podjętych przez nowych wspólniów spółki, ani też co do tego,<br/>że uchwały te nie powinny być traktowane jako nieistniejące czy też nieważne, Sąd<br/>Apelacyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie prawne budzące<br/>poważne wątpliwości wymagające wystąpienia do Sądu Najwyższego z pytaniem<br/>prawnym.</p> <p>Odnosząc się do żądania przez powoda stwierdzenia nieważności umów<br/>sprzedaży majątku ruchomego spółki <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz pozwanej spółki ad. 2., to w<br/>ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji słusznie zważył, że w zakresie tego roszczenia<br/>powód nie sprecyzował nawet konkretnie jakich umów dotyczy jego żądanie, ani też kiedy<br/>zostały one zawarte oraz co było ich przedmiotem. Nie udowodnił on zatem zasadności<br/>swojego roszczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c</a>). Nie jest trafne stanowisko skarżącego, że wobec<br/>stwierdzenia nieważności umowy zbycia udziałów, każda kolejna czynność podjęta przez<br/>spółkę <span class="anon-block">(...)</span> bez jego udziału, była także nieważna. Brak jest podstaw prawnych do<br/>przyjęcie takiego automatycznego skutku. Trzeba zauważyć, że zbycie ruchomości nie<br/>wymaga uchwały wspólników, a czynność ta dokonywana jest przez zarząd zgodnie z<br/>obowiązującymi zasadami reprezentacji. Stwierdzenie prawomocnym wyrokiem<br/>nieważności umowy sprzedaży udziałów nie pociąga za sobą skutku w postaci<br/>wygaśnięcia mandatów członków zarządu, nawet jeżeli powołani zostali oni przez<br/>dotychczasowych wspólników. Uznać zatem należało, że członkowie zarządu <span class="anon-block">(...)</span>z o.o. byli uprawnieni do dokonywania za spółkę czynności prawnych, w tym zbycia<br/>należących do niej ruchomości.</p> <p>W apelacji powód przyznał, że nie wykazał co do których umów sprzedaży domagał<br/>się stwierdzenia nieważności, potwierdzając tym samym, że nie sprostał ciężarowi<br/>dowodu, który na nim spoczywał, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Apelujący wskazał jednak<br/>przy tym, że złożył wniosek dowodowy w postaci przeprowadzenia dowodu z akt<br/>Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">G.</span> sygn. akt 2 Ds. <span class="anon-block">(...)</span>, albowiem w aktach tych miały<br/>„prawdopodobnie znajdować się faktury dokumentujące sprzedaż ruchomości do <span class="anon-block">(...)</span>, a przede wszystkim opinia biegłego". Zauważyć wypada, że powód nawet nie<br/>twierdził, że przedmiotowe faktury tam się znajdują. Było to w ocenie powoda jedynie<br/>"prawdopodobne". W przedmiotowej sprawie ustalenie tej okoliczności było jednak w<br/>istocie bez znaczenia, albowiem skarżący nie wykazał uprzednio przesłanek, które<br/>mogłyby ewentualnie skutkować stwierdzeniem nieważności umowy sprzedaży, wobec<br/>czego dalsze ustalenia byłyby bezprzedmiotowe.</p> <p>Zauważyć w tym miejscu także trzeba, że jakkolwiek wymienione w kodeksie<br/>postępowania cywilnego środki dowodowe nie stanowią zamkniętego katalogu, to nie<br/>zwalnia to strony z obowiązku prawidłowego sformułowania wniosku dowodowego. Strona<br/>bowiem powinna wyraźnie wskazać fakty podlegające stwierdzeniu oraz środek dowodowy<br/>mający służyć wykazaniu tych faktów. Wniosek o „dopuszczenie dowodu z akt” nie spełnia<br/>powyższych wymogów i praktycznie uniemożliwia stronie przeciwnej zajęcia stanowiska co</p> <p>do potrzeby przeprowadzenia takiego „dowodu”, a sądowi uniemożliwia wydanie<br/>postanowienia dowodowego, które spełniałoby wymagania określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 236)">art. 236 k.p.c.</a> </p> <p>Kwestia ewentualnej odpowiedzialności karnej <span class="anon-block">W.</span> von <span class="anon-block">G.</span> nie jest<br/>relewantna w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżący w apelacji wskazał, <span class="anon-block">(...)</span> jest oskarżony o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 586)">art. 586 k.s.h.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 296)">art. 296 k.s.h.</a> <br/>Trzeba jednak zauważyć, że nawet wydanie wyroku skazującego za te przestępstwa nie<br/>będzie prowadziło automatycznie do nieważności czynności prawnych dokonanych <span class="anon-block">(...)</span> spółkę z o.o. </p> <p>Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że nie został naruszony przez Sąd<br/>Okręgowy w Bydgoszczy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, tj. poprzez pominięcie przeprowadzenia<br/>zawnioskowanego przez stronę dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu. Nie<br/>zasługiwał także na uwzględnienie wniosek zawarty w apelacji o przeprowadzenie dowodu<br/>z akt Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu sygn. akt 2 Ds. <span class="anon-block">(...)</span> lub Sądu Okręgowego w<br/>Toruniu II Wydziału Karnego sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>W świetle powyższych rozważań uznać należało, że niezasadny był także zarzut,<br/>sprzeczności ustaleń Sądu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i<br/>przyjęcie, że powód nie wykazał, że doszło do sprzedaży ruchomości przez <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. na rzecz pozwanej ad.2.</p> <p>Z tak sformułowanym zarzutem, łączył się także kolejny, tj. wskazujący na<br/>naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, poprzez brak wszechstronnego<br/>rozważenia zebranego materiału dowodowego i uznanie, że powód nie wykazał, że doszło<br/>do sprzedaży ruchomości przez <span class="anon-block">(...)</span>spółka z o.o. na rzecz pozwanej ad. 2. Wypada<br/>tu jedynie zaznaczyć, że brak było w sprawie dowodów, na podstawie, których Sąd<br/>Okręgowy mógłby ustalić, że w istocie do takiej sprzedaży doszło. Podkreślenia przy tym<br/>wymaga fakt, że ciężar dowodu spoczywał w tym zakresie na powodzie, który chcąc<br/>zasadnie dochodzić swoich roszczeń, powinien je udowodnić (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>). Powód nie<br/>sprostał jednak temu obowiązkowi, wobec czego powództwo w tym zakresie należało<br/>oddalić, jako nieudowodnione. Nadmienić tu jeszcze trzeba, że dla skuteczności zarzutu<br/>naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń<br/>faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego<br/>odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących<br/>postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie<br/>kryteria oceny naruszył - jego zdaniem - Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając<br/>brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. <em> <!-- --> wyrok</em> </p> <em> <!-- -->Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r., I ACa 180/08, OSA 2009 Nr<br/>6, s. 55).</em> Co więcej, skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania przez<br/>apelującego, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia<br/>życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do<br/>dokonywania swobodnej oceny dowodów <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z<br/>dnia 21 maja 2008 r., I ACa 953/07, niepubl.).</em> W ocenie Sądu Apelacyjnego powód w<br/>żadnej mierze nie wykazał wadliwości postępowania Sądu Okręgowego w rozumieniu, o<br/>którym była mowa powyżej. Zarzut ten okazał się zatem nietrafny.<p>Wniosek powoda o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy z<br/>jego powództwa o ustalenie nieistnienia uchwały Zgromadzenia Wspólników<span class="anon-block">(...)</span> z o.o. został oddalony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku, a to z uwagi na fakt, że<br/>powód nie wykazał, aby w istocie takie postępowanie w ogóle się toczyło, a więc że pozew<br/>został skutecznie złożony. Dowodem na toczące się postępowanie nie jest kserokopia<br/>pozwu, który wpłynął do Sądu Rejonowego w Grudziądzu w dniu 22 grudnia 2011 r.<br/>skierowanego przeciwko <span class="anon-block">W.</span> van <span class="anon-block">G.</span> (zamieszkałemu w <span class="anon-block">H.</span>). Po<br/>pierwsze nie sposób na tej podstawie ustalić, czy pozew został złożony skutecznie, a<br/>nadto jako strona pozwana wskazana została osoba fizyczna, a nie spółka z ograniczoną<br/>odpowiedzialnością. Ne było w związku z tym żadnych podstaw do zawieszenia<br/>postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 1)">art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.</a>).</p> <p>W tym stanie rzeczy nie podzielając wskazanych wyżej zarzutów apelacji ani<br/>argumentacji zgłoszonej na jej poparcie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalono apelację.</p> <p>W punkcie II. wyroku Sąd Apelacyjny w Gdańsku orzekł, że nie obciąża powoda<br/>kosztami postępowania apelacyjnego należnymi stronie pozwanej. Warto w tym miejscu<br/>przypomnieć, że: „ trudna sytuacja życiowa, majątkowa, zdrowotna, osobista, która<br/>uniemożliwia pokrycie przez stronę kosztów procesu należnych przeciwnikowi, należy do<br/>okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> <br/>Dokonując tej oceny sąd orzekający powinien kierować się własnym poczuciem<br/>sprawiedliwości, a podważenie oceny tego sądu wymaga wykazania, że jest ona wadliwa”<br/> <em> <!-- --> (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22.2.2011 r., II PZ 1/11, niepubl.).</em> Rozstrzygając<br/>jak w punkcie II. wyroku Sąd Apelacyjny uznał właśnie, mając na uwadze okoliczności<br/>przedmiotowej sprawy, że powód znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, a w<br/>tym finansowej, wobec czego niezasadnym byłoby obciążanie go kosztami postępowania<br/>apelacyjnego należnymi stronie pozwanej. Na powyższe miało również wpływ to, że<br/>powód działał w subiektywnym przekonaniu o słuszności swoich racji. Kierował się bowiem</p> <p>treścią prawomocnego wyroku z dnia 13 listopada 2001 roku, którym Sąd Okręgowy w<br/>Warszawie ustalił, że umowa sprzedaży <span class="anon-block">(...)</span>udziałów w <span class="anon-block">(...)</span>sp. z o.o. zawarta w<br/>Grudziądzu dnia 6 sierpnia 1998 roku pomiędzy powodem a <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. <span class="anon-block">(...)</span> jest nieważna. Powód wywodził bowiem z tego faktu wnioski natury prawnej,<br/>które okazały się jednak niezasadne.</p> <p>W punkcie III. wyroku Sąd zasądził od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w<br/>Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">M. P.</span> kwotę 5400 złotych<br/>powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej<br/>pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Powyższe<br/>zostało oparte o treść § 6 pkt 7 i § 2 ust. 3 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia<br/>Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności<br/>radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej<br/>udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1340<br/>ze zm.).</p> </div>