II AKa 314/12

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt : II AKa 314/12</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 31 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Michał Marzec (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Robert Kirejew</p> <p>SSA Piotr Pośpiech</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Agnieszka Przewoźnik</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tomasza Janeczka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. sprawy</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> s. <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64§2 kk</a> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. S.</span> </strong> s. <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> s. <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a>,</p> <p>na skutek apelacji obrońców</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 marca 2012 r.</p> <p>sygn. akt. XVI K 152/09</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uniewinnia oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> od zarzutu popełnienia czynu <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a> (pkt 2 wyroku) i w tym zakresie kosztami sądowymi postępowania obciąża Skarb Państwa;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uchyla orzeczenia zawarte w pkt 3 i 5 wyroku;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">P. S.</span> na poczet orzeczonej w pkt 1 zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawia od dnia 7 stycznia 2009r. do dnia 3 stycznia 2011r.</p> </dd> </dl> <p>2.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokatów <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">A. B.</span> – Kancelarie Adwokackie w <span class="anon-block">K.</span> kwoty po kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych, w tym 23% podatku VAT i na rzecz adwokat <span class="anon-block">J. W.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 314/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Katowicach</strong> wyrokiem z dnia 16 marca 2012 roku uznał oskarżonych <span class="anon-block">M. S.</span>, <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> za winnych popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a>, w wypadku <span class="anon-block">M. S.</span> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>, zaś w wypadku <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i za to skazał <span class="anon-block">M. S.</span> na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2</a> na karę 5 lat pozbawienia wolności, zaś <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> na karę po 4 lata pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem uznał <span class="anon-block">P. S.</span> za winnego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a> skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> połączył kary orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> i wymierzył karę łączną 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zaliczył oskarżonym <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">P. S.</span> na poczet orzeczonych kar okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje</strong> od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez naruszenie <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> <br/>i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającego na uznaniu, że oskarżony popełnił przypisane mu czyny. Obrońca wniósł o uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania ewentualnie zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającego na bezzasadnym uznaniu, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn. Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny</strong> zważył, co następuje:</p> <p>Z wniesionych apelacji, częściowo zasadna okazała się jedynie apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span>.</p> <p>Wszystkie apelacje kwestionowały prawidłowość ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego w zakresie rozboju popełnionego na osobie <span class="anon-block">J. M.</span>. Rozważania należy więc rozpocząć od stwierdzenia, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w zakresie tego czynu nie nasuwają zastrzeżeń, są one bowiem oparte na wynikach przewodu sądowego i nie zawierają błędów logicznych czy faktycznych. Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe a zebrane dowody ocenił bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów określonej dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy miał bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi osobami na sali sądowej i dokonując oceny przeprowadzonego w ten sposób materiału dowodowego <br/>w sposób prawidłowy zwrócił uwagę, w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na istotne dowody przesądzające winę oskarżonych. Trzeba wyraźnie stwierdzić, iż materiał ten był obszerny i przekonywujący. Stanowiły go częściowo wyjaśnienia jednego z oskarżonych – <span class="anon-block">M. S.</span>, które choć nie były w pełni zgodne z ustalonym stanem faktycznym, to jednak zawierały fakty częściowo potwierdzające przyjętą wersje przebiegu zdarzeń, zeznania bezpośrednich uczestników zdarzeń pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. M.</span>, małoletniego <span class="anon-block">A. G.</span> i św. <span class="anon-block">J. P.</span> oraz zeznania <span class="anon-block">B. B.</span> i funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">I. C.</span> i <span class="anon-block">M. P. (2)</span>. Materiał ten był na tyle korespondujący ze sobą, że pozwolił w maksymalnie możliwym zakresie odtworzyć przebieg zdarzeń w mieszkaniu <span class="anon-block">J. M.</span> i uznać za w pełni niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonych <span class="anon-block">P. S.</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy miał pełne prawo do takiego wartościowania dowodów, <br/>a powzięte oceny, które stały się podstawą ustaleń faktycznych, bezwzględnie mieszczą się w prawie swobodnej oceny dowodów w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Kompletnie chybione są zarzuty obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. O obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> można mówić w sytuacji, w której sąd pomija i nie dostrzega pewnych dowodów, a nie wtedy, gdy ocena poszczególnych dowodów odbiega od tej, którą sugeruje apelacja. Z kolei <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> dotyczy sytuacji, w której to sąd orzekający, a nie obrońca, poweźmie wątpliwości w zakresie oceny dowodów i możliwości czynienia w oparciu o nie ustaleń faktycznych, a z taka sytuacją, co jasno wynika z akt sprawy i pisemnego uzasadnienia wyroku nie mieliśmy do czynienia.</p> <p>Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, w zakresie tego czynu. Nie umożliwiło to jednak kontroli odwoławczej wyroku. Ocena taka wynika <br/>z faktu, iż treść pisemnego uzasadnienia pozwoliła na odtworzenie sposobu rozumowania sądu I instancji, który doprowadził go do uznania, że oskarżeni swym zachowaniem wyczerpali znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a>.</p> <p>Zachowanie się sprawcy przestępstwa rozboju polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia dokonanym przy użyciu określonych sposobów zachowania skierowanych na osobę, służących do zawładnięcia rzeczą, i polegających na użyciu przemocy wobec osoby lub użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Jeżeli w trakcie stosowanej przemocy sprawca posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem, to dopuszcza się kwalifikowanego rozboju z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a>. Posługiwanie obejmuje wszelkie manipulowanie takimi przedmiotami, w tym ich okazywanie w celu wzbudzenia w ofierze obawy ich użycia.</p> <p>W stanie faktycznym Sąd Okręgowy opisując zachowanie oskarżonych wyraźnie pisze: „<span class="anon-block">P. S.</span> zaczął szarpać się z pokrzywdzonym /.../ W tym czasie <span class="anon-block">M. P. (1)</span> zabrał z pieca młotek z metalowym obuchem i szedł z nim na pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. M.</span> żądając wydania pieniędzy /.../ <span class="anon-block">M. S.</span> /.../ wziął małą siekierkę, którą pokrzywdzony rąbał drewienka do pieca i groził, że go zabije, jeżeli nie da pieniędzy ”.</p> <p>W świetle ustaleń sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że oskarżeni weszli do mieszkania w celu kradzieży rzeczy znajdujących się w mieszkaniu należącym do pokrzywdzonego. W tym celu stosowali wobec niego przemoc posługując się niebezpiecznymi przedmiotami w postaci młotka z metalowym obuchem i siekierą. Zarówno młotek, jak i siekiera, są przedmiotami, których wykorzystanie zwykłych funkcji lub działania przeciwko człowiekowi spowoduje powstanie realnego zagrożenia o równowartości odpowiadającej użyciu broni palnej lub noża. Stąd prawidłowo przyjęta w wyroku kwalifikacja ich czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a>. Uzupełnienie tej kwalifikacji o recydywę jest konsekwencją uprzedniej karalności oskarżonych opisanej w sentencji wyroku.</p> <p>Orzeczone kary za ten czyn nie rażą swą surowością. Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał okoliczności, które miały wpływ na wymiar orzeczonej kary. Oskarżeni są recydywistami, którzy zasługują na surowe potraktowanie. Ich dotychczasowy sposób życia i lekceważący stosunek do porządku prawnego przekonuje, że należy wytworzyć u nich przekonanie, że popełnianie przestępstw się nie opłaca, gdyż będą ponosić za nie surowe konsekwencje. Zdaniem Sądu Apelacyjnego orzeczone kary są adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonychi społecznej szkodliwości popełnionego czynu.</p> <p>Zasadny okazał się zarzut apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> dotyczący przypisanego temu oskarżonemu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a>. Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony <span class="anon-block">P. S.</span> w lutym 2009 roku chcąc wywrzeć wpływ na treść zeznań <span class="anon-block">A. G.</span> przesłał mu list zawierający groźbę spalenia mieszkania. Jedyne bezpośredni dowód dotyczący tego czynu, to zeznania św. <span class="anon-block">Z. G.</span>, która otrzymała ten list, po podrzuceniu go przez konkubinę oskarżonego, czytała go, a następnie spaliła. W materiale sprawy brak dowodu, który pozwalałby bez wątpliwości wykazać, że <span class="anon-block">P. S.</span> był autorem tego listu. W lutym 2009 roku <span class="anon-block">P. S.</span> był tymczasowo aresztowany i warunkiem przypisania mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a>, w takim kształcie jak w zaskarżonym wyroku, musiało być wykazanie, że ten list napisał i przesłał go w formie grypsu do swej konkubiny, z poleceniem doręczenia <span class="anon-block">Z. S.</span>. List został spalony więc ustalenie jego autorstwa w toku procesu nie było możliwe. Twierdzenie, że oskarżony <span class="anon-block">S.</span> przesłał ten list <br/>z aresztu, w świetle zgromadzonych dowodów jest równie uprawnione jak założenie, że list ten został napisany, w interesie oskarżonego, przez przebywającą na wolności inną osoby, z kręgu jego bliskich. Sąd Okręgowy nad tą wątpliwością przeszedł <br/>do porządku dziennego i nie starał się wykazać w pisemnym uzasadnieniu, na jakiej <br/>to podstawie faktycznej ustalił, że to oskarżony sporządził i przesłał ten list. Wskazany brak pewności ustaleń i niemożność uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie spowodował, że w sprawie zaistniała wątpliwość, która w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, musiał skutkować uniewinnieniem oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 245)">art. 245 kk</a>. To, że list był doręczony <span class="anon-block">Z. G.</span> i był w interesie oskarżonego nie jest zdaniem Sądu Apelacyjnego wystarczające do czynienia ustaleń faktycznych, które przyjął Sąd Okręgowy. Kosztami sądowymi postępowania w zakresie tego <br/>czynu należało obciążyć Skarb Państwa.</p> <p>Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania odwoławczego jest konsekwencją zapadłego orzeczenia. Sytuacja majątkowa oskarżonych, brak dochodów i majątku, pozwala na uznanie, iż poniesienie przez nich kosztów postępowania odwoławczego byłoby zbyt uciążliwe bądź wręcz niemożliwe.</p> </div>