II AKa 121/12

<p>Sygn. akt II AKa 121/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 31 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie</p> <table> <colgroup> <col width="269"/> <col width="441"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodnicząca</p> </td> <td> <p>SSA Alina Kamińska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Andrzej Ulitko</p> <p>SSA Leszek Kulik (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Agnieszka Rezanow-Stöcker</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Marka Zajkowskiego </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. sprawy:</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. R. (1)</span> s. <span class="anon-block">M.</span> </strong>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zw. zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 kk</a> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. M. (1)</span> s. <span class="anon-block">A.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>4.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>5.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ł.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </p> <p>6.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. O. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>7.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. W. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>8.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Z.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>9.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>10.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>11.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. G. (1)</span> s. <span class="anon-block">W.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>12.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. E. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>13.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G. (1)</span> </strong>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>14.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G. (2)</span> s. <span class="anon-block">J.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>15.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>16.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>17.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. W. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>18.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (2)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>19.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W. (1)</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>20.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. P.</span> </strong> oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce</p> <p>z dnia 2 grudnia 2011r. sygn. akt II K 83/09</p> <p>I. Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:</p> <p>1. uchyla wyrok w stosunku do oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> w zakresie czynów opisanych w pkt VI, VII, IX, X, XII, XIII, XV i XVI aktu oskarżenia i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce do ponownego rozpoznania;</p> <p>2. z opisu czynów przypisanych oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w pkt. II i III części dyspozytywnej wyroku eliminuje znamię „działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego” i czyn przypisany w pkt. II kwalifikuje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i przepisy te przyjmuje za postawę jego skazania, zaś czyn przypisany w pkt. III kwalifikuje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i przepisy te przyjmuje za postawę jego skazania ;</p> <p>3. uchyla orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w pkt. II i III części dyspozytywnej wyroku nawiązki na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> i <span class="anon-block">M. K. (2)</span>;</p> <p>4. za podstawę orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> kary łącznej pozbawienia wolności przyjmuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a>;</p> <p>5. karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> za czyn przypisany mu w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata i oddaje go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;</p> <p>6. orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. Z.</span> karę za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności;</p> <p>7. uchyla karę łączną orzeczoną wobec <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> w pkt. XVII, karę orzeczoną wobec tego oskarżonego za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>8. uchyla karę łączną orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">K. C. (1)</span> w pkt. XVII, karę orzeczoną wobec tego oskarżonego za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>9. uchyla karę łączną orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pkt. XVII, karę orzeczoną wobec tego oskarżonego za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>10. orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">K. W. (1)</span> karę za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>11. orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (2)</span> karę za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>12. orzeczoną wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span> karę za przypisany mu czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>13. przypisany oskarżonemu <span class="anon-block">M. K. (1)</span> czyn w pkt. VII części dyspozytywnej wyroku kwalifikuje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> i przepisy te przyjmuje za podstawę skazania oskarżonego;</p> <p>14. za podstawę przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wskazanych w pkt XX części dyspozytywnej wyroku, przyjmuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a>;</p> <p>15. na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:</p> <p>- <span class="anon-block">D. K. (1)</span> od 8 sierpnia 2008 r. do 31 grudnia 2009 r.</p> <p>- <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> od 18 września 2008 r. do 10 października 2008 r.</p> <p>- <span class="anon-block">P. Z.</span> od 13 listopada 2008 r. do 13 grudnia 2009 r., uznając ją za odbytą w całości;</p> <p>- <span class="anon-block">P. E. (1)</span> od 8 sierpnia 2008 r. do 8 grudnia 2009 r., uznając ją za odbytą w całości;</p> <p>- <span class="anon-block">K. C. (1)</span> od 12 listopada 2008 r. do 12 listopada 2009 r., uznając ją za odbytą w całości;</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> od 10 września 2008 r. do 10 grudnia 2009 r., uznając ją za odbytą w całości;</p> <p>- <span class="anon-block">J. W. (2)</span> od 10 września 2008 r. do 10 grudnia 2009 r., uznając ją za odbytą w całości;</p> <p>- <span class="anon-block">K. W. (1)</span> od 10 września 2008 r. do 10 grudnia 2009 r., uznając ją za odbytą w całości.</p> <p>II. W pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy.</p> <p>III. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:</p> <p>- adw. <span class="anon-block">L. C.</span> kwotę 2.214 (dwa tysiące dwieście czternaście) złotych, w tym kwotę 414 (czterysta czternaście) złotych należnego podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonym: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> za postępowanie przed sądem drugiej instancji;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">W. G.</span> kwotę 1.476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych, w tym kwotę 276 (dwieście siedemdziesiąt sześć) złotych należnego podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonym: <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span> za postępowanie przed sądem drugiej instancji;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">Z. P.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym kwotę 138 (sto trzydzieści osiem) złotych należnego podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (1)</span> za postępowanie przed sądem drugiej instancji.</p> <p>IV. Zwalnia oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (1)</span> od opłat i pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>V. Zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych :</p> <p>- <span class="anon-block">T. R. (1)</span> kwotę 600 zł, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> kwoty po 400 zł. tytułem opłaty za drugą instancję;</p> <p>- <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> kwoty po 300 zł tytułem opłaty za obie instancje i obciąża oskarżonych pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w częściach im przypadających w części skazującej wyroku, zaś w części uniewinniającej, kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->1) <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>I. w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, w trakcie której używał bliżej nieustalonej broni palnej kaliber 9 mm i działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia celując w miejsca, w których znajdują się ważne dla życia organy oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">R. I. (1)</span>, wyniku czego wymieniony doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w następstwie, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego w miejscu zdarzenia</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§l k.k.</a> </p> <p>II.  w czasie, miejscu i osobami jak w pkt I. działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wziął udział w bójce, której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, w trakcie której używał bliżej nieustalonej broni palnej kaliber 9 mm i działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia celując w miejsca, w których znajdują się ważne dla życia organy oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, w wyniku czego wymieniony doznał ciężkich obrażeń w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej jamy brzusznej</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> </p> <p>III.  w czasie, miejscu i osobami jak w pkt I. działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wziął udział w bójce, w której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, w trakcie której używał bliżej nieustalonej broni palnej kaliber 9 mm i działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia celując w miejsca, w których znajdują się ważne dla życia organy oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">Ł. R.</span>, w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w 1/3 długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> </p> <p>IV.  w czasie, miejscu i osobami jak w pkt I. działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wziął udział w bójce, w której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, w trakcie której używał bliżej nieustalonej broni palnej kaliber 9 mm i działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia celując w miejsca, w których znajdują się ważne dla życia organy oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> </p> <p>V.  w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> posiadał bez wymaganego zezwolenia bliżej nieustaloną broń palną kaliber 9 mm</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263§2 k.k.</a> </p> <p>2)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>VI. w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wymuszeniach rozbójniczych</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258§1 k.k.</a> </p> <p>VII.  w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">W.</span> działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> w ten sposób, że przyjeżdżał do lokalu pizzerii w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> należącym do pokrzywdzonego celem jego zastraszania groźbami zamachu na zdrowie i mienie i po osobistych ustaleniach z pokrzywdzonym co do wysokości i terminu płacenia kwot pieniężnych za tzw. „ochronę" zlecił realizację wymuszenia kwot pieniężnych <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, przy czym do przekazania kwoty 2000 zł doszło w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> poprzez odebranie jej przez członka grupy przestępczej <span class="anon-block">J. Ł.</span> wyznaczonego przez <span class="anon-block">J. M. (1)</span> przy czym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1 k)">art. 64§1k</a>.k.</p> <p>VIII.  w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodów okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, w której <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz inna ustalona osoba oddawali strzały z broni palnej do innych uczestników bójki a inni używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, metalowych prętów, rurek, desek, kamieni i kawałków betonu które rzucali w kierunku osób biorących udział w bójce, narażając się wzajemnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym w wyniku oddanych strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> z broni palnej:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">R. I. (1)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w wyniku, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego na miejscu zdarzenia,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wskutek postrzału z broni palnej doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej brzucha jamy brzusznej,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w 1/3 długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni</p> </dd> </dl> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> </p> <p>3)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. M. (1)</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>IX. w okresie od co najmniej 18 maja 2008 r. do 12 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">B.</span> brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wymuszeniach rozbójniczych</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258§1 k.k.</a> </p> <p>X.  w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do dnia 12 sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">W.</span> działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> w ten sposób, że przyjeżdżał do lokalu pizzerii w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> należącym do pokrzywdzonego celem jego zastraszania i po ustaleniach <span class="anon-block">M. K. (1)</span> z pokrzywdzonym co do wysokości i terminu płacenia kwot pieniężnych za tzw. „ochronę" na polecenie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> zorganizował odbiór od pokrzywdzonego pieniędzy w dniu 12 sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span>, w ten sposób, że zlecił odbiór kwoty 2000 zł od <span class="anon-block">M. K. (3)</span> członkowi grupy przestępczej <span class="anon-block">J. Ł.</span> przy czym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1 k)">art. 64§1k</a>.k.</p> <p>XI.  w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodów okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, w której <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz <span class="anon-block">Ł. R.</span> oddawali strzały z broni palnej do innych uczestników bójki a inni używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, metalowych prętów, rurek, desek, kamieni i kawałków betonu które rzucali w kierunku osób biorących udział w bójce, narażając się wzajemnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym w wyniku oddanych strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> z broni palnej:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">R. I. (1)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w wyniku, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego na miejscu zdarzenia,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wskutek postrzału z broni palnej doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej brzucha jamy brzusznej,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1/3</em> </strong> długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> </dd> </dl> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> </p> <p>4)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>XII. w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, mającej na celu popełnianie przestępstwa polegającego na wymuszeniach rozbójniczych</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258§1 k.k.</a> </p> <p>XIII.  w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">W.</span> działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> i inni, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> w ten sposób, że przyjeżdżał do lokalu pizzerii w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> należącym do pokrzywdzonego celem zastraszania go groźbą zamach na życie i mienie wymusił od niego kwotę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2000 z</em> </strong>ł w zamian za tzw. „ochronę" lokalu położonego w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">(...)</span>, przy czym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1 k)">art. 64§1k</a>.k.</p> <p>XIV.  w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodów okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, w której <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz <span class="anon-block">Ł. R.</span> oddawali strzały z broni palnej do innych uczestników bójki a inni używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, metalowych prętów, rurek, desek, kamieni i kawałków betonu które rzucali w kierunku osób biorących udział w bójce, narażając się wzajemnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym w wyniku oddanych strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> z broni palnej:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">R. I. (1)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w wyniku, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego na miejscu zdarzenia,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wskutek postrzału z broni palnej doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej brzucha jamy brzusznej,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w 1<strong> <!-- --> <em> <!-- -->/3</em> </strong> długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> </dd> </dl> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> </p> <p>5)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ł.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>XV. w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do 12 sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i inni, mającej na celu popełnianie przestępstwa polegającego na wymuszeniach rozbójniczych</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258§1 k.k.</a> </p> <p>XVI.  w okresie od co najmniej 18 maja 2008r. do dnia 12 sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">W.</span> działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w skład której wchodzili <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i inni, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> w ten sposób, że przyjeżdżał do lokalu pizzerii w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> należącym do pokrzywdzonego celem jego zastraszania i po ustaleniach <span class="anon-block">M. K. (1)</span> z pokrzywdzonym co do wysokości i terminu płacenia kwot pieniężnych za tzw. „ochronę" w dniu 12 sierpnia 2008r. na zlecenie <span class="anon-block">J. M. (1)</span> odebrał o pokrzywdzonego kwotę 2000 zł, którą miał następnie przekazać <span class="anon-block">J. M. (1)</span>,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>6)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. O. (1)</span> </strong> </p> <p>7)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. W. (1)</span> </strong> </p> <p>8)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Z.</span> </strong> </p> <p>9)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> </strong> </p> <p>10)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K. (1)</span> </strong> </p> <p>11)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. G. (1)</span> </strong> </p> <p>12)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. E. (1)</span> </strong> </p> <p>13)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G. (1)</span> </strong> </p> <p>14)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G. (2)</span> </strong> </p> <p>15)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C. (1)</span> </strong> </p> <p>16)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> </strong> </p> <p>17)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. W. (1)</span> </strong> </p> <p>18)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (2)</span> </strong> </p> <p>19)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W. (1)</span> </strong> </p> <p>20)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W. (2)</span> </strong>zostali oskarżeni o to, że:</p> <p>XVII. w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodów okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, w której <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz inna ustalona osoba oddawali strzały z broni palnej do uczestników bójki a inni używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, metalowych prętów, rurek, desek, kamieni i kawałków betonu które rzucali w kierunku osób biorących udział w bójce, narażając się wzajemnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym w wyniku oddanych strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> z broni palnej:</p> <p>- <span class="anon-block">R. I. (1)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w wyniku, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego na miejscu zdarzenia,</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wskutek postrzału z broni palnej doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej brzucha jamy brzusznej,</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w 1/3 długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> <p>- <span class="anon-block">M. K. (2)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni, przy czym <span class="anon-block">S. G. (1)</span> czynu tego dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a>, a wobec <span class="anon-block">S. G. (1)</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->ponadto <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> </strong>o to, że:</p> <p>XVIII. W nocy z 25 na 26 lipca 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobicia <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">K.</span> w ten sposób, że uderzali wymienionego rękami i popychali, w wyniku czego <span class="anon-block">D. K. (2)</span> doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem odłamków oraz krwiaka okularowego lewego, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> </p> <p>21)  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. P.</span> </strong>o to, że:</p> <p>XIX w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodów okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego wspólnie z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, w której ustalona osoba oraz <span class="anon-block">Ł. R.</span> oddawali strzały z broni palnej do uczestników bójki a inni używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, metalowych prętów, rurek, desek, kamieni i kawałków betonu które rzucali w kierunku osób biorących udział w bójce, narażając się wzajemnie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym w wyniku oddanych strzałów przez ustaloną osobę z broni palnej:</p> <p>- <span class="anon-block">R. I. (1)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej w wyniku, której doszło do uszkodzenia lewej komory serca oraz wykrwawienia skutkującego zgonem wymienionego na miejscu zdarzenia,</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wskutek postrzału z broni palnej doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej brzucha jamy brzusznej,</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego przedramienia w 1/3 długości górnej z uszkodzeniem nerwu pośrodkowego i wieloodłamowym złamaniem kości łokciowej lewej, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> <p>- <span class="anon-block">M. K. (2)</span> doznał obrażeń w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,</p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. w sprawie II K 83/09:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> uniewinnił od dokonania czynów opisanych w pkt I i III aktu oskarżenia;</p> <p>II.  oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w ramach czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego używając nieustalonej broni palnej o kalibrze 9 mm wspólnie z <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, broni palnej i działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia celując w miejsca, w których znajdują się ważne dla życia organy oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, w wyniku czego wymieniony doznał ciężkich obrażeń w postaci wstrząsu urazowego, rozerwania krezki jelita cienkiego oraz jelita grubego - poprzecznicy i zstępnicy oraz rany wlotowej i wylotowej jamy brzusznej czym wypełnił znamiona czynu kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§l k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> i za to go skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> (dwunastu) lat pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 2)">art. 57a§2 k.k.</a> orzekł na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych;</p> <p>III. oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w ramach czynu opisanego w pkt IV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego używając nieustalonej broni palnej o kalibrze 9 mm wspólnie z <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął udział w bójce, której uczestnicy używali niebezpiecznych przedmiotów w postaci siekier, pałek, kamieni, kawałków betonu, desek, broni palnej i działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia oddał co najmniej jeden strzał w kierunku <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej lewego uda penetrującej do mięśni i wymagającej drenowania, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni czym wypełnił znamiona czynu kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> i za to go skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->10</em> </strong> (dziesięciu) lat pozbawienia wolności i na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 2)">art. 57a§2 k.k.</a> orzekł na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. K. (2)</span> nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych;</p> <p>IV. oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> uznał za winnego czynu opisanego w pkt. V aktu oskarżenia i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263§2 k.k.</a> skazał i wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1</em> </strong> (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->86§1</em> </strong> k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4§1 k.k.</a> wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> (dwunastu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>VI.  oskarżonego <span class="anon-block">M. K. (1)</span> uniewinnił od dokonania czynów opisanych w pkt. VI i VII aktu oskarżenia;</p> <p>VII.  oskarżonego <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w ramach czynu opisanego w pkt. VIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span>, w <span class="anon-block">O.</span> oraz na trasie przejazdu z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span> chcąc aby <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span> oraz inne ustalone i nieustalone osoby przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> wzięły udział w bójce z <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami udzielił im pomocy w ten sposób, że ułatwił dotarcie na miejsce zdarzenia wręczając osobom przewożącym uczestników bójki pieniądze na pokrycie kosztów przejazdu oraz poprzez swoją obecność na trasie przejazdu utwierdzał ich w decyzji o wzięciu udziału w bójce czym wypełnił znamiona przestępstwa kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18§2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> i za to go skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> (dwóch) lat i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>VIII.  oskarżonego <span class="anon-block">J. M. (1)</span> uniewinnił od dokonania czynów opisanych w pkt. IX i X aktu oskarżenia;</p> <p>IX. oskarżonego <span class="anon-block">J. M. (1)</span> uznał za winnego dokonania czynu opisanego w pkt. XI aktu oskarżenia, z tym, że z opisu czynu wyeliminował <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i stwierdzenie, że śmierć <span class="anon-block">R. I. (1)</span> i obrażenia ciała u <span class="anon-block">Ł. R.</span> nastąpiły na skutek strzałów oddanych przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> i ustalił, że strzały z broni palnej poza ustalonymi osobami oddawała również nieustalona lub nieustalone osoby i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 2)">art. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->57</em> </strong>a<strong> <!-- --> <em> <!-- -->§2</em> </strong> k.k.</a> orzekł nawiązkę w kwocie 5000 (pięciu) tysięcy złotych na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Szpital (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> ;</p> <p>X. oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> uniewinnił od dokonania czynów opisanych w pkt. XII i XIII aktu oskarżenia;</p> <p>XI.  oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> uznał za winnego dokonania czynu opisanego w pkt. XIV aktu oskarżenia z tym, że z opisu czynu wyeliminował <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i stwierdzenie, że śmierć <span class="anon-block">R. I. (1)</span> i obrażenia ciała u <span class="anon-block">Ł. R.</span> nastąpiły na skutek strzałów oddanych przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> i ustalił, że strzały z broni palnej poza ustalonymi osobami oddawała również nieustalona lub nieustalone osoby i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§l k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 2)">art. 57a§2 k.k.</a> orzekł nawiązkę w kwocie 5000 (pięciu) tysięcy złotych na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Szpital (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> ;</p> <p>XII.  oskarżonego <span class="anon-block">J. Ł.</span> uniewinnił od dokonania czynów opisanych w pkt. XV i XVI aktu oskarżenia;</p> <p>XIII.  oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (2)</span> uznał za winnych czynu opisanego w pkt XVII aktu oskarżenia z tym, że z opisu czynu wyeliminował <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i stwierdzenie, że śmierć <span class="anon-block">R. I. (1)</span> i obrażenia ciała u <span class="anon-block">Ł. R.</span> nastąpiły na skutek strzałów oddanych przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> i ustalił, że strzały z broni palnej poza ustalonymi osobami oddawała również nieustalona lub nieustalone osoby i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, zaś oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§l k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 k.k.</a> wymierzył oskarżonym <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> kary po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności, oskarżonym <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span> kary po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> (dwa) lata i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonym <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">R. W. (1)</span> po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> (dwa) lata pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (2)</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60§3 i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->§6</em> </strong> pkt 4 k.k.</a> wymierzył karę grzywny 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na <strong> <!-- --> <em> <!-- -->20</em> </strong> (dwadzieścia) złotych;</p> <p>XIV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§l k.k.</a> orzekł od oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (2)</span> nawiązki po 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Szpital (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>;</p> <p>XV.  oskarżonego <span class="anon-block">T. P.</span> w ramach czynu zarzucanego w pkt. XIX komparycji wyroku uznał za winnego tego, że w dniu <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. w <span class="anon-block">B.</span>, w <span class="anon-block">O.</span> oraz na trasie przejazdu z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span> podżegał <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span> oraz inne ustalone i nieustalone osoby do tego aby przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> wzięły udział w bójce z <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">T. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami w ten sposób, że swoją obecność w miejscu zbiórek i na trasie przejazdu oraz poprzez wygłaszanie stwierdzeń „jak się ktoś nie czuje na siłach to niech się nie angażuje" utwierdzał ich w decyzji wzięcia udziału w bójce czym wypełnił znamiona przestępstwa kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18§2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> i za to go skazał i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> (dwóch) lat i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>XVI.  oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> uznał za winnych dokonania czynu opisanego w pkt. XVIII aktu oskarżenia z tym, że ustalił, iż obrażenia powstałe u pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. K. (2)</span> powstały w wyniku uderzenia pięścią zadanego przez <span class="anon-block">T. W. (1)</span> i uznał, że <span class="anon-block">T. W. (1)</span> swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> i za to oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> skazał i wymierzył im kary po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1</em> </strong> (jednym) roku pozbawienia wolności, zaś oskarżonego <span class="anon-block">T. W. (1)</span> skazał na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 k.k.</a> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 k.k.</a> wymierzył mu karę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1</em> </strong> (jednego) roku i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>XVII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1 k.k.</a> wymierzone oskarżonym <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span> kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> kary łączne po 3 (trzy) lata i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonemu <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> karę łączną 2 (dwóch) lat i <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonym <span class="anon-block">K. C. (1)</span> i <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> kary łączne po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> (dwa) lata pozbawienia wolności;</p> <p>XVIII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 k.k.</a> zaliczył na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> od dnia 9 kwietnia 2009 r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2</em> </strong> grudnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2011</em> </strong>r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">M. K. (1)</span> od dnia 12 sierpnia 2008r. do dnia 27 lipca 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">J. M. (1)</span> od dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. do dnia 18 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">J. W. (1)</span> od dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong> sierpnia 2008r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> lipca <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2010</em> </strong>r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">G. O. (1)</span> od dnia 24 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">T. W. (1)</span> od dnia 10 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">P. Z.</span> od dnia 13 listopada 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> od dnia 18 września 2008r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->10</em> </strong> października 2008r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">S. G. (1)</span> od dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">P. E. (1)</span> od dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">P. G. (1)</span> od dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->8</em> </strong> sierpnia 2008r. do dnia 5 września 2008r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">K. C. (1)</span> od dnia 12 listopada 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> od dnia 10 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">J. W. (2)</span> od dnia 10 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">K. W. (1)</span> od dnia 10 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (1)</span> od dnia 10 lutego 2009r. do dnia 12 lutego 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">P. G. (2)</span> od dnia 5 maja 2009r. do dnia 6 maja 2009r.;</p> <p>- oskarżonemu <span class="anon-block">T. P.</span> od dnia 5 maja 2009r. do dnia <strong> <!-- --> <em> <!-- -->6</em> </strong> maja 2009r.</p> <p>XIX.  na podst. art. 63§1 zaliczył oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (2)</span> na poczet orzeczonej kary grzywny okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 lutego 2009r. do dnia 16 marca 2009r. i uznał za wykonane 58 (pięćdziesiąt osiem) stawek dziennych grzywny;</p> <p>XX.  na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 1;art. 44 § 2)">art. 44§1 i 2 k.k.</a> orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w:</p> <p>- Wykazie dowodów rzeczowych nr 1/297/08 na k. 2412 pod pozycją II pkt 1-14;</p> <p>- Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648-2659 pod pozycją II pkt 1, 2 - 7, 9 - 12, 14, 16-18, 94, 96-101, 147, 148, 150, 151,154-157,160,163,181,197;</p> <p>XXI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 k.p.k.</a> nakazał zwrócić:</p> <p>- <span class="anon-block">J. M. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 1/5/09 na k. 719-723 pod pozycją II pkt 24, 28 i w Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648- 2659 pod pozycją II pkt 153,158;</p> <p>- <span class="anon-block">K. B. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648-2659 pod pozycją II pkt 55-58;</p> <p>- <span class="anon-block">D. K. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648-2659 pod pozycją II pkt 124-126;</p> <p>- <span class="anon-block">S. G. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648-2659 pod pozycją II pkt 127-131;</p> <p>- <span class="anon-block">P. G. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 2/297/08 na k. 2648-2659 pod pozycją II pkt 132-135;</p> <p>- <span class="anon-block">G. O. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 5 na k. 4049-4051 pod pozycją II pkt 16-26 i w Wykazie dowodów rzeczowych nr 12 na k. 7173-7174 pod pozycją II pkt 16;</p> <p>- <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 11 na k. 5293-5295 pod pozycją II pkt 1 - 22, 24, 25;</p> <p>- <span class="anon-block">J. W. (2)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 12 na k. 7173-7174 pod pozycją II pkt 2-9;</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 12 na k. 7173-7174 pod pozycją II pkt 11, 12<strong> <!-- --> <em> <!-- -->;</em> </strong> </p> <p>- <span class="anon-block">K. C. (1)</span> dowód rzeczowy opisany w Wykazie dowodów rzeczowych nr 12 na k. 7173-7174 pod pozycją II pkt 18;</p> <p>- <span class="anon-block">R. W. (1)</span> dowód rzeczowy opisany w Wykazie dowodów rzeczowych nr 14 na k. 7176 pod pozycją II pkt 1;</p> <p>- <span class="anon-block">R. W. (2)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 14 na k. 7176 pod pozycją II pkt 3-5;</p> <p>- <span class="anon-block">J. B. (1)</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 18 na k. 7179 pod pozycją 1-4, <strong> <!-- --> <em> <!-- -->7</em> </strong>-<strong> <!-- --> <em> <!-- -->12</em> </strong>;</p> <p>- <span class="anon-block">P. G. (2)</span> dowód rzeczowy opisany w Wykazie dowodów rzeczowych nr 19 na k. 7180 pod pozycją II pkt 3;</p> <p>- <span class="anon-block">J. G.</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 20 na k. 7181 pod pozycją 1, 2;</p> <p>- <span class="anon-block">T. P.</span> dowody rzeczowe opisane w Wykazie dowodów rzeczowych nr 21 ma k. 7182 pod pozycją 1-15;</p> <p>XXII.  zasądził od Skarbu Państwa tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu na rzecz:</p> <p>- adw. <span class="anon-block">L. L. (1)</span> kwotą 4797,00 (cztery tysiące siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych brutto za obronę z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> w postępowaniu przygotowawczym i sądowym,</p> <p>- adw. <span class="anon-block">L. C.</span> kwotą 4428,00 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych brutto za obroną z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">D. K. (1)</span> w postępowaniu sądowym i kwoty po 3394,80 (trzy tysiące trzysta dziewięćdziesiąt cztery i osiemdziesiąt setnych) złotych brutto za obronę z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. E. (1)</span> w postępowaniu sądowym i kwotę 1623,60 (jeden tysiąc sześćset dwadzieścia trzy i sześćdziesiąt setnych) złotych brutto za obronę z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">J. M. (1)</span> w postępowaniu sądowym,</p> <p>- adw. <span class="anon-block">W. G.</span> kwotę 4428,00 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych brutto za obronę z urzędu <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w postępowaniu sądowym i kwotę 1771,20 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden i dwadzieścia setnych) złotych brutto za obronę z urzędu oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (2)</span>;</p> <p>XXIII.  zasadził na rzecz Skarbu Państwa:</p> <p>- od oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2/37</em> </strong> kosztów sądowych w tym kwoty po 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty,</p> <p>- od oskarżonych <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->2/37</em> </strong> kosztów sądowych w tym kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty,</p> <p>- od oskarżonych <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, <span class="anon-block">T. P.</span> po <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1/37</em> </strong> kosztów sądowych w tym kwoty po 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty;</p> <p>- od oskarżonych <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> po 1/37 kosztów sądowych w tym kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (2)</span> 1/37 koszów sądowych w tym kwotę <strong> <!-- --> <em> <!-- -->120</em> </strong> (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty;</p> <p>XXIV.  na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonych <span class="anon-block">T. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (1)</span> z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania przypadających na nich w części skazującej i przejął je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>XXV. w części uniewinniającej orzekł, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(11/37</em> </strong> kosztów sądowych).</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku wywiedli prokurator i obrońcy oskarżonych, za wyjątkiem obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">J. Ł.</span>.</p> <p>Prokurator na podstawie art. 425§1 i 2k.p.k. oraz art. 444k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok co do winy na niekorzyść oskarżonych:</p> <p>1/ <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt I i III aktu oskarżenia;</p> <p>2/ <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt VI i VII aktu oskarżenia;</p> <p>3/ <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt IX i X aktu oskarżenia;</p> <p>4/ <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt XII i XIII aktu oskarżenia;</p> <p>5/ <span class="anon-block">J. Ł.</span> w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt XV i XVI aktu oskarżenia;</p> <p>Powołując się na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> zarzucił wyrokowi:</p> <p>obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 kpk</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonych, polegające na:</p> <p>- nieuwzględnieniu zeznań świadka <span class="anon-block">P. W. (1)</span>, miejsca odnalezienia łusek po pociskach oraz wybiórczej i dowolnej oceny zeznań świadków <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">D. P.</span>, <span class="anon-block">M. K. (4)</span>, <span class="anon-block">R. D. (1)</span> oraz <span class="anon-block">E. K. (1)</span> co skutkowało błędnym przyjęciem, że zgromadzone w niniejszej sprawie dowody nie dają podstaw do uznania oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span>, za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw, określonych w pkt I i III aktu oskarżenia, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, prowadzi niechybnie do przeciwnego wniosku;</p> <p>- bezzasadnym odmówieniu wiary zeznaniom <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i <span class="anon-block">M. J.</span>, bezkrytycznym daniu wiary wyjaśnieniom <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span>, co skutkowało błędnym przyjęciu, że zgromadzone w niniejszej sprawie dowody nie dają podstaw do uznania oskarżonych <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Ł.</span> za winnych popełnienia zarzucanych im przestępstw określonych w pkt VI, VII aktu oskarżenia dotyczących <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, pkt IX i X aktu oskarżenia dotyczących <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, pkt XII i XIII aktu oskarżenia dotyczących <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i w pkt XV i XVI aktu oskarżenia dotyczących <span class="anon-block">J. Ł.</span>, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, prowadzi niechybnie do przeciwnego wniosku.</p> <p>W oparciu o powyższe prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w części skazującej tego oskarżonego, w całości.</p> <p>Zarzucił mu:</p> <p>1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4, 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 92, 410 i 424 § 1 kpk</a> wynikającą z dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się między innymi w oparciu orzeczenia wyłącznie na potraktowanych wybiórczo pomówieniach <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, który w swoich kolejnych licznych wyjaśnieniach przedstawiał odmienne wersje przebiegu zdarzenia, różnie opisywał osobę posługującą się bronią oraz jej usytuowanie w momencie oddawania strzałów, przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających na korzyść <span class="anon-block">T. R. (1)</span>, w tym tak obiektywnego dowodu jak zapis nagrania zarejestrowanego przez kamerę nr 3 monitoringu ulicznego, zlokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>, wyników eksperymentu procesowego z udziałem biegłego z zakresu balistyki i wizji lokalnej z udziałem oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (2)</span> oraz świadka <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, a także treści zeznań <span class="anon-block">A. O.</span>, <span class="anon-block">P. W. (1)</span>, <span class="anon-block">G. W. (1)</span> którzy wyraźnie odmiennie opisywali od <span class="anon-block">R. W. (2)</span> sylwetkę, ubiór i usytuowanie strzelającego z okolic wejścia do lokalu, bez dostatecznego uzasadnienia takiego stanowiska,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza odstąpienia od skonfrontowania zapisu z kamery monitoringu miejskiego z przyjętą przez Sąd wersją przebiegu zdarzenia dotyczącą:</p> <p>- postrzelania <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, celem wyjaśnienia czy doszło do tego na parkingu jak wskazywał sam pokrzywdzony, czy też na chodniku przed restauracją, jak relacjonował to <span class="anon-block">R. W. (2)</span> oraz czy miało to miejsce w początkowej, czy końcowej fazie zdarzenia,</p> <p>- czasu rozpoczęcia zajścia, oddania pierwszego strzału od strony wejścia do <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w kontekście zeznań złożonych przez barmankę lokalu <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, według której w momencie oddania pierwszych strzałów znajdowała się ona na zewnątrz na trasie, co zostało dokładnie zarejestrowane na zapisie monitoringu,</p> <p>2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że zgromadzone w sprawie dowody i ustalone na ich podstawie okoliczności pozwalają uznać, że <span class="anon-block">T. R. (1)</span> tuż przed zajściem, będąc uczestnikiem „narady" w sali kominkowej<em> <!-- -->,</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> prowadzonej</em> </strong> przez <span class="anon-block">T. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, okazywał broń ostrą, której następnie miał używać oddając strzały w kierunku atakujących lokal, podczas gdy dowody te i okoliczności oceniane we wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie dają podstaw do takiego wnioskowania.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty wniósł:</p> <p>- o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">T. R. (1)</span> od przypisanych mu czynów, ujętych w pkt. II, III i IV części dyspozytywnej orzeczenia,</p> <p>ewentualnie</p> <p>- o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (3)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. C.</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tychże oskarżonych zarzucając:</p> <ul> <li> <p>1.</p> <p>1.  <strong> <!-- -->Obrazę przepisów postępowania</strong> mającą wpływ na treść orzeczenia - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 174)">art. 7 i 174 kpk</a>, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów przez Sąd Okręgowy prowadzącą w konsekwencji do uznania, iż oskarżony <span class="anon-block">M. K. (1)</span> popełnił przestępstwo,</p> <p>2.  <strong> <!-- -->Błąd w ustaleniach faktycznych</strong> przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> - poprzez danie wiary dowodom nie przekonywującym - opierając się na opisie sytuacji przedstawionej przez oskarżonego (świadka) <span class="anon-block">T. L. (1)</span>- zainteresowanego wyłącznie swoją sytuacją procesową w postaci nieobiektywnych wyjaśnień, następnie zeznań, które nie są w stanie jednoznacznie stwierdzić czy oskarżony <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w ogóle był na terenie powiatu <span class="anon-block"> (...)</span> i czy w jakikolwiek sposób pomagał w przygotowaniach do wydarzeń jakie miały miejsce w dniu 08.08.2008r. przed <span class="anon-block"> Restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>,</p> <p>3.  <strong> <!-- -->Błąd w ustaleniach faktycznych</strong> przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> - poprzez oparcie się na faktach w istocie nie udowodnionych - poprzez jednoznaczne przyjęcie przez Sąd, że oskarżony <span class="anon-block">J. M. (1)</span> przebywał na terenie <span class="anon-block">O.</span> w dniu 08.08.2008r. i uczestniczył w bójce, opierając się na jedynie na poszlakowym dowodzie jakim jest telefon komórkowy oskarżonego, który został znaleziony w samochodzie marki <span class="anon-block">A.</span> w <span class="anon-block">O.</span>,</p> <p>4.  <strong> <!-- -->Obrazę przepisów postępowania</strong> mającą wpływ na treść orzeczenia - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 174)">art. 7 i 174 kpk</a>, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów przez Sąd Okręgowy prowadzącą w konsekwencji do uznania, iż oskarżony <span class="anon-block">D. K. (1)</span> popełnił przestępstwo,</p> <p>5.  <strong> <!-- -->Błąd w ustaleniach faktycznych</strong> przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> - poprzez danie wiary dowodom nie przekonywującym - w postaci nieobiektywnych zeznań (wyjaśnień) innego oskarżonego (świadka) <span class="anon-block">A. O.</span> zainteresowanego wyłącznie swoją sytuacją procesową w postaci nieobiektywnych wyjaśnień, następnie zeznań, które nie są w stanie stwierdzić czy oskarżony <span class="anon-block">P. E. (1)</span> w ogóle brał udział w wydarzeniach jakie miały miejsce w dniu 08.08.2008r. przed <span class="anon-block"> Restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>.</p> </li> </ul> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 437;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. <strong> <!-- -->427 § 1</strong> i<strong> <!-- --> 437 § 1</strong> i<strong> <!-- --> 2</strong> kpk</a> <strong> <!-- --> wniósł o</strong> zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych od czynów zarzuconych im w akcie oskarżenia.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">T. P.</span> wyrokowi zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości zarzucając:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</em> </strong> przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na treść wyroku - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> - poprzez danie wiary dowodom nie przekonującym - opierając się na opisie sytuacji przedstawionej przez (początkowo oskarżonych), a następnie świadków <span class="anon-block">T. L. (1)</span> oraz <span class="anon-block">G. W. (1)</span> - zainteresowanych wyłącznie swoją sytuacją procesową w postaci nieobiektywnych (wyjaśnień) zeznań, które nie są w stanie jednoznacznie stwierdzić czy oskarżony <span class="anon-block">T. P.</span> w ogóle w jakikolwiek sposób podżegał do wydarzeń jakie miały miejsce w dniu 08.08.2008r. przed <span class="anon-block"> Restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od czynów zarzuconych mu w akcie oskarżenia.</p> <p>Obrońca o <span class="anon-block">P. E. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. K. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427§2kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> orzeczeniu zarzucił:</p> <p>I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony <span class="anon-block">P. E. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w sytuacji gdy:</p> <p>1. oskarżony nie brał udziału w bójce w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>, początkowe przyznanie się do stawianego mu zarzutu było wynikiem presji prokuratora i policjantów z Centralnego Biura Śledczego, ponadto oskarżony nie miał świadomości jaki charakter ma wizyta w <span class="anon-block">O.</span> -nie ma innego materiału dowodowego oprócz pomówień <span class="anon-block">A. O.</span>, a samo przebywanie w tej miejscowości nie oznacza popełnienia przez niego przestępstwa i akceptowania zachowania innych osób -mając na uwadze, że na materiale nagraniowym ze zdarzeń wynika, że część osób nie wyszła zza rogu budynku i faktycznie nie widziała w ogóle zajścia,</p> <p>2. dowody obciążające oskarżonego to wyłącznie pomówienia jednego świadka <span class="anon-block">A. O.</span>, które we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku, iż jego zeznania są niewiarygodne, bowiem zostały złożone w celu umniejszenia własnej odpowiedzialności, a w których świadek ten w sposób lakoniczny wymienił oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span> jako uczestnika bójki, jednocześnie podając nieprawdziwe pobudki, które sprawiły, że oskarżony przyjechał do <span class="anon-block">O.</span> oraz rzekomą świadomość o planowanej bójce,</p> <p>II. naruszenie przepisów postępowania karnego mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 92;art. 410)">art. 7, 92 i 410 kpk</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a mianowicie poprzez:</p> <p>1.</p> <p>1.  wadliwe uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu podczas gdy brak jest dowodów, że oskarżony <span class="anon-block">P. E. (1)</span> wziął udział w bójce -mając na uwadze, iż w sposób logiczny tłumaczył, iż nie zdawał sobie sprawy z celu wyprawy, nie akceptował udziału w grupie napastniczej oraz nie brał udziału w zdarzeniu, a sama wiedza o tym, że „trzeba się pokazać", „żeby się postawić" i może być jakieś starcie nie może stanowić o odpowiedzialności oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>2.  wybiórcze odniesienie się przez Sąd I instancji do zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach z pomówienia <span class="anon-block">A. O.</span>, którego słowa w zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span> nie zostały poparte jakimikolwiek innymi dowodami- zatem pomimo braku w sprawie jednoznacznych i bezpośrednich dowodów potwierdzających popełnienie zarzucanemu oskarżonemu czynu, ponadto do których oceny należało podejść z dużą dozą ostrożności, a które w swej treści nasuwają szereg wątpliwości co do ich wiarygodności i faktycznego udziału oskarżonego w zarzucanym mu czynie</p> <p>3.  nieuzasadnioną akceptację zeznań świadka <span class="anon-block">A. O.</span>, podczas gdy jego zeznania nie są potwierdzone poprzez inne dowody osobowe ani rzeczowe oraz nieuzasadnione odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, z których wynika, iż nie brał udziału w bójce, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.</p> <p>na wypadek nie uwzględnienia powyższych zarzutów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> wyrokowi zarzucił:</p> <p>III. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu <span class="anon-block">P. E. (1)</span> kary w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności zamiast kary stanowczo łagodniejszej w stosunku do celów jakie kara ta winna spełniać w zakresie społecznego oddziaływania poprzez niedocenienie znaczenia ustalonych w tej sprawie okoliczności łagodzących takich jak podejmowanie prac dorywczych, brak zachowań agresywnych wobec najbliższych, brak skłonności do uzależnień, zaś przecenienie wymowy i znaczenia ustalonych przez Sąd okoliczności, jak kilkakrotne naruszanie porządku prawnego w przeszłości, co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia mu kary nie odpowiadającej jej celom i nie uwzględniającej okoliczności, iż oskarżony ma dobrą opinię i nie popełnia kolejnych przestępstw, a ponadto nie uwzględnienie okoliczności, iż inny uczestnik zajścia <span class="anon-block">J. M. (2)</span> i inni w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Białymstoku III Wydział Karny sygn. akt III K 1443/09 - pomimo, iż brał udział w bójce przy użyciu niebezpiecznego narzędzia został skazany jedynie na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz znacznie niższe kary -co w konsekwencji spowodowało wymierzenie kary rażąco niewspółmiernej w stosunku do przypisanego oskarżonemu czynu</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> wniósł o:</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span> od przypisanego mu czynu</p> <p>2.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. E. (1)</span> kary pozbawienia wolności i wymierzenie jej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania</p> <p>ewentualnie:</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.</p> <p>Obrońca oskarżonych <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span> na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2;art. 425 § 3)">art. 425 § 1-3 kpk</a> zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 02 grudnia 2011 r. w całości w części dotyczącej uznania:</p> <p>- <span class="anon-block">S. G. (1)</span> za winnego popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>,</p> <p>- <span class="anon-block">P. G. (2)</span> za winnego popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 k.k.</a> </p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a>. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 kpk</a> poprzez jednostronną, powierzchowną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego oraz nierozważenie tych okoliczności sprawy, które przemawiały na korzyść oskarżonych,</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych,</p> <p>3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść przez ustalenie, że oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa udziału w bójce jako występku o charakterze chuligańskim, gdy tymczasem ujawnione w postępowaniu sądowym dowody nie pozwalały na niewątpliwe stwierdzenie tego faktu;</p> <p>w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, i uznania, iż Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych ani w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podniósł nadto następujące zarzuty:</p> <p>4.</p> <p>4.  rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat wobec <span class="anon-block">S. G. (1)</span> oraz na okres 2 lat i 6 miesięcy wobec <span class="anon-block">P. G. (2)</span> w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa jakiego dokonali oskarżeni oraz w relacji do celów, jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w skarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">P. G. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości zarzucając :</p> <p>1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony <span class="anon-block">P. G. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 158§lkkw sytuacji gdy:</p> <p>a) oskarżony od początku konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, rzeczywiście w dniu 8 sierpnia 2008 r. był tylko kierowcą który przywiózł uczestników bójki, dojechał do <span class="anon-block">O.</span> i został tam zatrzymany, jednakże nie brał udziału w zajściu przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>, nie był świadomy celu wyjazdu i działania uczestników zdarzenia, a samo przebywanie w tej miejscowości nie oznacza popełnienia przez niego przestępstwa –sytuacja oskarżonego -faktycznie wyłącznie kierowcy jest odmienna od innych osób, których obecność została stwierdzona na miejscu zdarzenia -oskarżonemu nie można przypisać świadomości niebezpiecznego charakteru zbiorowego zatargu, ponadto zebrany materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń</p> <p>b)  dowody obciążające oskarżonego to wyłącznie zeznania jednego świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, które we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku przeciwnego -zeznania świadka są niewiarygodne, gdyż w sposób lakoniczny wymienił w nich oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span> jako uczestnika bójki, jednocześnie nie podając roli jaką odegrał w tym zdarzeniu, ponadto twierdzenia świadka nie są wewnętrznie spójne, zaś obecna jego postawa tj. fakt ukrywania się przed wymiarem sprawiedliwości w sprawie Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku V Ds.17/1 l/S -daje podstawę do kwestionowania wiarygodności zeznań <span class="anon-block">R. D. (1)</span> </p> <p>c)  brak jest dowodu, że oskarżony <span class="anon-block">P. G. (1)</span> odszedł od samochodu marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, którym przyjechał do <span class="anon-block">O.</span>, a który to był zaparkowany w znacznej odległości od placu przy <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>, gdzie miało miejsce przedmiotowe zdarzenie, a ponadto wbrew twierdzeniom świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span> nie mógł być wskazywanym przez niego mężczyzną w kominiarce, który po zajściu pod restauracją wsiadł do samochodu, którym przyjechał <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, gdyż jak wynika z materiału dowodowego oskarżony został zatrzymany przez funkcjonariusza Policji w swoim samochodzie, przykuto jego ręce kajdankami do kierownicy oraz zabrano kluczyki od samochodu - stąd też oskarżony nie mógł widzieć zdarzenia, a tym bardziej brać w nim udziału</p> <p>2) naruszenie przepisów postępowania karnego mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 92;art. 410)">art. 7, 92 i 410 kpk</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a mianowicie poprzez:</p> <p>a)</p> <p>a)  wadliwe uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu podczas gdy brak jest dowodów, że oskarżony <span class="anon-block">P. G. (1)</span> wziął udział w bójce -mając na uwadze, iż w sposób konsekwentny i logiczny tłumaczył, iż nie zdawał sobie sprawy z celu wyprawy, nie akceptował udziału w grupie napastniczej oraz nie brał udziału w zdarzeniu, a sama wiedza o tym, że „jedziemy się pokazać - pokazać siłę" i może być jakieś starcie nie może stanowić o odpowiedzialności oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> </p> <p>b)  wybiórcze odniesienie się przez Sąd I instancji do zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach z pomówienia <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, którego słowa nie zostały w żaden sposób zweryfikowane - chociażby poprzez bezpośrednie przesłuchanie go na rozprawie -zatem pomimo braku w sprawie jednoznacznych i bezpośrednich dowodów potwierdzających popełnienie zarzucanemu oskarżonemu czynu, ponadto zaś fakt niezamieszkiwania w poprzednim miejscu pobytu przez świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span> może wskazywać, iż obciążające wyjaśnienia (między innymi <span class="anon-block">P. G. (1)</span>) - zostały złożone w celu umniejszenia własnej odpowiedzialności</p> <p>c)  niesłuszną, jednostronną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego w sprawie i uznaniu winy oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span> w głównej mierze na podstawie zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i <span class="anon-block">T. L. (1)</span>, wskazujących obecność oskarżonego na miejscu zbiórki przed kościołem na <span class="anon-block">osiedlu (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> -do których oceny należało podejść z dużą dozą ostrożności, a które w swej treści nasuwają szereg wątpliwości co do ich wiarygodności i faktycznego udziału oskarżonego w zarzucanym mu czynie przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności m.in. wyjaśnieniom oskarżonego</p> <p>d)  nie uwzględnienie okoliczności, iż zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span> w trakcie zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji było spokojne, nieagresywne (zeznania świadka <span class="anon-block">P. K. (1)</span> -k. 5324-5325, 12442-12443 oraz <span class="anon-block">A. T.</span> -k. 12443), oskarżony nie uciekał przed Policjantami, nie szarpał się z nimi, tymczasem gdyby oskarżony faktycznie uczestniczył w bójce czułby się winnym, a jego zachowanie byłoby w tej sytuacji całkowicie inne</p> <p>e)  przyjęcie za podstawę orzeczenia selektywnie przeprowadzonych i wybranych dowodów z ewidentnym i całkowitym pominięciem dowodów świadczących na korzyść oskarżonego poprzez nie uzasadnione odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, z których wynika, iż w czasie bójki znajdował się on w samochodzie lub obok niego, nie widział zajścia i nie brał w nim udziału i uznaniu ich za tendencyjne, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, ponadto z notatki służbowej znajdującej się na k. 1426 wynika, że w samochodzie oskarżonego nie znaleziono jakichkolwiek przedmiotów, które mogłyby mieć związek z przestępstwem -zatem jedynym dowodem, który należy uznać za wiarygodny są wyjaśnienia <span class="anon-block">P. G. (1)</span> </p> <p>3)  naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 392;art. 392 § 1)">art. 392 § 1 kpk</a> poprzez odczytanie na rozprawie głównej protokołów przesłuchania świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, sporządzonych w postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy bezpośrednie przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne dla rozstrzygnięcia winy oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, a strony obecne na rozprawie sprzeciwiały się temu, tym bardziej, że zeznania tego świadka miały służyć ustaleniu okoliczności zasadniczych oraz pozostają one w wyraźnej sprzeczności z innymi dowodami -co naruszyło zasadę ustności i bezpośredniości procesu</p> <p>na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> wyrokowi zarzucił:</p> <p>4)</p> <p>4)</p> <p>4)  rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu <span class="anon-block">P. G. (1)</span> kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności zamiast kary stanowczo łagodniejszej w stosunku do celów jakie kara ta winna spełniać w zakresie społecznego oddziaływania poprzez niedocenienie znaczenia ustalonych w tej sprawie okoliczności łagodzących takich jak ustabilizowana sytuacja życiowa, podjęcie starań o zdobycie wyższego wykształcenia (studiowanie na wydziale prawa Uniwersytetu <span class="anon-block">(...)</span>), brak skłonności do uzależnień, zaś przecenienie wymowy i znaczenia ustalonych przez Sąd okoliczności, jak poprzednia karalność oskarżonego (na chwilę obecną nie karany), co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia mu kary nie odpowiadającej jej celom i nie uwzględniającej okoliczności, iż oskarżony ma dobrą opinię i nie popełnia kolejnych przestępstw, a ponadto nie uwzględnienie okoliczności, iż na przykład współoskarżony <span class="anon-block">P. G. (2)</span> naruszał porządek prawny więcej razy od oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, a Sąd wymierzył mu znacznie niższą karę tj. 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nadto inny uczestnik zajścia <span class="anon-block">J. M. (2)</span> w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Białymstoku III Wydział Karny sygn. akt III K 1443/09 -pomimo, iż brał udział w bójce przy użyciu niebezpiecznego narzędzia został skazany jedynie na karę 2 lat pozbawienia wolności -co w konsekwencji spowodowało wymierzenie kary rażąco niewspółmiernej w stosunku do przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. G. (1)</span> czynu.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> wniósł o:</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span> od popełnienia przypisanych mu czynów</p> <p>2.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. G. (1)</span> kary pozbawienia wolności i wymierzenie mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania</p> <p>ewentualnie:</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">D. K. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości zarzucając :</p> <p>I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a przejawiający się w uznaniu, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> podczas gdy:</p> <p>1. oskarżony od początku nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne poczynienie ustaleń, iż oskarżony w dniu 8 sierpnia 2008 roku brał udział w bójce w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> Restauracja (...)</span>, Sąd oparł powyższe ustalenie jedynie na zeznaniach niewiarygodnego świadka-<span class="anon-block">R. D. (1)</span> - obecnie ukrywającego się, który ani razu wprost nie zeznał, że oskarżony faktycznie brał udział w bójce -podkreślić należy, że <span class="anon-block">R. D. (1)</span> jest poszukiwany przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku w sprawie nr Ap V Ds. 17/1 l/S w związku z handlem narkotykami co może wskazywać na jego ułomności natury psychicznej- taki stan faktyczny nie pozwala na potraktowanie zeznań świadka za wiarygodny materiał dowodowy, a co więcej w samych zeznaniach <span class="anon-block">R. D. (1)</span> było wiele sprzeczności i wzajemnie się one wykluczały.</p> <p>II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 7)">art. 4, 5 § 2, 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez dowolną interpretację materiału dowodowego i nierozstrzygnięcie powstałych na tym gruncie wątpliwości na korzyść oskarżonego, a przejawiające się w uznaniu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu w akcie oskarżenia przestępstwa udziału w bójce, a mianowicie poprzez:</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.  dokonanie wadliwych ustaleń, poczynionych jedynie w oparciu o zeznania jednego świadka- <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, z których bezpośrednio nie wynika ażeby oskarżony <span class="anon-block">D. K. (1)</span> brał udział w bójce przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>;</p> <p>2.  sam fakt, że oskarżony miał jechać, do <span class="anon-block">O.</span> „żeby się pokazać" nie implikuje stwierdzenia, że brał udział w bójce, a nawet, że miał zamiar udziału w bójce a tym bardziej, że się na nią godził; zwłaszcza, że jak podaje w swoich zeznaniach <span class="anon-block">R. D. (1)</span> oskarżony miał go namawiać wyłącznie na wyjazd do <span class="anon-block">O.</span> na spotkanie - „żeby było nas dużo" i ani razu nie zeznał, że <span class="anon-block">K. K. (2)</span> wspominał cokolwiek o bójce</p> <p>3.  w materiale dowodowym brakowało jakichkolwiek innych dowodów, które korespondowałby z zeznaniami <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i potwierdzały udział <span class="anon-block">D. K. (1)</span> w zdarzeniu; w szczególności na miejscu przestępstwa Policja nie zabezpieczyła żadnych śladów należących do oskarżonego</p> <p>III. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 392)">art. 392 kpk</a> poprzez odczytanie zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, pomimo że ustalenie prawdy obiektywnej wymagało<strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> bezpośredniego</span> </strong> przesłuchania tego świadka na rozprawie, zwłaszcza, że wyłącznie zeznania tego świadka obciążały <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2003 roku, II AKa 44/2003 : „Podstawowa w polskim procesie karnym zasada bezpośredniości wymaga też, aby orzekający w sprawie sąd opierał ustalenia faktyczne na dowodach bezpośrednio przeprowadzonych w czasie rozprawy, czyli w sposób pozwalający na bezpośrednie zetknięcie się z tymi dowodami".</p> <p>IV. rażącą niewspółmierność kary 3 lat pozbawienia wolności, przejawiającą się w odstąpieniu od wymierzenia oskarżonym łagodniejszej kary, ewentualnie wymierzenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, na co miało wpływ zastosowanie wadliwych kryteriów wymiaru kary; wskazał, że Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 roku, sygn. akt III k 1442/09 rozpoznając sprawę oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> <span class="anon-block">J. M. (2)</span> dotyczący bójki jaka miała miejsce 8 sierpnia 2008 roku w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności podczas gdy, Sąd Okręgowy w Ostrowi Mazowieckiej wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">D. K. (1)</span> znacznie surowszą karę pozbawienia wolności - co potwierdza rażącą niewspółmierność kary, zwłaszcza, iż obaj oskarżeni mieli brać udział w tej samej bójce, a co więcej <span class="anon-block">J. M.</span> skazano za przestępstwo, w którym zagrożenie karą było znacznie większe, pozostałych zaś oskarżonych na kary znacznie niższe.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> wniósł o:</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">D. K. (1)</span> od popełnienia przypisanych mu czynów</p> <p>2.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">D. K. (1)</span> kary pozbawienia wolności i wymierzenie mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania</p> <p>ewentualnie</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.</p> <p>3.  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">J. W. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości zarzucając :</p> <p>I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a przejawiający się w uznaniu, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> podczas gdy:</p> <p>1. <span class="anon-block">J. W. (1)</span> od początku nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne poczynienie ustaleń, iż oskarżony w dniu 8 sierpnia 2008 roku brał udział w bójce w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> Restauracja (...)</span>, Sąd oparł powyższe ustalenie jedynie na zeznaniach niewiarygodnego świadka-<span class="anon-block">R. D. (1)</span> - obecnie ukrywającego się, który ani razu wprost nie zeznał, że oskarżony faktycznie brał udział w bójce. Podkreślić należy, że <span class="anon-block">R. D. (1)</span> jest poszukiwany przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku w sprawie nr Ap V Ds. 17/1 l/S w związku z handlem narkotykami co może wskazywać na jego ułomności. Taki stan faktyczny nie pozwala na potraktowanie zeznań świadka za wiarygodny materiał dowodowy. Co więcej w samych zeznaniach <span class="anon-block">R. D. (1)</span> było wiele sprzeczności i wzajemnie się one wykluczały -ponadto zaś powyższy świadek nie stwierdził obecności <span class="anon-block">J. W. (1)</span> w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 7)">art. 4, 5 § 2, 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez dowolną interpretację materiału dowodowego i nierozstrzygnięcie powstałych na tym gruncie wątpliwości na korzyść oskarżonego, a przejawiające się w uznaniu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu w akcie oskarżenia przestępstwa udziału w bójce, a mianowicie poprzez:</p> <p>1. wadliwe przyjęcie, iż zgodnie z twierdzeniem <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, skoro <span class="anon-block">J. W. (1)</span> miał jechać do <span class="anon-block">O.</span> i był obecny na postojach to brał udział w bójce, w sytuacji gdy:</p> <p>a)  żadne okoliczności na to nie wskazują a nadto dwie inne osoby, które również wybierały się tego dnia do <span class="anon-block">O.</span> - <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> nie zostały skazane za udział w bójce; w przypadku obu tych oskarżonych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, że <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> dotarli na parking przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>, natomiast na podstawie tego samego materiału dowodowego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> został skazany za udział w bójce;</p> <p>b)  <span class="anon-block">R. D. (1)</span> co do osoby <span class="anon-block">J. W. (1)</span> zeznał<strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> jedynie,</span> </strong> że poruszał się czerwonym samochodem na trasie przejazdu do <span class="anon-block">O.</span> i nie wskazał bezpośrednio, że brał udział w bójce;</p> <p>c)  w materiale dowodowym brakowało jakichkolwiek innych dowodów, które korespondowałby z zeznaniami <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i potwierdzały udział <span class="anon-block">J. W. (1)</span> w zdarzeniu; w szczególności na miejscu przestępstwa Policja nie zabezpieczyła żadnych śladów należących do oskarżonego</p> <p>d)  Sąd dokonał wadliwych ustaleń odnośnie oskarżonego, gdyż z samego faktu, iż miał on jechać do <span class="anon-block">O.</span> wysnuł błędny wniosek, że znalazł się na placu przy restauracji i brał udział w przestępstwie podczas, gdy brak jest potwierdzenia takiego stanu jakimkolwiek argumentem; Sąd ustalił okoliczności faktyczne sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, oparł się jedynie na przypuszczeniach, gdyż w przypadku <span class="anon-block">J. W. (1)</span> sam fakt, że jechał do <span class="anon-block">O.</span> nie oznacza, że faktycznie tam się znalazł i miał cokolwiek wspólnego z bójką</p> <p>III. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 392)">art. 392 kpk</a> poprzez odczytanie zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, pomimo że ustalenie prawdy obiektywnej wymagało<strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> bezpośredniego</span> </strong> przesłuchania tego świadka na rozprawie, zwłaszcza, że wyłącznie zeznania tego świadka obciążały <span class="anon-block">J. W. (1)</span>. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2003 roku, II AKa 44/2003 : „Podstawowa w polskim procesie karnym zasada bezpośredniości wymaga też, aby orzekający w sprawie sąd opierał ustalenia faktyczne na dowodach bezpośrednio przeprowadzonych w czasie rozprawy, czyli w sposób pozwalający na bezpośrednie zetknięcie się z tymi dowodami".</p> <p>IV. rażącą niewspółmierność kary 3 lat pozbawienia wolności, przejawiającą się w odstąpieniu od wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary, na co miało wpływ zastosowanie wadliwych kryteriów wymiaru kary; wskazał, że Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 roku, sygn. akt III k 1442/09 rozpoznając sprawę oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> <span class="anon-block">J. M. (2)</span> dotyczącą bójki jaka miała miejsce 8 sierpnia 2008 roku w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności podczas gdy, Sąd Okręgowy w Ostrowi Mazowieckiej wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">J. W. (1)</span> znacznie surowszą karę pozbawienia wolności - co potwierdza rażącą niewspółmierność kary, zwłaszcza, iż obaj oskarżeni mieli brać udział w tej samej bójce, a co więcej <span class="anon-block">J. M.</span> skazano za przestępstwo, w którym zagrożenie karą było znacznie większe.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:</p> <p>1)</p> <p>1)  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w wyroku</p> <p>2)  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.</p> <p>Obrońca oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> adw. <span class="anon-block">T. D.</span> zaskarżył powyższy wyrok w częściach dotyczących oskarżonych:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">G. O. (1)</span> ( pkt XIII-XIV, XVI-XVIII, XXIII wyroku )</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">T. W. (1)</span> (pkt XIII-XIV, XVI-XVIII, XXIII wyroku)</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">K. C. (1)</span> ( pkt XIII-XIV, XVI-XVIII, XXIII wyroku )</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">P. Z.</span> (pkt XIII-XIV, XVIII, XXIII wyroku )</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> (pkt XIII XIV, XVI-XVIII, XXIII wyroku )</p> </dd> </dl> <p>w całości na ich korzyść</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2 , 3 i 4 k.p.k.</a> w skarżonej części wyrokowi temu zarzucił:</p> <ul> <li> <p>I.  sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie , że:</p> </li> <li> <p>obecność oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w nocy z 25/26 lipca 2008 roku miała charakter reakcji na pobicie tej samej nocy <span class="anon-block">K. C. (1)</span> podczas pracy w charakterze pracownika ochrony <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> ;</p> </li> <li> <p> <span class="anon-block">G. O. (1)</span> , <span class="anon-block">K. C. (1)</span> , <span class="anon-block">T. W. (1)</span> , <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w nocy z 25/26 lipca 2008 roku zaatakowali a następnie popychali ,szarpali oraz wyzywali <span class="anon-block">D. K. (2)</span> po czym <span class="anon-block">T. W. (1)</span> uderzył go pięścią w twarz podczas gdy pozostali znajdowali się w pobliżu i dbali o to aby nikt inny nie wmieszał się do zajścia po stronie <span class="anon-block">D. K. (2)</span> ;</p> </li> <li> <p>strzały oddane w dniu 1 sierpnia 2008 roku na terenie <span class="anon-block">O.</span> do samochodu którym poruszał <span class="anon-block">G. O. (1)</span> oraz zniszczenie tego samego dnia samochodu należącego do żony <span class="anon-block">G. O. (1)</span> były udziałem grupy mężczyzn miejscowego świata przestępczego i stanowiły efekt „konfliktu" jaki miał zaistnieć pomiędzy wymienionymi a <span class="anon-block">G. O. (1)</span> i oskarżonymi, którzy zajmowali się ochroną <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> ;</p> </li> <li> <p>obecność <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> , <span class="anon-block">P. Z.</span> i innych oskarżonych w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w dniu 08.08.2008 roku była wynikiem świadomości wymienionych co do konfrontacji w ramach „eskalacji aktów wzajemnej agresji" z grupą mężczyzn miejscowego światka przestępczego , mającej nastąpić podczas odbywającej się w restauracji imprezy karaoke (vide str. 1 i 2 uzasadnienia wyroku )</p> </li> <li> <p>do zdarzenia przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> doszło <strong> <!-- --> <em> <!-- -->na tle walki o sfery wpływów w światku przestępczym</em> </strong> pomiędzy osobami kojarzonymi <span class="anon-block">S.</span> a ludźmi z <span class="anon-block">O.</span> wspomaganymi przez ludzi z <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">B.</span> i szeroko rozumianego <span class="anon-block">P.</span> (vide str. 69 uzasadnienia)</p> </li> </ul> <p>podczas gdy powyższe ustalenia nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.</p> <p>II.  Mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania tj.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1). <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> </em> </strong> poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów , naruszenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej kontrolowanej oceny dowodów , wydanie orzeczenia z pominięciem szczegółowej analizy szeregu dowodów zgromadzonych w sprawie a istotnych dla jej rozstrzygnięcia oraz przyjęcie za podstawę wyroku hipotez i z góry założonego scenariusza polegające na tym, że Sąd ten:</p> <p>a) zaniechał szczegółowej analizy dowodu z pomawiających wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (2)</span> oraz konfrontacji wersji podawanych przez wymienionego z dowodami w postaci ekspertyzy z zakresu technik audio wideo (k. 3988 - 3990 akt), fotogramów stanowiących załącznik do tej ekspertyzy oraz z dowodem w postaci nagrania z monitoringu (k. 12254 akt) — dowodów obrazujących zachowanie poszczególnych oskarżonych rozpoznanych przez <span class="anon-block">R. W.</span> w toku składanych wyjaśnień (k. 5963 akt, 6304 — 6306 akt) — oraz innymi dowodami zebranymi w sprawie (wyjaśnienia <span class="anon-block">P. W. (1)</span>) — a w rezultacie w sposób rażąco dowolny przyjął jedną z podanych przez <span class="anon-block">R. W. (2)</span> wersji za obiektywne kryterium weryfikacji całokształtu pozostałego materiału dowodowego i podstawę ustaleń w zakresie przypisanego <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> udziału w bójce w dniu 8.08.2008 roku przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> ;</p> <p>b) dowolnie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom składanym przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span> , <span class="anon-block">G. O. (1)</span> , <span class="anon-block">T. W. (1)</span> , <span class="anon-block">P. Z.</span> , <span class="anon-block">K. C. (1)</span> , <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> , <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> w takim zakresie w jakim wymienieni opisywali swoje zachowanie w czasie poprzedzającym oraz bezpośrednio w trakcie zajścia przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>, pomijając konfrontację całokształtu tych wyjaśnień z dowodami w postaci ekspertyzy z zakresu technik audio wideo (k. 3988 — 3990 akt), fotogramów stanowiących załącznik do tej opinii oraz z dowodem w postaci nagrania z monitoringu (k. 12254 akt), które to dowody obiektywnie obrazują zachowanie wymienionych w trakcie przedmiotowego zajścia</p> <p>c) dowolnie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom składanym przez <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> i <span class="anon-block">K. C. (1)</span> w takim zakresie w jakim wymienieni ustosunkowując się do zdarzenia w nocy z 25 na 26 lipca 2008 roku w <span class="anon-block"> Barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> podkreślali, że incydent został sprowokowany przez <span class="anon-block">D. K. (2)</span>, a zajście miało miejsce wyłącznie pomiędzy nim, a <span class="anon-block">T. W. (1)</span> bez udziału jakichkolwiek osób i przy braku jakiegokolwiek ich zachowania, z którego można by wnioskować o czynnym udziale w zajściu z dalszymi konsekwencjami w zakresie ostatecznie ustalonego zaistnienia występku pobicia</p> <p>d) wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego nadał depozycjom <span class="anon-block">W. J.</span> i <span class="anon-block">R. W. (1)</span> charakter dowodu mającego potwierdzać czynne uczestnictwo <span class="anon-block">G. O. (1)</span> , <span class="anon-block">K. C. (1)</span> , <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> , <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w zajściu w dniu 25/26.07.2009 r. w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> z udziałem <span class="anon-block">D. K. (2)</span> oraz doznanie przez w/w w wyniku tego zajścia obrażeń naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni;</p> <p>2. obrazę przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, <strong> <!-- -->polegającą na:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->a)</em> </strong> niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczegółowego wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej materii konkretnie oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych w takim zakresie w jakim przyjął,</p> <p>że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>oskarżeni <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w nocy z 25/26 lipca 2008 roku wzięli udział w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span>,</p> </dd> </dl> <p>zaś</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> swoim zachowaniem wypełnili znamiona udziału w bójce w dniu 8.08.2008 r. przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> ;</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->b)</em> </strong> zaniechaniu wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstaw prawnych wyroku w odniesieniu do przyjętego współsprawstwa w/w oskarżonych w popełnieniu przypisanych im przestępstw i stosownej subsumcji ustalonych aspektów zachowania każdego z tych oskarżonych pod ustawowe znamiona ostatecznie przypisanych im przestępstw;</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->a w rezultacie podniesionych uchybień :</span> </p> <p>III.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym ustaleniu, że oskarżeni <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span> , <span class="anon-block">T. W. (1)</span> , <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> dopuścili się inkryminowanych czynów w formie opisanej w sentencji wyroku, podczas gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi do odmiennego wniosku ;</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->nadto orzeczeniu zarzucił:</span> </p> <p>IV.  rażącą niewspółmierność wymierzonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> kar pozbawienia wolności będącą następstwem:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>bezpodstawnego , bo nie znajdującego odzwierciedlenia w poczynionych w sprawie ustaleniach , przypisania <span class="anon-block">G. O. (1)</span> <span class="underline"> <!-- -->„wiodącej roli jaka wymieniony odegrał w przedmiotowej sprawie</span>" (str. 92 uzasadnienia) a <span class="anon-block">T. W. (1)</span> <span class="underline"> <!-- -->„wiodącej roli jaką odegrał w bójce pod <span class="anon-block"> (...)</span> </span> (str. 93 uzasadnienia),</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>braku wyjaśnienia w ramach oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów, które z aspektów zachowania poszczególnych oskarżonych Sąd przyjął za okoliczności o charakterze obciążającym a w odniesieniu do zdarzenia przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> , za nadające zachowaniu każdego z nich cechy „występku o charakterze chuligańskim",</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>niedostatecznego uwzględnienia przez sąd I instancji odnoszących się do każdego z oskarżonych szeregu okoliczności o charakterze podmiotowym;</p> </dd> </dl> <p>Stawiając powyższe zarzuty wniósł o:</p> <p>uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->zaś na wypadek uwzględnienia zarzutu wyłącznie z pkt. 4</span> </p> <p>o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">K. C. (1)</span> za przypisane im czyny kar jednostkowych w wymiarze nie przekraczającym 2 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji i instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary ,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">P. Z.</span> kary pozbawienia wolności w wymiarze nie przekraczającym 2 lat z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania.</p> </dd> </dl> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając mu:</p> <p>1/ błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku - przez niedostrzeżenie podrzędnej roli oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> w zajściu, przez pominięcie w ustaleniach tego, iż oskarżony <span class="anon-block">R. W. (1)</span> po zdarzeniu widząc leżącego na klatce schodowej <span class="anon-block">R. I. (1)</span> podjął próbę jego reanimacji i wykonywał te czynności aż do przyjazdu Policji i Pogotowia, przez niezasadne uznanie, iż oskarżony <span class="anon-block">R. W. (1)</span> „pomija w swoich wyjaśnieniach to, co robił wcześniej", przez wysunięcie sugestii iż „ta bliskość ze zwłokami organizatora całego zajścia w tym momencie może wskazywać, że <span class="anon-block">R. W. (1)</span> był w jego otoczeniu również wcześniej", przez uznanie, że działanie oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> miało charakter chuligański.</p> <p>2/ naruszenie norm prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, 410 i 424§1 pkt 1 kpk</a> przez oparcie wyroku tylko na dowodach obciążających oskarżonego z pominięciem dowodów przeciwnych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> przez rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez ocenę dowodów z pominięciem wskazań wynikających z doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania,</p> <p>3/ rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (1)</span> kary pozbawienia wolności, wynikającą z jej wymiaru i niezastosowania warunkowego zawieszenia wykonania tej kary,</p> <p>4/rażącą niesprawiedliwość wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 Kpk</a>),</p> <p>Wskazując na powyższe wniósł:</p> <p>1/ o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego <span class="anon-block">R. W. (1)</span> chuligańskiego charakteru tego czynu, obniżenie oskarżonemu <span class="anon-block">R. W. (1)</span> wymierzonej kary pozbawienia wolności - do jednego roku i warunkowe zawieszenie wykonania tej kary na okres lat dwóch oraz uchylenie orzeczenia o nawiązce</p> <p>ewentualnie,</p> <p>2/ o uchylenie wymienionego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> adw. <span class="anon-block">M. U.</span> zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> (w zakresie pkt XIII, XIV, XVI, XVII, XVIII, XXIII,) - na korzyść oskarżonych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <ul> <li> <p>I.  mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez doprowadzenie do sprzeczności pomiędzy opisem czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII sentencji wyroku (wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a>) a ustaleniami faktycznymi poczynionymi w uzasadnieniu orzeczenia - co w konsekwencji doprowadziło do niejednoznaczności rozstrzygnięcia;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 2 k.p.k.</a> poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku wyrażające się:</p> </li> </ul> <p>- zaniechaniem oceny, czy zachowanie uczestników zdarzenia opisane na str. 4 uzasadnienia wyroku w pierwszej jego fazie rozpoczętej zbliżaniem się jednej grupy osób trzymających w rękach narzędzia typu pałki, kije bejsbolowe, sztachety, siekiery i słownie zagrzewających się okrzykami w kierunku drugiej grupy osób stojącej przed wejściem do budynku <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> zakończonej rozpyleniem gazu łzawiącego z odległości około 8 metrów w kierunku osób zbliżających się do wejścia budynku <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> bez fizycznego wzajemnego kontaktu obu grup wypełnia znamiona ustawowe przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> polegające na narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 157;art. 157 § 1)">art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 k.k.</a>;</p> <p>- lakoniczną i niejednoznaczną oceną czy działanie uczestników zdarzenia opisanego w pkt XIII sentencji wyroku motywowane walką o utrzymanie strefy wpływów w zakresie ochrony <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> może być uznane za działanie bez powodu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a> - co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny poprawności rozumowania Sądu I instancji;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 7, 410, 424 § 1</a> pkt oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424 § 2 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>- nienależyte rozważenie i ocenienie treści wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (2)</span> we wzajemnym ich powiązaniu oraz powiązaniu z dowodami w postaci wyjaśnień pozostałych współoskarżonych w sprawie oraz zeznań świadków <span class="anon-block">G. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. D.</span>, <span class="anon-block">Ł. B.</span>, <span class="anon-block">L. L. (2)</span>, <span class="anon-block">M. K. (4)</span>, <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, <span class="anon-block">N. S.</span>, <span class="anon-block">J. D.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span>, <span class="anon-block">U. Z.</span> i <span class="anon-block">E. P. (2)</span>, jak również dokumentów medycznych złożonych do akt sprawy przez oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (2)</span> stwierdzających stan jego zdrowia w dacie pobytu w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> - co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o uznany bezpodstawnie za wiarygodny dowód w sprawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (2)</span> złożonych w dniu 18 lutego 2009 roku i podczas kolejnych przesłuchań, przy jednoczesnym bezpodstawnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> złożonym w zakresie czynu przypisanego im w pkt XIII wyroku;</p> <p>- zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się do dowodów w postaci zeznań świadków <span class="anon-block">J. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. K. (3)</span>, <span class="anon-block">N. Z.</span>, <span class="anon-block">J. R.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span> oraz dowodów rzeczowych w postaci odtworzenia zapisu nagrania z monitoringu, zdjęć sporządzonych w oparciu o zapis z monitoringu i protokołów oględzin - odczytów pamięci w telefonach komórkowych należących do oskarżonych - co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia treści powyższych dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII wyroku;</p> <p>- bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span> w części negującej udział oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span> - co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia tych wyjaśnień przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pkt XVI wyroku;</p> <p>II. mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez przez dowolne i nie znajdujące oparcia w całokształcie zebranego materiału dowodowego, niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż: 1. w dacie zdarzenia przypisanego oskarżonym w pkt. XIII wyroku:</p> <p>- oskarżeni <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> przyjechali do <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> z zamiarem wzięcia udziału w bójce („ustawce")</p> <p>- miejsca na sali głównej w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> były rezerwowane (co wyklucza możliwość pobytu w tej sali oskarżonych <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> bez uprzedniej rezerwacji);</p> <p>- postura oskarżonych <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> wskazywała na to, iż winni oni być identyfikowani przez personel i klientów <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> jako ochroniarze (co wyklucza, aby mogli oni będąc nierozpoznanymi przez świadków przebywać w sali ogólnej tejże restauracji jako klienci restauracji);</p> <p>- oskarżeni <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> byli wśród osób przebywających w sali kominkowej <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> i razem z pozostałymi osobami wyszli z budynku restauracji na zewnątrz w celu wzięcia udziału w bójce;</p> <p>2. w dacie zdarzenia przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pkt XVI wyroku oskarżony ten brał udział w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span>, - co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> za winnych popełnienia czynu przypisanego im w pkt. XIII wyroku, a oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> również za winnego czynu przypisanego mu w pkt XXVI wyroku, podczas gdy należyta ocena i rozważenie całokształtu zebranego materiału dowodowego prowadzą do wniosku przeciwnego.</p> <p>III. rażącą niewspółmierność jednostkowych kar pozbawienia wolności i kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> oraz kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> poprzez wymierzenie ich w rozmiarze przekraczającym ponad 3- krotnie minimalny ustawowy wymiar kary za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a)">art. 57 a k.k.</a> oraz przekraczający okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonych wolności w toku śledztwa i zaniechanie warunkowego zawieszenia kar pozbawienia wolności wobec w/w oskarżonych - wskutek nieuwzględnienia przez Sąd I instancji, iż dolegliwość orzeczonych bezwzględnych kar pozbawienia wolności przekracza ustalony przez Sąd I instancji stopień winy oskarżonych, stoi w sprzeczności z zasadą prewencji indywidualnej i nie uwzględnia w należyty sposób właściwości i warunków osobistych oskarżonych przestrzegających norm prawnych i zasad współżycia społecznego, sposobu ich życia przed popełnieniem przestępstw i zachowania się po ich popełnieniu.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2;art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 437 § 1 i 2 oraz art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.</a>, wniósł o:</p> <ul> <li> <p>1)  uchylenie wyroku w zaskarżonej części dotyczącej oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,</p> </li> </ul> <p>ewentualnie</p> <ul> <li> <p>2)  zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> od popełnienia czynu zarzuconego im w pkt XVII aktu oskarżenia oraz oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia,</p> <p>3)  ewentualnie (z ostrożności procesowej) zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII wyroku poprzez wyeliminowanie znamienia czynu o charakterze chuligańskim i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a> i wymierzenie oskarżonym kar pozbawienia wolności w rozmiarze odpowiadającym okresowi ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.</p> </li> </ul> <p>Obrońca oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> adw. <span class="anon-block">M. K. (5)</span> zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej tych oskarżonych (w zakresie pkt. XIII, XIV, XVI, XVII, XVIII i XXII) – na ich korzyść.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :</p> <p>I mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:</p> <p>1.</p> <p>1.</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez doprowadzenie do sprzeczności pomiędzy opisem czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII sentencji wyroku (wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a>) a ustaleniami faktycznymi poczynionymi w uzasadnieniu orzeczenia - co w konsekwencji doprowadziło do niejednoznaczności rozstrzygnięcia;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 2 k.p.k.</a> poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku wyrażające się:</p> <p>- zaniechaniem oceny, czy zachowanie uczestników zdarzenia opisane na str. 4 uzasadnienia wyroku w pierwszej jego fazie rozpoczętej zbliżaniem się jednej grupy osób trzymających w rękach narzędzia typu pałki, kije bejsbolowe, sztachety, siekiery i słownie zagrzewających się okrzykami w kierunku drugiej grupy osób stojącej przed wejściem do budynku <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> zakończonej rozpyleniem gazu łzawiącego z odległości około 8 metrów w kierunku osób zbliżających się do wejścia budynku <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> bez fizycznego wzajemnego kontaktu obu grup wypełnia znamiona ustawowe przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> polegające na narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 157;art. 157 § 1)">art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 k.k.</a>;</p> <p>- lakoniczną i niejednoznaczną oceną, czy działanie uczestników zdarzenia opisanego w pkt XIII sentencji wyroku motywowane walką o utrzymanie strefy wpływów w zakresie ochrony <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> może być uznane za działanie bez powodu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a> - co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny poprawności rozumowania Sądu I instancji;</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 7, 410, 424 § 1</a> pkt oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424 § 2 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>- nienależyte rozważenie i ocenienie treści wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (2)</span> we wzajemnym ich powiązaniu oraz powiązaniu z dowodami w postaci wyjaśnień pozostałych współoskarżonych w sprawie oraz zeznań świadków <span class="anon-block">G. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. D.</span>, <span class="anon-block">Ł. B.</span>, <span class="anon-block">L. L. (2)</span>, <span class="anon-block">M. K. (4)</span>, <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, <span class="anon-block">N. S.</span>, <span class="anon-block">J. D.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span>, <span class="anon-block">U. Z.</span> i <span class="anon-block">E. P. (2)</span>, jak również dokumentów medycznych złożonych do akt sprawy przez oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (2)</span> stwierdzających stan jego zdrowia w dacie pobytu w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> - co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o uznany bezpodstawnie za wiarygodny dowód w sprawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (2)</span> złożonych w dniu 18 lutego 2009 roku i podczas kolejnych przesłuchań, przy jednoczesnym bezpodstawnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> złożonym w zakresie czynu przypisanego im w pkt XIII wyroku;</p> <p>- zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się do dowodów w postaci zeznań świadków <span class="anon-block">J. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. K. (3)</span>, <span class="anon-block">N. Z.</span>, <span class="anon-block">J. R.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span> oraz dowodów rzeczowych w postaci odtworzenia zapisu nagrania z monitoringu, zdjęć sporządzonych w oparciu o zapis z monitoringu i protokołów oględzin - odczytów pamięci w telefonach komórkowych należących do oskarżonych - co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia treści powyższych dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII wyroku;</p> <p>- bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span> w części negującej udział oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span> - co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia tych wyjaśnień przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pkt XVI wyroku;</p> <p>II mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez przez dowolne i nie znajdujące oparcia w całokształcie zebranego materiału dowodowego, niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż:</p> <p>1. w dacie zdarzenia przypisanego oskarżonym w pkt XIII wyroku:</p> <p>- oskarżeni <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> przyjechali do <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> z zamiarem wzięcia udziału w bójce („ustawce")</p> <p>- miejsca na sali głównej w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> były rezerwowane (co wyklucza możliwość pobytu w tej sali oskarżonych <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> bez uprzedniej rezerwacji);</p> <p>- postura oskarżonych <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> wskazywała na to, iż winni oni być identyfikowani przez personel i klientów <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> jako ochroniarze (co wyklucza, aby mogli oni będąc nierozpoznanymi przez świadków przebywać w sali ogólnej tejże restauracji jako klienci restauracji);</p> <p>- oskarżeni <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> byli wśród osób przebywających w sali kominkowej <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> i razem z pozostałymi osobami wyszli z budynku restauracji na zewnątrz w celu wzięcia udziału w bójce;</p> <p>2. w dacie zdarzenia przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> w pkt XVI wyroku oskarżony ten brał udział w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span>, - co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> za winnych popełnienia czynu przypisanego im w pkt XIII wyroku, a oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> również za winnego czynu przypisanego mu w pkt XXVI wyroku, podczas gdy należyta ocena i rozważenie całokształtu zebranego materiału dowodowego prowadzą do wniosku przeciwnego.</p> <p>III rażącą niewspółmierność jednostkowych kar pozbawienia wolności i kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> oraz kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> poprzez wymierzenie ich w rozmiarze przekraczającym ponad 3-krotnie minimalny ustawowy wymiar kary za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a)">art. 57 a k.k.</a> oraz przekraczający okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonych wolności w toku śledztwa i zaniechanie warunkowego zawieszenia kar pozbawienia wolności wobec w/w oskarżonych - wskutek nieuwzględnienia przez Sąd I instancji, iż dolegliwość orzeczonych bezwzględnych kar pozbawienia wolności przekracza ustalony przez Sąd I instancji stopień winy oskarżonych, stoi w sprzeczności z zasadą prewencji indywidualnej i nie uwzględnia w należyty sposób właściwości i warunków osobistych oskarżonych przestrzegających norm prawnych i zasad współżycia społecznego, sposobu ich życia przed popełnieniem przestępstw i zachowania się po ich popełnieniu.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2;art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 437 § 1 i 2 oraz art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.</a>, <strong> <!-- -->wniósł o:</strong> </p> <p>1) uchylenie wyroku w zaskarżonej części dotyczącej oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie</p> <p>2) zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonych <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> od popełnienia czynu zarzuconego im w pkt XVII aktu oskarżenia oraz oskarżonego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia,</p> <p>3) ewentualnie (z ostrożności procesowej) zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonym w pkt XIII wyroku poprzez wyeliminowanie znamienia czynu o charakterze chuligańskim i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 k.k.</a> i wymierzenie oskarżonym kar pozbawienia wolności w rozmiarze odpowiadającym okresowi ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje :</strong> </p> <p>Na uwzględnienie i to w ograniczonym zakresie, zasługują jedynie apelacje obrońców oskarżonych: <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> oraz apelacja prokuratora w części dotyczącej oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> w zakresie zarzucanych im czynów z pkt VI, VI, IX, X, XII, XII, XV i XVI aktu oskarżenia.</p> <p>W pozostałej części wywiedzione apelacje są bezzasadne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy po dokonaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego zajął trafne stanowisko w przedmiocie winy oskarżonych. Wnikliwa analiza tego materiału prowadzi do wniosku, że ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są w pełni prawidłowe, a w konsekwencji podniesione w apelacjach obrońców zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania jawią się jako całkowicie bezpodstawne.</p> <p>Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, niezbędnym jest wykazanie przez skarżącego nie tylko ogólnej wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Obrońcy nie wykazali w sposób skuteczny, jakich uchybień natury faktycznej lub logicznej dopuścił się Sąd Okręgowy. Nie sposób również dopatrzeć się w dokonanej ocenie materiału dowodowego niezgodności ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>W istocie apelacje obrońców stanowią jedynie polemikę z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną dowodów. Zawartej w nich argumentacji nie sposób podzielić.</p> <p>Zachowując chronologię wydarzeń przyjętą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span>. Dotyczy ona kwestii do których Sąd Okręgowy odniósł się już w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.</p> <p>Dokonał w niej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń w przedmiocie winy tego oskarżonego.</p> <p>Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i wbrew wywodom skarżącego nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Nie uchybia też zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 k.p.k.</a> Z tych też względów Sąd Apelacyjny ją w pełni podzielił.</p> <p>Wniesiony środek odwoławczy zmierza do wykazania, że wina oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> została oparta wyłącznie na niewiarygodnych pomówieniach <span class="anon-block">R. W. (2)</span>. Taką tezę obrońca stawia expressis verbis w konkluzji wniesionego środka odwoławczego.</p> <p>Tak podniesiony zarzut implikuje konieczność ustalenia czy pomówienia współoskarżonego mogą, w jakim zakresie i okolicznościach, stanowić pełnowartościowy materiał dowodowy w sprawie. Faktem jest bowiem, że <span class="anon-block">R. W. (2)</span> za ten sam czyn popełniony w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span>, zakwalifikowany w stosunku do jego osoby z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 k.k.</a>, został również skazany zaskarżonym wyrokiem.</p> <p>Wypada zatem przypomnieć, iż sam fakt, że wyjaśnienia zostały złożone na etapie, kiedy osoba taka występowała w postępowaniu karnym w charakterze podejrzanego lub oskarżonego, nie może dezawuować ich wartości dowodowej.</p> <p>Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. II KK 29/05 (OSNKW 2006/4/41) stwierdzając wprost, iż „pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>)”.</p> <p>Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Okręgowy takiej oceny dokonał, nie naruszając przy tym przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego.</p> <p>Ustosunkowując się w sposób szczegółowy do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy <span class="anon-block">T. R. (1)</span> zmierzających do zdeprecjonowania wyjaśnień <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, należy przede wszystkim podnieść, że wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Okręgowy nie wskazuje w swym uzasadnieniu, aby <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> kierował spotkaniem w dniu zdarzenia w sali kominkowej <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>. Stwierdza jedynie, że wspólnie z <span class="anon-block">T. W. (1)</span> „nakazali obecnym, aby przyjrzeli się sobie nawzajem, aby w czasie bójki nie bić się z osobami należącymi do tej samej frakcji” (str. 4 uzasadnienia).</p> <p>Obrońca powołując się na zapis z monitoringu miejskiego kwestionuje również obecność tychże osób na takim spotkaniu. Należy zatem wskazać, że Sąd I instancji swoje ustalenia w tym zakresie poczynił na podstawie zeznań świadków, w tym obecnego na tym spotkaniu <span class="anon-block">R. W. (2)</span>. Kamera z monitoringu miejskiego, co oczywiste, nie rejestrowała przecież tego co działo się wewnątrz lokalu, zaś zapis obejmujący otoczenie na zewnątrz restauracji, nie pozwala na dokładne przeanalizowanie tego co działo się przez lokalem, z uwagi na sposób operowania kamerą. Mianowicie zawiera on tyko sekwencje tego zdarzenia, co wynika też z opinii eksperta z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów audiowizualnych (k. 3988, 3990). W konsekwencji nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, jakoby utrwalony zapis z monitoringu miejskiego, wykluczał obecność obu wymienionych oskarżonych na spotkaniu w sali kominkowej i tym samym podważał wiarygodność <span class="anon-block">R. W. (2)</span>.</p> <p>Jako całkowicie dowolne i nieuprawnione należy też ocenić sugestie obrońcy, jakoby wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W. (2)</span> co do okoliczności postrzelenia <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, a w szczególności dotyczące miejsca i czasu tego zdarzenia, pozostawały w sprzeczności z zapisem monitoringu miejskiego utrwalonym na płycie CD. Fakt, że oskarżony w momencie postrzelenia usłyszał syreny policyjne nie oznacza, że w tym też momencie zakończyło się zdarzenie i ten jego fragment został zarejestrowany przez kamerę z monitoringu miejskiego. Od chwili kiedy funkcjonariusze policji usłyszeli wystrzały, włączyli syrenę i udali się radiowozem na miejsce zdarzenia, do chwili kiedy tam dotarli, upłynął okres około kilku minut. Z zeznań funkcjonariusza policji <span class="anon-block">D. P.</span> wynika, że odgłosy wystrzałów usłyszeli około godz. 21.55 (k. 1596). Do czasu nagrania na które powołuje się obrońca (godz. 21 : 58 : 10), upłynęło zatem ponad 3 minuty. W tych okolicznościach nie można uznać, że <span class="anon-block">R. W. (2)</span> opisuje fragment zdarzenia, który zarejestrowała kamera z monitoringu miejskiego.</p> <p>Jego wersji nie podważa też wskazywane przez <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> podczas eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 12.03.2009 r., miejsce jego postrzelenia tj. parking (k. 7270). Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, iż tenże oskarżony chciał w ten sposób umniejszyć swoją rolę w zdarzeniu i dlatego nie ujawnił organom ścigania, że uzbrojony w siekierę znajdował się na czele grupy osób „szturmującej” <span class="anon-block"> restaurację (...)</span>. Grupa ta znajdowała się już wówczas na chodniku, przy jezdni oddzielającej parking od lokalu. Podczas tego eksperymentu <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> występował jeszcze w charakterze oskarżonego o udział w tym zdarzeniu. Za czyn popełniony w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> i zakwalifikowany w stosunku do jego osoby z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 k.k.</a>, <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> został skazany dopiero prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II K 486/09 (k. 9730 – 9731). W dacie przeprowadzonego z jego udziałem eksperymentu procesowego, był więc zainteresowany przedstawieniem takiej wersji zdarzenia, która stawiała go w najkorzystniejszym świetle.</p> <p>Sąd Okręgowy dokonał również wnikliwej i wszechstronnej oceny wyjaśnień <span class="anon-block">R. W. (2)</span> wskazując, które z nich i w jakim zakresie uznał za wiarygodne i przyjął za podstawę swych ustaleń (str. 33 – 34 uzasadnienia). Dostrzegł również, że tenże oskarżony nie był konsekwentny w każdym elemencie swojej relacji, co dotyczyło w szczególności sposobu oddawania strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span>, jego usytuowania oraz wypowiedzi bezpośrednio po oddaniu strzałów. Dlatego też przedstawione przez niego fakty konfrontował z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, który w tym przypadku tworzyły zeznania naocznych świadków, wyniki oględzin miejsca zdarzenia i miejsca usytuowania zabezpieczonych tam łusek czy też opinie biegłych z zakresu medycyny sądowej, biologii, broni i balistyki.</p> <p>Istotnie w pierwszych wyjaśnieniach złożonych w dniu 17.02.2009 r. (k. 5960 – 5963) <span class="anon-block">R. W. (2)</span> nie wskazał na <span class="anon-block">T. R. (1)</span> jako osobę, która stała przed wejściem do restauracji i oddawała strzały do biegnących w kierunku lokalu mężczyzn, jednak powód takiego zachowania jest oczywisty. Stał on przecież po tej samej stronie „barykady”, a dodatkowo osoba strzelającego była mu znana. <span class="anon-block">R. W.</span> zamieszkuje w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, położonej w pobliżu <span class="anon-block">S.</span>, skąd pochodzi również <span class="anon-block">T. R. (2)</span> tj. z miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, gdzie jest również zameldowany (k. 6614). Ponadto z jego wyjaśnień wynika, że dwa dni po zdarzeniu spotkał się z <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, który zakazał mu mówić „jak było” podczas przesłuchania przed organami ścigania. Poinstruował go nawet, aby podczas przesłuchania podał, że „w <span class="anon-block">O.</span> był z dziewczyną na pizzy” (k. 5989). Co więcej po upływie tygodnia od zdarzenia, <span class="anon-block">G. O. (1)</span> groził mu pozbawieniem życia w przypadku wyjawienia prawdy. Mianowicie miał mu wówczas powiedzieć, że „jak zeznam coś na nich albo powiem jak było, mogę przygotować się na najgorsze” (k. 5990). Podobną presję miał na niego wywierać również <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span>. Taki powód złożenia odmiennych wyjaśnień podczas pierwszego przesłuchania, <span class="anon-block">R. W. (2)</span> wskazał również przed sądem z prośbą o zwolnienie go od uczestnictwa w kolejnych rozprawach, gdyż jak oświadczył, obawia się współoskarżonych zamieszkujących w <span class="anon-block">S.</span>, których spotyka dojeżdżając na rozprawę (k. 11263 v). Podkreślić jednocześnie należy, że przed sądem <span class="anon-block">R. W. (2)</span> nie potwierdził wyjaśnień z dnia 17.02.2009 r., zaś potwierdził pozostałe wyjaśnienia, złożone w śledztwie, w których już konsekwentnie wskazywał na <span class="anon-block">T. R. (1)</span> jako osobę strzelającą do osób zbliżających się do restauracji (k. 11263 – 11264). Rozbieżności, które pojawiły się w jego relacji, a dotyczące precyzyjnego wskazania miejsca z którego były oddawane strzały, pozycji w jakiej znajdował się strzelający czy wypowiedzianych słów bezpośrednio po oddaniu strzałów były nieuniknione. Wraz z upływem czasu, z natury rzeczy, pewne szczegóły mogły zatrzeć się w jego pamięci. Należy zauważyć, że całe to zdarzenie miało dynamiczny charakter, zaś uczestniczącym w nim osobom towarzyszyły emocje związane z jego dramatycznym przebiegiem i stres. Ich uwaga skupiona była przede wszystkim na własnym bezpieczeństwie.</p> <p>Podnoszone w apelacji rozbieżności w wyjaśnieniach <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, nie dotyczyły tożsamości sprawcy, ale kwestii o drugorzędnym znaczeniu, których przed sądem nie udało się wyjaśnić tylko dlatego, że tenże oskarżony odmówił odpowiedzi na jakiekolwiek pytania (k. 11264).</p> <p>Jego relacja została zweryfikowana dowodami pośrednimi, a mianowicie relacjami innych świadków, którzy również wskazywali, że strzały padły sprzed wejścia do restauracji, wynikami oględzin miejsca zdarzenia, gdzie zabezpieczono łuski po pociskach, wynikami okazania osób ze zdjęć i fotogramów, analizą zapisu z monitoringu miejskiego oraz treścią wydanych w sprawie opinii biegłych i ekspertyz.</p> <p>Chybiony jest zatem zarzut obrońcy, że Sąd I instancji bezkrytycznie przyjmuje za wiarygodne relacje <span class="anon-block">R. W. (2)</span> i nie konfrontuje ich z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Faktem jest również, że Sąd Okręgowy wskazuje wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W. (2)</span> jako jedyny dowód, który pozwala na powiązanie obrażeń ciała, których doznał <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> z oskarżonym <span class="anon-block">T. R. (1)</span>. Nie oznacza to jednak, że nie jest to dowód wystarczający.</p> <p>Należy przede wszystkim wskazać, że jest to dowód bezpośredni. <span class="anon-block">R. W. (2)</span> był jednym z uczestników zdarzenia i obserwował oddawanie strzałów z bliskiej odległości (około 3 metrów). Miał zatem możliwość dokładnego przyjrzenia się osobie oddającej strzały z broni palnej, zwłaszcza, że odbywało się to w dłuższym okresie czasu. Strzelający po opróżnieniu magazynku, wymienił go i strzelał ponownie. Osoba strzelającego była mu doskonale znana. <span class="anon-block">R. W. (2)</span> podał skąd pochodzi wskazywany przez niego mężczyzna, gdzie mieszka, pracuje i jaki nosi pseudonim tj. <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 5988). Wskazał go również na okazanych mu zdjęciach stanowiących załącznik do opinii biegłego z zakresu monitoringu. Widział go wcześniej w sali kominkowej uzbrojonego w pistolet. Dlatego też był całkowicie pewny swego rozpoznania, które określił jako „stuprocentowe” (k. 6305).</p> <p> <span class="anon-block">R. W. (2)</span> nie miał również wątpliwości do kogo strzelał <span class="anon-block">T. R. (1)</span>. Podał mianowicie, że pokrzywdzony <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> znajdował się naprzeciw strzelającego, w grupie osób biegnących w stronę restauracji. Z jego wyjaśnień wynika, że mierzył do pokrzywdzonego i celował w górne partie jego ciała, gdzie znajdują się ważne dla życia organy (k. 6362). Kula ugodziła go w brzuch, po czym upadł na chodnik. Postrzał ten nie musiał pozostawić śladów krwi na chodniku, albowiem <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> został niezwłocznie zabrany z tego miejsca przez <span class="anon-block">B. B.</span> i w tak krótkim czasie, krew wskutek naturalnej przeszkody jaką stanowiła odzież pokrzywdzonego, nie wypłynęła się na zewnątrz. Potwierdzeniem tego faktu są zeznania brata <span class="anon-block">M. W.</span>, który podał, że oprócz koszulki, <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> podczas zdarzenia posiadał na sobie szarą bluzę, jednak bezpośrednio po postrzale, nie widział na niej śladów krwi. Krew zauważył dopiero przed szpitalem, gdy wspólnie z kolegą pomagali bratu wyjść z samochodu. (k. 1340). Jego relacja dowodzi również, że do postrzelenia jego brata doszło na chodniku.</p> <p>Z zeznań tego świadka wynika mianowicie, że bezpośrednio po tym, jak usłyszał strzały od strony restauracji, zobaczył na chodniku swego brata <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, który „słaniał” się na nogach, prowadzonego pod rękę przez kolegę, (k. 1341). Zważywszy na fakt, że świadek jest osobą bliską w stosunku do <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, nie sposób przyjąć, aby miał on jakiekolwiek osobiste powody, aby przedstawiać nieprawdziwy przebieg zdarzenia, który w niekorzystnym świetle stawia jego brata.</p> <p>Z powyższego wynika, że <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> nie mógł być mężczyzną zarejestrowanym przez kamerę z monitoringu miejskiego o godz. 21 : 56 : 34, ubranym w białą bluzę, o jakim mowa w apelacji obrońcy, który samotnie opuszcza teren zdarzenia, udając się w kierunku poczty, zaś odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie, należy ocenić jako nieuprawnioną nadinterpretację tego zapisu.</p> <p>Z zeznań <span class="anon-block">M. W.</span> wynika również, że kiedy opuszczali miejsce zdarzenia udając się do samochodu, słyszał odgłosy strzałów dochodzące od strony <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> (k. 1341). W sprawie bezspornym natomiast jest fakt, że pierwszy radiowóz policji pojawił się już po zdarzeniu, kiedy nie było już wystrzałów, zaś uczestnicy bójki uciekali z tego miejsca w różnych kierunkach. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> wraz z bratem i kolegą, oddalili się samochodem z miejsca zdarzenia jeszcze przed przyjazdem funkcjonariuszy policji i dlatego nie zostali zatrzymani, tak jak miało to miejsce w przypadku innych uczestników bójki. W tych okolicznościach nie może zyskać aprobaty stanowisko apelującego, iż przyjęcie za prawdziwą wersji prezentowanej przez <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, uniemożliwiłoby <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> swobodne opuszczenie miejsca zajścia.</p> <p>W sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, nie pozostaje również ta część jego wyjaśnień, gdzie twierdzi, że strzał do <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> był ostatnim, jaki oddał T. <span class="anon-block">A. R.</span>. Opisuje on bowiem jedynie ten fragment zdarzenia przed restauracją, którego był świadkiem. Z jego relacji wynika, że po postrzeleniu <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span>, przestraszył się i uciekł do lokalu, a następnie udał się do tylnego wyjścia „my zaczęliśmy uciekać tylnym wyjściem, była panika” (k. 5989). Nie widział zatem i mógł nie słyszeć, co działo się w tym czasie przed lokalem. Dlatego też nie wspomina również o strzałach, które prawdopodobnie padły później, od strony tarasu, o których zeznają funkcjonariusze policji.</p> <p>Całkowicie dowolna i nieuprawniona jest również dokonana przez skarżącego interpretacja zachowania mężczyzny utrwalonego zapisem kamery z monitoringu miejskiego z godz. 21 : 55 : 49 – 21 : 55 : 55, stojącego przed wejściem do restauracji. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że mężczyzna ten jest uzbrojony w pistolet i to on oddawał strzały w kierunku mężczyzn „nacierających” na restaurację. Ruch ręką w kierunku paska od spodni, nie stanowi jeszcze dowodu, że posiadał tam jakąkolwiek broń i takiego przedmiotu nie sposób dostrzec na wskazanym przez obrońcę kadrze. Jeśli jednak skarżący widzi tam jakiś czarny przedmiot, to nie musi to być broń, a chociażby telefon komórkowy, który często jest zwyczajowy noszony w etui przymocowanym do paska od spodni.</p> <p>Ponadto jak słusznie zauważa Sad I instancji, zapis utrwalony na omawianym kadrze dotyczy sytuacji, która miała miejsce zanim padły strzały, za czym przemawia treść opinii biegłego analizującego zapis utrwalony kamerą z monitoringu miejskiego.</p> <p>Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem apelującego, jakoby fragment zapisu z godz. 21 : 55 : 29 – 21 : 55 : 52 utrwalił moment ucieczki barmanki <span class="anon-block">A. K. (1)</span> do budynku restauracji w czasie, kiedy padły pierwsze strzały. Zapisana sekwencja, poza pobytem wskazanej tam kobiety na tarasie restauracji, nie utrwaliła momentu, kiedy po opuszczeniu tego miejsca, schroniła się w lokalu. Ponadto świadek przesłuchana w dniu następnym po zdarzeniu tj. 9.08.2008 r., stwierdziła jednoznacznie, że strzały które wówczas słyszała przebywając na tarasie restauracji, dochodziły od strony budynku <span class="anon-block"> (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a więc od strony parkingu. Jednak powodem jej ucieczki do lokalu nie były strzały tylko agresywny tłum mężczyzn idący w kierunku restauracji (k. 1330 – 1331).</p> <p>Wydaje się, że obrońca przecenia wartość dowodową tego świadka dla ustalenia faktu, kiedy i skąd padły strzały. Świadek wskazuje bowiem, że słyszała w sumie w tym czasie około 30 – 40 strzałów, co w konfrontacji z relacjami pozostałych uczestników zajścia oraz wynikami oględzin miejsca zdarzenia, gdzie ujawniono jedynie 5 łusek po wystrzelonych nabojach, wydaje się wersją niewiarygodną. Do jej zeznań w tym zakresie należy więc odnieść się z dużą rezerwą. Budowanie przez skarżącego na tej podstawie tezy, że do „nacierającego” na <span class="anon-block"> restaurację (...)</span> tłumu strzelała inna osoba, jest zabiegiem wysoce nieudolnym i pozbawionym jakichkolwiek podstaw.</p> <p>W sprzeczności z ustaleniami Sądu I instancji nie pozostają też zeznania <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, który jest z zawodu lekarzem i udzielał pomocy medycznej <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> (k. 12001). Postrzelony biegnąc w kierunku restauracji z uniesioną ręką uzbrojoną w siekierę był w ruchu i dlatego znajdując się naprzeciw strzelającego, mógł otrzymać postrzał pod pewnym kątem. Mógł zatem być lekko pochylony do przodu i odwrócony bokiem do strzelającego, a więc znajdować się w takiej pozycji na którą wskazuje w swoich zeznaniach <span class="anon-block">D. M.</span>.</p> <p>Powołując się na relację <span class="anon-block">R. W. (2)</span> oraz konfrontując ją z opiniami biegłych z zakresu biologii, daktyloskopii oraz broni i balistyki, Sąd Okręgowy wskazał również, dlaczego przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">T. R. (1)</span> postrzelenie podczas zajścia pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. K. (2)</span> oraz wynikające z tego skutki, w postaci rany postrzałowej lewego uda. Mianowicie przeprowadzony w sprawie eksperyment procesowy wykazał, że uszkodzenia w samochodach <span class="anon-block">O. (...)</span> i <span class="anon-block">V. (...)</span>, powstały od strzałów oddanych sprzed wejścia do restauracji, a więc z miejsca, gdzie wg relacji <span class="anon-block">R. W. (2)</span> strzały oddawał wyłącznie oskarżony <span class="anon-block">T. R. (1)</span> (k. 6405 – 6406). Na linii tychże strzałów, oddawanych sprzed wejścia do restauracji, musiał znajdować się również <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, w którego ciele ujawniono i zabezpieczono elementy pocisku (k. 2151 – 2152), takiego samego kalibru jak łuski pocisków zabezpieczonych przed wejściem do restauracji oraz pociski ujawnione w samochodach <span class="anon-block">O. (...)</span> i <span class="anon-block">V. (...)</span>. Co więcej wg. wydanej ekspertyzy, wszystkie zabezpieczone łuski oraz pociski zostały wystrzelone z tego samego przewodu lufy broni (k. 3244), co z kolei pozwoliło na ustalenie, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> został postrzelony przez oskarżonego T.<span class="anon-block">A. R.</span>.</p> <p>Apelujący poza konstatacją, że w sprawie nie dokonano indywidualnej identyfikacji pocisków oraz nie zabezpieczono broni z której oddane zostały strzały, nie wskazuje jakich błędów natury faktycznej lub logicznej dopuścił się Sąd Okręgowy przypisując oskarżonemu sprawstwo tego czynu, co uniemożliwia szerszą polemikę z zarzutami środka odwoławczego w tym zakresie.</p> <p>Faktem jest również, że w początkowej fazie śledztwa pojawiła się hipoteza, że mężczyzną strzelającym sprzed wejścia do restauracji może być <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, na co wskazywały wyjaśnienia <span class="anon-block">A. O.</span>, składane na tym etapie postępowania (k. 1861, 2054, 2383, 2685, 4021). Ostatecznie jednak przesłuchany przed sądem, wycofał się on z tych wyjaśnień podnosząc, że znajdował się wówczas w dużej odległości od strzelającego (około 35 – 40 metrów), było ciemno i nie widział jego twarzy. Stwierdził, że trudno było coś zauważyć, bowiem przy wejściu do restauracji stała grupa ludzi, a za nimi świeciło się światło (k. 11741). W tej grupie osób, co wynika w sposób bezsporny z załączonych zdjęć i fotogramów, stał również dość charakterystycznie ubrany, z czapką na głowie, <span class="anon-block">T. W. (1)</span> i dlatego on został wskazany wówczas jako strzelający. Jednak w miarę rozwoju śledztwa i gromadzenia kolejnych dowodów, ostatecznie przyjęta na wstępie hipoteza upadła, a tym samym nie podważa ona ustaleń odnoszących się do T. <span class="anon-block">A. R.</span>.</p> <p>Te same uwagi należy też odnieść do zarzutów podniesionych przez samego oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w piśmie procesowym z dnia 26.03.2012 r. (k. 14077 – 14103), które są powieleniem zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy i w istocie stanowią jedynie jej uzupełnienie.</p> <p>Wątpliwości nie budzi również fakt, że <span class="anon-block">T. R. (1)</span> strzelał z zamiarem pozbawienia życia zarówno <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> i <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, przy czym w pierwszym przypadku z zamiarem bezpośrednim, zaś w drugim z zamiarem ewentualnym. Swoje stanowisko w tym zakresie, Sąd I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił w pisemnych motywach swego orzeczenia ( str. 80 – 81 uzasadnienia), a Sąd Apelacyjny zawartą tam argumentację w pełni podzielił. Niecelowe jest zatem powielanie tej argumentacji, zwłaszcza, że dokonana w tym zakresie ocena materiału dowodowego, nie była przez apelującego kwestionowana, podobnie jak przyjęta w zaskarżonym wyroku kwalifikacja prawna przypisanych <span class="anon-block">T. R. (1)</span> czynów.</p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo też ustalił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie dostarczył dostatecznych podstaw do przypisania <span class="anon-block">T. R. (1)</span> zabójstwa <span class="anon-block">R. I. (1)</span> oraz usiłowania zabójstwa <span class="anon-block">Ł. R.</span>.</p> <p>Wątpliwości nie budzi fakt, że obaj pokrzywdzeni byli uczestnikami zdarzenia zaistniałego w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> i zostali postrzeleni z broni palnej, w wyniku czego <span class="anon-block">R. I. (1)</span> poniósł śmierć, zaś <span class="anon-block">Ł. R.</span> doznał rany postrzałowej lewego przedramienia, skutkującej naruszenie czynności jego ciała na okres powyżej siedmiu dni.</p> <p>Wyniki przeprowadzonego przewodu sądowego nie uzasadniają przyjętej przez oskarżyciela publicznego tezy, że sprawcą postrzelenia tychże osób był oskarżony <span class="anon-block">T. R. (1)</span>.</p> <p>Odnosząc się w tym miejscu do apelacji prokuratora należy przypomnieć, że stanowisko skarżącego o sprawstwie oskarżonego zostało oparte na założeniu, że jedynie ten oskarżony oddawał podczas zdarzenia strzały z broni palnej spod restauracji <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Jak jednak słusznie zauważył Sąd I instancji, to założenie w toku przeprowadzonego postępowania zostało w sposób zasadniczy podważone relacjami szeregu uczestników zajścia. Wynika z nich, że strzały podczas przedmiotowego zdarzenia, były oddawane nie tylko spod drzwi wejściowych lokalu, ale również z tarasu usytuowanego po lewej stronie od drzwi wejściowych, a więc z miejsca, z którego wg. relacji naocznych świadków, zeskoczył postrzelony śmiertelnie w klatkę piersiową <span class="anon-block">R. I. (1)</span>.</p> <p>Na poparcie tej tezy wystarczy przytoczyć relacje funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">D. P.</span>, którzy jako pierwsi pojawili się na miejscu zajścia i widzieli na tarasie dym po wystrzale z broni (k. 1186 v,11934). O strzałach oddawanych zza rogu budynku, świadczą również zeznania <span class="anon-block">M. K. (4)</span> (k. 1967, 3484).</p> <p>Wbrew zarzutom prokuratora, uwadze Sadu I instancji nie umknęła też okoliczność, że również od strony parkingu padły strzały z broni gazowej, na co wskazują chociażby zeznania <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i <span class="anon-block">M. K. (4)</span> powołane w uzasadnieniu wyroku, na poparcie zawartej tam tezy, że strzały padały „z innych miejsc niż wejście do restauracji” (str. 78 uzasadnienia).</p> <p>Na możliwość oddawania strzałów z broni palnej przez jeszcze jedną z osób, które zebrały się w restauracji bezpośrednio przed konfrontacją z osobami, które przypuściły „szturm” na lokal, wskazują również zeznania świadka <span class="anon-block">E. P. (2)</span>. Mianowicie świadek podała, że widziała wewnątrz restauracji mężczyznę z czarną kominiarką na głowie, uzbrojonego w pistolet z długą lufą, a więc przypominający rewolwer, który krzyczał do przebywających tam osób, aby wychodzili z lokalu tylnym wyjściem (k. 2222). Podany przez nią opis mężczyzny, wzrost, charakterystyczne elementy ubioru oraz opis broni, którą posiadał, nie wskazuje, aby osobą tą był oskarżony <span class="anon-block">T. R. (1)</span>. Ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, że posiadał on na sobie inną odzież i oddawał strzały z innej broni.</p> <p>Z relacji funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">D. P.</span> nie wynika, aby <span class="anon-block">R. I. (1)</span> został postrzelony w ich obecności, kiedy oddalał się od tarasu i był do niego obrócony tyłem lub bokiem, jak sugeruje prokurator. Przeciwnie, relacje wskazanych świadków wskazują, że widzieli oni moment już po wystrzale, na co wskazywał unoszący się na tarasie dym, co uzasadnia tezę, że <span class="anon-block">R. I. (1)</span> mógł zostać postrzelony wcześniej, kiedy próbował wedrzeć się na taras i był obrócony przodem do strzelającego. Tłumaczyłoby to jednocześnie, dlaczego został postrzelony centralnie w klatkę piersiową i dlaczego bezpośrednio po postrzeleniu, zeskoczył z tarasu, który to moment zaobserwowali policjanci. Za taką wersją przemawiają chociażby zeznania <span class="anon-block">D. P.</span>, który podał, że kiedy <span class="anon-block">R. I. (1)</span> zeskoczył z tarasu, to już w tym momencie „trzymał się za bok tak jakby dostał w brzuch” (k. 5932). Powyższa relacja wskazuje zatem, że do postrzelenia <span class="anon-block">R. I. (1)</span> nie musiało dojść w trakcie, gdy oddalał się od tarasu, podczas upadku, tylko wcześniej. W momencie upadku, był bowiem obrócony tyłem do restauracji, zaś wyniki sekcji zwłok wskazują jednoznacznie, że w chwili wystrzału pokrzywdzony znajdował się naprzeciwko osoby strzelającej (k. 3773). O postrzale <span class="anon-block">R. I. (1)</span> podczas upadku, nie przesądzają też zeznania <span class="anon-block">E. K. (1)</span>, która zeznała, że nie jest w stanie stwierdzić, czy mężczyzną którego widziała, upadającego przy chodniku, był <span class="anon-block">R. I. (1)</span>. Nie można też wykluczyć, że świadek opisuje moment, który zaobserwowali również policjanci, kiedy <span class="anon-block">R. I. (1)</span> oddalał się od tarasu. Świadek stwierdziła bowiem, że zobaczyła upadek tego mężczyzny, kiedy osoby biegnące wcześniej w kierunku restauracji, wracały już na parking (k. 12443 v). Dokładnego momentu oddania śmiertelnego strzału do <span class="anon-block">R. I.</span> nie udało się w toku postępowania jednoznacznie ustalić i ustalenie w tym przedmiocie nie było też kwestią przesądzającą o winie <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w sytuacji, gdy brak jest dostatecznych dowodów do przyjęcia, że został on oddany sprzed wejścia do restauracji, gdzie wówczas znajdował się oskarżony.</p> <p>Wbrew stanowisku prokuratora, wątpliwości z tym związanych nie rozstrzyga też relacja <span class="anon-block">P. W. (1)</span> który podał, że po pierwszej serii strzałów oddanych od strony drzwi wejściowych do restauracji, zauważył jak po lewej stronie, w odległości około 30 – 40 metrów, pod kątem około 35 stopni, na jezdni upada jakaś osoba (k. 6596). Jeśli bowiem strzały padały jednocześnie z obu stron restauracji, mógł on nie zauważyć, który z nich ugodził śmiertelnie <span class="anon-block">R. I. (1)</span>, a zwłaszcza w sytuacji, gdy zza rogu budynku padł tylko jeden strzał, na co wskazują zeznania <span class="anon-block">M. K. (4)</span> (k. 3484). W przypadku oddania tylko jednego strzału, łatwo też było ukryć łuskę po wystrzale, co tłumaczyłoby ich brak w tym miejscu, podczas dokonywanych oględzin. Nie można też wykluczyć, na co wskazuje Sad I instancji w swym uzasadnieniu, że brak ujawnienia łusek w innych miejscach poza wejściem do lokalu, mógł wynikać z niedokładności przeprowadzonych oględzin lub być wynikiem rodzaju użytej broni tj. rewolweru, który nie odrzuca łusek zwłaszcza, że stanowisko to zostało wsparte rzeczową argumentacją, która znajduje potwierdzenie w relacji świadka <span class="anon-block">E. P. (2)</span>. Należy też zauważyć, że ilość zabezpieczonych przy wejściu do restauracji łusek (5 sztuk), nie odpowiada ilości oddanych strzałów w wyniku których zostały postrzelone cztery osoby i zostały uszkodzone dwa samochody tj. <span class="anon-block">O. (...)</span> i <span class="anon-block">V. (...)</span> co również wskazuje, że strzały do osób biegnących w kierunku lokalu oprócz <span class="anon-block">T. R. (1)</span> oddawała również inna osoba.</p> <p>Uwadze apelującego umknęła również okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania, inni świadkowie w sposób odmienny relacjonują ten fragment zdarzenia. Wystarczy w tym miejscu powołać chociażby zeznania <span class="anon-block">G. W. (1)</span> który podał, że w momencie pierwszych strzałów znajdował się na parkingu przed restauracją. Nie zauważył, aby po tych strzałach ktokolwiek przewrócił się lub upadł na ziemię (k. 4170).</p> <p>Takiej wersji zdarzenia przeczą również niekwestionowane przez apelującego wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, który konsekwentnie twierdził, iż <span class="anon-block">T. R. (1)</span> strzelał przed siebie. W takiej sytuacji nie mogło dojść do postrzelenia <span class="anon-block">R. I. (1)</span>, który jak bezspornie ustalono, znajdował się po lewej stronie oskarżonego, pod znacznym kątem. Brak jest również jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, aby podczas oddawania strzałów<span class="anon-block">T. R. (1)</span> przemieszczał się, a w szczególności, aby oddawał strzały z tarasu, gdzie najprawdopodobniej został postrzelony <span class="anon-block">R. I. (1)</span>.</p> <p>W tym stanie rzeczy, o sprawstwie <span class="anon-block">T. R. (1)</span>, nie może przesądzać fakt odnalezienia łusek jedynie przed wejściem do restauracji oraz ich tożsamy kaliber zwłaszcza, że zarówno <span class="anon-block">R. I. (1)</span> jak też <span class="anon-block">Ł. R.</span>, posiadali rany „przelotowe”, a w konsekwencji w ich przypadku nie zabezpieczono pocisków, które pozwoliłyby na ich pełną identyfikację. Jednoznaczna teza prokuratora o użyciu wobec <span class="anon-block">R. I. (1)</span> i <span class="anon-block">Ł. R.</span> broni o tym samym kalibrze, jak w przypadku pozostałych pokrzywdzonych, jest zbyt daleko idąca i niczym nieuzasadniona. W aktach sprawy brak jest bowiem jednoznacznych dowodów w tym przedmiocie. Można co najwyżej mówić o prawdopodobieństwie co do tożsamości kalibru użytej w obu przypadkach broni.</p> <p>Z opinii lekarskiej wynika jedynie, że <span class="anon-block">R. I. (1)</span> najprawdopodobniej został postrzelony pociskiem o kalibrze 9 mm (k. 3773). W przypadku <span class="anon-block">Ł. R.</span> brak jest również jednoznacznej identyfikacji kalibru broni, z której oddano strzał do pokrzywdzonego (k. 2169 v).</p> <p>Powyższe fakty dają podstawę do konkluzji, że ustalenia Sadu I instancji w przedmiocie winy <span class="anon-block">T. R. (1)</span> co do wszystkich zarzucanych mu czynów są prawidłowe.</p> <p>Korekty wymagał jedynie opis czynów przypisanych temu oskarżonemu w pkt. II i III części dyspozytywnej wyroku oraz przyjęta w zaskarżonym wyroku ich kwalifikacja prawna i podstawa skazania poprzez wyeliminowanie z opisu tychże czynów znamienia „działając publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie dla porządku publicznego”, zaś z kwalifikacji prawnej i z podstawy skazania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 k.k.</a> Czyny za które <span class="anon-block">T. R. (1)</span> został skazany stanowią zbrodnie. Zgodnie natomiast z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a>, instytucja chuligańskiego charakteru czynu ma zastosowanie jedynie do występków. W konsekwencji zaszła również konieczność uchylenia rzeczonych wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. R. (1)</span> w pkt. II i III części dyspozytywnej wyroku nawiązek na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> i <span class="anon-block">M. K. (2)</span>.</p> <p>Ustosunkowując się z kolei do apelacji obrońców, którzy kwestionują udział pozostałych oskarżonych w bójce z użyciem niebezpiecznych narzędzi, do jakiej doszło w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przez <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> należy zauważyć, że wiele z postawionych w nich zarzutów, wynika z błędnej wykładni znamienia „udziału w bójce” o jakim mowa w dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, co daje asumpt do poczynienia w tym miejscu kilku uwag natury ogólnej.</p> <p>Wbrew wywodom skarżących, dla przypisania określonej osobie udziału w bójce, nie jest konieczne wykazanie, że zadała ona innej osobie cios ręką, nogą lub w jakikolwiek inny sposób, naruszyła jej nietykalność cielesną. Wystarczy, że sprawca swoim zachowaniem stwarza warunki ułatwiające działanie bezpośrednich sprawców, a nawet samą obecnością na miejscu zdarzenia, w grupie innych osób aktywnie w nim uczestniczących, przeciwko innej osobie (grupie osób), potęguje u niego zagrożenie, poprzez zwiększenie dysproporcji siły pomiędzy nim i sprawcami pobicia. Istotą tego przestępstwa jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniami innych osób, przeciwko innej osobie lub grupie osób i wspólna odpowiedzialność za następstwa takiego działania. W takim przypadku każda z tych osób ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego, czy sama spowodowała konkretne następstwa pod warunkiem, że możliwość jego wystąpienia przewidywała albo mogła i powinna była przewidzieć, a więc miała świadomość, że uczestniczy w zdarzeniu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> </p> <p>Uwadze apelujących umknęła okoliczność, że Sąd I instancji w sposób wyczerpujący wypowiedział się w tym przedmiocie w pisemnych motywach swego orzeczenia (str. 85 – 86 uzasadnienia) i zaprezentowane tam stanowisko zostało wsparte obszerną argumentacją oraz ugruntowanym już orzecznictwem Sądu Najwyższego, które Sąd Apelacyjny w pełni podziela.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazał również na jakiej podstawie przypisał poszczególnym oskarżonym udział w przedmiotowej bójce.</p> <p>Wszyscy uczestnicy obu stron „ustawki” mieli jeszcze przed zdarzeniem świadomość, że będą uczestniczyć w bójce i już wcześniej podjęli działania organizacyjne, mające na celu zgromadzenie po każdej ze stron jak najwięcej osób oraz niezbędną ilość środków transportu i uzbrojenia w postaci pałek, łańcuchów, noży, siekier itp., nie wyłączając broni palnej i gazowej.</p> <p>Przed zajściem jej uczestnicy byli motywowani do działań oraz została opracowana taktyka czekającej ich walki. Z obu stron doszło również do mobilizacji sił i środków, a mianowicie grupa, która następnie zaatakowała restaurację, zebrała się wcześniej na polanie w pobliżu <span class="anon-block">O.</span>, gdzie obecne tam osoby, otrzymały instrukcję „wchodzimy i lejemy”, „macie zrobić dym i uciec” oraz została dodatkowo wyposażona w niebezpieczne narzędzia, przywiezione samochodem <span class="anon-block">P. (...)</span> (wyjaśnienia <span class="anon-block">R. D. (1)</span> k. 4695, <span class="anon-block">G. W. (1)</span>, k. 3573). Wcześniej podczas jednej ze zbiórek na trasie z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span>, jej uczestnicy byli motywowani słowami „jak ktoś nie czuje się na siłach, to nich się nie angażuje”(wyjaśnienia <span class="anon-block">G. W. (1)</span>, k. 4579).</p> <p>Z kolei grupa około 15 – 20 mężczyzn oczekująca na konfrontację w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>, zebrała się wcześniej w sali „kominkowej”, gdzie również miała miejsce odprawa. Przebywające tam osoby, zostały poinstruowane jak mają się zachować podczas ataku na restaurację. Miały m.in. przyjrzeć się sobie nawzajem, aby „w czasie bójki nie bić się z osobami należącymi do tej samej frakcji’. Jeden z jej uczestników, organizujący wyjazd do <span class="anon-block">O.</span> zapowiedział już wcześniej „będzie walka na pałki i kije, będzie draka” (wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W. (2)</span> k. 5987).</p> <p>Przed oceną zarzutów stawianych w pozostałych apelacjach i wspierającej je argumentacji, należy w pierwszej kolejności odnieść się do tych kwestii podnoszonych przez skarżących, które stanowiły element wspólny i były powielane we wniesionych środkach odwoławczych.</p> <p>Na plan pierwszy wysuwa się zarzut obrazy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174;art. 392)">art. 174 i 392 k.p.k.</a> podniesiony w apelacjach obrońców oskarżonych : <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (3)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>. Został on wysunięty w kontekście zaniechania przeprowadzenia przed Sądem I instancji bezpośredniego dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>.</p> <p>Świadek ten istotnie nie został przesłuchany bezpośrednio na rozprawie i w konsekwencji jego zeznania zostały odczytane w trybie określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> Podstawą takiej decyzji procesowej był wyjazd świadka za granicę (k. 13088 v).</p> <p>W tym przypadku nie doszło do obrazy postępowania, albowiem w sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na skorzystanie z dyspozycji powołanego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> Świadka pomimo podjęcia wszelkich dostępnych środków, nie udało się przesłuchać, jak również ustalić jego aktualnego miejsca zamieszkania lub pobytu (k. 1304, 12353, 12896).</p> <p>Bezpośrednie przesłuchanie <span class="anon-block">R. D. (1)</span> na rozprawie nie było niezbędne, albowiem sąd dysponował innymi istotnymi dowodami, pozwalającymi na ustalenie winy wskazanych oskarżonych i jednocześnie umożliwiającymi weryfikację zeznań tego świadka. W tym przypadku nie doszło do obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 392)">art. 392 k.p.k.</a> Przepis ten przewidujący odstępstwo od zasady bezpośredniości i pozwalający na odczytanie protokołu przesłuchania świadka lub oskarżonego nie dotyczy sytuacji, gdy ich niestawiennictwo jest spowodowane przyczynami o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>, a więc m.in. w sytuacji, gdy świadek przebywa za granicą. W judykaturze utrwalił się pogląd, że także w tym przypadku, nie powinno się automatycznie stosować odstępstwa od zasady bezpośredniości, lecz należy dążyć do sprowadzenia ich na rozprawę i dotyczy to tylko sytuacji, gdy zeznania owych świadków mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6.06.1997 r., III KKN 114/96, OSPriP 1998, Nr 3, poz. 14, także wyrok Sadu Najwyższego z dnia 2.10.1997 r., V KKN 355/97, OSPriP 1998, Nr 5, poz. 9). W niniejszej sprawie Sąd I instancji podjął takie starania celem bezpośredniego przesłuchania na rozprawie świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, które okazały się bezskuteczne. W konsekwencji nie sposób zarzucić Sądowi I instancji obrazy powołanego przepisu.</p> <p>Okoliczność, czy <span class="anon-block">R. D. (1)</span> jest obecnie poszukiwany przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku w sprawie Ap V Ds. 17/11/S w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a>, nie stanowi wystarczającej podstawy do kwestionowania wiarygodności świadka, jego stanu zdrowia psychicznego oraz zdolności do postrzegania i odtwarzania zdarzeń zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Na chwilę obecną <span class="anon-block">R. D. (1)</span> nie został bowiem skazany za taki czyn prawomocnym wyrokiem. Brak jest również opinii sądowo – psychiatrycznej, która wskazywałaby na jego uzależnienie od narkotyków i poddawałaby w wątpliwość stan jego zdrowia psychicznego. Z informacji uzyskanej z Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku wynika ponadto, że nie występuje on w prowadzonym śledztwie w sprawie Ap V Ds. 17/11/S w charakterze podejrzanego (k. 14259).</p> <p>Drugą kwestią wymagającą łącznego ustosunkowania się jest chuligański charakter czynu przypisany uczestnikom bójki, który był kwestionowany w apelacjach obrońców oskarżonych: <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span>.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21</a> definiujący występek o charakterze chuligańskim, został dodany do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 ()">kodeksu karnego</a> w wyniku nowelizacji dokonanej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20062261648" title="Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2006 r. Nr 226, poz. 1648 ()">ustawą z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw</a> (Dz. U. Nr 226, poz. 1648). Charakter chuligański występował już wcześniej na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 ()">kodeksu karnego z 1969 r.</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 120;art. 120 § 14;art. 59)">art. 120 § 14, art. 59</a>), do którego nawiązał ustawodawca nieznacznie modyfikując zawartą tam definicję występku o charakterze chuligańskim.</p> <p>Aby dokonać prawidłowej wykładni powołanego na wstępie przepisu, należy zatem odwołać się poprzez analogię do ugruntowanego wówczas stanowiska doktryny. Kwestią zasadniczą wymagającą rozstrzygnięcia przy ocenie zachowania uczestników bójki w aspekcie ustawowych kryteriów określających chuligański charakteru czynu, będzie ustalenie czy mieli oni powód, chociażby błahy, aby uczestniczyć w tym zdarzeniu. W szczególności należy rozważyć, czy w pojęciu tym mieści się jakikolwiek powód działań podjętych przez sprawców, czy tylko taki, który można usprawiedliwić odwołując się do przyjętego w społeczeństwie systemu wartości.</p> <p>Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że decydujące znaczenie w tym przedmiocie ma rozumienie powszechne. Natomiast dla oceny istnienia i wagi powodu zachowania sprawcy jego poglądy nie mają istotnego znaczenia. Stanowisko to dominowało również na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 ()">kodeksu karnego z 1969 r.</a> Podkreślano przy tym, że oceny istnienia lub wagi powodu działania nie należy subiektywizować, uwzględniając poglądy i przekonania sprawcy występku o charakterze chuligańskim [K. Mioduski (w:) J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski, Kodeks..., 1971, s. 211-212; I. Andrejew (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks..., s. 252]. Przyjmowano mianowicie, że nie ma decydującego znaczenia fakt, że sprawca uważał (z subiektywnego punktu widzenia), iż ma podstawę do tego, aby żywić poważne pretensje do pokrzywdzonego, które to pretensje stanowiły przyczynę jego działania. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany był pogląd, że kwestia, czy powód działania sprawcy był oczywiście błahy w rozumieniu powszechnym, powinna być rozstrzygana na tle porównania wagi przyczyny zewnętrznej, która pobudziła sprawcę do przestępnego działania, z rodzajem i sposobem tego działania.</p> <p>Czyn przypisany oskarżonym został prawidłowo zakwalifikowany jako występek o charakterze chuligańskim. Wiedzieli bowiem, że bójka będzie miała miejsce przed restauracją <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> położonej przy jednej z głównych ulic tego miasta, a więc w miejscu publicznym. Natomiast wynikające z akt sprawy przyczyny ich stawiennictwa w tym miejscu tj. „demonstracja siły” i „walka o wpływy”, nie uzasadniają ich obecności na miejscu zdarzenia i nie mogą usprawiedliwiać ich zachowania.</p> <p>Przesłanka „działania bez powodu” odnosi się do motywacji (pobudek) podjętego działania. Ma ona charakter subiektywny, ale oceniana powinna być na podstawie przyjmowanych w społeczeństwie kryteriów, ocen i wartości. Oznacza to, że jeśli w świetle ocen społecznych, agresywnego działania sprawcy nie da się niczym wytłumaczyć, to należy uznać, że zostało ono podjęte bez powodu. Uczestnicy bójki nie mieli żadnego uzasadnionego i społecznie akceptowanego interesu lub powodu, aby wziąć udział w przedmiotowym zdarzeniu. Walka o wpływy w środowiskach przestępczych, którymi kierowali się oskarżeni, nie należy do katalogu wartości akceptowanych społecznie, które pozwalałyby na przyjęcie, że mieli powód, chociażby błahy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a>, aby uczestniczyć w bójce.</p> <p>Istnienie powodu należy oceniać w świetle kryteriów przedmiotowo-podmiotowych, a zatem działanie "bez powodu" to takie, które nie miało, w rozumieniu powszechnym, uzasadnienia w obiektywnej rzeczywistości, chociaż sprawca w subiektywnym odczuciu, działał z jakiegoś powodu.</p> <p>Reasumując należy stwierdzić, że oskarżeni świadomie wzięli udział wspólnie z innymi osobami w zamachu na zdrowie lub nietykalność cielesną innych osób, działając publicznie, bez powodu i okazując tym samym rażące lekceważenie porządku prawnego, a tym samym ich zachowanie nosiło znamiona występku chuligańskiego o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a> </p> <p>W tym miejscu należy odnieść się do pozostałych zarzutów stawianych w apelacjach.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońców oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>.</strong> </p> <p>Sąd I instancji przypisując <span class="anon-block">M. K. (1)</span> pomocnictwo do bójki nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia, a mianowicie: <span class="anon-block">R. D. (1)</span> (k. 4694) i <span class="anon-block">T. L. (1)</span> (k. 6907) wskazują jednoznacznie, że był on jednym z organizatorów wyjazdu uczestników bójki z terenu <span class="anon-block">B.</span>. Brał też udział w organizowaniu transportu do <span class="anon-block">O.</span> i finansował ten wyjazd, wręczając w <span class="anon-block">J.</span> pod <span class="anon-block"> hotelem (...)</span> osobom kierującym samochodami banknoty o nominale 100 zł. Był też widziany podczas postojów na trasie do <span class="anon-block">O.</span> oraz na polanie w pobliżu tego miasta podczas „odprawy” osób udających pod restaurację.</p> <p>Zgodnych relacji świadków w tym zakresie nie sposób podważyć zwłaszcza, że wspierają je w pełni zabezpieczone bilingi rozmów z telefonu komórkowego oskarżonego, wskazujące na daleko idące zaangażowanie oskarżonego w tych działaniach. Wystarczy w tym miejscu chociażby przytoczyć fragmenty wypowiedzi oskarżonego z okresu poprzedzającego wyjazd z dnia 8.08.2012 r. takie jak: „tam pojedziemy w siedemdziesiąt osób”, „jedziemy na <span class="anon-block">O.</span>”, „weź kosę ze sobą”, „no tam trzeba porządek zrobić”, „może nie będę gadał co tam k… będzie jatka” (rozmowa prowadzona z numeru abonenckiego nr <span class="anon-block"> (...)</span> k. 7669, 7677). Podczas zatrzymania <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w dniu 8.08.2008 r. (k. 55) zabezpieczono aparat telefoniczny o nr. <span class="anon-block"> (...)</span>. Przedmiotowy telefon współpracował z numerem abonenckim <span class="anon-block"> (...)</span> który logował się w dniu 8.08.2008 r. w godzinach nocnych na stacjach <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> (k. 12970, 13006 - 13008).</p> <p>Są to zatem bezpośrednie dowody wskazujące na pomocnictwo <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w bójce, a nie pośrednie jak to sugeruje obrońca, które w pełni korelują ze sobą. W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji uprawniony był uznać je za wiarygodne i oprzeć na nich swoje ustalenia. Taka ocena dowodów mieści się w granicach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Okoliczność, że <span class="anon-block">T. L. (1)</span> w toku prowadzonego śledztwa, kiedy składał obciążające oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> wyjaśnienia, występował w charakterze podejrzanego, nie podważa zaufania do jego relacji. Świadek obciążył w nich również siebie i nie czynił tego kosztem <span class="anon-block">M. K.</span>. W tych okolicznościach niezasadna jest teza apelującego jakoby powodem jego zachowania było uniknięcie odpowiedzialności karnej.</p> <p>W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd I instancji przypisał <span class="anon-block">M. K. (1)</span> pomocnictwo do bójki co wynika zarówno z opisu czynu przypisanego oskarżonemu zawartego w części dyspozytywnej wyroku, jak również z jego uzasadnienia (str. 85). Tak przypisany czyn należało więc zakwalifikować z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> Przyjęta w tym zakresie i powołana w wyroku kwalifikacja prawna tego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> jest więc błędna i wymagała korekty zwłaszcza, że jej poprawienie jest działaniem na korzyść oskarżonego i nie wiąże się ze zmianą ustaleń faktycznych. W przypadku pomocnictwa sąd może zastosować wobec sprawcy nadzwyczajne złagodzenie kary, czego ustawodawca nie przewiduje w odniesieniu do formy zjawiskowej przestępstwa jaką jest podżeganie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 2)">art. 19 § 2 k.k.</a>). Do zmiany wyroku w tej części obliguje sąd odwoławczy dyspozycja <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455)">art. 455 k.p.k.</a> </p> <p>Jako prawidłowe należy też ocenić ustalenia Sądu I instancji w części dotyczącej udziału <span class="anon-block">J. M. (1)</span> w bójce na terenie <span class="anon-block">O.</span>, który w wyczerpującym uzasadnieniu ustosunkował się do niespójnych, niekonsekwentnych i pozbawionych logiki wyjaśnień oskarżonego. W sposób nieudolny usiłował on przekonać sąd, że nie dojechał wraz z innymi do <span class="anon-block">O.</span> oraz nie dysponował w tym czasie samochodem marki <span class="anon-block">A.</span> pożyczonym od <span class="anon-block">A. K. (4)</span> i swoim telefonem komórkowym ujawnionym w tymże pojeździe (k. 1818 – 1821). Jednocześnie w sposób przekonujący oraz zgodny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego Sąd Okręgowy wykazał, że miejsce ujawnienia telefonu, wykonywane za jego pośrednictwem rozmowy oraz miejsce zaparkowania samochodu w <span class="anon-block">O.</span>, wskazują ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony nie wysiadł w <span class="anon-block">J.</span> jak twierdzi, tylko kontynuował podróż i dotarł na parking w pobliżu <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>. Potwierdzeniem tego faktu są bilingi rozmów prowadzonych z telefonu komórkowego, który logował się na stacjach <span class="anon-block"> (...)</span> zlokalizowanych w <span class="anon-block">O.</span>, w okresie poprzedzającym bójkę i bezpośrednio po zdarzeniu (k. 12969). Wystarczy przytoczyć fragment jednej z rozmów przeprowadzonej w dniu 8.08.2012 r. o godz. 20 : 53, gdzie oskarżony przekazuje rozmówcy informację następującej treści: „kochanie ja dopiero dojechałem k…. do <span class="anon-block">O.</span>”, „nas na razie z trzydzieści osób, a jeszcze nie wszyscy” (k. 7667). Z kolei rozmowa późniejsza z godz. 21 : 33, poprzedzająca bezpośrednio bójkę wskazuje jednoznacznie, że w tym czasie przedmiotowy telefon o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> był nadal w dyspozycji oskarżonego. Rozmówca zwraca się w niej do oskarżonego po imieniu „<span class="anon-block">J.</span>, a gdzie ty” i z drugiej strony pada następująca odpowiedz „No, przy wjeździe k… tutaj tym kolejowym” (k. 7667). Skarżący nie kwestionuje faktu, że przedmiotowy telefon należał do oskarżonego <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, zaś wersja o pozostawieniu go w samochodzie, przekazanym jakoby w <span class="anon-block">J.</span> innej osobie, jest całkowicie niewiarygodna i pozbawiona logiki, co również wykazał Sąd Okręgowy. Oskarżony nie był nawet w stanie wskazać komu miał przekazać cudzy pojazd (pożyczony od <span class="anon-block">A. K. (4)</span>). Twierdził jednocześnie, że po przekazaniu pojazdu, a więc kiedy był pozbawiony telefonu, dzwonił do kolegi, który miał zabrać go do <span class="anon-block">B.</span> (k. 13322 v). Natomiast ujawnione w samochodzie <span class="anon-block">A. (...)</span> przedmioty w postaci dwóch toporków i noża dowodzą jaki był cel wyjazdu do <span class="anon-block">O.</span> osób poruszających się przedmiotowym pojazdem, a więc również <span class="anon-block">J. M. (1)</span> (k. 3692).</p> <p>Brak też jest jakichkolwiek wątpliwości, że jednym z uczestników bójki był oskarżony <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, który w swoich pierwszych wyjaśnieniach nie przeczył temu i potwierdził, że wspólnie z innymi osobami biegł w kierunku restauracji. Przedstawiane przez niego kolejne wersje tego wydarzenia, należy zatem potraktować wyłącznie jako realizację przyjętej na użytek prowadzonego postępowania linii obrony zwłaszcza, że nie znajdują wsparcia w innych dowodach. Oskarżony nie przedstawił również logicznych i przekonujących powodów zmiany swoich wyjaśnień. Pozostały materiał dowodowy wskazuje natomiast, że prawdziwy był pierwszy podany przez niego opis zajścia, który w pełni pokrywa się z relacją <span class="anon-block">A. O.</span>. Świadek ten w osobie oskarżonego rozpoznał mężczyznę, który razem z nim „szturmował” <span class="anon-block"> restaurację (...)</span> (k. 4021). W zaistniałej sytuacji nie wytrzymują krytyki zarzuty jednego z jego obrońców, iż nie znał on celu wyjazdu do <span class="anon-block">O.</span> i nie miał świadomości w jakim zdarzeniu uczestniczy.</p> <p>Obrońcy oskarżonego usiłują wprawdzie podważyć zeznania tego świadka zarzucając, że prezentując taką wersję, kierował się on swoją sytuacją procesowa, ale nie precyzują bliżej jaki interes miałby mu przyświecać. Okoliczność, że na wcześniejszym etapie postępowania występował on również jako podejrzany o udział w przedmiotowej bójce, nie jest jeszcze wystarczającą podstawą do stawiania tego rodzaju zarzutu, a zwłaszcza w sytuacji, gdy w złożonych zeznaniach, tenże świadek obciąża również siebie i nie umniejsza swojej roli w zdarzeniu. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że obciążył on osobę oskarżonego <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, kierując się własnym interesem.</p> <p>W związku z faktem, że zakres apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">D. K. (1)</span> ustanowionego w tej sprawie z urzędu i apelacji wniesionej przez obrońcę ustanowionego z wyboru oraz przywołana na ich poparcie argumentacja są tożsame, rozważania dotyczące tego oskarżonego zostaną przedstawione w dalszej części pisemnych motywów wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span>.</strong> </p> <p>Podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych są całkowicie bezpodstawne i nie znajdują uzasadnienia w wynikach przeprowadzonego przewodu sądowego.</p> <p>Zebrane w sprawie dowody wskazują jednoznacznie, że <span class="anon-block">J. W. (1)</span> był uczestnikiem bójki w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>. Świadek <span class="anon-block">R. D. (1)</span> wskazał, iż w drodze z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span>, poruszał się on czerwonym samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> w którym zajmował miejsce obok kierowcy (k. 4796). W tym samym dniu w <span class="anon-block">O.</span>, logowały się telefony komórkowe w których znajdowały się kart sim użytkowane przez <span class="anon-block">J. W. (1)</span> o numerach: <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 3208, 110 – 112, 12969). Podkreślić należy, że numer <span class="anon-block"> (...)</span> logował się na stacji <span class="anon-block"> (...)</span> zlokalizowanej w <span class="anon-block">O.</span> od godz. 21 : 42 do godz. 23 : 36, a więc w czasie, kiedy doszło tam do przedmiotowej bójki (. 12969). Pod tym numerem <span class="anon-block">J. W. (1)</span> ustalał również z <span class="anon-block">M. K. (1)</span> szczegóły wyjazdu na „ustawkę” do <span class="anon-block">O.</span>, w tym dotyczące wyposażenia na tę wyprawę. W rozmowie tej informuje <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, ile osób z nim jedzie i jak będą uzbrojone. Na pytanie „a rury mają” padła odpowiedź „No ja osprzęt będę miał dla naszego samochodu” (k. 7677 v).</p> <p>Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że <span class="anon-block">J. W. (1)</span> nie tylko przebywał w tym czasie w <span class="anon-block">O.</span>, ale również był uczestnikiem bójki. Na miejscu przestępstwa został bowiem zabezpieczony porzucony i otwarty samochód marki <span class="anon-block">A. (...)</span>, którym poruszał się (k. 1352). Znajdowały się w nim również przedmioty w postaci dwóch toporków i noża, które dowodzą jaki był cel wyjazdu do <span class="anon-block">O.</span> osób poruszających się przedmiotowym pojazdem, w tym <span class="anon-block">J. W. (1)</span> (k. 3692).</p> <p>Z powyższego wynika zatem, że był on w grupie osób, które zgromadziły się w tym dniu przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> i która następnie zaatakowała ten lokal. Wbrew zarzutom skarżącego, jego sytuacja procesowa jest więc inna niż w przypadku oskarżonych <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span>.</p> <p>Pozbawione podstaw jest kwestionowanie wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span> tylko na tej podstawie, że był on jednym z uczestników zajścia i jednocześnie osobą współoskarżoną w sprawie. Obciążając w złożonych wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">R. D. (1)</span> jednocześnie obciążał swoją osobę i nie umniejszał swojej roli. Nie miał też żadnego osobistego interesu, aby bezpodstawnie pomawiać inne osoby uczestniczące w tym zdarzeniu. Opisując w sposób szczegółowy prawdziwy przebieg zdarzenia oraz rolę jaką odegrali w nim jego uczestnicy, w tym swoją, <span class="anon-block">R. D. (1)</span> niewątpliwe polepszył swoją sytuację procesową. Jest to zawsze okoliczność przemawiająca na korzyść oskarżonego, którą sąd bierze pod uwagę przy wymiarze kary, a w niektórych przypadkach może nawet zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>). Taka sytuacja jest jednak zgodna z regułami rzetelnego procesu i nie uchybia przepisom postępowania karnego. Brak też jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że świadek ten wskazuje na udział w zdarzeniu przypadkowych osób z którymi nie pozostaje w jakichkolwiek bliskich relacjach.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">D. K. (1)</span>.</strong> </p> <p>Podniesione w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania są całkowicie bezpodstawne.</p> <p>Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w przedmiocie winy oskarżonego <span class="anon-block">D. K. (1)</span> i w pisemnym uzasadnieniu swego orzeczenia wskazał na jakich w tej mierze oparł się dowodach, jak również uzasadnił dlaczego odrzucił jako niewiarygodną wersję prezentowaną przez oskarżonego. Mianowicie oskarżony utrzymywał, że wraz z <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span> wracając z <span class="anon-block">W.</span> udali się na plac przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w przekonaniu, że odbywa się tam festyn (k. 2370 v). Nie przeczył, że był w grupie osób, która zgromadziła się przed lokalem i uczestniczyła w bójce. Opisując przebieg tego zdarzenia podał, że „Na takim dużym placu było zamieszanie. Było tam dużo ludzi, kłócili się tam i bili”.</p> <p>Oczywistym jest, że oskarżony przedstawił całkowicie niewiarygodną wersję tego zdarzenia, w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej za popełniony czyn bądź też zminimalizowania swojej roli w zajściu. Powstaje bowiem pytanie, na jakiej podstawie oskarżony widząc agresywny tłum złożony wyłącznie z mężczyzn, o nieprzeciętnej posturze, w części zamaskowanych, w kominiarkach na głowie, uzbrojonych w różnego rodzaju niebezpieczne narzędzia takie jak siekiery, noże, pałki, kastety itp., mógł sądzić, że uczestniczy w festynie.</p> <p>Dlaczego zatem wcześniej, jak wynika z zeznań świadka <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, zaproponował mu wyjazd do <span class="anon-block">O.</span> z uzasadnieniem, że „trzeba się postawić”, dlaczego wcześniej na polanie wziął do ręki kij bejsbolowy z którym pod restauracją, na hasło „jedziemy k …wa” wraz z innymi ruszył w stronę lokalu, zaś po powrocie odrzucił pałkę przy samochodzie i wraz z <span class="anon-block">R. D.</span> i <span class="anon-block">S. G.</span> usiłował samochodem uciec z miejsca zdarzenia, co uniemożliwiła interwencja funkcjonariuszy policji (k. 4694).</p> <p>Wszystkie powołane fakty układają się więc w logiczną całość i prowadzą do jednoznacznego wniosku, że <span class="anon-block">D. K. (1)</span> był jednym z uczestników bójki. Wbrew zarzutom obrońcy o winie tego oskarżonego przesądziły nie tylko zeznania <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, ale również wyjaśnienia samego oskarżonego oraz okoliczności jego zatrzymania na miejscu przestępstwa. W tym przypadku zatem bezpośrednie przesłuchanie <span class="anon-block">R. D. (1)</span> na rozprawie nie było niezbędne, albowiem sąd dysponował innymi wskazanymi powyżej istotnymi dowodami, pozwalającymi na ustalenie winy tego oskarżonego i jednocześnie umożliwiającymi weryfikację zeznań tego świadka. Taki dowód stanowią też niewątpliwie zeznania funkcjonariusza policji <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, który uczestniczył w zatrzymaniu oskarżonego. Wynika z nich, że osoby zatrzymane przez nich w samochodzie <span class="anon-block">H. (...)</span>, znajdowały się w grupie osób uciekających z okolic tarasu <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>. Funkcjonariusze policji podjęli pościg za tym osobami i w jego wyniku, zatrzymali m.in. <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K. (1)</span> (k. 1613 v).</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonych <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span>.</strong> </p> <p>Konfrontacja ustaleń poczynionych w sprawie i zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z zebranymi w sprawie dowodami, pozwala na przyjęcie, że Sąd I instancji ustalając winę oskarżonych <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span> nie dopuścił się błędu, jak również obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 5;art. 5 § 2)">art. 4, 7 i 5 § 2 k.p.k.</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy ustosunkowując się do treści wyjaśnień składanych przez oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w sposób przekonujący wykazał, że prezentowana przez tego oskarżonego wersja zdarzenia jest nieprawdziwa. Utrzymywał on bowiem, podobnie jak <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, że wraz z nim i <span class="anon-block">R. D. (1)</span> udali się na zakupy do <span class="anon-block">W.</span>, a wracając do <span class="anon-block">B.</span>, zajechali na plac przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w przekonaniu, że odbywa się tam festyn. Oskarżony miał również robić tam zakupy w sklepie nocnym. Pomijając już fakt, że w samochodzie <span class="anon-block">H. (...)</span>, którym poruszał się, zatrzymanym bezpośrednio po zdarzeniu, nie ujawniono przedmiotów które rzekomo miał nabyć oskarżony, kłamliwość jego relacji demaskuje wskazywany przez niego cel przyjazdu na plac przed <span class="anon-block"> restaurację (...)</span>. Z relacji wielu naocznych świadków zdarzenia wynika jednoznacznie, że stała tam w tym czasie liczna grupa mężczyzn, z których część ubrana była w kominiarki oraz uzbrojona w niebezpieczne narzędzia. Zgromadzony tam tłum, zachowywał się agresywnie rzucając w kierunku lokalu kamieniami i elementami płyt chodnikowych. W tym okolicznościach jako całkowicie absurdalne należy ocenić wyjaśnienia oskarżonego, że stan rzeczy jaki zastał na tym placu wskazywał, że odbywa się tam festyn.</p> <p>W sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości kłam jego wyjaśnieniom zadają zeznania osoby mu towarzyszącej tj. <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, który opisał jego rolę w tym zdarzeniu. Wynika z niej, że <span class="anon-block">S. G. (1)</span> zakończył swoją podróż w <span class="anon-block">O.</span> na placu przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>, gdzie wraz z innymi na hasło „jedziemy k….” ruszył w kierunku lokalu (k. 4695). Po bójce wraz z <span class="anon-block">R. D.</span> i <span class="anon-block">D. K. (1)</span> usiłował samochodem uciec z miejsca zdarzenia, co uniemożliwiła interwencja funkcjonariuszy policji (k. 4694). Sąd Okręgowy słusznie ocenił relację tego świadka jako wiarygodną i oparł na niej swoje ustalenia faktyczne w sprawie, zaś odmówił tego przymiotu wyjaśnieniom <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, którzy przebywając razem mieli możliwość uzgodnienia wersji o rzekomym wyjeździe do <span class="anon-block">W.</span>. Świadek <span class="anon-block">R. D. (1)</span> potwierdził, że w istocie doszło między nimi do uzgodnienia właśnie takiej wersji (k. 4696). Cel tych uzgodnień był oczywisty. Obaj oskarżeni mieli świadomość grożącej im odpowiedzialności karnej od której chcieli się w ten sposób uwolnić. <span class="anon-block">R. D. (1)</span> składając swoje wyjaśnienia obciążające obu tych oskarżonych był w identycznej sytuacji procesowej, a mimo tego przedstawił prawdziwy przebieg zdarzenia. W wyjaśnieniach tych obciążył również siebie i nie odbywało się to „kosztem” pozostałych dwóch oskarżonych, co wskazuje na prawdziwość jego relacji.</p> <p>Wbrew wywodom obrońcy o zgodności opisu przebiegu zdarzenia z faktami, decyduje nie przewaga osób prezentujących określoną wersję, lecz jej zgodność z innymi obiektywnym dowodami w oparciu o które można ją zweryfikować. Taki dowód stanowią też niewątpliwie zeznania naocznego świadka, funkcjonariusza policji <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, który uczestniczył w zatrzymaniu oskarżonego. Wynika z nich, że osoby zatrzymane przez funkcjonariuszy policji w samochodzie <span class="anon-block">H. (...)</span>, znajdowały się w grupie osób uciekających z okolic tarasu <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>. Policjanci podjęli pościg za tym osobami i w jego wyniku zatrzymali m.in. <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K. (1)</span> (k. 1613 v).</p> <p>Jeśli natomiast chodzi o osobę <span class="anon-block">P. G. (2)</span> to należy przypomnieć, że oskarżony ten w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę i zadeklarował chęć dobrowolnego poddania się karze (k. 6941). Wskazywane przez niego powody złożenia tej treści wyjaśnień (jakoby zadecydował o tym spożyty alkohol i presja przesłuchujących go funkcjonariuszy policji), które następnie odwołał, były całkowicie niewiarygodne. Dowodem całkowicie obnażającym nieudolność tak przyjętej linii obrony, jest chociażby fakt, że <span class="anon-block">P. G. (2)</span> przyznał się również do zarzucanego mu udziału w bójce przed prokuratorem w dniu 14 lipca 2009 r., a więc już po upływie prawie roku od tego zdarzenia i wówczas nie odwołał wcześniej złożonych wyjaśnień choć miał przecież taką możliwość (k. 8235).</p> <p>Sąd Okręgowy słusznie zatem przyjął za wiarygodną wersję zdarzenia prezentowaną przez oskarżonego na etapie śledztwa, która znajduje również wsparcie w obiektywnym materiale dowodowym. Tworzą go zeznania naocznych świadków tj. <span class="anon-block">T. L. (1)</span> (K. 6907) i <span class="anon-block">R. N.</span> (k. 7119). Powołani świadkowie opisali rzeczywista rolę jaką <span class="anon-block">P. G. (2)</span> odegrał w tym zdarzeniu. Okoliczności tam wskazane nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżony miał pełną świadomość w jakim celu jedzie wraz innymi osobami do <span class="anon-block">O.</span> zwłaszcza, że podróżował z <span class="anon-block">M. K. (1)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span>, a więc z jednym z organizatorów tej wyprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">P. G. (1)</span>.</strong> </p> <p>Podniesione w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania nie są zasadne.</p> <p>Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach nie kwestionował faktu, że był na miejscu bójki i jako kierowca samochodu <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przywiózł nim innych jej uczestników. Jego linia obrony skupiła się na kwestionowaniu świadomości co do celu wyjazdu do <span class="anon-block">O.</span> oraz swego bezpośredniego udziału w tym zdarzeniu.</p> <p>Sąd I instancji odniósł się do tej kwestii w swym uzasadnieniu wywodząc w sposób logiczny i przekonujący, dlaczego jego wyjaśnienia w tej części są niewiarygodne oraz wskazał dowody, które przesądziły o przypisaniu oskarżonemu udziału w bójce. Poczynionych w tym zakresie ustaleń nie sposób zakwestionować. Dokonana w tym zakresie ocena dowodów spełnia wszystkie ustawowe kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 92;art. 410)">art. 7, 92 i 410 k.p.k.</a> i nie uchybia też zasadzie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, zaś odmienne stanowisko skarżącego w tym przedmiocie ostać się nie może.</p> <p>Zeznania naocznego świadka zajścia pod <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> <span class="anon-block">R. D. (1)</span> nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że <span class="anon-block">P. G. (1)</span> był aktywnym uczestnikiem tego zdarzenia i brał w nim czynny udział. Rozpoznał on oskarżonego jako mężczyznę w kominiarce, który po zakończeniu bójki wsiadł do ich samochodu. Zamaskowanie twarzy wskazuje jednoznacznie, że był on w grupie osób, która przypuściła „szturm” na <span class="anon-block"> restaurację (...)</span> i bezpośrednio po jego zakończeniu, uciekając z tego miejsca, wskoczył przez pomyłkę do ich samochodu i wyrzucił kominiarkę. Był następnie razem z <span class="anon-block">R. D.</span> przewożony do budynku komisariatu, gdzie świadek dowiedział się, że mężczyzna ten nazywa się <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 4695).</p> <p>Potwierdzeniem tej wersji są okoliczności zatrzymania tego oskarżonego na miejscu bójki, gdzie został przykuty do kierownicy samochodu. O świadomym udziale oskarżonego w tym przedsięwzięciu świadczą również zeznania <span class="anon-block">T. L. (1)</span> który podał, że oskarżony był obecny na miejscu zbiórek na trasie z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span>, kiedy to był szeroko omawiany charakter tego wyjazdu i strategia działania na miejscu pod restauracją (k. 6907). Zeznania tego świadka weryfikują tym samym wersję przedstawioną przez <span class="anon-block">R. D.</span>.</p> <p>Podkreślić też należy, że nie wszystkie osoby uczestniczące w bójce, podczas zatrzymania przez funkcjonariuszy policji zachowywały się agresywnie i stawiały opór. Jeśli zatem oskarżony zachował się prawidłowo to nie stanowi to dowodu, że nie brał udziału w bójce. Taką postawą jedynie uniknął kolejnych zarzutów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 223)">art. 222 i art. 223 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">T. P.</span>.</strong> </p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">T. P.</span> podobnie jak <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zadeklarował chęć dobrowolnego poddania się karze (k. 6962 – 6963, 10803 - 10804). Przed sądem zaprzeczył swojej obecności w <span class="anon-block">O.</span> wskazując, że przyznanie się było wynikiem presji wywieranej przez policjantów z CBŚ i prokuratora (k. 11277 – 11278).</p> <p>Sąd I instancji opierając się w głównej mierze na zgodnych w tym zakresie relacjach <span class="anon-block">G. W. (1)</span> i <span class="anon-block">T. L. (1)</span> prawidłowo ustalił, że <span class="anon-block">T. P.</span> wraz z innymi osobami wyruszył samochodem z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span> z zamiarem wzięcia udziału w bójce (k. 4579, 6907). Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tychże świadków w sytuacji, gdy zgodne są z wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi w śledztwie, kiedy to przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wskazywane przez <span class="anon-block">T. P.</span> powody zmiany wyjaśnień są całkowicie gołosłowne i nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Sąd Okręgowy słusznie więc odrzucił je jako niewiarygodne. Okoliczność, że <span class="anon-block">G. W.</span> i <span class="anon-block">T. L.</span> w toku prowadzonego śledztwa, kiedy składali obciążające oskarżonego wyjaśnienia, występowali w charakterze podejrzanych, nie podważa zaufania do ich relacji. Świadkowie obciążali w nich również siebie i nie mieli żadnych osobistych powodów, aby bezpodstawnie pomawiać <span class="anon-block">T. P.</span> o takie zachowania, które nie miały miejsca. Gdyby tak istotnie było, świadkowie w swoich zeznaniach nie ograniczyliby roli tego oskarżonego do podżegania do bójki. Wskazaliby również na aktywny udział <span class="anon-block">T. P.</span> w wydarzeniach przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>. Świadkowie nie posiadając jednak wiedzy na ten temat, nie wspominają o tym w swoich relacjach co świadczy o ich obiektywizmie. W tych okolicznościach teza apelującego jakoby powodem ich zachowania było uniknięcie odpowiedzialności karnej jest całkowicie bezpodstawna.</p> <p> <span class="anon-block">T. P.</span> został również rozpoznany jako mężczyzna o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span>, który podczas jednego z postojów zachęcał obecne tam osoby do bójki słowami „jak ktoś nie czuje się na siłach, to niech się nie angażuje” (k. 4579). Takie zachowanie oskarżonego Sąd I instancji słusznie zakwalifikował jako podżeganie do udziału w bójce poprzez utwierdzanie w podjętej wcześniej decyzji. Sąd Okręgowy trafnie zauważa, że <span class="anon-block">P. P.</span> oddziaływał na psychikę obecnych tam osób. Odwoływał się do ambicji, odwagi i pozycji w środowisku z którego rekrutowali się pozostali uczestnicy wyprawy do <span class="anon-block">O.</span>. Część z tych osób wywodziła się ze światka „kiboli” <span class="anon-block"> (...)</span>, w którym oskarżony miał znaczącą i ugruntowaną pozycję. Wycofanie się z tego przedsięwzięcia po takich słowach przez któregokolwiek z uczestników wyprawy, jak słusznie zauważa Sąd I instancji, oznaczałaby niewątpliwe wstyd, utratę twarzy, a nawet sprzeniewierzenie się wyznawanym w tym środowisku wartościom.</p> <p>Słowa wypowiedziane przez <span class="anon-block">T. P.</span> niewątpliwie odwoływały się do tych zasad i wartości. Miały one mobilizować uczestników wyprawy i utwierdzać w słuszności podjętej wcześniej decyzji o wyjeździe, a nie zniechęcać do takiego wyjazdu, jak to sugeruje obrońca.</p> <p>Uwadze skarżącego umyka środowisko z jakiego wywodzą się osoby do których zwrócił się <span class="anon-block">T. P.</span>. Wycofanie się z udziału w bójce w tym środowisku oznaczałoby przyznanie się do „słabości” czy wręcz tchórzostwo. Do takich też postaw, nie akceptowanych w tej grupie, odnosiły się słowa „kto nie czuje się na siłach”. Przyjęcie takiej postawy w środowisku „kiboli”, gdzie rozwiązania siłowe i bójki weszły już do kanonu zachowań, oznaczało ostracyzm i odrzucenie, a nawet wykluczenie z grupy, na co żaden z jej członków nie mógł sobie pozwolić.</p> <p>Reasumując należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumpcji zachowania i słów wypowiedzianych przez oskarżonego do ustawowych znamion przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span>.</strong> </p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">R. W. (1)</span> zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak również przed sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zadeklarował chęć dobrowolnego poddania się karze. Przed sądem doszło nawet do uzgodnienia z prokuratorem wymiaru tejże kary, a mianowicie prokurator zgodził się na zaproponowaną przez oskarżonego karę w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz grzywnę w wysokości 1000 złotych (k. 11228).</p> <p>Ostatecznie jednak Sąd Okręgowy na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. wniosku tego nie uwzględnił uznając, iż cele postępowania wymagają w tym przypadku przeprowadzenia rozprawy w całości i orzekł wobec oskarżonego bezwzględną karę 2 lat pozbawienia wolności. Po zamknięciu przewodu sądowego prokurator wnosił już o wymierzenie temu oskarżonemu kary w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co wskazuje na daleko posuniętą niekonsekwencję oskarżyciela publicznego (k. 13392).</p> <p>Apelacja obrońcy zarzucająca błąd w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania oraz rażącą niewspółmierność kary, zmierzała do obniżenia wymiaru orzeczonej kary, przy jednoczesnym warunkowym zawieszeniu jej wykonania, po uprzedniej zmianie opisu czynu przypisanego oskarżonemu. Mianowicie skarżący domagał się wyeliminowanie z niego znamienia „chuligańskiego charakteru czynu” oraz uwzględnienie przy wymiarze kary faktu, że podczas zdarzenia oskarżony podjął próbę reanimacji zmarłego <span class="anon-block">R. I. (1)</span>.</p> <p>W sprawie bezspornym jest fakt, że <span class="anon-block">R. W. (1)</span> był jednym z uczestników bójki i miał tego pełną świadomość. Przyznał, że już wyjeżdżając z polany, gdzie miała miejsce zbiórka bezpośrednio poprzedzająca bójkę, wiedział co dalej nastąpi.</p> <p>W swoich wyjaśnieniach stwierdził wprost „wiedziałem, że będzie jakaś bójka” (k. 5867). Wiedział też, że bójka będzie miała miejsce przed restauracją <span class="anon-block">(...)</span>, gdzie udali się następnie uczestnicy tego spotkania, a więc w miejscu publicznym. Znał również cel „najazdu” na lokal. Stwierdził mianowicie „Wiem, że powodem tego zdarzenia był konflikt z ochroniarzami z <span class="anon-block">S.</span>” (k. 5868).</p> <p>Reasumując należy stwierdzić, że oskarżony świadomie wziął udział wspólnie z innymi osobami w zamachu na zdrowie lub nietykalność cielesną innych osób, działając publicznie, bez powodu i okazując tym samym rażące lekceważenie porządku prawnego, a więc jego zachowanie nosiło znamiona występku chuligańskiego o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115 § 21 k.k.</a> </p> <p>W konsekwencji należy przyjąć, że przyjęta w wyroku kwalifikacja prawna przypisanego mu czynu jest prawidłowa.</p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy dostarczył też wystarczających podstaw do przyjęcia, że bezpośrednio po zdarzeniu oskarżony istotnie usiłował udzielić „pierwszej pomocy” i reanimował postrzelonego śmiertelnie <span class="anon-block">R. I. (1)</span>. Poza twierdzeniami samego <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, któremu Sąd I instancji co do zasady dał wiarę, nie kwestionując jego obecności przy zwłokach <span class="anon-block">R. I.</span> (k. 22 uzasadnienia), potwierdzają ten fakt również świadkowie na których powołuje się oskarżony w swoich zeznaniach tj. <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> (k. 11806) i <span class="anon-block">D. P.</span> (k. 11934).</p> <p>Jest to niewątpliwie istotna okoliczność łagodząca, która jak wynika z treści uzasadnienia (strona 89 ), nie została uwzględniona przy wymiarze kary orzeczonej wobec tego oskarżonego. W ocenie Sądu Apelacyjnego winna ona spowodować obniżenie wymiaru orzeczonej kary do 1 roku pozbawienia wolności i w tej części zaskarżony wyrok wymagał korekty.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonych: <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>.</strong> </p> <p>Obrońca oskarżonych <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> podnosząc w swojej apelacji błąd w ustaleniach faktycznych, sprzeczność ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obrazę przepisów postępowania, zakwestionował w szczególności przyjęte w zaskarżonym wyroku tło konfliktu pomiędzy grupą pochodzącą z <span class="anon-block">S.</span> i jego okolic skupioną wobec <span class="anon-block">G. O. (1)</span> oraz grupą z <span class="anon-block">O.</span> wspieraną przez osoby z <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">B.</span> i jego okolic, który wg. ustaleń Sądu Okręgowego doprowadził do wydarzeń, jakie miały miejsce w nocy z 25 na 26 lipca 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> w <span class="anon-block"> barze (...)</span> oraz w dniu 8 sierpnia 2008 r. przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>.</p> <p>Stawiane w tym zakresie zarzuty są całkowicie bezpodstawne. Wnikliwa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że istotnie oba zdarzenia były wynikiem „walki o wpływy” wskazanych grup, o czym świadczy logiczny ciąg zdarzeń, który poprzedzał bójkę.</p> <p>Należy zatem przypomnieć, że wcześniej „ochronę” w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> pełniły osoby z <span class="anon-block">O.</span> i kiedy właściciel lokalu <span class="anon-block">M. Z. (3)</span> zrezygnował z ich usług i zlecił ochronę <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, takie posunięcie nie spodobało się osobom z miejscowego środowiska przestępczego, które podjęły działania mające na celu ponowne przejęcie restauracji i profitów z prowadzenia „bramki”.</p> <p>Temu też celowi były podporządkowane akty agresji, skierowane przeciwko <span class="anon-block">G. O. (1)</span> i osobom skupionym wobec jego osoby. Jednym z pierwszych jej przejawów, było pobicie w nocy z 25 na 26 lipca 2008 r. w <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">K. C. (1)</span>. W odpowiedzi na ten incydent, tej samej nocy w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>, został pobity <span class="anon-block">D. K. (2)</span> przez ochroniarzy z <span class="anon-block">S.</span>. W pobiciu tym uczestniczyli: <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">K. C. (1)</span>. Do dalszej eskalacji konfliktu doszło w dniu 8 sierpnia 2008 r. który swoje apogeum osiągnął podczas wzajemnej bójki przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>. Poprzedziły go akty przemocy, wymierzone przeciwko <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, a mianowicie strzały z broni palnej oddane w dniu 1 sierpnia 2008 r. do samochodu <span class="anon-block">F. (...)</span>, którym jechał oskarżony, zniszczenie w tym samym dniu, należącego do jego żony samochodu marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> oraz podpalenie prowadzonego przez nią sklepu.</p> <p>Trudno przyjąć, aby zaistniałe wydarzenia były przypadkowym splotem zdarzeń, nie pozostającym w związku z wydarzeniami, do jakich doszło w dniu 8 sierpnia 2008 r., zwłaszcza, że na takie właśnie tło konfliktu, wskazują zgodne relacje wielu osób. Tak przyjęty stan faktyczny, ma zatem pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji dokonana w tym zakresie przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Obrońca oskarżonych kwestionując taką interpretację wydarzeń, nie wskazuje jednocześnie dla niej żadnej alternatywy, co tym bardziej czyni jego zabiegi nieskutecznymi.</p> <p>Uzasadniają one jednocześnie, dlaczego w dniu 8 sierpnia 2008 r. po stronie ochroniarzy z <span class="anon-block">S.</span> nastąpiła tak zakrojona na szeroką skalę mobilizacja sił i środków oraz dlaczego oprócz osób, które dotychczas zajmowały się ochroną lokalu, zostały ściągnięte posiłki, które w sumie szacowane były na liczbę około 20 „dobrze zbudowanych mężczyzn”. Nie ulega wątpliwości, że wśród nich byli wszyscy wymienieni na wstępie oskarżeni tj. <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>.</p> <p>Mobilizacji tej służyło również spotkanie do jakiego doszło w tym dniu przed bójką w sali „kominkowej” <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>, kiedy to znajdujące się tam osoby, uzyskały instrukcje jak mają zachowywać się podczas ataku na lokal. Natomiast przy wejściu do lokalu zostały zgromadzone narzędzia będące na wyposażeniu tej grupy, które miały być użyte podczas bójki.</p> <p>Taki stan faktyczny wynika z zeznań naocznych świadków oraz wyjaśnień współoskarżonych, których nie sposób zakwestionować zwłaszcza, że wspiera je dodatkowo analiza zapisu z kamery nr 3 z monitoringu miejskiego, zdjęcia stanowiące załącznik do opinii biegłego z zakresu badania zapisu monitoringu, sporządzone fotogramy oraz wyniki przeprowadzonych okazań.</p> <p>Wystarczy tu odwołać się do relacji w pełni obiektywnych świadków tego wydarzenia; <span class="anon-block">U. Z.</span> (k. 5), <span class="anon-block">K. B. (1)</span> (k. 1596), <span class="anon-block">U. L.</span> (k. 4185), <span class="anon-block">A. U.</span> (k. 5851), <span class="anon-block">N. S.</span> (k.5852)</p> <p>Wbrew wywodom skarżącego, zapis z monitoringu miejskiego nie wyklucza obecności tychże osób tj. <span class="anon-block">T. W.</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span> i <span class="anon-block">G. O.</span> na spotkaniu w sali „kominkowej”. Należy wskazać, że Sąd I instancji swoje ustalenia w tym zakresie poczynił na podstawie relacji świadków, w tym obecnego na tym spotkaniu <span class="anon-block">R. W. (2)</span>. Kamera z monitoringu miejskiego, co oczywiste, nie rejestrowała przecież tego co działo się wewnątrz lokalu, zaś zapis obejmujący otoczenie na zewnątrz restauracji, nie pozwala na dokładne przeanalizowanie tego co działo się przez lokalem z uwagi na sposób operowania kamerą. Mianowicie zawiera on tyko sekwencje tego zdarzenia, co wynika też z opinii eksperta z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów audiowizualnych (k. 3988, 3990). W konsekwencji nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, jakoby utrwalony zapis z monitoringu miejskiego wykluczał obecność wymienionych oskarżonych na spotkaniu w sali kominkowej i tym samym podważał wiarygodność <span class="anon-block">R. W. (2)</span>.</p> <p>Wskazał on bowiem nie tylko kto uczestniczył w takim spotkaniu, ale również jak się zachowywały poszczególne osoby i co mówiły. W tym kontekście należy przypomnieć ten fragment jego wyjaśnień, gdzie podaje, że <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> wspólnie z <span class="anon-block">T. W. (1)</span> „nakazali obecnym, aby przyjrzeli się sobie nawzajem, aby w czasie bójki nie bić się z osobami należącymi do tej samej frakcji’ (k. 5987).</p> <p>Ponadto <span class="anon-block">R. W.</span> w swojej relacji wskazuje, że to spotkanie miało miejsce około godz. 21.00, kiedy dotarł on do restauracji i w sali „kominkowej” zaczęli zbierać się mężczyźni. Taką też godzinę spotkania wyznaczył mu <span class="anon-block">T. W.</span> –„Mówił, żeby przyjechać około godziny 21.00” (k. 5962). Zapis zdarzeniu z kamery nr 3 monitoringu miejskiego wskazuje, że w tym czasie istotnie przy wejściu do restauracji nie ma żadnych osób, czego przykładem mogą być chociażby dwa następujące po sobie fragmenty zapisu z godz. 20 : 57 : 38 i z godz. 21 : 00 : 22 – 21 : 00 : 35. W późniejszym czasie na „bramce” pojawiają się pojedyncze osoby, które wymieniają się, czego przykładem może być sekwencja z godz. 21 : 07 : 12 – 21 : 07: 22. Zapis z monitoringu nie podważa więc relacji <span class="anon-block">R. W.</span>, przeciwnie stanowi jego potwierdzenie.</p> <p>Z powyższego wynika również, że wszyscy oskarżeni którzy nie przeczyli, że przebywali w tym czasie w lokalu, byli uczestnikami spotkania w sali kominkowej, gdzie były omawiane szczegóły mającej nastąpić bójki, albowiem nie było takiej możliwości, aby którakolwiek z tych osób siedziała w głównej sali przeznaczonej dla konsumentów. W tej sali wszystkie miejsca były już wcześniej zarezerwowane i znalezienie miejsca dla osoby bez rezerwacji było niemożliwe.</p> <p>Wszyscy oskarżeni mieli zatem świadomość, w jakim celu przyjechali do tego lokalu i jaki będzie dalszy ciąg wydarzeń. Dlatego też na dany sygnał, wszyscy (oprócz osób przebywających już na zewnątrz) wybiegli z restauracji na konfrontację z osobami, które znajdowały się przed lokalem.</p> <p>O takiej świadomości świadczą również wyjaśnienia <span class="anon-block">P. W. (1)</span> który wyjaśnił, że <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> szykowali się w dniu 8 sierpnia 2008 r. do starcia, mieli wiedzę, że będzie ostro, dlatego zebrali więcej ludzi, szykowali się do zwarcia, mieli napastników złapać i dać im nauczkę” (k. 5315).</p> <p>O tym, czego mogą się spodziewać osoby werbowane na dzień 8 sierpnia 2008 r. do <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> świadczą również wypowiedzi <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, który prosząc <span class="anon-block">R. W. (2)</span> o przyjazd oświadczył „Mogą dzisiaj wpaść chłopaki z <span class="anon-block">O.</span> i może być bójka” (k. 5962) jak również <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, który powiedział mu, że w <span class="anon-block">O.</span> „będzie walka na pałki i kije, będzie draka” (k. 5987).</p> <p>Każdy z oskarżonych w złożonych wyjaśnieniach, co zrozumiałe, przedstawił inne powody i motywy, które skłoniły ich do przyjazdu w tym dniu do restauracji. Jednak ich kłamliwość w sposób przekonujący i wyczerpujący wykazał Sąd I instancji w pisemnych motywach swego orzeczenia. Sąd Apelacyjny w pełni popiera dokonaną tam ocenę wyjaśnień tychże oskarżonych i wspierającą ja argumentację, jako zgodną zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 4;art. 410)">art. 7, 4 i 410 k.p.k.</a> Dlatego też niecelowe jest ponowne przytaczanie stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie. Należy też podkreślić, że sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie, zawiera też wszystkie niezbędne elementy, wynikające z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, pozwalające na merytoryczną ocenę zaskarżonego wyroku w instancji odwoławczej, a tym samym stawiany w tym zakresie przez obrońcę zarzut obrazy powołanego przepisu, jawi się jako całkowicie bezpodstawny.</p> <p>Taka samą ocenę należy odnieść do drugiego z czynów objętych apelacją obrońcy.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że oskarżeni <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> uczestniczyli w nocy z 25 na 26 lipca 2008 r. w <span class="anon-block"> barze (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> w pobiciu <span class="anon-block">D. K. (2)</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy swoje ustalenia w tym zakresie oparł w głównej mierze na wyjaśnieniach <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, złożonych bezpośrednio po jego zatrzymaniu (k. 4471) i był do tego uprawniony, albowiem korelują one w pełni z zeznaniami właściciela lokalu WAM” w <span class="anon-block">O.</span> – <span class="anon-block">W. J.</span>. Potwierdził on mianowicie pierwszą relację <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, że do baru weszli ochroniarze z <span class="anon-block"> (...)</span> (było ich 4 – 5), którzy zaczęli „popychać i ciągać” <span class="anon-block">D. K. (2)</span>. Kiedy zwrócił im uwagę, opuścili lokal i za nimi po chwili wyszedł również <span class="anon-block">D. K. (2)</span>. Wrócił do lokalu pobity „miał ślady krwi na twarzy i rękach” (k. 3866). Skutki tego pobicia zostały szczegółowe opisane w opinii sądowo – lekarskiej biegłego z zakresu medycyny sądowej, która stanowi potwierdzenie, że taki był mechanizm powstania tych urazów, jaki wskazuje w swojej pierwszej relacji <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, a mianowicie powstały one od uderzenie pięścią w twarz przez oskarżonego <span class="anon-block">T. W. (1)</span> (k. 4402).</p> <p>Jak jednak słusznie zauważył Sąd I instancji, takie ustalenie nie zwalnia od odpowiedzialności pozostałych oskarżonych, którzy mu towarzyszyli i byli obecni przy pobiciu. Pomijając już bowiem wcześniejsze zachowanie oskarżonych wewnątrz lokalu, opisane przez świadka <span class="anon-block">W. J.</span>, należy przypomnieć, że pozostali oskarżeni mieli w tym zdarzeniu do spełnienia ściśle określoną i wcześniej uzgodnioną rolę. Mianowicie mieli pilnować, aby „nikt się nie wtrącał”, a więc ich zadaniem podczas pobicia, było uniemożliwienie udzielenia pomocy pokrzywdzonemu przez inne osoby postronne. W tym stanie rzeczy, nie może budzić wątpliwości fakt, że mieli świadomość w jakim zdarzeniu uczestniczą i co było celem ich wspólnego wyjazdu do <span class="anon-block"> baru (...)</span>. Wszyscy współdziałali, aby osiągnąć ten cel zgodnie z przyjętym wcześniej porozumieniem i uzgodnionym podziałem ról oraz w pełni akceptowali wynikające z tego następstwa.</p> <p>Na pełną aprobatę zasługują też przedstawione przez Sąd I instancji ustalenia co do powodów zmiany wyjaśnień przez <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, których on sam nie był w stanie wskazać (k. 11290 v). Sąd ten słusznie konstatuje, że na początku przedstawił on opis tego zdarzenia w zasadniczych elementach zgodny z jego rzeczywistym przebiegiem będąc przekonanym, że nie rodzi on odpowiedzialności karnej dla niego i większości jego kolegów. Do zmiany wyjaśnień doszło w momencie kiedy uświadomił sobie, że opisane przez niego zachowania swoje i kolegów, pociąga za sobą odpowiedzialność karną wszystkich osób w nim uczestniczących.</p> <p>Prawidłowo też posiłkując się treścią opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz wyjaśnieniami <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, wykluczył wersję zdarzenia prezentowana przez samego pokrzywdzonego który utrzymywał, że stwierdzonych u niego obrażeń ciała doznał podczas upadku na chodnik, które to ustalenia nie były również kwestionowane przez apelującego.</p> <p>Jako chybiony należy też uznać zarzut obrońcy, jakoby Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wskazał, na jakiej podstawie przypisał poszczególnym oskarżonym udział w bójce. Mianowicie powołując się na wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W.</span>, wskazał jaką rolę podczas spotkania w sali „kominkowej” odegrali oskarżeni: <span class="anon-block">G. O.</span>, <span class="anon-block">T. W.</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span>, którzy udzielali instrukcji obecnym tam osobom, jak mają zachować się podczas bójki (str. 4 uzasadnienia), powołując się na wyjaśnienia <span class="anon-block">P. W.</span>, ustalił też rolę jaką podczas oddawania strzałów przez <span class="anon-block">T. R. (1)</span>odegrał <span class="anon-block">G. O.</span>, który wydawał mu polecenia „dawaj, szybciej ładuj” (k. 6596, 7546). Powołując się na wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W.</span> i zeznania <span class="anon-block">P. W.</span> ustalił również rolę <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">K. C.</span> w tym zdarzeniu (str. 27, 31 uzasadnienia). W szczególności wskazał na czynność okazania przeprowadzoną z udziałem <span class="anon-block">R. W.</span> (k. 6305, 6409 - 6426), który na okazanych mu zdjęciach rozpoznał oskarżonych jako osoby stojące przed restauracją i oczekujące na konfrontację z grupą mężczyzn, która zebrała się przed lokalem (str. 31 uzasadnienia). Fakt ten wynika również z analizy zapisu z monitoringu miejskiego oraz dołączonych do akt sprawy fotogramów i zdjęć. Potwierdzeniem tego są również wyniki okazania, dokonane z udziałem <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> (k. 2866). Ostatecznie do takiej konfrontacji pomiędzy stronami konfliktu doszło, czego wszyscy tam obecni oczekiwali, a więc zarówno osoby stojące przed restauracją, jak również osoby, które na wskazany sygnał wybiegły z sali „kominkowej” na zewnątrz, czego dodatkowym potwierdzeniem były zgromadzone przy wejściu do lokalu pałki oraz będąca na wyposażeniu zgromadzonych tam osób broń palna i gaz. Gdyby osoby tam obecne, nie zgromadziły się z zamiarem bójki, jak to sugeruje obrońca, to nie przyjęłyby rozwiązania „siłowego” zaistniałego konfliktu. W momencie kiedy przed lokalem pojawił agresywny tłum zamaskowanych i uzbrojonych mężczyzn i zaczął rzucać kamienie w kierunku restauracji, wystarczyło powiadomić o tym fakcie organa policji, które z pewnością przywróciłyby porządek prawny w tym miejscu.</p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo powiązał powyższe fakty ze sobą i wyciągnął z nich trafne i logiczne wnioski w przedmiocie winy oskarżonych.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońców oskarżonych: <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span>.</strong> </p> <p>Apelacje obrońców oskarżonych: <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> pokrywają się, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do podniesionych w nich zarzutów.</p> <p>Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, że pomiędzy opisem czynu przypisanego oskarżonym w pkt. XIII sentencji wyroku, a jego uzasadnieniem występuje sprzeczność, która doprowadziła do niejednoznaczności rozstrzygnięcia.</p> <p>Tak sformułowany zarzut obrońca buduje na tezie, że zdarzenie z dnia 8 sierpnia 2008 r. przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> przebiegało w dwóch etapach i tylko drugi z nich, wypełniał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, 159 i 148 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 k.k.</a>, a w tym etapie, zdaniem skarżącego, udziału nie brali oskarżeni: <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span>. Obie fazy zdarzenia wg. apelującego, miało rozdzielać użycie gazu przez <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i w pierwszym jego etapie, nie doszło do kontaktu fizycznego pomiędzy obiema grupami uczestniczącymi w zdarzeniu.</p> <p>Taka interpretacja wydarzeń nie znajduje żadnego uzasadnienia. Przedmiotowe zdarzenie, rozpoczęło się od rzucanych w kierunku <span class="anon-block"> (...)</span> kamieni przez uzbrojoną grupę mężczyzn, która zebrała się przed lokalem, zaś zakończyło interwencją przybyłych na miejsce zajścia funkcjonariuszy policji i stanowi integralną całość. Było ono też wynikiem jednego impulsu woli sprawców, którzy podczas całego zdarzenia trwali w zamiarze wzajemnej bójki. Z relacji wielu świadków i wyjaśnień oskarżonych wynika, że uczestnicy bójki rozbiegli się w różnych kierunkach dopiero, kiedy usłyszeli sygnały nadjeżdżających radiowozów policyjnych. Wcześniej część z nich, po usłyszeniu strzałów, szukała schronienia wewnątrz lokalu, za samochodami i w pobliskich blokach. Rozpylenie gazu w trakcie zajścia, było tylko jednym z wielu epizodów, które towarzyszyły temu wydarzeniu i nie doprowadziło do zaprzestania dalszej walki. W szczególności nie mogło odwieść od zamiaru udziału w bójce oskarżonych: <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, którzy znajdowali się przed restauracją zwłaszcza, że gaz został użyty przeciwko osobom atakującym restaurację.</p> <p>Dla bytu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> przypisanego tymże oskarżonym, nie ma też istotnego znaczenia to, czy mieli oni fizyczny kontakt z osobami atakującymi lokal, zadali im jakikolwiek cios lub chociażby naruszyli ich nietykalność cielesną lub w inny sposób np. poprzez rozpylenie gazu lub oddanie strzału z broni palnej, wywołali u innych uczestników bójki skutek, w postaci śmierci lub uszkodzenia ciała. Wystarczy ustalenie, że skutek taki został spowodowany przez innych uczestników bójki i doszło do świadomego współdziałania tych osób tj. nastąpiło świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi, jeśli z bójki wynikają skutki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> i to niezależnie od tego, czy da się ustalić indywidualnego sprawcę tychże skutków.</p> <p>Z takim też przypadkiem mamy też do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ulega przecież wątpliwości, że oskarżeni znajdowali się w grupie osób znajdujących się przed restauracją, z której został rozpylony gaz i z której padły strzały z broni palnej powodujące skutki wymienione w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 k.k.</a> </p> <p>Jak wynika z zebranych dowodów, oskarżeni mieli świadomość w jakim wydarzeniu uczestniczą, wiedzieli, że dojdzie do konfrontacji i w tym też celu pojawili się w restauracji. Byli uczestnikami spotkania w sali kominkowej, gdzie były omawiane szczegóły mającej nastąpić bójki. Musieli zatem również widzieć znajdującą się tam broń palną, będącą w posiadaniu jednego z uczestników tego spotkania oraz stojące przy wejściu do lokalu pałki. Oskarżeni przed sądem zaprzeczali, że wzięli udział w takim spotkaniu, jednak już z wyjaśnień samego <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> złożonych w śledztwie wynika, że w dniu 8 sierpnia 2008 r. po przyjeździe do restauracji, <span class="anon-block">J. W. (2)</span> skierował się do sali gdzie był kominek (k. 2866). Wyjaśnienia <span class="anon-block">K. C. (1)</span> wskazują , że wszyscy trzej oskarżeni udali się do tej sali (k. 4472). Oskarżeni nie wspominają w swoich wyjaśnieniach, aby byli zainteresowani imprezą „karaoke”, która odbywała się w sali głównej i brak jest jakichkolwiek obiektywnych dowodów, które wskazywałyby na to, że po wejściu do lokalu pozostali na tej sali. Z relacji osób tam przebywających wynika, że wszystkie stoliki na głównej sali były zarezerwowane. (vide – zeznania <span class="anon-block">J. S.</span> k. 1809). W swoich wyjaśnieniach potwierdza tę okoliczność również sam oskarżony <span class="anon-block">K. W. (1)</span> który podał, że wszystkie stoliki w tej sali były zarezerwowane i nie było miejsc siedzących (k. 2887, 4715). Zadaje to kłam wyjaśnieniom <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, że po przyjeździe do lokalu, przebywał cały czas na sali głównej, siedząc przy stoliku z dziewczynami, których personaliów nie był w stanie nawet wskazać (k. 2881). Wbrew zarzutom skarżącego, takim ustaleniom nie przeczą też zeznania właścicielki lokalu – <span class="anon-block">U. Z.</span>. Podała ona mianowicie, że nie jest w stanie stwierdzić, czy w dniu zdarzenia wszystkie stoliki były zarezerwowane (k. 12217 v).</p> <p>Wyniki okazania zdjęć i fotogramów (k. 2866, 6324 v, 6409 - 6426) dowodzą jednocześnie, że oskarżeni <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> byli też obecni przed lokalem w grupie osób oczekujących na konfrontację z grupą mężczyzn, która zebrała się przed lokalem. <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> sam potwierdził ten fakt w swoich wyjaśnieniach (k. 2866). Ostatecznie do takiej konfrontacji doszło czego wszyscy tam obecni oczekiwali, a więc zarówno osoby stojące przed restauracją, jak również osoby, które na podany sygnał, wybiegły z sali „kominkowej” na zewnątrz. Co więcej, <span class="anon-block">K. W. (1)</span> przyznał, że posiadał w ręku gumową pałkę, jednak nie potrafił logicznie wyjaśnić w jakich okolicznościach wszedł w jej posiadanie i w jakim celu „dzierżył” w ręce ten niebezpieczny przedmiot (k. 4716). Z relacji wielu świadków wynika jednak jednoznacznie, że takie pałki stały przy wejściu do restauracji. Oczywistym jest zatem fakt, że chwycił on do ręki pałkę, aby użyć jej w bójce z nacierającym tłumem mężczyzn. Brak jest bowiem innego logicznego wytłumaczenia takiego zachowania oskarżonego. Natomiast <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> przyznał, że udając się w tym dniu do restauracji „wiedział, że będzie zadyma” (k. 2966). <span class="anon-block">R. W. (2)</span> wskazał go też jako mężczyznę, którego widział w tym dniu w sali kominkowej (k. 6324 v).</p> <p>Sąd I instancji odniósł się również w sposób wyczerpujący do podnoszonego przez oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (2)</span> stanu jego zdrowia wykazując, że nie wykluczał on jego udziału w tym zdarzeniu. Uzasadniał również dlaczego dolegliwości zgłaszane przez <span class="anon-block">K. W.</span>, pozostawały bez wpływu na treść składanych przez niego wyjaśnień. Wywody Sądu Okręgowego w tym zakresie są logiczne, przekonujące i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Jako takie zasługują na pełną aprobatę.</p> <p>Jeśli natomiast chodzi o świadków, którzy zdaniem apelujących zeznawali odmiennie na okoliczności dotyczące ilości osób przebywających w sali kominkowej oraz wychodzących na zewnątrz lokalu bezpośrednio przed zdarzeniem, to należy zauważyć, że treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku przeczy tezie, jakoby Sąd I instancji nie odniósł się do ich zeznań i nie uwzględnił ich przy ustaleniu stanu faktycznego w sprawie.</p> <p>Na stronach 45 – 71 uzasadnienia znajduje się bowiem szczegółowe omówienie i ocena zeznań wszystkich wskazanych przez apelujących osób (za wyjątkiem <span class="anon-block">J. D.</span>), którzy podają różne liczby osób wchodzących i wybiegających z sali kominkowej, co jest zrozumiale z uwagi na szybki i dynamiczny przebieg całego zdarzenia. Nie podważają one zatem relacji <span class="anon-block">R. W. (2)</span>, który również nie był w stanie precyzyjnie określić tych wielkości i podawał je w przybliżeniu (około). Wskazywane przez niego wielkości pojawiają się również w relacjach osób przebywających wówczas w lokalu. Wystarczy w tym miejscu przytoczyć chociażby zeznania <span class="anon-block">K. B. (2)</span>, który podał, że w sumie wewnątrz lokalu i na zewnątrz było około 20 ochroniarzy (k. 1765 – 1766). Te same wielkości podaje <span class="anon-block">U. L.</span> (k. 4185). Z kolei <span class="anon-block">A. U.</span> (k. 5851) i <span class="anon-block">N. S.</span> (k. 5852) zeznały, że w samej tylko sali kominkowej było około 20 ochroniarzy, a więc podają wielkości zbliżone do podawanych przez <span class="anon-block">R. W.</span>. Nie można zatem przyjąć, aby relacje wskazywanych przez obrońców świadków, nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji i aby podważały ustalony w sprawie stan faktyczny, a w konsekwencji miały wpływ na treść wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji prokuratora w części dotyczącej oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> w zakresie zarzucanych im czynów opisanych w pkt VI, VI, IX, X, XII, XII, XV i XVI aktu oskarżenia.</strong> </p> <p>Podniesiony w apelacji prokuratora zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a> poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonych jest w pełni zasadny.</p> <p>Sąd I instancji ustalił, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, nie pozwala na przypisanie oskarżonym: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie wymuszeń rozbójniczych, w tym brania udziału w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> opierając się jedynie na dowodach korzystnych dla oskarżonych z pominięciem dowodów przeciwnych co uchybia zasadom określonym w powołanych przepisach.</p> <p>Zgodnie z dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> ocena zebranych w sprawie dowodów winna być swobodna, ale nie dowolna co oznacza, że przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych winno być poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść i niekorzyść oskarżonego i powinno być ono wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawione w uzasadnieniu wyroku.</p> <p>Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że Sąd I instancji nie sprostał tym ustawowym wymogom.</p> <p>Jak słusznie prokurator zauważył, Sąd Okręgowy przyjął, że rozstrzygnięcie w przedmiocie winy <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> zasadza się na ocenie wiarygodności pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, którego zeznania stanowiły jedyny bezpośredni dowód wskazujący na sprawstwo tychże oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów opisanych w pkt VI, VI, IX, X, XII, XII, XV i XVI aktu oskarżenia. W ocenie Sądu I instancji, tylko jego zeznania wskazywały na groźby zamachu na życie i zdrowie, jakie miał wypowiedzieć w dniu 18 maja 2012 r. wobec pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, domniemany szef tejże grupy przestępczej, żądając jednocześnie rozporządzenia swoim mieniem poprzez przekazanie mu kwoty 2000 zł., która miała być odebrana za pośrednictwem <span class="anon-block">J. Ł.</span>.</p> <p>Treść uzasadnienia zaskarżonego (str. 33 – 38) wskazuje, że Sąd I instancji nie dokonał kompleksowej oceny zeznań <span class="anon-block">M. K. (3)</span>., jak też nie przeprowadził właściwej konfrontacji jego relacji z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W swoich ustaleniach skupił się na tym fragmencie jego relacji, który nie dotyczy okresu objętego zarzutem.</p> <p>Mianowicie wskazywał na informację uzyskaną z Centralnego Zarządu Służby Więziennej, która dowodzi, że <span class="anon-block">M. K. (1)</span> w okresie od 18.05.2007 r. do 1.02.2008 r. był pozbawiony wolności w związku z tymczasowym aresztowaniem do sprawy III K 3831/07 Sądu Rejonowego w Białymstoku (k. 481 – 482) i wyklucza jednocześnie, aby w tym czasie oskarżony kontaktował się z <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i składał wizyty w pizzerii <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> w tym okresie opisywane przez świadka.</p> <p>Należy jednak zauważyć, że po modyfikacji zarzutów przez prokuratora, czyny zarzucane oskarżonym obejmują okres od 18 maja 2008 r. do 12 sierpnia 2008 r. Istotnie zarówno <span class="anon-block">M. K. (3)</span> jak również <span class="anon-block">M. J.</span>, wcześniejsze wizyty <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i towarzyszących mu osób w pizzerii <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> umiejscawiają w czasie, który pokrywa się z okresem tymczasowego aresztowania <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, co można wyjaśnić stresującą sytuacją w jakiej znaleźli się obaj świadkowie oraz zatarciem się tych szczegółów w ich pamięci wraz z upływem czasu. Zauważyć też należy, że świadkowie opisują pierwsze wizyty <span class="anon-block"> (...)</span> i towarzyszących mu osób bezpośrednio po otwarciu lokalu <span class="anon-block"> (...)</span> co miało miejsce w dniu 6 maja 2007 r. (k. 2). W tym czasie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie był jeszcze pozbawiony wolności, albowiem jego tymczasowe aresztowanie nastąpiło dopiero w dniu 18 maja 2012 r. Z zeznań <span class="anon-block">M. J.</span> wynika, że po tych pierwszych wizytach przez okres około pół roku nastąpiła przerwa, kiedy to mężczyźni ci nie przyjeżdżali do pizzerii, co pokrywa się z okresem tymczasowego aresztowania <span class="anon-block">M. K. (1)</span> (k. 19). Obaj świadkowie na okoliczność tych wcześniejszych wizyt, po raz pierwszy zostali przesłuchani dopiero w dniach 23 – 24 lipca 2008 r., a więc po upływie około 15 miesięcy (k. 2 – 4, 18 – 23). Z natury rzeczy wraz z upływem czasu okoliczności z tym związane mogły zatrzeć się w ich pamięci. Z tych samych powodów <span class="anon-block">M. K. (3)</span> mógł również nie pamiętać, w jakich okolicznościach widział w swoim lokalu <span class="anon-block">A. R. (2)</span>. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, pokrzywdzony podczas okazanych mu zdjęć, nie stwierdził jednoznacznie, że widział go w dniu 18 maja 2008 r., kiedy to miał mu grozić <span class="anon-block">M. K. (1)</span>. Stwierdził jedynie, że osoba okazana mu na tablicy nr 6 na zdjęciu nr 4 „kojarzy mu się” jako chłopak, którego dwukrotnie widział w swoim lokalu w <span class="anon-block"> towarzystwie (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>. Dodał jednocześnie, że okazywana mu ze zdjęcia osoba ma dłuższe włosy (k. 4 v). Jeśli zatem <span class="anon-block">M. K. (3)</span> nie rozpoznał jednoznacznie na zdjęciu <span class="anon-block">A. R. (3)</span> i podczas dokonanego okazania mówi jedynie o swoich „skojarzeniach”, to tym samym nie można uznać, że informacja uzyskana z Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biura Informacji i Statystyk o tymczasowym aresztowaniu <span class="anon-block">A. R. (3)</span> w okresie od 21 marca 2008 r. do 13 czerwca 2008 r., podważa jego wiarygodność (k. 1362 – 13165). Świadek mógł widzieć <span class="anon-block">A. R. (3)</span> w innym czasie i w innych okolicznościach. Co więcej sam <span class="anon-block">A. R. (3)</span> zeznał, że zna <span class="anon-block">J. M. (1)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span> (k. 13321 v). Jego zeznania wzmacniają zatem wiarygodność <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, który przecież podał, że <span class="anon-block">A. R. (3)</span> widywał w <span class="anon-block"> towarzystwie (...)</span>.</p> <p>Sąd I instancji błędnie też ustala, że fakt gróźb jakie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> miał kierować do pokrzywdzonego, o czym zeznaje <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, nie znajduje potwierdzenia w jakimkolwiek innym dowodzie, który pozwoliłby na jego weryfikację. Przeciwnie, istnieje wiele dowodów pośrednich, które wspierają wersję <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i tym samym pozwalają na przyjęcie jego zeznań za pełnowartościowy materiał dowodowy oraz budowanie na nich prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Mianowicie świadkowie: <span class="anon-block">M. J.</span> – kierownik pizzerii i jednocześnie kucharz oraz zatrudnione w tym lokalu w charakterze kelnerek – <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i <span class="anon-block">M. S. (2)</span>, potwierdzili opisywane przez <span class="anon-block">M. K. (3)</span> incydenty do jakich dochodziło w <span class="anon-block"> (...)</span> z udziałem oskarżonych, w szczególności dotyczące użytego gazu wewnątrz lokalu i pobicia znajdujących się tam klientów. Podobnej treści zeznania złożył <span class="anon-block">R. O.</span> – zatrudniony w stacji <span class="anon-block"> (...)</span> należącej do <span class="anon-block">M. K.</span> oraz pracujący w pizzerii w charakterze kucharza – <span class="anon-block">P. H.</span>. Co więcej, <span class="anon-block">M. J.</span> podał, że <span class="anon-block">M. K.</span> przekazał mu, że w maju 2008 r. mężczyźni, którzy przychodzili do jego lokalu i szukali pokrzywdzonego bądź też chcieli uzyskać numer jego telefonu komórkowego, żądali od niego pieniędzy. Wśród nich byli oskarżeni: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, których rozpoznał na zdjęciu (k. 21- 22). Pokrzywdzony przekazał mu, że <span class="anon-block"> (...)</span> zażądał od niego haraczu w wysokości 2.000 zł., a więc wskazał kwotę o której w swoich zeznaniach mówił <span class="anon-block">M. K. (3)</span>. Sam pokrzywdzony również rozpoznał te osoby, przy czym wskazał jednocześnie, że <span class="anon-block"> (...)</span> był przywódcą tej grupy, zaś pozostałe osoby „działały na jego zlecenie, były jego obstawą i czekały, żeby zrobić demolkę” (k. 4 v).</p> <p>Sąd I instancji nie ustosunkował się też do tego fragmentu zeznań <span class="anon-block">M. J.</span> złożonych przed sądem, gdzie świadek kategorycznie zaprzeczył, aby którykolwiek z oskarżonych pracował w pizzerii w charakterze ochroniarza. Na rozprawie sądowej świadek stwierdził jednoznacznie, że gdyby taki fakt miał miejsce, <span class="anon-block">M. K. (3)</span> powiadomiłby go o tym, albowiem wspólnie prowadzili ten lokal (k. 11632 – 116330). Znamiennym jest przy tym fakt, że pozostałe osoby zatrudnione w tym lokalu również nie wspominają, aby w tym okresie poza ochroną <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, byli tam zatrudnieni inni ochroniarze, w tym oskarżeni <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>. Oczywistym jest przy tym, że pracownicy winni posiadać taką wiedzę. Musieli przecież wiedzieć kto ich chroni i do kogo mogą zwrócić się o pomoc w przypadku, gdyby stali się celem ataku agresywnych lub awanturujących się klientów.</p> <p>W tym kontekście z rezerwą należy odnieść się do relacji tych osób, które sporadycznie przebywały w tym lokalu, a twierdziły, że w pizzerii jako ochroniarze pracowali oskarżeni: <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>, zwłaszcza, że brak jest jakiekolwiek dokumentacji na potwierdzenie takiego zatrudnienia określającej warunki pracy, w tym zakres obowiązków i wysokość wynagrodzenia. Na taki charakter pracy oskarżonych wskazują mianowicie zeznania świadków : <span class="anon-block">P. K. (2)</span> (k. 1259), <span class="anon-block">E. D.</span> (k. 1259), <span class="anon-block">M. S. (3)</span> (k. 1259), <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> (k. 12660), <span class="anon-block">B. R.</span> (k. 12660) i <span class="anon-block">K. C. (3)</span> (k. 12661), jednak w całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, jawią się one jako mało wiarygodne. Uwadze Sądu I instancji umknęła okoliczność, że relacje powołanych osób nie są zgodne w szczegółach, co dotyczy w szczególności ubioru ochroniarzy. Mianowicie część świadków wskazuje na brak szczególnych elementów ubioru. Inni natomiast opisują specjalne czarne uniformy noszone rzekomo przez <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>, czego nie potwierdzają nawet sami oskarżeni.</p> <p>Sąd I instancji bezkrytycznie, jak się wydaje, przyjął za wiarygodne zeznania powołanych świadków i wyjaśnienia składane w tym zakresie przez samych oskarżonych, nie konfrontując ich z pozostałym materiałem dowodowym co doprowadziło do błędnych wniosków. Nie wyjaśnił też sprzeczności zachodzących pomiędzy poszczególnymi relacjami. Przykładem braku spójności i logiki w wersji prezentowanej przez oskarżonych może być chociażby wskazywany przez nich okres pracy w pizzerii. Mianowicie <span class="anon-block">J. M. (1)</span> podaje, że miał tam pracować w okresie czerwca i lipca 2008 r. w piątek i niedzielę (k. 545). Nie mógł zatem jednocześnie w tym samym okresie i w tym samym charakterze pracować w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span> co wynika z zeznań właściciela tego lokalu – <span class="anon-block">K. S.</span> (k. 708). Wątpliwości budzi również wskazywana przez tego oskarżonego wysokość zaległego wynagrodzenia. Jeśli bowiem, jak utrzymuje <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, wysokość wynagrodzenia została ustalona na kwotę 1000 zł. miesięcznie dla jednego ochroniarza, zaś <span class="anon-block">M. K. (3)</span> zalegał z zapłatą za dwa miesiące tj. czerwiec i lipiec 2008 r., to łączna zaległość od obu oskarżonych wynosiłaby 4.000 zł. Powstaje zatem pytanie, dlaczego oskarżeni upominali się jedynie o część zapłaty tj. za jeden miesiąc i dlaczego chcieli wyegzekwować swoją należność za pośrednictwem <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, zaś odbiór pieniędzy został zlecony <span class="anon-block">J. Ł.</span>, który wcześniej był widywany w <span class="anon-block"> (...)</span> w towarzystwie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> (k. 37). Sąd Okręgowy nie odniósł się również do istotnej kwestii jaką była ucieczka <span class="anon-block">J. Ł.</span> z sumą 2.000 zł. przekazaną przez pokrzywdzonego. Jeśli bowiem zabezpieczona przy <span class="anon-block">J. Ł.</span> kwota, istotnie nie stanowiła przedmiotu przestępstwa tj. wymuszenia rozbójniczego na szkodę pokrzywdzonego, tylko należne wynagrodzenie za pracę, to powstaje pytanie, jaki był powód tak nagłej ucieczki.</p> <p>Przesłuchani w sprawie oskarżeni utrzymywali, że zabezpieczona suma pieniędzy stanowiła należne wynagrodzenie za „ochronę” lokalu <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, jaką po wcześniejszym uzgodnieniu z pokrzywdzonym, mieli tam pełnić <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, jednak wiarygodność ich wyjaśnień w świetle powołanych wyżej faktów i okoliczności budzi poważne zastrzeżenia.</p> <p>Za niedopuszczalne należy uznać, dyskredytowanie wyjaśnień oskarżonych przez prokuratora tylko na podstawie ich uprzedniej karalności, jednak ich prawdziwość wymaga pełnej weryfikacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Niewątpliwie sprawdzenie linii obrony oskarżonych i usunięcie wszystkich istotnych wątpliwości na rozprawie było utrudnione w związku z nieobecnością <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, który wyjechał za granicę bez wskazania aktualnego miejsca zamieszkania lub pobytu (k. 12263, 12549, 12921). Jego wyjazd uniemożliwił przeprowadzenie bezpośredniego dowodu z jego zeznań na rozprawie i skutkował ich odczytaniem w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.k.</a> (k. 13088v). Z tego też powodu nie udało się usunąć m.in. sprzeczności zeznań <span class="anon-block">M. K. (3)</span> z informacją uzyskaną z Centralnego Zarządu Służby Więziennej, a dotyczącą okresu tymczasowego aresztowania <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i powodów takiego stanu rzeczy. Nie zwalnia to jednak sądu od ustalenia, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawdziwego stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z obowiązującą w procesie karnym zasadą prawdy materialnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>).</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">M. K. (3)</span> wymagają ponownej wnikliwej analizy, w tym w aspekcie ustawowych znamion czynu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 1)">art. 258 1 k.k.</a>, a w szczególności ten ich fragment, gdzie pokrzywdzony podaje, że <span class="anon-block">M. K. (1)</span> miał wpływ na zachowanie osób z nim powiązanych, które odwiedzały pizzerię i zachowywały się agresywnie wobec personelu i klientów oraz wydawał im polecenia. Należy też ustalić, czy pokrzywdzony miał jakiekolwiek osobiste powody, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonych.</p> <p>Uwagi te winien mieć na względzie Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, który zobligowany jest przeprowadzić jeszcze raz postępowanie dowodowe w tym zakresie, w tym ponowić próbę bezpośredniego przesłuchania na rozprawie pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. K. (3)</span>. W zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a>, może poprzestać na ich ujawnieniu.</p> <p>Następnie tak zebrany materiał dowodowy Sąd Okręgowy winien poddać wnikliwej i wszechstronnej analizie zgodnej z zasadami określonymi w art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a>, która pozwoli na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego w sprawie i w konsekwencji winy oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł.</span> w zakresie zarzucanych im czynów opisanych w pkt VI, VI, IX, X, XII, XII, XV i XVI aktu oskarżenia.</p> <p>Powołana obraza przepisów postępowania miała niewątpliwie wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w konsekwencji skutkuje jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->W odniesieniu do apelacji obrońców oskarżonych, w części dotyczącej orzeczenia o karze.</strong> </p> <p>Przechodząc z kolei do oceny wymiaru kar orzeczonych wobec poszczególnych oskarżonych, należy na wstępie zaznaczyć, że ocena ta winna obejmować wszystkich skazanych, z uwagi na zakres wywiedzionych na ich rzecz apelacji. Do tak daleko idącej kontroli sądu odwoławczego obliguje dyspozycja <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Za wyjątkiem apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, wszystkie pozostałe zwrócone są przeciwko całości wyroku (apelacje co do winy).</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że spośród wszystkich przestępstw przypisanych oskarżonym, czynem o najwyższym stopniu społecznej szkodliwości, był udział w bójce do jakiej doszło w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span>. W jej trakcie, na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo uszkodzenia ciała, narażeni byli nie tylko jej uczestnicy, ale również postronne osoby będące zarówno wewnątrz lokalu oraz znajdujące się na zewnątrz, w pobliżu restauracji, które nie były zaangażowane w ten konflikt i stały się przypadkowymi świadkami tych wydarzeń. Zdarzenie to wywołało u nich szok i przerażenie, a towarzyszące im wówczas traumatyczne przeżycia, pozostawiły z pewnością trwały ślad w ich psychice.</p> <p>Wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają więc za potraktowaniem uczestników bójki z całą surowością prawa, a zwłaszcza pełniących w niej dominującą rolę oraz posługujących się w jej trakcie bronią palną lub innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami.</p> <p>Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji orzekając w tym przedmiocie, w większości przypadków uwzględnił te przesłanki, bacząc przy tym by orzeczone kary nie przekroczyły stopnia winy każdego z oskarżonych i spełniły pokładane w nich cele zapobiegawcze i wychowawcze.</p> <p>Wyeksponował również okoliczności łagodzące i obciążające, które również uwzględnił w swym orzeczeniu (str. 92 – 99). Poza jednym przypadkiem (w części dotyczącej <span class="anon-block">R. W. (1)</span>), są one wyczerpujące i nie były też kwestionowane przez apelujących. Niecelowe jest więc ponowne ich przytaczanie, zwłaszcza, że Sąd Apelacyjny przyjęte tam ustalenia w pełni aprobuje.</p> <p>Niewątpliwie jednak, szerszego ustosunkowania się wymagają zarzuty dotyczące rażącej niewspółmierności kary podniesione w apelacjach obrońców, których zasadność w ich ocenie winna doprowadzić do wydania przez sąd drugiej instancji reformatoryjnego orzeczenia w tej części. Podkreślić należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy suma kar i środków karnych orzeczonych w stosunku do oskarżonego nie uwzględnia w należytym stopniu ustawowych dyrektyw sądowego wymiaru kary.</p> <p>W pierwszej kolejności, oceny wymagają kary orzeczone wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. R. (1)</span> </strong>, który dopuścił się dwukrotnie usiłowania zabójstwa, a więc dwóch zbrodni przeciwko życiu, które jest wartością bezcenną i najwyższym dobrem chronionym prawem. Tylko szczęśliwy splot okoliczności spowodował, że czyny te nie pociągnęły za sobą tragicznego skutku w postaci śmierci człowieka. Na korzyść oskarżonego przemawia jego ustabilizowana sytuacja rodzinna i dotychczasowa niekaralność. W tych okolicznościach wymierzonych mu kar jednostkowych i kary łącznej nie można uznać za rażąco surowe. Z podstawy prawnej orzeczonej kary łącznej należało jedynie wyeliminować <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, który jak się wydaje został omyłkowo powołany w części dyspozytywnej wyroku, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że do czynów przypisanych temu oskarżonemu, mają zastosowanie przepisy intertemporalne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> Brak jest również jakiejkolwiek wzmianki na ten temat w uzasadnieniu orzeczenia.</p> <p>Taką sama ocenę należy też odnieść do kar jednostkowych i łącznych orzeczonych wobec <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. O. (1)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span> </strong>, którzy jak słusznie zauważył Sąd Okręgowy, odegrali wiodącą rolę, szczególnie w przypadku przypisanej im bójki przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>. Obaj zbierali i mobilizowali osoby, które wzięły udział w bójce (po stronie <span class="anon-block">S.</span>) oraz udzielali im instruktarzu, podczas narady w sali „kominkowej”. Faktem jest również, że Sąd I instancji uzasadniając w tej części wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, nie wyjaśnił na czym polegała jego wiodąca rola w zdarzeniu, co słusznie podnosi jego obrońca. Okoliczności które za tym przemawiają, zostały wskazane jedynie w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">T. W. (1)</span>. Nie oznacza to jednak, że ustalenia sądu w tym przedmiocie są błędne, a w konsekwencji winny skutkować złagodzeniem kary orzeczonej wobec tego oskarżonego.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazał na czym polegała wiodąca rola <span class="anon-block">G. O. (1)</span> przy ocenie zebranych w sprawie dowodów, gdzie powołując się na wyjaśnienia <span class="anon-block">R. W.</span> ustala, że w sali kominkowej przez <span class="anon-block"> (...)</span> i „<span class="anon-block">W.</span> omawiany był przebieg akcji (str. 30 uzasadnienia), w oparciu o zeznania <span class="anon-block">P. W. (1)</span> przyjmuje, że <span class="anon-block">G. O. (1)</span> pośpieszał osobę, która oddawała strzały sprzed restauracji (str. 61 uzasadnienia). Należy przypomnieć, że w momencie, kiedy <span class="anon-block">T. R. (1)</span>oddający strzały zmieniał magazynek, <span class="anon-block">G. O.</span> popędzał go słowami „dawaj, szybciej ładuj „ (k. 6596, 7546). Z kolei<span class="anon-block">T. W. (1)</span> podczas pobicia <span class="anon-block">D. K. (2)</span>, zadał mu decydujący cios pięścią w twarz skutkujący poważnymi obrażeniami ciała, w tym złamaniem kości nosa z przemieszczeniem odłamów, które naruszyły czynności narządu jego ciała na czas powyżej 7 dni.</p> <p>W tych okolicznościach zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, że rola obu oskarżonych w wydarzeniach będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była wiodąca. Dodatkową okolicznością obciążającą jest ich uprzednia karalność i chuligański charakter jednego z przypisanych im czynów (k. 14177, 14188). Ich sytuacja procesowa z uwagi na nagromadzenie się tak wielu istotnych okoliczności obciążających, jest więc inna niż pozostałych oskarżonych w niniejszym postępowaniu. Wymiar kar orzeczonych wobec innych oskarżonych o ten sam czyn, zgodnie z zasadą indywidualizacji kary, nie może być więc wyznacznikiem kar orzeczonych wobec oskarżonego <span class="anon-block">G. O. (1)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, czego domaga się ich obrońca. Sąd I instancji trafnie ustalił też okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych.</p> <p>Uwzględniając powyższe przesłanki, brak jest podstaw do złagodzenia kar wobec obu wymienionych oskarżonych, a więc zarówno kar jednostkowych i kar łącznych, które spełniają wszystkie ustawowe wymogi określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i nie noszą znamion rażącej niewspółmierności.</p> <p>Te same czyny, za które zostali skazani <span class="anon-block">G. O. (1)</span> i <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, zostały również przypisane <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> </strong>, którego udział w nich był jednak mniej znaczący, co skutkowało niższym wymiarem kary za pierwszy z przypisanych mu czynów i w konsekwencji niższym wymiarem kary łącznej.</p> <p>Znaczącej roli w bójce nie sposób też przypisać <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Z.</span>,</strong> co również znalazło swoje odzwierciedlenie w orzeczeniu o karze wymierzonej temu oskarżonego, mimo jego uprzedniej karalności (k. 12777). Na korzyść oskarżonych <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">P. Z.</span> przemawiają też pozytywne opinie z miejsca zamieszkania oraz dotychczasowa niekaralność <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> (k. 13058, 12858, 12774). <span class="anon-block">P. Z.</span> był wprawdzie uprzednio raz karany, jednak to jednorazowe skazanie dotyczyło czynu innego rodzaju z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a>, którego przedmiotem nie było, jak w tym przypadku, ludzkie życie i zdrowie. Obaj oskarżeni prowadzą też własną działalność gospodarczą i posiadają ustabilizowaną sytuację rodzinną. Okoliczności te w niedostatecznym stopniu zostały uwzględnione przez Sąd I instancji przy wymiarze kar orzeczonych wobec tychże oskarżonych i winny skutkować ich znaczące złagodzenie. W ocenie Sadu Apelacyjnego, karą adekwatną do wagi popełnionych przestępstw za przypisane czyny w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku i współmierną do stopnia zawinienia oskarżonych, w przypadku <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara łączna w tym samym wymiarze, orzeczona przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, zaś w przypadku <span class="anon-block">P. Z.</span>, kara 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności.</p> <p>Zastrzeżeń mieć nie można natomiast do kar orzeczonych wobec oskarżonych: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span>, </strong>którzy wzięli udział w bójce po stronie grupy, która zaatakowała osoby znajdujące się przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span>. Przy wymiarze kar orzeczonych wobec tychże oskarżonych, Sąd I instancji uwzględnił również całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie i zróżnicował ich wymiar, uwzględniając stopień winy każdego z nich, stopień demoralizacji, ich właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, w tym ich uprzednią karalność (k. 14166, 14175, 14181 – 14182, 14186, 14192,14196 – 14197, 14199 – 14200). Zgodzić się należy ze stanowiskiem tego sądu, że bilans tych okoliczności w ich przypadku jest wysoce niekorzystny, co w odniesieniu do oskarżonych: <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, uzasadnia wymiar kar w najwyższym ustawowym wymiarze. Podnoszone na rozprawie apelacyjnej i potwierdzone stosowną dokumentacją, okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej i materialnej <span class="anon-block">D. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, w tym podjęcie studiów przez drugiego z wymienionych oskarżonych, nie może tej oceny zmienić, zwłaszcza, że trudno doszukać się w nich szczególnych przesłanek przemawiających za złagodzeniem orzeczonych kar. Mogą mieć one natomiast istotne znaczenie na etapie wykonania kary, w szczególności w przypadku ubiegania się przez oskarżonych o odroczenie wykonania kary lub przerwę w karze.</p> <p>Dodatkową okolicznością obciążającą wymagającą podkreślenia w odniesieniu do oskarżonych: <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. G. (2)</span> jest ich uprzednie skazanie za umyśle przestępstwo podobne tego samego rodzaju, zaś w przypadku oskarżonego <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, działanie w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> (k. 8936 – 8943, 8330 – 8331, 14186,14194, 14199), co świadczy o daleko posuniętym stopniu demoralizacji oskarżonych. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że wszyscy powołani oskarżeni znajdowali się w grupie osób, która przejawiała większą agresję podczas bójki i jako pierwsza zaatakowała osoby znajdujące się w <span class="anon-block"> restauracji (...)</span>.</p> <p>Uwzględniając powyższe, należy z pełną aprobatą odnieść się do stanowiska Sądu Okręgowego, iż orzeczone wobec tych oskarżonych kary, winny oscylować w górnych granicach ustawowego zagrożenia i tak orzeczone kary w ich przypadku nie są rażąco surowe.</p> <p>W grupie osób udających się z <span class="anon-block">B.</span> do <span class="anon-block">O.</span> znajdowali się również <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> </strong>, przy czym pierwszemu z nich Sąd I instancji przypisał jedynie pomocnictwo do bójki, zaś drugiemu podżeganie. Ta ograniczona rola w zestawieniu z rolą pozostałych osób z tej grupy uczestniczących bezpośrednio w bójce, znalazła również swój wyraz w wymiarze kar orzeczonych wobec tych oskarżonych, które zostały ukształtowane na znacznie niższym poziomie. Podstaw do dalszego złagodzenia tych kar nie ma w sytuacji ich uprzedniej karalności (k. 12798, 12781 – 12782) i daleko posuniętego już procesu demoralizacji, co obrazują negatywne opinie z miejsca zamieszkania i z zakładu karnego (k. 11559, 12889). <span class="anon-block">M. K. (1)</span> będąc w warunkach izolacji, deklaruje przynależność do podkultury więziennej i posiada w niej wysoką pozycję, zaś <span class="anon-block">T. P.</span> pozostaje w zainteresowaniu policji jako kibic klubu piłkarskiego <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Istotne zastrzeżenia budzi natomiast wymiar kar orzeczonych wobec <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> </strong>. W ich przypadku Sąd I instancji prawidłowo ustalił wszystkie okoliczności obciążające. W odniesieniu do oskarżonych: <span class="anon-block">Ł. W.</span>, K. <span class="anon-block">T. C.</span> do takich należy z całą pewnością zaliczyć ich uprzednią karalność (k. 12802, 12779) oraz udział w dwóch przypisanych im przestępstwach. Analiza właściwości i warunków osobistych oskarżonych oraz ich dotychczasowego sposobu życia wskazuje jednak, że proces ich demoralizacji nie jest na tyle daleko posunięty, aby konieczna była dłuższa ich resocjalizacja w warunkach izolacji w zakładzie karnym zwłaszcza, że ich udział w bójce przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> był niewątpliwie podrzędny. Na korzyść w/w oskarżonych, przemawiają też pozytywne opinie w miejscu zamieszkania (k. 13060, 12844, 12856, 12864 – 12865) oraz dotychczasowa niekaralność <span class="anon-block">K. W.</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> (k. 12776, 12775). W tym stanie rzeczy wymiaru orzeczonych wobec tych oskarżonych kar nie sposób zaakceptować. Dlatego też Sąd Apelacyjny za przypisany czyn w pkt. XIII części dyspozytywnej wyroku, złagodził kary pozbawienia wolności oskarżonym: <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do 1 roku, zaś <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do 1 roku i 3 miesięcy, a w konsekwencji również obniżył wymiar kary łącznej oskarżonemu <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do 1 roku pozbawienia wolności i <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> do 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Do oceny pozostaje kwestia czy w stosunku do oskarżonych<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">P. E. (1)</span>, <span class="anon-block">R. W. (4)</span> </strong>zachodzą ustawowe przesłanki warunkujące zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych wobec nich kar. Tylko bowiem w odniesieniu do tych osób, z uwagi na wymiar kar, ta instytucja mogła mieć zastosowanie.</p> <p>W przypadku pozostałych oskarżonych, dyspozycja <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> nie pozwala na skorzystanie z zawartej w tym przepisie regulacji.</p> <p>Sąd Apelacyjny zajął stanowisko, że wgląd na społeczne oddziaływanie kary, nie pozwala na zastosowanie wobec oskarżonych: <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> i <span class="anon-block">P. E. (1)</span> warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar.</p> <p>Zdarzenie w którym uczestniczyli oskarżeni, z uwagi na jego brutalność, dramatyczny przebieg i tragiczne skutki, charakteryzowało się bardzo wysokim stopniem społecznej szkodliwości i zbulwersowało opinię publiczną. Odbiło się też szerokim echem w środkach masowego przekazu. Dlatego też orzeczone kary winny uświadomić społeczeństwu, że popełnianie tego rodzaju przestępstw nie popłaca, zaś sprawców tego rodzaju czynów, spotyka adekwatna represja karna. Ma to szczególne znaczenie obecnie, kiedy tego rodzaju bójki i burdy na stadionach, stały się w naszym kraju plagą. Zauważyć też należy, że część z oskarżonych w niniejszej sprawie, rekrutuje się również z takich środowisk pseudokibiców, którzy określa są potocznie „kibolami”, na co wskazuje nie tylko materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, ale również wydane wcześniej wobec tych osób wyroki skazujące.</p> <p>Dodatkową okolicznością, która nie pozwala na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonych kar, jest chuligański charakter czynu, którego się dopuścili.</p> <p>Zgodnie z dyrektywą zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 4)">art. 69 § 4 k.k.</a> wobec sprawców występku o charakterze chuligańskim, można zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że tego rodzaju szczególnych okoliczności, nie sposób dostrzec w stosunku do w/w oskarżonych.</p> <p>Okoliczności takie zachodzą natomiast w przypadku oskarżonego<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W. (1)</span> </strong>, który mimo uprzedniej karalności (był wcześniej karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie II K 718/09 za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i inne na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności k. 12808), spełnia ustawowe przesłanki, od zaistnienia których, ustawodawca uzależnia zastosowanie tejże instytucji. Nawiązując w tym miejscu do apelacji jego obrońcy należy podkreślić, że uprzednie skazanie oskarżonego, nastąpiło po dacie czynu przypisanego oskarżonemu w niniejszej sprawie i nie dotyczyło przestępstwa podobnego przeciwko życiu i zdrowiu. <span class="anon-block">R. W. (1)</span> jako jedyny spośród apelujących, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i tym samym złamał swoistą „zmowę milczenia” i solidarność w grupie, która razem z nim uczestniczyła w bójce. On również uczestniczył w reanimacji postrzelonego śmiertelnie <span class="anon-block">R. I. (1)</span>. Te istotne okoliczności łagodzące dostrzegł również prokurator, który na rozprawie sądowej przed zamknięciem przewodu sądowego, zgodził się na zaproponowaną przez oskarżonego karę w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz grzywnę w wysokości 1000 złotych (k. 11228). Powołane okoliczności, w ocenie Sadu Apelacyjnego, uzasadniają skorzystanie w jego przypadku z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.</p> <p>Podkreślenia wymaga również fakt, że w polskim prawie karnym obowiązuje zasadna indywidualizacji kary, która powinna być dostosowana do właściwości i warunków osobistych sprawcy, bowiem tylko wtedy może spełniać funkcję resocjalizacyjną. Oznacza to, że kara winna być kształtowana indywidualnie w stosunku do każdego oskarżonego, zgodnie z ustawowymi dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i ich wyznacznikiem nie mogą być orzeczenia wydane w tym przedmiocie wobec innych oskarżonych, w tym samym postępowaniu karnym bądź też w innych postępowaniach z nim powiązanych.</p> <p>Wymiar kary nie może być aktem o charakterze "zbiorczym", w konsekwencji zaś sąd powinien czyn każdego z uczestników zbiorowego działania oraz jego osobę poddać oddzielnej ocenie pod kątem właściwej kary" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2004 r., II KK 332/03, OSNKW 2004, nr 9, poz. 87).</p> <p>Z tych też względów, Sąd Apelacyjny nie jest również władny do oceny zasadności orzeczeń wydanych w tym przedmiocie w innym postępowaniu karnym, w tym w sprawie III K 1443/09 Sądu Rejonowego w Białymstoku, nawet jeśli dotyczy ono tego samego zdarzenia, które jest objęte postępowaniem w niniejszej sprawie. Kwestionowanie przez obrońcę <span class="anon-block">D. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. E.</span> oraz obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">G. O. (1)</span>, <span class="anon-block">T. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Z.</span> i <span class="anon-block">M. Z. (2)</span> na tej podstawie kar wymierzonych wobec tychże oskarżonych i budowanie na tej podstawie zarzutu rażącej niewspółmierności kary, jest więc zabiegiem nieskutecznym i pozbawionym umocowania w przepisach prawa karnego.</p> <p>Nie można natomiast zgodzić się z powołaną przez Sądu I instancji podstawę prawną orzeczenia o dowodach rzeczowych wskazanych w pkt XX części dyspozytywnej wyroku. Analiza powołanego w wyroku wykazu dowodów rzeczowych Nr 1/297/08 i Nr 2/297/08 wskazuje, że przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa zostały objęte wyłącznie przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, a więc niebezpieczne narzędzia i przedmioty, których używali uczestnicy bójki w dniu 8 sierpnia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> przed <span class="anon-block"> restauracją (...)</span> i zabezpieczone na miejscu tego przestępstwa, w postaci łusek, naboi, metalowych elementów pocisków, siekier, pałek, kastetu, pojemnika z gazem, kijów, metalowych rurek, noży, toporów, prętów żebrowanych, metalowej gwiazdy, pokrowców, odzieży ochronnej i przedmiotów służących przed urazami oraz maskujących twarz tj. kominiarek, rękawów, ochraniacza na zęby, rękawic, koszul (k. 2412, 2651 – 2659). Podstawę prawną orzeczenia ich przepadku winien zatem stanowić wyłącznie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a> </p> <p>Ustawodawca w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 1)">art. 44 § 1 k.k.</a> przewidział również obligatoryjny przepadek rzeczy pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, co ma na celu uniemożliwienie sprawcy odniesienie korzyści z przestępstwa. W aktach sprawy brak jest danych wskazujących na to, że wskazane przedmioty i narzędzia pochodziły z przestępstwa. Sąd Okręgowy w swym uzasadnieniu również nie powołuje dowodów, które by za tym przemawiały. W tym stanie rzeczy, powołany przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 1)">art. 44 § 1 k.k.</a> jako nie prawidłowo zastosowany, należało wyeliminować z podstawy prawnej orzeczenia o dowodach rzeczowych podlegających przepadkowi.</p> <p>Uwadze Sądu I instancji umknęła również okoliczność, że wobec <span class="anon-block">D. K. (1)</span> był stosowany w niniejszej sprawie środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. W konsekwencji zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, należało zaliczyć oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 8 sierpnia 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. (k. 2037, 10973).</p> <p>W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok nie budzi zastrzeżeń.</p> <p>Z tych też względów, Sąd Apelacyjny nie dostrzegając innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jak również rażącej niesprawiedliwości orzeczenia, orzekł jak w sentencji.</p> <p>O opłatach orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8;art. 10)">art. 8 i 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późn. zm.), o pozostałych kosztach procesu za postępowanie odwoławcze na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a>, zaś o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym postępowaniu, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633 § 14;art. 633 § 14 ust. 2;art. 633 § 14 ust. 2 pkt. 5)">§ 14 ust. 2 pkt 5</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 2 ust. 3)">§ 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).</p> <p>Mając na uwadze obecną trudną sytuację materialną oskarżonych: <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. M. (1)</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i <span class="anon-block">R. W. (1)</span>, Sąd Apelacyjny zwolnił ich od opłat i pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Z akt sprawy wynika bowiem, że <span class="anon-block">R. W. (1)</span> nie posiada żadnego majątku i stałego zatrudnienia, utrzymuje się jedynie z prac dorywczych. Nie wywiązuje się też ze spoczywającego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec swego dziecka (k. 11227).</p> <p>Natomiast <span class="anon-block">J. M. (1)</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span> odbywają kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnymi wyrokami w innych sprawach, a więc jako osoby pozbawione wolności, nie osiągają żadnych dochodów i w związku z powyższym nie posiadają środków finansowych na pokrycie poniesionych w sprawie kosztów sądowych.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>