I C 813/12

<p>Sygn. akt I C 813/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Krzysztof Skowron</p> <p>Protokolant: Ewelina Urbańska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r.</p> <p>w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">M.</span> na rzecz powoda, <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span>, kwotę 600 zł (sześćset złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 13 listopada 2012 r.,</p> <p>2.  objętą pkt 1 wyroku należność rozkłada na 7 rat, płatnych do ostatniego dnia każdego kolejnego miesiąca, poczynając od miesiąca, w którym wyrok uprawomocni się, po 100 zł każda, oprócz ostatniej w wysokości odsetek ustawowych naliczonych od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 13 listopada 2012 r.,</p> <p>3.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 227 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sygn. akt I C 813/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód, <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span>, wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">M.</span> kwoty 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu żądania wyjaśnił, że nabył od <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> wierzytelność wobec pozwanej z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zaznaczył przy tym, że pomimo skierowanego do pozwanej wezwania do zapłaty przysługująca mu należność nie została zapłacona.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 9 lutego 2012 r., VI Nc-e <span class="anon-block"> (...)</span>, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie zasadził od <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">M.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span> kwotę 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu.</p> <p>Pozwana, <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, zarzucając, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Podała też, że telefon, z którym związana była umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych został w trakcie jej obowiązywania skradziony. Wreszcie podniosła, że jest osobą ubogą, korzystającą ze świadczonej przez <span class="anon-block">K.</span> pomocy charytatywnej.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 22 sierpnia 2006 r. <span class="anon-block">E. M. (1)</span> zawarła z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych (w ramach promocji <span class="anon-block">Z.</span>). Umowa została zawiązana na 36 miesięcy; przez ten czas <span class="anon-block">E. M. (2)</span> była zobowiązana doładowywać wydaną jej kartę SIM, tak, żeby pozostawała ona w tzw. okresie aktywnym; istniała przy tym możliwość doładowania karty bez jej bezpośredniego użycia (np. przez Internet, przelewem bankowym, czy z innego numeru telefonu). W myśl postanowień umowy brak terminowego doładowania karty prowadził do rozpoczęcia okresu pasywnego (zawieszana była wtedy możliwość inicjowania połączeń wychodzących); utrzymywanie karty w okresie pasywnym nieprzerwanie przez czas dłuższy niż 60 dni skutkowało rozwiązaniem umowy i powstaniem obowiązku zapłaty kary umownej w wysokości 600 zł. Ze względu na przekroczenie dopuszczalnego czasu trwania okresu pasywnego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> została wezwana do zapłaty takiej kary - w terminie do dnia 17 lutego 2009 r. Dopiero po otrzymaniu tego wezwania zawiadomiła <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> o utracie karty SIM; podała, że zaginęła ona jej wnuczce, użytkującej telefon, w którym karta SIM była zainstalowana, ta zaś - z obawy - nie poinformowała o tym zdarzeniu. W przypadku utraty karty SIM (np. w wyniku kradzieży, czy zagubienia) <span class="anon-block">E. M. (2)</span> – stosownie do postanowień regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych obowiązującego w <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> - powinna była zawiadomić o takim zdarzeniu <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block"> Biuro (...)</span>; w takim też przypadku wydanie nowej karty uzależnione było od uiszczenia opłaty przewidzianej za taką czynność. W 2010 r. wierzytelność z tytułu kary umownej została sprzedana <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span>. <span class="anon-block">E. M. (1)</span> utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.236,14 zł miesięcznie.</p> <p>(dowód:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>umowa o udział w promocji <span class="anon-block">Z.</span> z dnia 22 sierpnia 2006 r. [ k 21-22];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>warunki oferty promocyjnej <span class="anon-block">Z.</span> [k 28-32];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych [k 33-41];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>nota obciążeniowa z dnia 10 lutego 2009 r. [k 20];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>umowa przelewu wierzytelności z dnia 28 kwietnia 2004 r. [k 42-46];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>porozumienie z dnia 13 września 2010 r. wraz z wyciągiem z załącznika do tego porozumienia [k 47-49];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zawiadomienie z dnia 13 września 2010 r. [k 50];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>wezwanie do zapłaty z dnia 22 września 2010 r. [k 51];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zgłoszenie z dnia 22 lutego 2009 r. [k 100];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>odpowiedź na zgłoszenie z dnia 25 lutego 2009 r. [k 101];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>decyzja o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2006 r. [k 24];</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>wyciąg z rachunku z dnia 1 września 2012 r. [k 68])</p> </dd> </dl> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 483;art. 483 § 1)">art. 483 § 1 k.c.</a>, naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego może nastąpić przez zapłatę określonej sumy (kary umownej). Pozwana zawierając z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zobowiązała się doładowywać wydaną jej kartę SIM w taki sposób, żeby nie dopuścić do przekroczenia dopuszczalnego (wynoszącego 60 dni) okresu pasywnego. Na wypadek niewykonania tego zobowiązania została zastrzeżona kara umowna w kwocie 600 zł.</p> <p>Pozwana nie wykonała przyjętego na siebie obowiązku doładowywania karty przynajmniej raz na 60 dni (a w każdym razie nie wykazała, że przed wezwaniem ją do zapłaty kary umownej doładowywała systematycznie kartę, przerywając każdorazowo bieg okresu pasywnego [albo nie dopuszczając do jego rozpoczęcia]; ciężar takiego dowodu – w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> - spoczywałby na niej, bo w istniejącym układzie procesowym to właśnie ona mogłaby go przeprowadzić).</p> <p>Z kolei fakt utraty karty SIM nie miał w sprawie znaczenia z dwóch powodów: po pierwsze istniała możliwość doładowania karty bez jej bezpośredniego użycia – wobec czego zobowiązanie pozwanej dot. utrzymywania karty w okresie aktywnym nie mogło wygasnąć stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 475;art. 475 § 1)">art. 475 § 1 k.c.</a>; po drugie pozwana fakt utraty karty zgłosiła już po rozwiązaniu umowy (w odpowiedzi na notę obciążeniową) – nie miała zatem miejsca sytuacja, w której przekroczenie dopuszczalnego okresu pasywnego nastąpiło na skutek opieszałości <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> przy wydaniu nowej karty (tj. sytuacja, w której przekroczenie okresu pasywnego nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez pozwaną, co – w braku wyraźnego rozszerzenia jej odpowiedzialności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 473;art. 473 § 1)">art. 473 § 1 k.c.</a> – skutkowałoby tym, że roszczenie o zapłatę kary umownej w istocie nie powstałoby [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 483;art. 483 § 1)">art. 483 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>; por. wyrok SN z dnia 8 lipca 2004 r., IV CK 583/03]).</p> <p>Wierzytelność z tytułu kary umownej - wraz z roszczeniem o zaległe odsetki – powód nabył w ramach instytucji przelewu wierzytelności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 k.c.</a>). Przejął ją w takim kształcie, w jakim przysługiwała ona jej zbywcy; oznacza to, że roszczenie o jej zapłatę podlegało przedawnieniu w terminie przewidzianym dla przedawnienia roszczenia pierwotnego wierzyciela (por. np. wyrok SN z dnia 4 lutego 1999 r., II CKN 169/98).</p> <p>Roszczenie o zapłatę kary umownej przedawnia się w takim samym terminie, jak roszczenia odszkodowawcze wynikające z danego stosunku prawnego (por. A. Rzetecka-Gil, Komentarz do art. 483 Kodeksu cywilnego, LEX, pkt 46). W sprawie kara umowna została zastrzeżona na wypadek nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych; roszczenie o jej zapłatę podlegało zatem przedawnieniu, w tym samym terminie, jak inne roszczenia z takiej umowy.</p> <p>Pozwana zarzuciła, że roszczenie o zapłatę przysługującej powodowi wierzytelności uległo przedawnieniu. Okres przedawnienia tego roszczenia - z uwagi na to, że jego źródłem była umowa zawarta w dniu 22 sierpnia 2006 r. (pod rządami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ()">ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne</a>, która weszła w życie w dniu 3 września 2004 r.) i było ono związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wynosił 3 lata (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> [por. uchwałę SN z dnia 7 maja 2009 r., III CZP 20/09]). Zapłata dochodzonej przez powoda wierzytelności miała nastąpić w dniu 17 lutego 2009 r. - od tego też dnia rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 k.c.</a>); pozew został natomiast wniesiony w dniu 13 grudnia 2011 r. Pomiędzy tymi datami nie upłynął trzyletni okres; podniesiony przez pozwaną zarzut nie był zatem skuteczny.</p> <p>Dwuletni okres przedawnienia, na który wskazywała pozwana, dotyczy tylko niektórych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych – tych, które zostały zawarte przed dniem 3 września 2004 r., tj. zanim umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych została uregulowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ()">ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne</a> – i tylko niektórych wynikających z nich roszczeń (na podstawie odesłania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> stosuje się do nich przepisy o zleceniu, w tym przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751;art. 751 pkt. 1)">art. 751 pkt 1 k.c.</a>, w którym przewidziany jest właśnie dwuletni okres przedawnienia).</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 k.p.c.</a>, w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć zasądzone świadczenie na raty. Za wykorzystaniem w sprawie tej instytucji przemawiała trudna sytuacja materialna pozwanej. Utrzymuje się ona z emerytury w wysokości 1.236,14 zł. Nie było żadnych podstaw, żeby uznać za nieprawdziwe oświadczenia, w którym przedstawiła swoją sytuację życiową (w szczególności faktu spłaty kredytu, którego miesięczna rata wynosi 300 zł [co znajdowało odbicie w wyciągu z rachunku z dnia 1 września 2012 r.] i konieczności korzystania z pomocy charytatywnej świadczonej przez <span class="anon-block">K.</span>, a polegającej na wydawaniu posiłków). Pozostające w jej dyspozycji środki uniemożliwiają jej jednorazowe uregulowanie należności. Z tej przyczyny spłata zasądzonej na rzecz powoda sumy została rozłożona na raty; wysokość rat została oznaczona w taki sposób, żeby ich zapłata nie stanowiła dla pozwanej poważnej dolegliwości, ale też, żeby spełnienie świadczenia nastąpiło w rozsądnym terminie.</p> <p>Wobec rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty odsetki za opóźnienie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a>) zostały zasądzone tylko do dnia wydania wyroku, tj. do dnia 13 listopada 2012 r. (por. uchwałę SN z dnia 22 września 1970 r., III PZP 11/70); należały się n powodowi od dnia 18 lutego 2009 r. (tj. dnia wypadającego po dniu, w którym upływał termin zapłaty należności).</p> <p>O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> – zasądzając je od pozwanej. Koszty zastępstwa procesowego zostały ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 2)">§ 2</a> w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego.</p> </div>