VI ACa 1417/10

<p>Sygn. akt VI A Ca 1417/10</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 20 listopada 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący - Sędzia SA– Krzysztof Tucharz </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędzia SA– Anna Orłowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędzia SA – Małgorzata Kuracka (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: sekr. sądowy Beata Pelikańska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012 r. w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block"> Kołu (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o ustalenie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji powoda </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 19 czerwca 2009 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt III C 226/07</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym w części dotyczącej roszczenia o ustalenie nieważności uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 29 grudnia 2005r. oraz w punkcie drugim w całości i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->w pozostałej części oddala apelację. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI ACa 1417/10</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">W. S.</span> w sprawie przeciwko pozwanemu <span class="anon-block"> Kołu (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> wnosił o: 1/ ustalenie, że jest on członkiem pozwanego koła <span class="anon-block">(...)</span>, 2/ stwierdzenie ze uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 29 grudnia 2005 r. nie spełnia wymogów określonych w §44 statutu Polskiego Związku Łowieckiego, a działania organów pozwanego koła w stosunku do powoda są niezgodne z prawdą i zasadami współżycia społecznego, 3/ stwierdzenie, że członkowie organów koła rażąco naruszali przepisy statutu Polskiego Związku Łowieckiego i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 ()">ustawy Prawo łowieckie</a>, a w szczególności § 8 i § 44 statutu i art.52 ustawy. W tej wersji powód popierał powództwo na rozprawie w dniu 5 września 2007 r. /k. 48-49/. Następnie w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. powód zmodyfikował powództwo wnosząc: 1/ o ustalenie nieważności uchwały nr 1 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 29 grudnia 2005 r., 2/ o ustalenie nieważności uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 29 grudnia 2005r. , 3/ „wymierzenie stosownych kar <span class="anon-block">R. M.</span> i r.pr. <span class="anon-block">A. N.</span> oraz złożył szereg wniosków o charakterze procesowym. Roszczenie dotyczące uchwały nr 1 zostało mocą zarządzenia wydanego na tej rozprawie wyłączone do odrębnego rozpoznania /k. 143/. Następnie powód po raz kolejny zmodyfikował swoje roszczenia na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. w ten sposób, że oświadczył , iż zamiast żądania określonego w pkt. 2 pozwu wnosi o ustalenie, że uchwała nr 2 jest nieważna /k. 219/. Ostatecznie na ostatniej rozprawie przed Sądem I instancji, w dniu 19 czerwca 2009 r., /k. 304/ powód oświadczył, iż popiera powództwo sprecyzowane w dniu 5 września 2007 r.</p> <p>Pozwany wnosił o oddalenie powództwa.</p> <p>Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu.</p> <p>Rozstrzygnięcie Sądu I instancji zapadło na podstawie następujących ustaleń i rozważań.</p> <p>Od 2001 roku powód był członkiem pozwanego <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span>, a od 30 maja 2004 r. pełnił w nim funkcję Prezesa Zarządu. Podczas Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków pozwanego w dniu 20 marca 2005 r., zwołanego na wniosek Komisji Rewizyjnej członkowie pozwanego odwołali powoda z funkcji Prezesa Zarządu. Zarząd Okręgowy <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> w piśmie z dnia 27 lipca 2005 r. nie znalazł podstaw do uwzględnienia szeregu pism powoda oraz jego odwołania od w/w uchwały, kierując zawiadomienia powoda o nieprawidłowościach w działaniach członków pozwanego do Rzecznika Dyscyplinarnego. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2005 r. Zarząd pozwanego zawiadomił powoda, że na posiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2005 r. postanowił zawiesić powoda w prawach członka i pouczył o możliwości odwołania do <span class="anon-block"> (...)</span>. Powód odwołał się od tej decyzji do <span class="anon-block"> (...)</span>, które w dniu 29 grudnia 2005 r. jako Nadzwyczajne przyjęło uchwałę nr 2 o wykluczeniu powoda z grona członków pozwanego. W głosowaniu tajnym za wykluczeniem powoda głosowało 25 członków, przeciwko było 2. Przyczyną wykluczenia powoda było między innymi stwierdzenie, że swoim postępowaniem wobec członków i zarządu pozwanego utracił wszelkie walory etyczne i moralne. Podjęta została nadto uchwała nr 1 o oddaleniu odwołań powoda do WZ pozwanego jako nieuzasadnionych. Powód wyczerpał postępowanie wewnątrz organizacyjne w ten sposób, że w dniu 10 stycznia 2006 r. odwołał się od w/w uchwały do Zarządu Okręgowego <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Na mocy postanowienia Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 10 października 2005 r. zostało wszczęte przeciwko powodowi postępowanie dyscyplinarne. Na posiedzeniu w dniu 25 stycznia 2006 r. Zarząd Okręgowy <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> postanowił nie uwzględnić odwołania. W dniu 8 lutego 2006 r. powód złożył pozew o uchylenie tej uchwały podnosząc, że przy jej podjęciu rażąco naruszone zostały przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 ()">ustawy Prawo łowieckie</a> oraz statut <span class="anon-block"> (...)</span>. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r. w postępowaniu nieprocesowym Sąd Rejonowy w Legionowie odrzucił wniosek powołując się na niedopuszczalność drogi sądowej. Powód nie zaskarżył powyższego postanowienia. W dniu 12 października 2007 r. Główny Sąd Łowiecki w zwykłym składzie w obecności Zastępcy Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego rozpoznał sprawę odwołania powoda jako obwinionego oraz Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> od orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 26 kwietnia 2007 r., mocą którego powód został uznany winnym tego, że będąc Przewodniczącym Zarządu Koła <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span>, zachowaniem swoim naruszył zasady współżycia społecznego, przez co doprowadził do skłócenia tego środowiska, a poza tym jako Prezes Zarządu nie liczył się ze zdaniem pozostałych członków Zarządu, a także pozostałych kolegów myśliwych, którzy wiedząc o braku dostatecznego doświadczenia obwinionego w zakresie prowadzenia gospodarki łowieckiej odwołali go z tej funkcji, a następnie wykluczyli z koła tj. o czyn naruszający przepis § 11 ust. 1, 2 i 3 statutu <span class="anon-block"> (...)</span> i za co Okręgowy Sąd Dyscyplinarny wymierzył powodowi karę zawieszenia w prawach członka <span class="anon-block"> (...)</span> na okres 1 roku. Rozpoznając oba te odwołania Główny Sąd Łowiecki orzeczeniem z dnia 12 października 2007 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że przyjął, iż przypisane obwinionemu orzeczenie narusza § 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 statutu <span class="anon-block"> (...)</span> z 20 listopada 1999 r. oraz pkt 11 i 17 Zbioru Zasad Etyki, Tradycji i Zwyczajów Łowieckich i za to na zasadzie § 141 ust. 2 pkt 3 statutu <span class="anon-block"> (...)</span> wymierzył powodowi karę zasadniczą wykluczenia ze Zrzeszenia. Orzeczenie z dnia 12 października 2007 roku jest prawomocne.</p> <p>W rozważaniach prawnych Sąd Okręgowy, rozpatrując żądania pozwu w pierwotnej postaci, wskazał , iż powód nie ma interesu prawnego w ustaleniu, że jest członkiem pozwanego ponadto nie istnieje prawo, którego powództwo dotyczy. Sąd Okręgowy wskazał, iż powód utracił członkostwo w Polskim Związku Łowieckim, na skutek cytowanego orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego. Nie toczyło się żadne postępowanie co do tego orzeczenia. W niniejszym postępowaniu sąd nie ma uprawnień do kontroli zgodności z prawem orzeczenia sądu dyscyplinarnego. Natomiast zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 33 a;art. 33 a ust. 1)">art. 33a ust. 1 Prawa łowieckiego</a> członkiem koła łowieckiego może być tylko osoba, która jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Odnośnie pozostałych dwóch roszczeń z pozwu Sąd Okręgowy wskazał, iż z powyższych przyczyn powód nie ma interesu prawnego, ponadto żądania te dotyczą ustalenia faktu nie zaś stosunku prawnego bądź prawa, a zatem nie mogą być przedmiotem żądania opartego na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>.</p> <p>Apelację od tego orzeczenia złożył powód. Zaskarżył on orzeczenie w całości, zarzucając:</p> <p>1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 97;art. 97 § 2)">art.97 § 2 k.p.c</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 2)">art. 98 §2 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 103;art. 103 § 1;art. 103 § 2)">art. 103 §1 i 2 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 45)">art. 32 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a>, przez błędne ustalenia i zasądzenia kosztów procesu na rzecz pozwanego;</p> <p>2) naruszenie prawa procesowego w zakresie, który miał decydujący wpływ na wynik sprawy, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art.189 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 k.p.c.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu tej oceny w oparciu o nieważne dokumenty i gołosłowne twierdzenia strony pozwanej;</p> <p>3) naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 k.p.c.</a> przez nie uwzględnienie okoliczności faktycznych i wniosków dowodowych złożonych przez powoda;</p> <p>4) naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 219)">art. 219 k.p.c.</a> przez zatajenie i nie połączenie sprawy o ustalenie nieważności orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 12 października 2007 r. GSŁ 42/07.</p> <p>Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje. </strong> </p> <p>Apelacja okazała się jedynie częściowo zasadna i to zasadniczo z innych przyczyn niż wskazane w jej uzasadnieniu. Zasadny okazał się jedynie zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 kpc</a>, a to z uwagi na nieodniesienie się w ogóle przez Sąd I instancji w uzasadnieniu do jednego z rozpoznanych, a zatem oddalonych roszczeń, to jest roszczenia o ustalenie /stwierdzenie/ nieważności przedmiotowej uchwały nr 2 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 29 grudnia 2005 r. Należy bowiem wskazać, iż powód kilkakrotnie modyfikował swoje powództwo, zgłaszając inne roszczenia, nowe roszczenia, a następnie powracał do poprzednio popieranych, co zostało szczegółowo wyżej wskazane w części wstępnej niniejszych rozważań. Należy przy tym zauważyć, iż w żadnym ze swoich kolejnych oświadczeń nie cofnął on żądania ustalenia nieważności przedmiotowej uchwały nr 2. Wprawdzie na rozprawie w dniu 19 czerwca 2009 r. przed wydaniem wyroku /k. 304/ popierał powództwo sprecyzowane w dniu 5 września 2007 r., jednakże nie wycofał wyżej wskazanego żądania, a ponadto jak wynika ze złożonych przed Sądem Apelacyjnym odpisów pisma z dnia 25 czerwca 2009 r. wraz z dowodem nadania złożył on wniosek o sprostowanie protokołu tej rozprawy, w którym twierdzi, iż popierał pozew sprecyzowany w dniu 05 września 2007 r. i w dniu rozprawy, w ten sposób, że wnosi o ustalenie że jest członkiem pozwanego koła łowieckiego, ustalenie nieważności uchwały nr 2 i ustalenie, że członkowie organów pozwanego koła łowieckiego rażąco naruszali postanowienia statutu i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 ()">ustawy Prawo łowieckie</a> /k. 590/. Wniosku tego wprawdzie brak w aktach sprawy, jednakże Sąd Okręgowy, jak wynika bezsprzecznie z treści komparycji wyroku, ostatecznie rozpoznał poza roszczeniami opisanymi w pkt.1,2,3 pozwu również roszczenie o stwierdzenie /ustalenie/ nieważności uchwały nr 2., czyli uznał, iż pozew nie został w tym zakresie cofnięty, lecz jest popierany. Również zresztą strona pozwana nie była pytana na tej rozprawie czy wyraża zgodę na cofnięcie powództwa co do tego roszczenia, a tak by się stało gdyby powództwo w tym zakresie istotnie zostało cofnięte. Jak z kolei wynika z treści sentencji wyroku, Sąd Okręgowy powództwo również w tym zakresie oddalił. Natomiast w uzasadnieniu w ogóle nie zostały omówione przyczyny /motywy/ oddalenia powództwa w tej części, a zatem podstawa faktyczna i prawna takiego rozstrzygnięcia. Wyrok więc w tym zakresie w ogóle nie poddaje się kontroli instancyjnej, co skutkuje konstatacją o nie rozpoznaniu istoty sprawy i koniecznością jego uchylenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 kpc</a>, w części dotyczącej roszczenia u ustalenie nieważności uchwały nr 2 i przekazaniem sprawy w tej części Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji uchylono w całości zawarte w pkt. 2 wyroku orzeczenie o kosztach procesu, które będą zależały od ostatecznego wyniku procesu i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 2)">art. 108 § 2 kpc</a> pozostawiono Sądowi I instancji rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego.</p> <p>Natomiast co do pozostałych dochodzonych roszczeń w zakresie pkt. 1, 2 i 3 pozwu apelacja okazała się bezzasadna. Chybiony okazał się zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 219)">art. 219 kpc</a>, gdyż Sąd nie ma obowiązku łączenia rożnych spraw toczących się pomiędzy tymi samymi stronami. Zarzut naruszenia nart. 217 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> w ogóle nie został wyeksplikowany, a zatem nie wiadomo o jakie okoliczności faktyczne i wnioski dowodowe chodzi. Z kolei naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów można jedynie zarzucać w płaszczyźnie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Rozpatrując w tej płaszczyźnie kwestionowane przez powoda orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 12 października 2007 r., wymierzające mu karę zasadniczą, wykluczenia ze zrzeszenia, należy wskazać, iż nie zostało skutecznie podważone na drodze sadowej, jest więc ważne i skuteczne. Toczące się postępowanie o ustalenie że powód jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, w wyniku którego oddalono żądania powoda, a następnie jego apelację- zostało zakończone prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r. /sygn. akt. I ACa 883/10, poprzednio sygn. II C 859/07- protokół rozprawy przez SA – k. 638/. W związku z tym, - z powyższą modyfikacją - Sąd Apelacyjny przyjmuje ustalenia Sądu I instancji, jako prawidłowe, za własne. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 kpc</a>, gdyż powód został przesłuchany w charakterze strony /k. 305-308/, jego zeznania zaś nie mogły skutecznie „podważyć” wniosków wynikających ze złożonych w sprawie dokumentów, w szczególności w/w orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego.</p> <p>Koszty procesu będą ponownie przedmiotem rozpoznania Sądu, a zatem odnoszenie do zarzutów powoda w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 97;art. 97 § 2)">art. 97 § 2 kpc</a>. Pełnomocnictwo zawarte na k. 44, nosiło datę 19 czerwca 2006 r., zaś <span class="anon-block">R. M.</span> wskazywał, że był sekretarzem koła do dnia 3 czerwca 2007 r. /k. 163/, a zatem mógł on wystawić i podpisać omawiany dokument. Okoliczność, że później przestał pełnić swoją funkcję, nie natomiast wpływa na ważność uprzednio wystawionego pełnomocnictwa. Ponadto dodatkowo zostały złożone pełnomocnictwa i potwierdzone czynności w postępowaniu apelacyjnym /k.413 i nast. akt/. Chybione okazały się również zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 45)">art. 32 i 45 Konstytucji</a>. Powód realizuje swoje prawo do Sądu, jego sprawa jest rozpatrywana, nie jest on inaczej traktowany przez władze publiczne niż inne podmioty.</p> <p>Przechodząc do oceny subsumpcji przedmiotowych roszczeń należy wskazać, iż powód ma interes prawny w ustaleniu istnienia członkostwa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>. Interes prawny istnieje, gdy powstaje niepewność co do prawa lub stosunku prawnego z przyczyn faktycznych bądź prawnych /por. M. Jędrzejewska, K. Weitz <em> <!-- --> Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, </em>Tom1, Lexis Nexis Wyd.3, str. 563/ i definiuje się go jako obiektywną potrzebę, wywołaną rzeczywistym narażeniem lub zagrożeniem określonej sfery prawnej, czy potrzebę uzyskania określonej treści wyroku /por. T. Żyznowski, Komentarz do art. 189 kpc, Lex, teza VII i cytowane tam wypowiedzi doktryny/. W tej sytuacji powód, kwestionując uchwalę w przedmiocie wykluczenia, uznając, iż stosunek członkostwa winien być kontynuowany, ma potrzebę, aby wnosić, w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 33;art. 33 ust. 6)">art. 33 ust.6 Prawa łowieckiego</a> o ustalenie tego stosunku prawnego. Ma on więc interes prawny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>. Jjednakże pozytywne ustalenie tego stosunku prawnego jest niemożliwe z uwagi na powoływany przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 33 a;art. 33 a ust. 1)">art. 33a ust.1</a>, który stanowi, iż członkiem koła łowieckiego może być jedynie osoba, która jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Powód utracił członkostwo w <span class="anon-block"> Zrzeszeniu (...)</span>, stosownie do cytowanego orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 12 października 2007, <span class="anon-block"> (...)</span> 42/07, stanowi to zatem przesłankę negatywną do ustalenia istnienia jego członkostwa w pozwanym kole, bez względu na ocenę uchwały nr 2, która legła u podstaw tego stanu prawnego. W tej sytuacji zasadnie uznał Sąd I instancji, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 33 a;art. 33 a ust. 1)">art. 33a ust.1 Praw łowieckiego</a>, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, iż żądanie ustalenia członkostwa w pozwanym kole podlegało oddaleniu. Natomiast odnosząc się do kwestii zgodności uchwały z przepisem statutu , które to roszczenie powód „zastąpił” roszczeniem o ustalenie nieważności uchwały, stwierdzić należy, iż problem ten można rozpatrywać jedynie przesłankowo, w związku z rozpoznawaniem tego ostatniego żądania. Natomiast roszczenia dotyczące działań członków organów koła łowieckiego /jako naruszających przepisy prawa, ustawy i zasady współżycia społecznego/ dotyczą ustalenia faktów, nie są to jednocześnie fakty prawotwórcze, co nie może być przedmiotem ustalenia stosunku prawnego lub prawa w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>, jak zasadnie przyjął Sąd I instancji, a co implikowało konieczność oddalenia powództwa co do punktu 2 i 3 pozwu. W związku z tym apelacja w zakresie pozostałych wyżej wskazanych roszczeń podlegała oddaleniu , co z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> implikowało orzeczenie jak w pkt. II sentencji. Natomiast rozpoznając sprawę ponownie stosownie do pkt. I sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy, mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 33 a)">art. 33a Praw łowieckiego</a> zbada, czy powód ma aktualnie interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności przedmiotowej uchwały, a następnie stosownie do konstatacji w tym przedmiocie, określi celowość badania dalszych zarzutów powoda, co do przedmiotowej uchwały, dając pełny wyraz swoim ustaleniom i subsumpcji prawnej w uzasadnieniu orzeczenia.</p> </div>