III AUz 97/12

Sądy powszechne2012-11-22

Sygnatura

III AUz 97/12

Data orzeczenia

2012-11-22

Rodzaj

DECISION

Sędziowie

Barbara GoneraEwa MaderaMirosław Szwagierczak

Podstawa prawna

art. 408 kpc

Treść orzeczenia

Sygn. akt III AUz 97/12 <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> Dnia 22 listopada 2012r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: <table> <colgroup> <col width="116"/> <col width="173"/> <col width="486"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td> Przewodniczący: </td> <td> SSA Ewa Madera (spr.) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> Sędziowie: </td> <td rowspan="2"> SSA Barbara Gonera SSA Mirosław Szwagierczak </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku  J. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o emeryturę na skutek skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. o sygn. akt III U 1413/05 w przedmiocie zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 8 października 2012 r. sygn. III U 1125/12 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie; </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Przemyślu odrzucił skargę J. K. o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 września 2006 r.(sygn. III U 1413/05), oddalającym jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 26 września 2005 r. wznawiającej postępowanie w sprawie jej uprawnienia do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem i odmawiającej prawa do tego świadczenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że inicjująca postępowanie skarga wniesiona została po upływie pięcioletniego terminu przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 408)">art. 408 kpc</a>, który rozpoczął bieg 5 października 2006 r. i upłynął 5 października 2011 r. Zaznaczył nadto, że pozbawienie możliwości działania w sprawie – na którą to okoliczność skarżąca wskazała w treści skargi, nie występuje w sytuacji, gdy brak ten upatrywany jest w braku wcześniejszego rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia sporu na drodze sądowej. Stąd też na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 kpc</a> wniesioną skargę jako spóźnioną odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. K. wniosła o jego zmianę i wznowienie postępowania w sprawie o wcześniejszą emeryturę, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do rozpoznania. Zarzuciła Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że w sprawie nie była pozbawiona możliwości działania, skutkujące uznaniem wniesionej skargi za spóźnioną. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. pozbawiona była możliwości działania w zakresie wznowienia tego postępowania, bowiem przed dniem wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny tj. przed 28 lutym 2012 r. nie było możliwe złożenie skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Końcowo zaznaczyła, iż zachowała trzymiesięczny termin do wniesienia przedmiotowej skargi, bowiem o treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego dowiedziała się 15 marca 2012 r., a ze skargą wystąpiła 15 maja 2012 r. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie wnioskodawczyni jest nieuzasadnione i jako takie podlega oddaleniu. Postanowienie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej jest trafne i odpowiada prawu, zaś podniesione w zażaleniu zarzuty są niewątpliwie następstwem błędnej interpretacji przepisów dotyczących postępowania ze skargi o wznowienie postępowania unormowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (dział 6;księga 1;księga 1 cz. 1)">Dziale VI, Tytule VI, Księgi I Części I Kodeksu postępowania cywilnego</a>. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje stanowisko Sądu I instancji, że skarga J. K. wniesiona została po upływie pięcioletniego prekluzyjnego terminu do jej wniesienia, z tym że przyjmuje, iż bieg tego terminu rozpoczął się w dniu 4 października 2006 r. tj. od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z 13 września 2006 r.(k. 44 akt związkowych III U 1413/05), a nie jak stwierdził Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia od dnia 5 października 2006 r. Klauzula prawomocności nadana bowiem została temu orzeczeniu w dacie 4 października 2006 r. Tytułem uzupełnienia jedynie wyjaśnia, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania ograniczone jest dwoma terminami - trzymiesięcznym przewidzianymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407)">art. 407 kpc</a> oraz pięcioletnim określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 408)">art. 408 kpc</a>. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407)">art. 407 kpc</a>, określa czasową dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, opierającą się na powiązaniu przyczyny wznowienia ze świadomością jej istnienia. Natomiast termin pięcioletni wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 408)">art. 408 kpc</a>, określa czas, w którym - przy jednoczesnym zachowaniu oznaczonego wyżej trzymiesięcznego terminu, w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania. Jego bieg rozpoczyna się od chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Ustawodawca, chroniąc prawomocność orzeczeń sądowych terminem prekluzyjnym, a więc niepodlegającym przywróceniu, wyłączył możliwość wznowienia postępowania po upływie tego terminu - poza wyjątkami w ustawie przewidzianymi, a dotyczącymi sytuacji, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się o podstawę pozbawienia strony możności działania lub podstawę związaną z nienależytą reprezentacją strony. W odniesieniu zatem do podstawy obejmującej pozbawienie strony możności działania – na którą to okoliczność w treści skargi powołuje się wnioskodawczyni, nie ma terminu ograniczającego w bezwzględny sposób dopuszczalność wniesienia skargi. Do tej podstawy odnosi się jedynie trzymiesięczny termin ograniczający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 kpc</a>. Analizując w niniejszej sprawie treść skargi, już w ramach wstępnego badania dopuszczalności jej wniesienia, stwierdzić jednak należy, że powoływana przez wnioskodawczynię okoliczność braku wcześniejszego wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o treści skutkującej możliwością wznowienia postępowania w danej sprawie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401(1))">art. 401 1 kpc</a> nie stanowi przyczyny skutkującej pozbawieniem możliwości działa w sprawie, a tym samym ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Skoro zaś ta w sprawie nie występuje, do oceny terminowości wniesienia przedmiotowej skargi zastosowanie będą miały oba wskazanej wyżej terminy. tj. trzymiesięczny liczony stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 2)">art. 407 § 2 kpc</a> od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz pięcioletni liczony od daty uprawomocnienia się wyroku w sprawie sądowej tj. od 4 października 2011 r. Niezależnie zatem od zachowania przez skarżącą trzymiesięcznego terminu, złożona przez nią skarga jako wniesiona po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 13 września 2006 r. ostatecznie uznana być musi za spóźnioną i z tej przyczyny odrzucona. Por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2012r. sygn. akt III UZ 25/12 wydane w związku z zażaleniem na postanowienie tut. Sądu Apelacyjnego z dnia 19 czerwca 2012r. sygn. akt III AUa 418/12. Na marginesie zaznaczyć należy, że bez wpływu na dochowanie powyższego pięcioletniego terminu pozostaje okoliczność wcześniejszego wystąpienia przez wnioskodawczynię ze skargą o wznowienie postępowania w sprawie bezpośrednio do organu rentowego, już bowiem w tej dacie pięcioletni termin, o którym mowa wyżej upłynął. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, a to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 kpc</a>.   (...)  (...)  (...)  (...)  (...) </div>