II AKa 445/12

<p>Sygn. akt : II AKa 445/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 grudnia 2012 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Elżbieta Mieszczańska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Małgorzata Niementowska</p> <p>SSA Robert Kirejew (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Agnieszka Przewoźnik</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Andrzeja Kuklisa (del.)</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy</p> <p>wnioskodawcy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K.</span> </strong> </p> <p>w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie</p> <p>na skutek apelacji prokuratora i pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 lipca 2012 r.,</p> <p>sygn. akt XVI Ko 72/11</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 445/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pełnomocnik <span class="anon-block">S. K.</span>złożył wniosek o zasądzenie na rzecz swojego mandanta odszkodowania w kwocie 100.000 złotych oraz zadośćuczynienia w wysokości 100.000 złotych w związku z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem w dniach od 28 stycznia do 28 maja 2009 roku.</p> <p>Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt XVI Ko 72/11, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">S. K.</span>kwotę 35.680 zł tytułem odszkodowania i kwotę 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie Ap V Ds 47/11 Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach, wraz z ustawowymi odsetkami od prawomocności wyroku. W pozostałym zakresie wniosek został oddalony, a kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku złożył prokurator zaskarżając wydane orzeczenie w całości, na niekorzyść wnioskodawcy i podnosząc zarzuty:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 552;art. 552 § 4)">art. 7 i 552 § 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i 2 k.c.</a> polegającej na bezpodstawnym, dowolnym przyjęciu, iż w związku z tymczasowym aresztowaniem w okresie od dnia 29 stycznia do dnia 28 maja 2009 r. <span class="anon-block">S. K.</span>winna być zasądzona tytułem odszkodowania kwota 35.680 złotych pomimo, że mające się na nią składać obok kosztu dwóch paczek o łącznej wartości 400 zł wydatki w postaci czynszu najmu, opłat leasingowych, odliczeń z tytułu amortyzacji pojazdu, kosztów sterylizacji sprzętu, wywozu odpadów i składek na ubezpieczenie oraz przysporzenie w istocie mienia w postaci nabycia kleszczyków nie pozostają w bezpośrednim, adekwatnym związku przyczynowym ze stosowaniem tego środka zapobiegawczego, a nadto przy zupełnym pominięciu kosztów utrzymania wnioskodawcy w areszcie śledczym, które musiałby on ponieść także przebywając na wolności;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 552;art. 552 § 4)">art. 7 i 552 § 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 k.c.</a>, polegającej na bezpodstawnym, dowolnym przyjęciu, iż w związku z tymczasowym aresztowaniem w okresie od dnia 29 stycznia do dnia 28 maja 2009 r. <span class="anon-block">S. K.</span>winna być zasądzona tytułem zadośćuczynienia kwota 50.000 złotych pomimo, że jest ona nieadekwatną tak do wyrządzonej krzywdy, jak i warunków życia oraz obecnych stosunków majątkowych społeczeństwa.</p> </dd> </dl> <p>Powołując się na te zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez obniżenie zasądzonego na rzecz <span class="anon-block">S. K.</span>odszkodowania do kwoty 400 zł oraz obniżenie zasądzonego na jego rzecz zadośćuczynienia do kwoty 16.000 zł.</p> <p>Opisany wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach zaskarżony został także w imieniu wnioskodawcy przez jego pełnomocnika – w części oddalającej żądania <span class="anon-block">S. K.</span>ponad zasądzoną przez sąd I instancji kwotę odszkodowania i zadośćuczynienia. Pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>kwota 50.000 przyznana <span class="anon-block">S. K.</span>tytułem zadośćuczynienia za doznane przez niego krzywdy moralne będzie odpowiednia, podczas gdy ze wszechmiar właściwa konstatacja sądu o tym, że przy określaniu wysokości zadośćuczynienia należy kierować się związanym ze stosowaniem najsurowszego środka zapobiegawczego stopniem dolegliwości w postaci przykrości, utraty dobrego imienia, wyrwania z otoczenia, znalezienia się w nowej oraz niepewnej i pełnej upokorzeń sytuacji oraz kłopotów zdrowotnych – zarówno tych związanych z kondycją fizyczną, jak i psychiczną aresztowanego, winna była doprowadzić sąd I instancji do orzeczenia w pełni zgodnego ze złożonym wnioskiem,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>realną i wymierną szkodę dla wnioskodawcy stanowiły jedynie pokryte koszty związane z prowadzeniem specjalistycznego gabinetu lekarskiego poniesione w związku z umowami leasingowymi, opłatami za najem gabinetu lekarskiego, amortyzacją zakupionego pojazdu, umowami ubezpieczenia, itp., kiedy w rzeczywistości <span class="anon-block">S. K.</span>będąc przez cztery miesiące pozbawionym wolności był zmuszony do zaniechania całokształtu działań związanych z pracą zawodową, które przynosiły mu dochody w wysokości 25.000 złotych w skali miesiąca,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>stan majątkowy wnioskodawcy w sytuacji, w jakiej nie zostałby on niesłusznie tymczasowo aresztowany byłby powiększony jedynie o zasądzoną przez Sąd Okręgowy w Katowicach tytułem odszkodowania kwotę 35.680 zł, choć faktycznie <span class="anon-block">S. K.</span> w tym dramatycznym dla niego czasie nie prowadząc zakrojonej na szeroką skalę działalności lekarskiej nie zarobił co najmniej 100.000 zł tracąc nota bene nie tylko pieniądze, ale i zaufanie pacjentów oraz swoją reputację zawodową i osobistą,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w trakcie pobytu wnioskodawcy w areszcie śledczym zostały mu dostarczone przez żonę jedynie dwie paczki, w sytuacji gdy w rzeczywistości <span class="anon-block">S. K.</span>odebrał ich w tym czasie osiem, co doprowadziło do uszczuplenia kwoty przyznanego mu odszkodowania o 1.200 zł.</p> </dd> </dl> <p>Stawiając te zarzuty pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy tytułem odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie kwoty 100.000 zł oraz zadośćuczynienia w rozmiarze 100.000 zł z jednoczesnym obciążeniem Skarbu Państwa kosztami postępowania za obie instancje – w tym kosztami zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Wniesione w tej sprawie apelacje nie okazały się trafne, natomiast zaskarżony wyrok sądu I instancji uznano za w pełni prawidłowy i dlatego utrzymano go w mocy.</p> <p>W rozpatrywanej sprawie bezsporna była okoliczność, że <span class="anon-block">S. K.</span>w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> należało się stosowne odszkodowanie oraz zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie. W toku śledztwa prowadzonego Prokuraturę Apelacyjną w Katowicach, pod sygnaturą akt Ap V Ds 47/11, został on bowiem w dniu 28 stycznia 2009 roku zatrzymany i następnego dnia tymczasowo aresztowany, a stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego trwało nieprzerwanie do dnia 28 maja 2009 r., kiedy to tymczasowe aresztowanie zastąpione zostało poręczeniem majątkowym. Ostatecznie śledztwo przeciwko <span class="anon-block">S. K.</span>zostało prawomocnie umorzone postanowieniem prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach z dnia 15 czerwca 2011 roku wobec stwierdzenia, że czyn podejrzanego nie zawierał znamion czynu zabronionego.</p> <p>W takiej sytuacji sąd I instancji musiał wyliczyć odszkodowanie odpowiadające rzeczywistej szkodzie, która wystąpiła po stronie wnioskodawcy w związku z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem oraz określić kwotę zadośćuczynienia odpowiednią do doznanej z tego samego powodu przez <span class="anon-block">S. K.</span>krzywdy.</p> <p>Słusznie Sąd Okręgowy uznał, że wysokość szkody należy ustalić przy zastosowaniu tzw. metody dyferencyjnej, tj. wyliczyć ją jako różnicę pomiędzy stanem majątkowym wnioskodawcy, jaki wystąpiłby u niego, gdyby nie stosowano izolacyjnego środka zapobiegawczego, a stanem majątkowym, jaki zaistniał w rzeczywistości. Ten sposób określania wysokości szkody powszechnie przyjmowany jest w orzecznictwie (ostatnio przywołany został np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 r., sygn. IV KK 137/11, OSNKW z 2011 r., z. 11, poz. 105) i pozwala, a zarazem nakazuje, uniknąć zarówno nadmiernego przysporzenia dla majątku wnioskodawcy, jak i nie wyrównania szkody w całości.</p> <p>Przystępując do określania szkody zaistniałej w tym przypadku, należało w pierwszej kolejności ustalić, jakie przychody osiągałby <span class="anon-block">S. K.</span>, gdyby nie przebywał w areszcie. Pierwszą część przychodów, według zeznań samego <span class="anon-block">S. K.</span>, stanowiła jego emerytura wojskowa, w kwocie ok. 3.700 zł miesięcznie, którą wnioskodawca jednak otrzymywał nadal w czasie tymczasowego aresztowania, a zatem w odniesieniu do tego stałego świadczenia nie poniósł żadnej szkody.</p> <p>Poza tym wnioskodawca osiągał pokaźne przychody z działalności gospodarczej – praktyki lekarskiej wykonywanej we własnym gabinecie, w <span class="anon-block">Szpitalu (...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>oraz w <span class="anon-block">Szpitalach (...)</span>w <span class="anon-block">Z.</span>i w <span class="anon-block">M.</span>. Sąd Okręgowy ustalił przy tym, że w 2009 roku <span class="anon-block">S. K.</span>nie wykonywał już świadczeń dla <span class="anon-block">Szpitala (...)</span>w <span class="anon-block">M.</span>, gdyż sam zerwał kontrakt. W odniesieniu do wysokości przychodów z działalności lekarskiej, jakie wnioskodawca mógłby uzyskać w okresie, gdy był bezzasadnie pozbawiony wolności, sąd I instancji prawidłowo oparł się w głównej mierze na zeznaniach podatkowych za 2008 i 2009 rok składanych przez wnioskodawcę. Co prawda w początkowej części ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy przytaczał wysokości miesięcznych przychodów w ślad za ustnymi wypowiedziami wnioskodawcy, jednak ostatecznie decydujące znaczenie nadał nie budzącym wątpliwości dokumentom podatkowym. Z dotyczących <span class="anon-block">S. K.</span>dokumentów PIT 36L za 2008 i 2009 r. (k. 42-43) wynikało, że w 2009 r. osiągnął on przychody mniej więcej o 1/3 mniejsze niż w roku poprzednim, co odpowiadało okoliczności, że przez 4 miesiące 2009 roku pozostawał w izolacji. Jednocześnie z zeznań wnioskodawcy i pism ze szpitali zawartych w aktach sprawy wynikało, że po zwolnieniu z tymczasowego aresztowania <span class="anon-block">S. K.</span>powrócił do praktyki lekarskiej prowadzonej w tych samych miejscach, oczywiście poza <span class="anon-block">Szpitalem (...)</span>w <span class="anon-block">M.</span>. Uzasadnione było więc przyjęcie, że gdyby nie został niesłusznie tymczasowo aresztowany, <span class="anon-block">S. K.</span>osiągnąłby w całym 2009 roku przychody z działalności gospodarczej w wysokości porównywalnej do roku poprzedniego, tj. około 230.000 złotych. Dlatego za bezzasadne należy uznać twierdzenia zawarte w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, że <span class="anon-block">S. K.</span>w okresie tymczasowego aresztowania nie zarobił kwoty 100.000 złotych, czy też nie uzyskał miesięcznych dochodów w wysokości po 25.000 złotych. Pełnomocnik nie dość, że bezpodstawnie utożsamiał przychody z dochodami, to jeszcze zawyżał poziom możliwych do uzyskania przychodów. Sąd I instancji słusznie nie zakwestionował poziomu przychodów wnioskodawcy wynikającego z jego zeznań podatkowych, gdyż dla przyjęcia takich dochodów, o jakich była mowa w środku odwoławczym pełnomocnika, musiałby założyć, że <span class="anon-block">S. K.</span>w rozliczeniach z Urzędem Skarbowym zaniżył przychody, bądź zawyżył koszty prowadzonej działalności gospodarczej, co byłoby równoznaczne z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, a do takiej konstatacji nie było wystarczających podstaw.</p> <p>Z przedstawionych dokumentów podatkowych wynikało również, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą <span class="anon-block">S. K.</span>ponosił wysokie koszty, a uzyskiwane przychody jedynie nieznacznie je przewyższały. Z tego względu osiągane przez wnioskodawcę z prowadzonej praktyki lekarskiej dochody, które w uproszczeniu można uznać za różnicę między przychodami a kosztami uzyskania przychodów, wynosiły tuż przed zatrzymaniem około 3000 złotych miesięcznie. Zgodnie z zeznaniami wnioskodawcy złożonymi na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2012 r. (k. 111-113), dochody te w całości przeznaczane były przez wnioskodawcę na utrzymanie, a środki na bieżące potrzeby życiowe całej rodziny zapewniane były dzięki uzyskiwanej ponadto emeryturze wojskowej. Należy stwierdzić, że prawidłowo sąd I instancji uznał, choć może nie wyraził tego wprost w pisemnym uzasadnieniu wyroku, że także w okresie tymczasowego aresztowania wnioskodawca uzyskiwałby przychody jedynie nieznacznie przewyższające koszty prowadzonej działalności, a uzyskiwane w ten sposób dochody przeznaczyłby w całości na swoje utrzymanie, czego nie musiał czynić będąc pozbawionym wolności. Dlatego stosując dyferencyjną metodę określania szkody, nie było podstaw do uznania, że w skład odszkodowania powinny wchodzić dochody, jakie w tej sytuacji wnioskodawca mógłby uzyskać, gdyby nie został niewątpliwie niesłusznie tymczasowo aresztowany.</p> <p>Trafnie Sąd Okręgowy przyjął, że w skład zasądzanego odszkodowania powinny natomiast wchodzić koszty prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawcy, faktycznie poniesione w czasie, gdy był on pozbawiony wolności. <span class="anon-block">S. K.</span>pozostając na wolności z pewnością pokryłby te koszty z uzyskiwanych przychodów, natomiast w zaistniałej sytuacji musiały one zostać opłacone z pożyczki od członka rodziny i z oszczędności – jak wynika m.in. z zeznań wnioskodawcy i jego żony. Oznacza to, że w okresie tymczasowego aresztowania majątek wnioskodawcy pomniejszył się o koszty, które musiały być i zostały pokryte, przy czym <span class="anon-block">S. K.</span>dopiero z przyszłych przychodów musiał wyrównywać powstałe w ten sposób straty. Ponieważ wnioskodawca przedstawił przekonujące wyliczenia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, poparte stosownymi dokumentami, sąd I instancji miał podstawy, aby zasądzić tytułem odszkodowania kwotę 35.280 złotych. Za bezzasadny należy uznać podniesiony w tym zakresie zarzut zawarty w apelacji prokuratora, gdyż szkoda w postaci pokrytych z innych źródeł kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, obejmujących nawet zamówione wcześniej, dostarczone i odebrane w czasie aresztowania wnioskodawcy narzędzia i sprzęt medyczny, pozostawała w bezpośrednim i adekwatnym związku przyczynowym z niesłusznym tymczasowym aresztowaniem. Jeśliby bowiem <span class="anon-block">S. K.</span>nie był izolowany, to koszty te pokryłby przychodów z działalności, której prowadzenie czasowo uniemożliwiono mu tymczasowym aresztowaniem. W rzeczywistości koszty te zostały pokryte z innych źródeł, które wnioskodawca musiał później spłacić.</p> <p>Prawidłowo sąd doliczył też do kwoty zasądzonego odszkodowania wartość dwóch paczek przekazanych wnioskodawcy przez najbliższych w czasie jego pobytu w areszcie. Wprawdzie pełnomocnik w apelacji kwestionuje rozstrzygnięcie w tym zakresie twierdząc, że w istocie takich paczek było 8 i odszkodowanie powinno zostać podwyższone o 1.200 złotych, jednakże supozycje te nie były w najmniejszym stopniu przekonujące. Wskazać tu należy na fakt, że to na wnioskodawcy ciążył ciężar wykazania okoliczności, z których wywodził konsekwencje prawne mające znaczenie dla wydawanego w tej sprawie orzeczenia. Dlatego nie można czynić zarzutu sądowi I instancji, że w odniesieniu do ilości paczek oparł się na dosłownych zeznaniach wnioskodawcy, który przesłuchiwany na rozprawie wyraźnie mówił, że otrzymał od żony dwie paczki (k.88). Nadto z akt osobowych wnioskodawcy z aresztu wynika, że żona odwiedziła go 7 razy, przy czym nie odnotowano ilości przekazanych paczek. Przypomnienie sobie dopiero na etapie wnoszenia środka odwoławczego, że takich paczek miało być aż osiem, brzmiało więc co najmniej niewiarygodnie w świetle przytoczonych okoliczności.</p> <p>Z tych wszystkich powodów nie uwzględniono podniesionych w obu apelacjach zarzutów dotyczących wysokości zasądzonego odszkodowania.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie środki odwoławcze również w częściach odnoszących się do kwoty przyznanego zadośćuczynienia. Sąd I instancji wziął bowiem pod uwagę w tym zakresie wszystkie czynniki mające wpływ na wysokość zadośćuczynienia i prawidłowo określił jego wysokość. Nie umknęły Sądowi Okręgowemu takie okoliczności, jak okres, przez jaki trwało niesłuszne tymczasowe aresztowanie, fakt naruszenia dobrego imienia wnioskodawcy, cierpienia fizyczne i moralne doznane przez <span class="anon-block">S. K.</span>w związku z wykonywaniem wobec niego najsurowszego środka zapobiegawczego, powiązane z aresztowaniem dolegliwości zdrowotne, a także z drugiej strony – realna wartość kwoty zadośćuczynienia dla wnioskodawcy oraz jej relacja do istniejących na terenie naszego kraju stosunków majątkowych. Zadośćuczynienie w wysokości 50.000 złotych należy uznać za należycie wyważone i adekwatne do stopnia krzywdy doznanej przez <span class="anon-block">S. K.</span>przez cztery miesiące tymczasowego aresztowania, a przez to – za odpowiednie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1;art. 445 § 2)">art. 445 § 1 i 2 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 4)">art. 552 § 4 k.p.k.</a> Argumenty przedstawione w obu apelacjach nie były w stanie podważyć tej oceny i sprowadzały się do jednostronnej polemiki z odpowiednio wypośrodkowanym rozstrzygnięciem.</p> <p>Z wszystkich przytoczonych powodów orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku i obciążeniu Skarbu Państwa wydatkami postępowania odwoławczego. Nie było podstaw do przyznania wnioskodawcy kosztów związanych z reprezentowaniem go przez pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, ponieważ apelacja wniesiona w imieniu wnioskodawcy nie została uwzględniona.</p> </div>