V Ca 2237/11

<p>Sygn. akt V Ca 2237/11</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 listopada 2011 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Ewa Cylc (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Maria Dudziuk</p> <p>SSR del. Monika Włodarczyk</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>prot. sąd. stażysta Grażyna Dwórznik</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. R.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie</p> <p>z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt XVI C 719/10</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VCa 2237/11</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">P. K.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanych <span class="anon-block">K. R.</span>, <span class="anon-block">H. R.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> solidarnie na jego rzecz kwoty 10 074 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 lutego 2010 r W uzasadnieniu pozwu wskazał, że pozwani zajmowali bez tytułu prawnego należący do powoda <span class="anon-block">lokal nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Przeciwko pozwanym zapadł wyrok eksmisyjny; po jego wydaniu zaprzestali oni uiszczania opłat z tytułu korzystania w przedmiotowego lokalu. Powód podniósł, że dochodzona pozwem kwota stanowi równowartość opłat <em> <!-- -->za </em>okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 1 lutego 2010 r. <em> <!-- -->i </em>odpowiada kwocie, jaką można by uzyskać z tytułu najmu lokalu przez trzy osoby, wg stawek kwaterunkowych wraz z opłatami za wywóz śmieci, odprowadzenie ścieków i zużycie zimnej wody.</p> <p>W dniu 10 marca 2010 r. Sąd wydał nakaz zapłaty<em> <!-- --> w </em>postępowaniu upominawczym</p> <p>Od powyższego nakazu zapłaty pozwany <span class="anon-block">P. K.</span> wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że wbrew twierdzeniom powoda z tytułu korzystania z przedmiotowego lokalu uiszczane są comiesięczne wpłaty w wysokości164, 30 zł. Wpłaty te uiszczane są do depozytu sądowego w wysokości ustalonej przez Sąd. W dniu 16 lutego 2009 r. powód wystąpił do Sądu o wypłatę z depozytu należności czynszowych za okres od lipca 2000 r, do dnia złożenia przez niego wniosku o wypłatę Powód na mocy postanowienia Sądu uzyskał pozwolenie na podjęcie kwot w łącznej sumie 17 415<em> <!-- -->, </em>80 zł. Kwota za czynsz za okres od maja 2009 do lipca 2010 r. znajduje się w depozycie sądowym i wynosi 2464, 50 zł. Pozwany zakwestionował nadto wysokość dochodzonego odszkodowania. Wskazał, że od daty ogłoszenia wyroku eksmisyjnego oczekuje na przydział lokalu socjalnego</p> <p>Powód przyznał, że pozwany, aż do lipca 2010 r., uiszczał co miesiąc kwotę w wysokości 164, 30 zł tytułem czynszu za korzystanie z lokalu. Potwierdził również, że w dniu 16 lutego 2009 r. uzyskał sądową zgodę na wypłacenie z depozytu sądowego zgromadzonych tam kwot. Wskazał, że kwota miesięcznego czynszu w ww, wysokości dotyczy jednak najemców a nie osób korzystających z lokalu bez tytułu prawnego. Podtrzymał żądanie zasądzenia czynszu za bezumowne korzystanie z lokalu od 1 stycznia 2008 r. do stycznia 2010 r. wyliczonego w oparciu o zwiększoną stawkę wraz z opłatami eksploatacyjnymi precyzując jednak, że od żądanej kwoty odlicza sumę na którą składają się należności czynszowe uiszczone przez pozwanego do depozytu sądowego. Konkludując, powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 5966, 59 zł ,jednakże nie złożył oświadczenia co do cofnięcia pozwu w pozostałej części.</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa oddalił powództwo wniesione przeciwko <span class="anon-block">K. R.</span> .</strong> </p> <p>Orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody :</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. R.</span> jest zameldowany w <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span> położonym w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> od roku 1981 r., jednak faktycznie zamieszkuje w nim bez tytułu prawnego wraz z żoną i małoletnim synem od 2000 r. Budynek w którym znajduje się lokal jest obecnie własnością żony <span class="anon-block">P. K.</span> , będącego powodem w niniejszej sprawie.</p> <p>Wyrokiem z dnia 25 października 2007 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa nakazał pozwanemu opróżnić i wydać do rąk powoda przedmiotowy lokal mieszkalny. Jednocześnie Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania wyroku do czasu złożenia pozwanemu przez Miasto <span class="anon-block">(...)</span> oferty najmu lokalu socjalnego. W dniu 20 lipca 2001 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa wydał postanowienie mocą którego zezwolił pozwanemu <span class="anon-block">K. R.</span> uiszczać czynsz z tytułu korzystania z lokalu w wysokości 164, 30 zł, począwszy od 1 lipca 2000 r. Wysokość czynszu odpowiadała stawkom czynszu uiszczanym przez lokatorów dysponujących tytułem prawnym do lokalu,</p> <p>Pozwany uiszczał czynsz we wskazanej wyżej wysokości do lipca 2010 r. włącznie.</p> <p>W dniu 29 kwietnia 2009 r. powód uzyskał sądowe zezwolenie na wypłacenie z depozytu sądowego kwoty czynszu wpłaconego przez pozwanego za okres od sierpnia 2001 r. do kwietnia 2009 r.</p> <p>Sąd uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Rejonowego przedmiotowy spór należało ocenić na gruncie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 225)">art. 224 i 225 k.c.</a> regulujących kwestie roszczeń uzupełniających, przysługujących właścicielowi, który domagając się zwrotu bezprawnie posiadanej rzeczy może dochodzić (jednocześnie bądź w odrębnym postępowaniu) rekompensaty pieniężnej, służącej zrównoważeniu straty będącej wynikiem utraty władztwa nad rzeczą. Roszczenia uzupełniające mają charakter roszczeń obligacyjnych. Oznacza to , że mają byt samodzielny i mogą być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego. W konsekwencji właściciel może odrębnie rozporządzać, bez przeniesienia własności, swymi roszczeniami uzupełniającymi (w trybie przelewu wierzytelności), a nabywca roszczenia będzie czynnie legitymowany, by dochodzić nabytego prawa (roszczenia) Z kolei przeniesienie prawa własności nie pozbawia legitymacji czynnej dotychczasowego właściciela; o ile nie dokonano równocześnie przelewu roszczeń uzupełniających .</p> <p>Sąd orzekający przyjął, że pozwany był posiadaczem w złej wierze tj. miał pełną świadomość co do braku tytułu prawnego do zajmowanego przez siebie lokalu. Świadczy o tym przede wszystkim fakt, że pozwany odrzucił ofertę najmu przedstawioną mu przez powoda. Zatem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224)">art224 k.c.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2 k.c</a> Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazano , że okoliczności niniejszej sprawy oraz oświadczenia powoda złożone w toku procesu nakazują przyjąć, że żąda od pozwanego wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.</p> <p>Oddalając powództwo Sąd zauważył ,że w dacie zamknięcia rozprawy przedmiotowy lokal nie stanowił własności powoda, co przyznał sam powód na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011r Nie posiada on zatem legitymacji materialnej do wystąpienia z roszczeniem opartym o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 225)">art. 224 i 225 k.c.</a> Wbrew regule wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> powód nie wskazał danych wskazujących na istnienie takiej legitymacji w okresie wcześniejszym a zatem także w okresie za który powód dochodzi zwrotu wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy od pozwanego.</p> <p>Ponadto w ocenie Sądu Rejonowego, powód w żaden sposób nie udowodnił wysokości dochodzonego wynagrodzenia z tytułu korzystania z przedmiotowego lokalu.W szczególności nie wykazał, z czego wynika przyjęta przez niego stawka czynszu za korzystanie przez pozwanego z przedmiotowego lokalu, jak wynika z oświadczenia powoda, dwukrotnie wyższa niż w przypadku stawek czynszowych dla lokatorów kwaterunkowych. Obliczenia powoda, jako całkowicie dowolne i nie poparte dowodami, nie zasługiwały na uwzględnienie.W podobny sposób powód nie wskazał, z czego wynikają przyjęte przezeń za podstawę obliczeń stawki opłat za zimną wodę, wywóz śmieci i odprowadzenie ścieków.</p> <p>Stosownie do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> kto z ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W toku procesu pozwany zakwestionował wprost żądanie zasądzenia wynagrodzenia za korzystanie z lokalu obliczonego wg stawek przyjętych przez powoda. W świetle tego oświadczenia na powodzie spoczywał obowiązek udowodnienia zasadności wysokości dochodzonej kwoty np. w drodze opinii biegłego, w szczególności, iż nie przekracza ona rynkowych stawek czynszu najmu lokali podobnych do przedmiotowego.</p> <p> <strong> <!-- --> Od powyższego wyroku apelację złożył powód. </strong>Wniósł o uchylenie wyroku w całości, jako niezgodnego ze stanem faktycznym oraz o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał ,że Sąd Rejonowy oparł swoje orzeczenie jedynie na fragmentarycznej ocenie dowodów w sprawie polegającej m.in. na niesłusznym stwierdzenie ,że nie wskazał na istnienie legitymacji prawnej w okresie za który dochodził zwrotu wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy będącej moją własnością (<span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>) od pozwanego, nadto</p> <p>nietrafnym uznaniu , że w żaden sposób nie udowodnił wysokości dochodzonego wynagrodzenia z tytułu korzystania z przedmiotowego lokalu. oraz, że nie wykazał z czego wynika przyjęta stawka czynszu za korzystanie przez pozwanego z przedmiotowego lokal i opłat, jakie pozwany wraz z rodziną powinni wnosić za korzystanie z wody, wywóz śmieci i odprowadzenie ścieków.</p> <p> <strong> <!-- -->Sad Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozbawiona jest uzasadnionych podstaw prawnych.</p> <p>Wbrew wywodom skarżącego Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnego z zarzucanych mu uchybień, a przeprowadzone rozważania prawne i ich argumentacja zawarta w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku zasługują na pełną akceptację i mogą być przyjęte za własne przez Sąd odwoławczy. Powielanie ich więc w pełnym zakresie na obecnym etapie postępowania nie jest celowe, szczególnie wobec powyższego obszernego przytoczenia treści rozważań Sądu I instancji.</p> <p>. Przede wszystkim <span class="underline"> <!-- -->oczywistym jest ,że skoro pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym zakwestionował zarówno okoliczności będące podstawą żądania jak i wyliczenie wysokości ciążących na nim zaległości z tytułu czynszu jak i opłat eksploatacyjnych to na powodzie z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art.6kc</a> spoczywał ciężar udowodnienia ,że pozwany jest jego dłużnikiem i z jakiego tytułu oraz udokumentowania wysokości zadłużenia</span>. W tym zakresie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 17 grudnia 1996r ICKU45/96 ) rzeczą Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ,ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy .Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3;art. 3 § 1)">art.3 §1kpc</a>),a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie ,która z faktów tych wywodzi skutki prawne .</p> <p>Trafnie podniósł Sąd Rejonowy ,że skarżący nie złożył żadnych wniosków dowodowych na poparcie zasadności dochodzonego roszczenia ,w szczególności nie wykazał w jaki sposób obliczył kwotę odszkodowania z tytułu bezumownego korzystania z lokalu przez pozwanego.</p> <p>Należy także zauważyć ,że wbrew twierdzeniom apelacji powód nie wykazał ,że był właścicielem przedmiotowego lokalu w okresie za jaki domaga się zaległych opłat. Powoływanie się przez powoda na ustalenia wyroku eksmisyjnego z 25 października 2007r (k.61) nie jest wystarczające ,gdyż ,co oczywiste Sąd orzekając w tamtej sprawie brał pod uwagę stan istniejący w dacie wyrokowania ,a sprawa niniejsza dotyczy należności za okres od 1 stycznia 2008r do 1 stycznia 2010r.</p> <p>Z tych wszystkich wskazanych wyżej względów, na podstawie art.385k.p.c.oddalono apelację jako bezzasadną.</p> </div>