II AKa 192/10

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt: II AKa 192/10</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 8 grudnia 2010 roku</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Grażyna Wilk</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Wiesław Kosowski</p> <p>SSA Elżbieta Mieszczańska (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Dariusz Bryła</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tadeusza Trzęsimiecha</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 roku sprawy</p> <p>I  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. K.</span> </strong>, s. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>II  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. G. (1)</span> </strong>, s. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>,</p> <p>III  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. J.</span> </strong>, s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span>,</p> <p>IV  <strong> <!-- --> </strong> <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, s. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i inne</p> <p>na skutek apelacji obrońców</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 29 stycznia 2010 roku, sygn. akt. IV K 227/08</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uzupełnia kwalifikację prawną czynu przypisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12 pkt. 2)">punkcie 2</a> o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uznaje, że przestępstwa przypisane oskarżonemu w punktach 3 i 4 wyroku stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za te przestępstwa na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu jedną karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zmienia opis czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. K.</span> w punkcie 6 w ten sposób, że przyjmuje, iż jeden raz uderzył pięścią w twarz <span class="anon-block">M. S.</span>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uchylając orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> nową karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) lat, zaliczając na jej poczet z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 stycznia 2009 roku do dnia 8 grudnia 2010 roku;</p> </dd> </dl> <p>2.  zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>przyjmuje, iż przestępstwa przypisane oskarżonemu w punktach 11 i 12 wyroku stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za te przestępstwa na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu jedną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zmienia opis czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 9 w ten sposób, iż przyjmuje, że oskarżony uczestniczył w użyciu przemocy wobec <span class="anon-block">M. S.</span>, polegającej na uderzeniu go jeden raz pięścią w twarz,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uchylając orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> wymierza oskarżonemu <span class="anon-block">S. G. (1)</span> nową karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzech) lat, zaliczając na jej poczet z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 czerwca 2008 roku do dnia 8 grudnia 2010 roku;</p> </dd> </dl> <p>3.  zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> w ten sposób, że uzupełnia kwalifikację prawną czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 15 wyroku o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>;</p> <p>4.  w pozostałej części w stosunku do oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. J.</span>, a także w całości wobec oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>5.  zwalnia oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, wydatkami tego postępowania obciążając Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 192/10</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2010 roku sygn. akt IV K 227/08, <strong> <!-- -->oskarżony <span class="anon-block">Ł. K.</span> </strong> został uznany winnym tego, że:</p> <p>1)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 31 lipca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">Z.</span>, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym głównie związanych z obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz przestępstw przeciwko wolności, mieniu, życiu i zdrowiu, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>2)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 30 czerwca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci co najmniej 20 kilogramów haszyszu o wartości nie mniejszej niż 100.000,- złotych, a także znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci co najmniej 3 kilogramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 18.000,- złotych, w ten sposób, że nabył przedmiotowe środki i substancje od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu ich dalszego wprowadzenia do obrotu, ponadto w lipcu 2005 roku w <span class="anon-block">G.</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci co najmniej 2 kilogramów haszyszu o wartości co najmniej 9.600,- złotych, które to odsprzedał <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu ich dalszego wprowadzenia do obrotu, zaś w czerwcu 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci co najmniej 2,5 kilogramów amfetaminy o wartości co najmniej 15.000,- złotych, które to odsprzedał <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu ich dalszego wprowadzenia do obrotu, przy czym z popełnienia zarzucanego mu przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;</p> <p>3)  w lutym 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w pobiciu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, uderzając go kilkakrotnie pięścią w żebra i kopiąc w brzuch, przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>4)  w marcu 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w pobiciu <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, uderzając go kilkakrotnie pięścią w żebra i kopiąc po cały ciele, przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>5)  w kwietniu 2006 roku w okolicach <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą w postaci bicia po twarzy i całym ciele, kopania <span class="anon-block">P. R.</span> oraz groźbą zamachu na jego życie i zdrowie, doprowadzili pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 3.500,- złotych oraz mienia o łącznej wartości 6.000, - złotych w postaci kamery wideo, telewizora, kina domowego, playstation i palmtopa, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;</p> <p>6)  w maju 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wspólnie i w porozumieniu <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span> i inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, użył przemocy polegającej na uderzeniu kilka razy pięścią w twarz <span class="anon-block">M. S.</span>, w celu zmuszenia go do zaprzestania handlu narkotykami, a także w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując te same środki usiłował doprowadzić tegoż pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 5.000,- złotych, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na opór ze strony pokrzywdzonego, który nie przekazał żądanych pieniędzy, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> Sąd wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. K.</span> jedną karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz jedna karę łączną 350 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>Na poczet kary pozbawienia wolności Sąd z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 2 stycznia 2009 roku do 29 stycznia 2010 roku.</p> <p>Ponadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w kwocie 140.600,- złotych.</p> <p>Tymże samym wyrokiem Sąd Okręgowy uznał <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> </strong> winnym tego, że:</p> <p>1)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 31 lipca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> i innych miejscach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym głównie związanych z obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz przestępstw przeciwko wolności, mieniu, życiu i zdrowiu, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2)  w maju 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wspólnie i w porozumieniu <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">Ł. K.</span> i inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, użył przemocy polegającej na uderzeniu kilka razy pięścią w twarz <span class="anon-block">M. S.</span>, w celu zmuszenia go do zaprzestania handlu narkotykami, a także w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując te same środki usiłował doprowadzić tegoż pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 5.000,- złotych, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na opór ze strony pokrzywdzonego, który nie przekazał żądanych pieniędzy, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>3)  w kwietniu 2006 roku w okolicach <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą w postaci bicia po twarzy i całym ciele, kopania <span class="anon-block">P. R.</span> oraz groźbą zamachu na jego życie i zdrowie, doprowadzili pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 3.500,- złotych oraz mienia o łącznej wartości 6.000, - złotych w postaci kamery wideo, telewizora, kina domowego, playstation i palmtopa, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;</p> <p>4)  w lutym 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span>, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w pobiciu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, uderzając go kilkakrotnie pięścią w żebra i kopiąc w brzuch, przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>5)  w marcu 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w pobiciu <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, uderzając go kilkakrotnie pięścią w żebra i kopiąc po cały ciele, przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> Sąd wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">S. G. (1)</span> jedną karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz jedną karę łączną 120 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>Na poczet kary pozbawienia wolności Sąd z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 25 czerwca 2008 roku do 29 stycznia 2010 roku.</p> <p>Opisanym wyrokiem Sąd Okręgowy nadto uznał <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">J.</span> </strong> winnym tego, że:</p> <p>1)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 31 lipca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> i innych miejscach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym głównie związanych z obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz przestępstw przeciwko wolności, mieniu, życiu i zdrowiu, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>2)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 30 czerwca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci co najmniej 35 kilogramów haszyszu o wartości nie mniejszej niż 175.000,- złotych, a także znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci co najmniej 7 kilogramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 42.000,- złotych, w ten sposób, że nabył przedmiotowe środki i substancje od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu ich dalszego wprowadzenia do obrotu, przy czym z popełnienia zarzucanego mu przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;</p> <p>3)  w dniu 20 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">G.</span>, działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 295,78 gram netto, to jest winnym przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za ten czyn na mocy art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy oraz na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności i karę 40 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;</p> <p>4)  w kwietniu 2006 roku w okolicach <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">Ł. K.</span> i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą w postaci bicia po twarzy i całym ciele, kopania <span class="anon-block">P. R.</span> oraz groźbą zamachu na jego życie i zdrowie, doprowadzili pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 3.500,- złotych oraz mienia o łącznej wartości 6.000, - złotych w postaci kamery wideo, telewizora, kina domowego, playstation i palmtopa, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;</p> <p>5)  w maju 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wspólnie i w porozumieniu <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w pobiciu <span class="anon-block">W. K. (1)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span>, w ten sposób, iż kilkakrotnie uderzył wymienionego pokrzywdzonego pięścią w twarz, czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> Sąd wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">S. J.</span> jedną karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz jedną karę łączną 350 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>Na poczet kary pozbawienia wolności Sąd z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 20 listopada 2007 roku do 29 stycznia 2010 roku.</p> <p>Ponadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa od oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> w kwocie 217.000,- złotych.</p> <p>Ponadto tymże samym wyrokiem Sąd Okręgowy uznał <strong> <!-- --> oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> </strong> winnym tego, że:</p> <p>1)  w okresie od 1 lipca 2005 roku do 31 lipca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> i innych miejscach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym głównie związanych z obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, to jest winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>2)  w okresie od 1 stycznia 2006 roku do 30 czerwca 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span> działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach działania zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci co najmniej 15 kilogramów haszyszu o wartości nie mniejszej niż 75.000,- złotych, a także znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci co najmniej 2 kilogramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 12.000,- złotych, w ten sposób, że nabył przedmiotowe środki i substancje od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu ich dalszego wprowadzenia do obrotu, przekazując te środki i substancje <span class="anon-block">P. R.</span> i innym nieustalonym osobom, ponadto w okresie od 1 lipcu 2005 roku do 30 kwietnia 2006 roku w <span class="anon-block">G.</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci co najmniej 150 gram amfetaminy, w tem sposób, że nabył przedmiotowe substancje od <span class="anon-block">P. R.</span> w celu dalszego wprowadzenia ich do obrotu, przy czym z popełnienia zarzucanego mu przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest winnym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 1;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i za ten czyn na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> Sąd wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> jedną karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na poczet kary pozbawienia wolności Sąd z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 25 czerwca 2008 roku do 29 stycznia 2010 roku.</p> <p>Ponadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa od oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> w kwocie 87.000,- złotych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońców oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>.</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w złożonej apelacji zarzucił:</em> </strong> </p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że:</p> <dl> <dt>–</dt> <dd> <p>oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika taki charakter działalności oskarżonych, zwłaszcza wobec braku wykazania struktury takiej grupy, podziału zadań, wewnętrznego podporządkowania i tp.;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>oskarżony brał udział w pobiciu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, wymuszeniu rozbójniczym i przestępstwie groźby bezprawnej na <span class="anon-block">M. S.</span>, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza zeznania tychże pokrzywdzonych przeczą sprawstwu oskarżonego;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>równowartością korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego, a podlegającej przepadkowi, jest kwota nominalnej wartości narkotyków, a nie kwota faktycznej korzyści, to jest kwota zysku wynikająca z faktu obrotu narkotykami, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że korzyść ta stanowić musiała kwotę znacznie niższą od orzeczonej przez Sąd w wyroku,</p> </dd> </dl> <p>2)  rażącą niewspółmierność kar jednostkowych wymierzonych za przestępstwa określone w punktach 2 i 5 sentencji wyroku, to jest w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności oraz 3 lat pozbawienia wolności, w szczególności wobec faktu przyznania się przez oskarżonego do popełnienia tych przestępstw oraz złożenia odpowiednich wyjaśnień;</p> <p>3)  naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegające na naruszeniu swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza poprzez całkowite pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, zarówno w zakresie wiarygodności jego wyjaśnień, jak i wymierzonej mu kary i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> polegające na pobieżnym uzasadnieniu kar wymierzonych oskarżonemu oraz kary łącznej, sprowadzającym się jedynie do ogólnikowego wskazania okoliczności powodujących wymierzenie kar jednostkowych oraz kary łącznej, podczas gdy prawidłowe uzasadnienie winno stanowić pogłębioną analizę szkodliwości społecznej czynów oraz postawy oskarżonego, w szczególności wobec braku możliwości prawidłowej kontroli odwoławczej w tym zakresie.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów określonych w punktach 1, 3 – 4 i 6 sentencji wyroku, orzeczenie wobec oskarżonego za czyn określony w punkcie 2 wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy przyjęciu równowartości jednej stawki w kwocie 10 złotych, orzeczenie wobec oskarżonego za czyn określony w punkcie 5 kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 80 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu równowartości jednej stawki w kwocie 10 złotych i orzeczenie kary łącznej w rozmiarze 4 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w wysokości 350 stawek dziennych, przy przyjęciu równowartości jednej stawki w kwocie 10 złotych. Jako ewentualny wniosek obrońca wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> – adwokat <span class="anon-block">W. W.</span>, zarzucił w złożonej apelacji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów, pomimo poważnych wątpliwości wynikających z zeznań świadków, w tym pokrzywdzonych, jedynie w oparciu o nie potwierdzone żadnym innymi dowodami zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> – narkomana, w przeszłości karanego, ewidentnie zainteresowanego wynikiem sprawy – wobec nadal toczących się przeciwko niemu postępowań karnych – w kierunku umniejszenia własnej odpowiedzialności i tak zarzucając wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> od wszystkich zarzucanych mu czynów i uchylenie stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania.</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Drugi obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> – adwokat <span class="anon-block">A. K.</span>, zarzucił w złożonej apelacji obrazę przepisów postępowania karnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> mającą wpływ na treść wyroku, przejawiającą się w dokonaniu oceny zebranych dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na bezkrytycznym, w oderwaniu od innych ustaleń w sprawie, daniu wiary niekonsekwentnym, niespójnym i wzajemnie sprzecznym zeznaniom świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w zakresie, w jakim fałszywie pomówił <span class="anon-block">S. G. (1)</span> o udział w dokonaniu przypisanych mu czynów, a w konsekwencji niesłusznym skazaniem oskarżonego, obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> poprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność obrońcy jednego z oskarżonych, w sytuacji, gdy jego obecność była obligatoryjna, obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 k.p.k.</a> poprzez prowadzenie rozprawy z wyłączeniem jawności i jednoczesne pozostawanie na sali rozpraw publiczności oraz obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie przez przewodniczącego składu orzekającego pouczenia obecnych o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności oraz zaniechanie uprzedzenia o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 172)">art. 172 k.p.k.</a> przez odstąpienie od konfrontacji między oskarżonym a pokrzywdzonymi celem usunięcia sprzeczności w zeznaniach i wyjaśnieniach, co stanowiło zaniechanie przeprowadzenia istotnego dowodu, obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> , to jest prawa do obrony oskarżonego poprzez uchylanie istotnych z punktu widzenia pytań obrońcy. Ponadto autorka apelacji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów.</em> </strong> </p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego – adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów, z naruszeniem zasad <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a>, a przypadku przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> przez jego niezastosowanie do czynów opisanych w punktach 15 i 16 wyroku, co miało wpływ na wysokość kary łącznej orzeczonej w punkcie 19 wyroku. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, bądź poprzez uznanie, że orzeczenia zawarte w punktach 15 i 16 wyroku stanowią jedno przestępstwo dokonane w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, obniżenie kary jednostkowej za takie przestępstwo ciągłe i pozostałych orzeczonych kar jednostkowych, jako rażąco wygórowanych i w konsekwencji zmianę kary łącznej przez jej istotne obniżenie. </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> zarzucił:</em> </strong> </p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony od 1 stycznia do 30 czerwca 2006 roku brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej i błędne przyjęcie, że swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a>;</p> <p>2)  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2006 roku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w obrocie narkotykami w ten sposób, że nabywał je od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w celu dalszego wprowadzenia ich do obrotu, a przekazywał <span class="anon-block">P. R.</span> i innym nieustalonym osobom, pomimo że materiał dowodowy jest sprzeczny w tym przedmiocie i wyklucza możliwość ustalenia okoliczności faktycznych jednocześnie na podstawie zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>, a co Sąd uczynił;</p> <p>3)  błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w okresie od 1 lipca 2005 roku do 30 kwietnia 2006 roku oskarżony w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci 150 g amfetaminy, w ten sposób, że nabył je od <span class="anon-block">P. R.</span> w celu dalszej odsprzedaży, pryz jednoczesnym przypisaniu oskarżonemu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2006 roku, co skutkowało błędnym przyjęciem, że czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o narkomanii oskarżony dopuścił się w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>;</p> <p>4)  obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.p.k.</a> poprzez:</p> <dl> <dt>–</dt> <dd> <p>oparcie poczynionych ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego oraz deprecjację pozostałej części dowodów, w szczególności przez pominięcie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, bez wskazania powodów tego pominięcia, oraz zeznań <span class="anon-block">M. N.</span>, <span class="anon-block">S. G. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. M.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span>, co oznacza bezzasadne pominięcie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego i oparcie stanu faktycznego wyłącznie na dowodach dla niego niekorzystnych;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez arbitralną ocenę zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> oraz wyjaśnień <span class="anon-block">P. R.</span> jako wiarygodnych i zaniechanie wszechstronnego zbadania tych dowodów z pomówienia, gdyż nie spełniają one kryteriów wymaganych przy uznaniu tego dowodu za wiarygodny, jako że są rażąco niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania i są wzajemnie sprzeczne i mimo to uznanie ich za wiarygodne oraz oparcie na nich dokonanych ustaleń faktycznych;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez pominięcie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> i nie wskazanie powodów tego;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>pominięcie w zakresie oceny materiału dowodowego okoliczności mających istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i wyjaśnień <span class="anon-block">P. R.</span>, a to uzależnienie <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> od kokainy, jego niebywałej dokładności pamięci zdarzeń sprzed nawet kilku lat przy jednoczesnym obciążeniu łącznie kilkudziesięciu osób, nie przesłuchanie <span class="anon-block">A. P.</span>, na którego obecność podczas transakcji narkotykowych wskazywał <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, co świadczy o wybiórczym traktowaniu przez Sąd materiału dowodowego, co uniemożliwia prawidłową jego ocenę i poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>brak dopuszczenia dowodu na okoliczność faktycznej ilości substancji psychotropowych i środków odurzających, jakie miał nabyć oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, skoro z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> wynika, że były one mieszane z innymi preparatami, na co w swych wyjaśnieniach wskazywali również inni współoskarżeni;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nie rozstrzygnięcie niewyjaśnionych wątpliwości na korzyść oskarżonego polegające na przypisaniu mu obrotu środkami narkotycznymi, jakie nie zostały ustalone w toku postępowania w oparciu o jednoznaczne dowody;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>nie wskazanie w uzasadnieniu dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych tym, na których się oparł, bo w uzasadnieniu brakuje jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, co w praktyce uniemożliwia kontrolę merytoryczną poprawności poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego oraz ewentualną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu I instancji;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>brak dokładnego wskazania w uzasadnieniu podstawy faktycznej wyroku w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, przy jednoczesnym wykluczeniu w zakresie osobowych źródeł dowodowych (zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>) ich sprzeczności, albowiem dowody te wzajemnie się wykluczają i mimo to oparcie na nich wyroku;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>przytoczenie w uzasadnieniu okoliczności, które Sąd miał na uwadze przy wymiarze kary, bez ich indywidualizacji, w sposób lakoniczny i z pominięciem reguł z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i § 2 k.k.</a>, co uniemożliwia kontrolę rozstrzygnięcia w przedmiocie kary oraz stanowi o braku zindywidualizowania kary do każdego ze sprawców, potraktowanie ich w sposób kolektywny oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie kary łącznej;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego zmierzającego do ujawnienia istotnych okoliczności, mających wpływ na ocenę dowodu z pomówienia przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, a to jego zdolności postrzegania, dokładnego zapamiętywania faktów, kojarzenia osób, precyzyjnego odtwarzania ilości transakcji, sprzedawanych narkotyków, cen, miejsc spotkań, związanej z nagminnym zażywaniem przez niego kokainy, skoro nie prowadził on żadnych notatek oraz dokumentacji z działalności, którą prowadził.</p> </dd> </dl> <p>W reasumpcji apelacji obrońca oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, bądź o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wszyscy apelujący zarzucili błędy w ustaleniach faktycznych, będące w ich opinii wynikiem odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych, których prawa reprezentują, a oparcia tychże ustaleń na zeznaniach świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, którego wiarygodność również wszyscy apelujący kwestionują i w konsekwencji zarzucają naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Ponadto obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> zarzucił także naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 172)">art. 172 kpk</a>, a obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> dodatkowo obrazę prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> przez jego niezastosowania do czynów przypisanych temu oskarżonemu w punktach 15 i 16 wyroku, zaś obrońca oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 kpk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 kpk</a> i obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45)">art. 45 kk</a> przez jego błędne zastosowanie, z kolei obrońcy oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> także zarzucili naruszenie art. 424 § 1. .</p> <p>W zakresie tego ostatniego zarzutu należy zauważyć, że nawet przy potwierdzeniu braków formalnych w uzasadnieniu, nie oznaczają one wprost braku trafności wyroku, bo uzasadnienie ma zawsze charakter sprawozdawczy, przedstawiający argumentację Sądu z procesu wyrokowania i zostało sporządzone już po ogłoszeniu wyroku, a zatem nie mogło mieć bezpośredniego wpływu na jego treść, jak tego wymaga przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>. Stawiając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> obrońca oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> stwierdził, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku występują sprzeczności, przy czym nie sprecyzował i nie skonkretyzował na czym te sprzeczności miałyby polegać, powołując się ogólnikowo, że nie zgadza się podstawowa kwestia dotycząca czasokresu poszczególnych czynów i że Sąd nie uzasadnił wymierzonych kar z uwzględnieniem każdego z oskarżonych i nie sprecyzował okoliczności wpływających na stopień społecznej szkodliwości. Podobnie obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wskazuje na pobieżne uzasadnienie kar wymierzonych, bez pogłębionej analizy szkodliwości społecznej czynów oraz postawy oskarżonego, co uniemożliwia, zdaniem tego obrońcy, kontrolę odwoławczą. Niewątpliwie rację należy przyznać wymienionym obrońcom, iż uzasadnienie wyroku winno być szczegółowe, tak w zakresie sprawstwa, winy jak i kary, niemniej uzasadnienie zaskarżonego wyroku, pomimo pewnych mankamentów, nie uniemożliwia kontroli odwoławczej, gdy zapisy z tego uzasadnienia skonfrontuje się z całokształtem materiału dowodowego przeprowadzonego i ujawnionego w sprawie. Stąd zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> w niniejszej sprawie nie może skutkować uznaniem, że podniesione niedomogi uzasadnienia miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku.</p> <p>W zakresie podniesionego przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 kpk</a>, polegającego na prowadzeniu sprawy z wyłączeniem jawności przy jednoczesnym pozostawaniu na sali rozpraw publiczności i zaniechanie przez przewodniczącego pouczenia obecnych o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych na rozprawie oraz uprzedzenia o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, stwierdzić należy co następuje. Treść przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 kpk</a> rzeczywiście nakłada na sąd obowiązek, przy wyłączeniu jawności rozprawy, pozostawienia na sali rozpraw tylko osób wskazanych przez strony i obowiązek pouczenia tych osób o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych na takiej rozprawie oraz uprzedzenia ich o skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Nie ma jednak w sprawie żadnych dowodów wskazujących na naruszenie przez Sąd obowiązku wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 kpk</a>, nie wynika to ani z protokołów rozprawy, w których brak jest zapisów wskazujących, aby którakolwiek ze stron kwestionowała taki stan rzeczy, jak i brak jest zapisów, aby Sąd zastosował przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 kpk</a>. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, iż trudno dopatrzyć się, aby ewentualne naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 361)">art. 361 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 kpk</a>, mogło mieć jakikolwiek wpływ na treść wyroku i stanowić w związku z tym przesłankę odwoławczą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>. Takiego też ewentualnego wpływu stawiający zarzut nie konkretyzuje.</p> <p>Przed przejściem do oceny podnoszonego przez wszystkich apelujących zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, należy dokonać oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a mogących mieć wpływ, zdaniem skarżących, na treść wyroku.</p> <p>Co do podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonych <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> zarzutów naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, to stwierdzić należy, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy tego przepisu, podnosząc jedynie wątpliwości strony co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny, czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo, istotne jest jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Natomiast, jeżeli z materiału dowodowego sprawy wynikają różne wersje wydarzeń, to nie jest to równoznaczne z istnieniem nie dających się usunąć wątpliwości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów, skoro są to wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc ocenić, który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie posiada. Jeżeli sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów, odpowiadającej zasadom logiki i doświadczenia życiowego i w zgodzie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, a ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, przy czym zasada in dubio pro reo nie oznacza obowiązku wyboru przez Sąd najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów.</p> <p>Nie dochodzi więc do naruszenia dyrektywy zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> wtedy, gdy wprawdzie istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, ale ustalając przebieg wydarzeń, sąd orzekający oprze się na dowodach, które wspierają przyjęty stan faktyczny, z jednoczesnym przedstawieniem argumentacji przemawiającej za takim wyborem i wskazaniem dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym. Zatem zasada określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> nie ma zastosowania, gdy w sprawie istnieją sprzeczne (konkurencyjne) wersje zdarzenia i sąd zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wybierze jedną z nich, przy czym dla oceny, czy nie naruszono zakazu zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, co wyżej już wskazano, nie są miarodajne wątpliwości samej strony, co do treści ustaleń faktycznych.</p> <p>W sytuacji zatem gdy sąd pierwszej instancji dokonał ustaleń nie wykraczając poza granice sędziowskiej swobody ocen, zaś ustalenia te są stanowcze - a tak jest w niniejszej sprawie - to nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, tym bardziej, że i analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wskazuje, aby sąd powinien był powziąć takie wątpliwości.</p> <p>W wypadku zatem, gdy pewne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, czy też nawet choćby tylko jednemu dowodowi, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo.</p> <p>Zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> naruszenia zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 kpk</a>, również nie może być uwzględniony. Wyrażona w tym przepisie zasada domniemania niewinności skierowana przede wszystkim do organów procesowych, dla sądu oznacza nakaz traktowania oskarżonego jak niewinnego, niezależnie nawet od posiadanego już przekonania co do jego winy. Stawiając powyższy zarzut skarżący nie wskazał, jakimi zachowaniami sąd orzekający naruszył zasadę domniemania niewinności oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, zwłaszcza, że sam fakt tymczasowego aresztowania nie jest obaleniem zasady domniemania niewinności, podobnie jak wyrażone w zaskarżonym wyroku przekonanie Sądu I instancji w zakresie winy oskarżonego.</p> <p>Nie można również dopatrzyć się naruszenia przez Sąd przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>, będącego także przedmiotem zarzutów apelacyjnych. Sformułowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a> zasada prawdy materialnej wprowadza jedynie wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, przez które rozumie się ustalenia udowodnione. Nie podziela też Sąd Apelacyjny zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd meriti normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Oczywistym jest, że sąd – stosownie do treści tego przepisu – jest obowiązany przy wydaniu wyroku brać pod uwagę wszystkie okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego, jak i że obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> zachodzi wówczas, gdy sąd orzekający opiera swoje orzeczenie na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź opiera się tylko na części materiału ujawnionego i to jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc także i tych, które je podważają.</p> <p>Apelujący stawiając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, wskazują, iż Sąd I instancji zaniechał przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowali na końcowym etapie postępowania sądowego, a to przesłuchania świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w obecności psychologa oraz dopuszczenia dowodu z opinii psychiatrycznej i z zakresu toksykologii dla stwierdzenia, jaki wpływ na treść zeznań tego świadka i ich wiarygodność miało używanie przez niego narkotyków w postaci kokainy, co wynika z jego zeznań.</p> <p>Jednocześnie apelujący zarzucają Sądowi obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 kpk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 kpk</a>, poprzez nie uwzględnienie powyższego wniosku dowodowego. Sąd I instancji oddalając powyższy wniosek odwołał się do treści opinii sądowo – psychiatrycznej przeprowadzonej wobec <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w sprawie toczącej się przeciwko niemu (sygn. akt IV K 9/08 Sądu Okręgowego w Gliwicach), którą ujawnił przez odczytanie na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 roku. Opinia ta została wydana w dniu 13 grudnia 2007 roku i wynika z niej, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nie jest uzależniony ani od alkoholu ani od środków odurzających lub psychotropowych i jest w pełni poczytalny. Zatem ani treść powyższej opinii psychiatrycznej, ani też analiza treści zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> składanych zarówno w toku postępowania przygotowawczego, gdy był przesłuchiwany w charakterze podejrzanego, a ujawnionych na rozprawie, jak i bezpośrednio przed sądem orzekającym, nie dają podstaw do podjęcia wątpliwości, co do zdolności zapamiętywania i odtwarzania zdarzeń przez świadka, bądź, iż świadek ten, na skutek wcześniej zażywanych narkotyków nie podaje prawdziwych faktów. Stąd słusznie, zdaniem Sądu Apelacyjnego, sąd meriti odmówił powyższemu wnioskowi dowodowemu, tym bardziej, iż zgodzić się z sądem należy, że obecnie opinia z zakresu toksykologii, dla oceny zeznań świadka, byłaby całkowicie nieprzydatna, skoro z zeznań tego świadka wynika, że zaprzestał zażywania narkotyków i brak jest podstaw do uznania, że w tym zakresie podaje on nieprawdę. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż z opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wynika, że rozpoznano u niego uzależnienie od marihuany i amfetaminy, a mimo to nie stwierdzono objawów psychotycznych w przebiegu uzależnienia. Taka treść opinii wskazuje, że nie można stawiać znaku równości między używaniem narkotyków, a nawet uzależnieniem od narkotyków, a zmianami psychicznymi i zmianami osobowości, a w szczególności wywodzić wbrew jednoznacznej opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, iż używanie tylko przez niego kokainy, a nie uzależnienie od kokainy, czyni niewiarygodnymi jego wyjaśnienia. Zwrócić należy także uwagę na wynikający z jego wyjaśnień fakt, że używał on kokainy jedynie w czasie wolnym, gdy nie zajmował się organizacja handlu narkotykami, co potwierdza także jego najbliższy w tej działalności kolega – <span class="anon-block">D. B.</span>.</p> <p>Analiza treści apelacji prowadzi także do wniosku, iż ich autorzy upatrują naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> również w zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków <span class="anon-block">A. P.</span> i <span class="anon-block">W. K. (1)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span> oraz z protokołu zawiadomienia o przestępstwie złożonego przez <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, chociaż w toku postępowania skarżący nie składali w tym zakresie wniosków dowodowych. Nie ulega wątpliwości, że takie dowody w sprawie nie zostały istotnie przeprowadzone, choć są to osoby podawane w zeznaniach <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Skoro jednak <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> poddaje w wątpliwość, a nawet zaprzecza temu, aby <span class="anon-block">A. P.</span> będący jedynie kierowcą samochodu, którym poruszał się oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, orientował się w „transakcjach narkotykowych” (wprawdzie w apelacji obrońca <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> podnosi, że z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> wynika, iż <span class="anon-block">A. P.</span> był obecny podczas takich transakcji, jednakże jest to stwierdzenie nieuprawnione w świetle zeznań tego świadka, bowiem świadek wielokrotnie podkreślał, że <span class="anon-block">A. P.</span> mógł nie wiedzieć, w jakim celu przewozi <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>), to trudno stawiać wniosek, że zaniechanie przesłuchania tego świadka miałoby zasadniczy wpływ na ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, co do działalności oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>. Jeśli zaś chodzi o świadka <span class="anon-block">W. K. (1)</span>, to zwrócić należy uwagę, na wynikający z zeznań jego ojca <span class="anon-block">J. K.</span> (k-1800), fakt, że syn jego wyjechał za granicę i ojciec nie zna miejsca jego pobytu. Zaś co do przeprowadzenia dowodu z zawiadomienia o przestępstwie przez obecnie nie żyjącego <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, to zauważyć należy, iż wątpliwym jest czy w rzeczywistości złożył on takie zawiadomienie, skoro z zeznań jego matki <span class="anon-block">U. C.</span> wynika jedynie, że w związku z pobiciem syn był na policji, co nie może świadczyć wprost, że <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span> istotnie takie zawiadomienie wówczas złożył, zwłaszcza, że świadek <span class="anon-block">U. C.</span> jednocześnie zeznała, że syn miał dużo kłopotów, ale ukrywał je przed nią. W takiej sytuacji poszukiwanie świadka <span class="anon-block">W. K. (1)</span> i poszukiwanie rzekomo złożonego zawiadomienia o przestępstwie, znacząco przedłużyłoby postępowanie w sprawie, a wpływ takich dowodów na ocenę wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> byłby wysoce wątpliwy.</p> <p>Naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> skarżący upatrują również w odmówieniu przez sąd wiary reprezentowanym przez nich oskarżonym, a danie wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, pomimo, że dowód ten został przeprowadzony w sposób bezpośredni w toku przewodu sądowego i poddany szczegółowym rozważaniom, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego odmienna od sądu ocena powyższych dowodów przez apelujących, nie może uzasadniać zarzutu naruszenia normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, skoro wszystkie te dowody zostały poddane bardziej lub mniej szczegółowej analizie przez sąd orzekający.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Co do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, zauważyć należy, że sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności oskarżonego, kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie oskarżonego, bądź to na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. </em> </strong> </p> <p>Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania i adekwatności ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku - a ma to miejsce w przypadku wszystkich wniesionych apelacji – ale musi wskazywać, jakich mianowicie konkretnych błędów w zakresie zasad logicznego rozumowania, dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, opartego zwłaszcza na wyjaśnieniach oskarżonym, którym sąd nie dał wiary, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, jeżeli sąd ten równie wnikliwej analizie poddał wyjaśnienia oskarżonych nie przyznających się do winy i przedstawioną w tych wyjaśnieniach ich linię obrony.</p> <p>Analiza materiału dowodowego w niniejszej sprawie wskazuje, iż sąd meriti w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc materiał dowodowy, dający podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Tak zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Sądu Apelacyjnego, poddał rzetelnej oraz kompleksowej analizie i ocenie.</p> <p>W niniejszej sprawie oceny wartości poszczególnych dowodów dokonano pod względem ich wewnętrznej spójności, wzajemnych relacji, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez wykroczenia poza ramy przysługującej sądowi swobodnej oceny dowodów. Do takiej konkluzji prowadzić musi analiza pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie tego waloru odmówił. Zwrócić uwagę także należy i na to, że Sąd Okręgowy z większością dowodów, w tym z dowodami o charakterze fundamentalnym, miał bezpośredni kontakt, co niewątpliwie ułatwiło właściwą ocenę tych dowodów i nadanie im waloru</p> <p>wiarygodności, bądź sfalsywikowania.</p> <p>Zaprezentowanemu przez sąd meriti tokowi rozumowania oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, rażącej sprzeczności, czy też braku logiki. Apelujący formułując zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzestają w istocie jedynie na polemice z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego oraz poczynionymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego, nie przytaczając jednocześnie przekonujących argumentów mogących tę ocenę zdezawuować.</p> <p>W tym miejscu należy podnieść, iż wbrew wywodom zawartym w apelacjach, dowód z pomówienia może być dowodem winy, o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia.</p> <p>Odpowiednio do powyższych uwag, uznać należy, iż Sąd Okręgowy słusznie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. J.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> w całości, oraz częściowo wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>, a uznał za wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Stąd też nie budzi zastrzeżeń sądu ad quem oparcie ustaleń faktycznych przede wszystkim na powyższym dowodzie.</p> <p>Należy także podnieść, iż nie można dyskredytować dowodu z pomówień współoskarżonego lub zeznań świadka pomawiajacego tylko dlatego, że występują w nich drobne sprzeczności, przeinaczenia, zwłaszcza kiedy wynikają one ze znacznej odległości czasowej składanych wyjaśnień lub zeznań, odmiennej techniki przesłuchania, czy nawet właściwego, dla każdej z przesłuchujących osób, formułowania depozycji tej osoby. Inaczej zupełnie przedstawiałaby się sytuacja, kiedy wyjaśnienia lub zeznania pomawiające całkowicie odmiennie obrazowałyby te same zdarzenia, zawierały ewidentne i istotne sprzeczności, czy dopiero po upływie wielu miesięcy przedstawiały okoliczności, które z punktu widzenia doświadczenia życiowego, nie mogłyby, z uwagi na ich wyjątkowy charakter, zostać zapomniane w toku wcześniej składanych wyjaśnień, a taka sytuacja w przypadku zeznań, a wcześniej wyjaśnień <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nie miała miejsca.</p> <p>Tym bardziej nie można dyskredytować dowodu z pomówień na tej podstawie, że pomawiający mogli mieć interes w składaniu takich wyjaśnień, chcąc zminimalizować karę za własne czyny, w sytuacji, gdy pomówienie nie było wynikiem chęci fałszywego obciążenia, bądź przerzucenia odpowiedzialności za własne czyny na inne osoby. Nie można bagatelizować tego, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> swoimi wyjaśnieniami, a następnie zeznaniami przede wszystkim dostarczył dowodów wskazujących na popełnienie przez niego szeregu poważnych czynów zabronionych, zatem dostarczył dowodów świadczących o jego winie. Tak zaś wyjaśniając, jest oczywistym, iż chcąc w pełni wyrazić skruchę, musiał podać również osoby z nimi współdziałające, jak i ich zachowania. Nie było to jednak przerzucenie na inne osoby odpowiedzialności za własne czyny, ani też dążenie do zminimalizowanie swej winy. Fakt, że w konsekwencji złożenia takich wyjaśnień i zeznań, będących niewątpliwie wyrazem skruchy, <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> uzyskał prawo do łagodnego potraktowania, jak również fakt, że z takim rozstrzygnięciem wobec siebie mógł się liczyć, a nawet, że z tego tylko powodu wykazał skruchę, nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny wiarygodności jego wyjaśnień i zeznań, bo choć motyw gratyfikacyjny byłby pierwotnym motywem skłaniającym go do takiej, a nie innej postawy procesowej, to nie można nie zauważyć, że trwał on konsekwentnie, choć niewątpliwie wiązał się z obawą zemsty ze strony środowiska przestępczego.</p> <p>Nie sposób zatem z punktu widzenia kontroli odwoławczej racjonalnie twierdzić, że zaprezentowana przez sąd I instancji ocena dowodów, a w szczególności ocena zeznań świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, jest sprzeczna z zasadami logiki, czy doświadczenia życiowego oraz zawodowego, a skoro tak, że jest ona arbitralna i nie objęta ochroną, jaką daje zasada wyrażona w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Przechodząc do szczegółowej analizy argumentacji zawartej w poszczególnych apelacjach, Sąd Apelacyjny stwierdza, że zarzuty podniesione w apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> nie zasługują na uwzględnienie, zarówno z przyczyn podniesionych powyżej, jak i na podstawie poniżej naprowadzonych argumentów.</p> <p>W apelacji swej obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące przypisania temuż oskarżonemu działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, udziału w pobiciu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">A. S. (1)</span> oraz wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. S.</span>, podnosząc, iż w tym zakresie Sąd bezkrytycznie dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, deprecjonując jednocześnie zeznania pokrzywdzonych, którzy, zdaniem skarżącego kwestionowali udział oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w ich pobiciu.</p> <p>Apelujący zdaje się jednak nie zauważać, że pokrzywdzony <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span> w ogóle nie składał zeznań, bowiem zmarł 15 marca 2007 roku, a zatem Sąd nie mógł deprecjonować jego zeznań.</p> <p>Pokrzywdzony <span class="anon-block">M. S.</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span> zeznał, iż w przedpokoju jego mieszkania tylko widział jedną osobę, która go uderzyła pięścią w twarz i zbiegła na dół, przy czym twarzy tej osoby nie widział i nie jest w stanie jej rozpoznać. Na korytarz nie wychodził, więc nie wie, czy były tam jeszcze inne osoby. O zdarzeniu nie zawiadamiał policji, bo jego „ówcześni koledzy” uznaliby, że nie powinien tego czynić. Skoro zatem świadek nie potrafi rozpoznać osoby, która go uderzyła, bo nie widział jej twarzy i skoro nie wychodził na korytarz, to trudno uznać, że są to zeznania, których treść Sąd zdeprecjonował i które zadają kłam zeznaniom <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Wprawdzie świadek, po okazaniu mu na rozprawie osoby oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> zeznał, że wydaje mu się, że osoba, która go uderzyła, była potężniej zbudowana, jak również w sprawie przeciwko <span class="anon-block">K. S.</span> (IV K 2414/10 Sądu Rejonowego w Gliwicach) - oskarżonemu o udział w pobiciu <span class="anon-block">M. S.</span>, pokrzywdzony ten na rozprawie w dniu 22 października 2010 roku (protokół rozprawy, na wniosek obrońców oskarżonych ujawniono bez odczytania na rozprawie odwoławczej, dopuszczając dowód z akt wyżej wskazanej sprawy) zeznał, że nie jest w stanie rozpoznać osoby, która go uderzyła, choć widział, że była to potężna osoba w czapce, to takie jednak mało sprecyzowane oświadczenie świadka, co do sylwetki sprawcy, nie jest wystarczające dla uznania, że kategoryczne i konsekwentne zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> są niewiarygodne, zwłaszcza, że jak wynika z protokołów przesłuchania <span class="anon-block">Ł. K.</span> w toku postępowania przygotowawczego wynika, że ma on 183 cm wzrostu i 88 kg wagi ciała, a zatem trudno uznać go za osobę szczupłą i niewysoką.</p> <p>Pokrzywdzony <span class="anon-block">A. S. (1)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span> z kolei w toku postępowania przygotowawczego potwierdził, że został pobity przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">Ł. K.</span> i trzeciego mężczyznę. Zatem w toku postępowania przygotowawczego potwierdził on treść zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Dopiero na rozprawie przed sądem I instancji odwołał te zeznania, twierdząc, że sprawcą pobicia go był wyłącznie <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. W ocenie Sądu Apelacyjnego słusznie Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. S. (1)</span> złożonym w toku postępowania przygotowawczego. Swoje stanowisko w tej mierze Sąd uzasadnił w sposób przekonujący i w oparciu o fakty wynikające z przeprowadzonych dowodów. Zresztą należy zauważyć, iż zeznania świadka <span class="anon-block">A. S. (1)</span> złożone na rozprawie rażą swym infantylizmem, świadek za wszelką cenę stara się uchylić od wskazania osób, które wzięły udział w pobiciu go, zaprzecza również oczywistym faktom, jak zgłoszenie w Prokuraturze, przed rozprawą w sądzie, na którą był wezwany, że obawia się składać zeznania.</p> <p>Skoro zatem miał Sąd I instancji w polu widzenia wszystkie zeznania świadka, to trudno twierdzić, że je zdeprecjonował tylko dlatego, że wybrał jedną z wersji podanych przez tego świadka, zwłaszcza, że stanowisko swoje w tej mierze uzasadnił. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że nie tylko świadek ten obawiał się, ale również z zeznań świadka <span class="anon-block">M. S.</span> wynika, że po pobiciu bał się i dlatego przez jakiś czas ukrywał się, choć nie wiedział kto go pobił.</p> <p>W świetle takich zeznań pokrzywdzonych, niewątpliwie jako wiarygodne, co do pobicia <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i co do wymuszenia rozbójniczego na osobie <span class="anon-block">M. S.</span>, jawią się kategoryczne i konsekwentne zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, zwłaszcza, iż świadek ten jednocześnie przyznaje się do osobistego udziału w tych zdarzeniach, a nawet nie ukrywa swej wiodącej i inicjującej roli. Pomawiając zatem oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> świadek, a wcześniej oskarżony <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nie miał na celu ani zaprzeczenia, ani umniejszenia swej winy.</p> <p>Należy także zwrócić uwagę, że pokrzywdzeni ci, jak również pokrzywdzony <span class="anon-block">P. R.</span> nie składali zawiadomienia na Policji o ich pobiciu, a fakty te po raz pierwszy zostały ujawnione przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, co dodatkowo stanowi potwierdzenie wiarygodności jego zeznań. Wreszcie należy zauważyć, iż oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. K.</span> zarzucono w akcie oskarżenia, poza udziałem w pobiciu <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">A. S. (1)</span> oraz w wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">M. S.</span>, także czyn polegający na udziale w obrocie znacznym ilościami środkami narkotycznymi i czyn polegający na wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">P. R.</span>.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. K.</span> przez cały czas trwania postępowania, również w toku konfrontacji z <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, nie przyznawał się do popełnienia tych czynów, choć przyznawał, że zna go i kupował od niego narkotyki dla własnych potrzeb, nie przyznawał się również w toku konfrontacji z <span class="anon-block">P. R.</span>, pomimo że zarzuty popełnienia tych czynów oparto przede wszystkim na zeznaniach świadków <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>. Dopiero na ostatniej rozprawie przed sądem I instancji oskarżony zmienił swe wyjaśnienia i przyznał się do handlu narkotykami oraz do wymuszenia rozbójniczego na osobie <span class="anon-block">P. R.</span>, a zatem w tym zakresie potwierdził zeznania świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. W aspekcie powyższego zaprzeczanie przez <span class="anon-block">Ł. K.</span> swej winie w zakresie czynów popełnionych na szkodę <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">C.</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i <span class="anon-block">M. S.</span>, z punktu widzenia doświadczenia życiowego, może być uzasadnione tylko tym, że w odniesieniu do tych czynów, jedynym dowodem potwierdzającym sprawstwo oskarżonego są zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, podczas gdy na jego sprawstwo w zakresie brania udziału w obrocie narkotykami i wymuszeniu rozbójniczym na osobie <span class="anon-block">P. R.</span>, wskazują także inne dowody przeprowadzone w sprawie, a przede wszystkim zeznania <span class="anon-block">P. R.</span>. Okoliczność ta jednak nie odbiera zeznaniom <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> waloru wiarygodności i analizując treść zeznań tego świadka w świetle doświadczenia życiowego oraz zgodnie ze wskazaniami logicznego rozumowania, uznać należy, iż słuszne i niczym obiektywnym niepodważalne jest stanowisko Sądu I instancji przydające tym zeznaniom cechy prawdziwości.</p> <p>Również zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, że oskarżony <span class="anon-block">Ł. K.</span> biorąc udział w obrocie narkotykami działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zasługują na uznanie ich za wiarygodne. Świadek w swych zeznaniach podawał szereg faktów pozwalających na przyjęcie, że obrót narkotykami, którym zajmował się on sam, jak i wiele wskazywanych przez niego osób, w tym oskarżony <span class="anon-block">Ł. K.</span>, był precyzyjnie zorganizowany, a osoby w nim uczestniczące tworzyły siatkę osób współdziałających ze sobą.</p> <p>Zorganizowana grupa, mająca na celu dokonywanie przestępstw, tym różni się od innej grupy (szajki) przestępców, że jest zorganizowana, a więc posiada trwałą strukturę, czy to pionową - z przywódcą kierującym działalnością, czy poziomą - z reguły ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i tym, że jej grono nie nawiązuje kontaktu dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakłada systematyczne popełnienie możliwie wielu przestępstw.</p> <p>W takim rozumieniu zorganizowanej grupy przestępczej, opisywana przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> grupa nie była gronem znajomych, którzy odnawiają kontakty tylko dla dokonania doraźnej przestępczej transakcji handlowej, ani też środowiskiem ludzi zajmujących się tą samą działalnością przestępczą, ale nie utrzymujących ze sobą kontaktów organizacyjnych. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że osoby te łączyła pewna struktura organizacyjna, na czele której stał <span class="anon-block">S. K.</span>, a w jego zastępstwie <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Świadczy o tym także fakt wynikający przede wszystkim z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, że działających w grupie obowiązywało nabywanie narkotyków celem ich dalszego rozprowadzania tylko za pośrednictwem kierujących grupą, że mogli oni zwracać się do kierujących grupą o ochronę w razie zaistniałej potrzeby. Takie okoliczności zaś nie wynikają tylko i wyłącznie z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, ale także z innych dowodów. Przykładowo można wskazać chociażby na zeznania świadka <span class="anon-block">Ł. M.</span>, <span class="anon-block">D. B.</span> lub odczytane zeznania zmarłego <span class="anon-block">A. S. (2)</span>. I tak <span class="anon-block">Ł. M.</span> na rozprawie w dniu 13 maja 2009 roku zeznał, iż wiedział, że istnieje zorganizowana grupa, ale nie wiedział kto do niej należy i że w trakcie handlu narkotykami domyślał się, że <span class="anon-block"> (...)</span> kieruje grupą. Z zeznań świadka <span class="anon-block">D. B.</span> złożonych na rozprawie w dniu 21 października 2009 roku wynika, że <span class="anon-block">S. K.</span> proponował swoich ludzi do współpracy z jego „człowiekiem” <span class="anon-block">A. S. (2)</span>, a z odczytanych zeznań tego ostatniego wynika, że po zatrzymaniu <span class="anon-block"> (...)</span> (<span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>) było uzgodnione ze <span class="anon-block"> (...)</span>, że odbiorcą narkotyków w zastępstwie <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> będzie <span class="anon-block">S. J.</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> i wreszcie wyznaczony do pomocy <span class="anon-block">J.</span> – <span class="anon-block"> (...)</span> (<span class="anon-block">Ł. K.</span>).</p> <p>Fakty te jednoznacznie wskazują na istnienie zorganizowanej struktury, skoro w przypadku zatrzymania jednej osoby niezwłocznie w jej miejsce są proponowane inne osoby do podejmowania czynności wykonywanych uprzednio przez zatrzymanego.</p> <p>Stąd Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania ani przyjętego przez Sąd Okręgowy istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, ani działania w niej przez oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>. Z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> ewidentnie wynika, że był on jego bliskim i zaufanym współpracownikiem, nabywał od niego narkotyki celem dalszego rozprowadzania ich, nawiązywał w jego imieniu dalsze kontakty nabywania narkotyków, a także pełnił rolę jego „ochroniarza”. Takie zaś działania oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wskazują, iż miał on świadomość działania w zorganizowanej grupie przestępczej i celów działania tej grupy. Jednocześnie trudno w materiale dowodowym sprawy dopatrzyć się podstaw, dla których <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> miałby jakikolwiek interes w obciążaniu właśnie <span class="anon-block">Ł. K.</span>, gdyby okoliczności, które podaje nie były prawdziwe.</p> <p>Zwrócić także należy uwagę i na to, że zajmujący się obrotem narkotykami, doskonale orientowali się, że w tymże obrocie musi brać udział większa liczba osób, od sprowadzających narkotyki, poprzez pośredniczących w obrocie i wreszcie udzielających ich bezpośrednim odbiorcom. Przez to samo działalność taka nie może być podejmowana żywiołowo, ale wymaga odpowiedniego stopnia zorganizowania tak, aby obrót ten funkcjonował w sposób niezakłócony i sprawny. Powyższe wymusza podział zadań pomiędzy poszczególne osoby działające w grupie, a także wewnętrzne podporządkowanie, chociażby w kwestii ceny narkotyków. Świadomość takiego działania w grupie miał niewątpliwie oskarżony <span class="anon-block">Ł. K.</span>, skoro z jego końcowych wyjaśnień wynika ewidentnie, że sprzedawał narkotyki pochodzące od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, przy czym otrzymywał te narkotyki po niższej cenie w zamian za poznanie go z trzema osobami, które też brały narkotyki od <span class="anon-block">K.</span>, co z kolei wskazuje także na aktywną postawę oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w działalności grupy.</p> <p>Reasumując Sąd Apelacyjny stwierdza, iż nie znalazł podstaw do kwestionowania sprawstwa i winy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> w zakresie wszystkich przypisanych mu przestępstw, jak i wysokości orzeczonych kar za poszczególne przestępstwa i kary łącznej. Z dowodów powyżej wskazanych w sposób niewątpliwy wynika, że oskarżony nie tylko uczestniczył w działaniach zorganizowanej grupy i w obrocie narkotykami, ale wykazywał się aktywnością i zasługiwał na pełne zaufanie kierujących grupą <span class="anon-block">S. K.</span> i <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Zbędnym więc byłoby pogłębianie, czego domaga się apelujący, analizy szkodliwości społecznej przypisanych oskarżonemu przestępstw, jeśli się zważy rozmiar działalności przestępczej, a w szczególności znaczne ilości narkotyków wprowadzanych do obrotu przez tego oskarżonego na tle nadal wzrastającej tendencji zjawiska narkomanii, zagrażającego zdrowiu i życiu społeczeństwa. Wielokrotna karalność oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>, w tym również za przestępstwa stypizowane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, także potwierdza, że orzeczone kary nie mogą uchodzić za rażąco surowe.</p> <p>Stąd apelacja obrońcy oskarżonego nie mogła okazać się skuteczną, natomiast z urzędu Sąd Apelacyjny dokonał nielicznych korekt, a to:</p> <p>-.</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uzupełnił kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12 pkt. 2)">punkcie 2</a> o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, albowiem z opisu tego czynu ewidentnie wynika, że stanowi on czyn ciągły popełniony w okresie od lipca 2005 roku do czerwca 2006 roku, polegający na wielokrotnie podejmowanych z góry powziętym zamiarem, zachowaniach polegających na wprowadzaniu narkotyków do obrotu. Ponieważ instytucja z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> jest instytucją prawa materialnego i jako taka winna być obligatoryjnie stosowana, a pozostając bez niekorzystnego dla oskarżonego wpływu na wymiar kary, zmiana powyższa nie stanowi wyjścia poza zakres i granice apelacji;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>uznał, że przestępstwa przypisane oskarżonemu w punktach 3 i 4 wyroku stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> jako tożsame pod względem kwalifikacji prawnej i popełnione w krótkich odstępach czasu, mając na uwadze wyżej przytoczoną argumentację i wymierzył oskarżonemu za te dwa przestępstwa jedna karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w konsekwencji Sąd wymierzył oskarżonemu nową karę łączną w wymiarze 6 lat, a zatem o 6 miesięcy niższym od poprzednio orzeczonej przez Sąd Okręgowy, mając także na względzie dokonaną zmianę w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 6 przez przyjęcie, że jeden raz uderzył on w twarz <span class="anon-block">M. S.</span>, bo wynika to z konsekwentnych w tym zakresie zeznań pokrzywdzonego.</p> </dd> </dl> <p>Nie zasługuje również na uwzględnienie zawarty w apelacji zarzut obrazy prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> polegający na uznaniu, że równowartością korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego, a podlegającej przepadkowi, jest kwota nominalnej wartości narkotyków, a nie kwota faktycznej korzyści, to jest kwota zysku wynikająca z faktu obrotu narkotykami.</p> <p>Zdaniem obrońcy kwota stanowiąca koszt nabycia narkotyków mogłaby być objęta przepadkiem, gdyby wykazana, że pochodziła ona z przestępstwa, a takich rozważań Sąd nie prowadził. Takie stanowisko skarżącego jest w świetle powszechnie przyjętego orzecznictwa, jak i poglądów doktryny odosobnione. Sąd Najwyższy wielokrotnie stwierdził, że w skład korzyści majątkowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa. Nie ma zatem potrzeby prowadzenia przez Sąd rozważań, czy kwoty nakładów poczynionych przez sprawcę były legalne, czy też pochodziły z przestępstwa, gdyż ze względu na nielegalne pochodzenie korzyści nie wchodzi w grę jakiekolwiek jej miarkowanie, ale należy pozbawić sprawcę jej całości, nawet gdyby uzyskana korzyść okazała się mniejsza od wydatków, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Takie też tylko rozumienie osiągniętej korzyści majątkowej jest zgodne z całością instytucji przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa i pochodzących z przestępstwa, unormowanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym</a>.</p> <p>Zaprezentowana powyżej argumentacja przemawiająca za słusznością rozstrzygnięcia wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>, uzasadnia też uznanie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> za nieskuteczną, tak co do winy, jak i co do kary.</p> <p>Jednakże przed przystąpieniem do szczegółowej analizy zarzutów i argumentów je uzasadniających zawartych w apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, Sąd Apelacyjny został zmuszony do rozważenia, czy w stosunku do tego oskarżonego nie zostało naruszone jego prawo do obrony przez przeprowadzenie jednej z rozpraw pod nieobecność jego obrońcy.</p> <p>Kwestia ta została wywołana zarzutem wystąpienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> postawionym w apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">A. K.</span>, której intencją było wykazanie w ten sposób, że procedowanie w sprawie dotknięte było nierzetelnością. Sam oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, jak i jego obrońca takiego zarzutu nie stawiali, jak i wcześniej nie wnosili o sprostowanie protokołu rozprawy w tym zakresie. Powyższa kwestia dotyczy rozprawy z dnia 20 stycznia 2010 roku. W protokole tej rozprawy odnotowano obecność obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> - adwokata <span class="anon-block">W. K. (2)</span>. Tymczasem jak wynika z oświadczenia złożonego przed Sądem Apelacyjnym przez adwokata <span class="anon-block">W. K. (2)</span> oraz dokonanych przez Sąd ustaleń, rzeczywiście adwokat <span class="anon-block">W. K. (2)</span> nie mógł brać osobistego udziału w tejże rozprawie, bo w tym samym czasie był obecny na rozprawie w Sądzie Apelacyjnym. Jednocześnie adwokat ten nie wykluczył, że na przedmiotowej rozprawie uczestniczył z jego upoważnienia inny obrońca, lecz nie wskazał, którego z adwokatów, bądź aplikantów adwokackich do tego upoważnił. Analiza wszystkich protokołów rozpraw w niniejszej sprawie wskazuje, że adwokat <span class="anon-block">W. K. (2)</span> zazwyczaj osobiście uczestniczył w rozprawach, ale nie do rzadkości należały przypadki, gdy z jego upoważnienia jako obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> występował inny adwokat, bądź aplikant adwokacki. I tak: na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 roku występował aplikant adwokacki <span class="anon-block">A. Z.</span>, na rozprawie w dniu 13 października 2009 roku – adwokat <span class="anon-block">W. Z.</span>, na rozprawie w dniu 20 października 2009 roku – adwokat <span class="anon-block">Ł. W.</span>, na rozprawach w dniach 1 grudnia 2009 roku, 5 stycznia 2010 roku i 7 stycznia 2010 roku – adwokat <span class="anon-block">K. T.</span>. Termin przedmiotowej rozprawy, jako podany znacznie wcześniej, był znany adwokatowi <span class="anon-block">W. K. (2)</span>, o czym Sąd także przypominał na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 roku, na której adwokat ten był osobiście obecny.</p> <p>W świetle powyższego nie sposób przyjąć, że adwokat <span class="anon-block">W. K. (2)</span>, nie mogąc osobiście uczestniczyć w rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku, nie upoważnił do udziału w niej innego adwokata, zwłaszcza jeśli się weźmie pod uwagę, że na tej rozprawie oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span> nie podnosił nieobecności swego obrońcy, a sędzia przewodnicząca rozprawie złożyła oświadczenie, że nie było takiej sytuacji, aby Sąd prowadził rozprawę bez udziału obrońców oskarżonych ( k- 5403 akt).</p> <p>Przyjmując zatem, w oparciu o powyższe, a w szczególności w oparciu o oświadczenie sędziego, iż w miejsce adwokata <span class="anon-block">W. K. (2)</span> na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku brał udział inny upoważniony przez niego adwokat, Sąd Apelacyjny uznał, że nie doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> </p> <p>Przechodząc do analizy zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, Sąd Apelacyjny zauważa, że oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span>, w odróżnieniu od oskarzonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>, nie przyznał się do winy. Jego wyjaśnienia w zasadzie sprowadzają się do negacji wszystkim faktom i okolicznościom oraz zarzucaniu, niejednokrotnie w sposób niezwykle agresywny i połączony z groźbami, <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> kłamstwa. W takiej sytuacji umotywowane jest stanowisko Sądu Okręgowego, iż nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> uznając je za wykrętne i zmierzające jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Wprawdzie to nie na oskarżonym spoczywa obowiązek udowodnienia swej niewinności, to niewątpliwie takiej treści wyjaśnienia nie dają jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> pomawiającego oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, w szczególności brak jest obiektywnych i racjonalnych podstaw do uznania, że między nimi zaistniał taki konflikt, który uzasadniałby z punktu widzenia doświadczenia życiowego obciążanie przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> tylko z tego powodu i imputowanie mu zachowań przestępczych, które nie miały miejsca, jak to sugeruje w swych wyjaśnieniach oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span>. Słusznie zatem Sąd Okręgowy odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> zaprzeczającego swej winie, oparł ustalenia faktyczne na zeznaniach <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, zwłaszcza, że zeznania te w zakresie dotyczącym <span class="anon-block">S. J.</span>, wbrew sugestii zawartej w apelacji, znajdują potwierdzenie w innych dowodach w sprawie, a to zeznaniach <span class="anon-block">D. B.</span> i <span class="anon-block">A. S. (2)</span>, z których wynika, że po zatrzymaniu <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">S. K.</span> wyznaczył na jego miejsce do odbioru narkotyków właśnie <span class="anon-block">S. J.</span> i to on od tej pory odbierał od nich narkotyki. Potwierdzeniem zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> jest też pośrednio fakt zatrzymania w dniu 20 listopada 2007 roku oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, jego brata i <span class="anon-block">M. K.</span> na parkingu <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> i ujawnienie w jego samochodzie nie tylko pewnej ilości amfetaminy, ale także wagi służącej dilerom narkotykowym do ważenia narkotyków, a także amfetaminy i pieniędzy w samochodzie <span class="anon-block">M. K.</span>.</p> <p>Takie zachowania oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> jednoznacznie wskazują, że miał on pełną świadomość swego udziału w grupie przestępczej, skoro przejmując rolę <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w grupie wykonywał polecenie jej szefa <span class="anon-block">S. K.</span>. Stąd i zeznania w tym zakresie złożone przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> są wystarczająco miarodajne dla przyjęcia, że oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span> zdawał sobie sprawę nie tylko z istnienia grupy, ale i mechanizmów jej działania, wiedział kto grupą kieruje i kto podejmuje decyzje wiążące osoby współdziałające w grupie i zdawał sobie sprawę, że jego rolą jest przede wszystkim wprowadzania narkotyków do obrotu, ale także inne działania na rzecz grupy, wskazane przez osoby nią kierujące. Takim działaniem jest przykładowo udział w pobiciu <span class="anon-block">W. K. (1)</span> <span class="anon-block">pseudonim (...)</span>. Pokrzywdzony, podobnie jak i inni pokrzywdzeni w niniejszej sprawie, nie złożył zawiadomienia o przestępstwie dokonanym na jego szkodę. Jedynym dowodem wskazującym na popełnienie na ich osobach przestępstw są zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Ten fakt, zdaniem Sądu, również potwierdza wiarygodność tych zeznań, zwłaszcza, że sam <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nie ukrywa ani swoich w tym zakresie kierowniczych zachowań, ani zachowań swego szefa i wspólnika <span class="anon-block">S. K.</span>.</p> <p>Z zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> wynika, że po raz trzeci <span class="anon-block">W. K. (1)</span> został pobity przez niego i przez <span class="anon-block">S. J.</span>, który działał na jego polecenie i z jego namowy. W trakcie tego pobicia oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span> w obecności i przy aprobacie <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> kilkakrotnie uderzył <span class="anon-block">W. K. (1)</span> pięścią w twarz, zadając mu obrażenia w postaci rany na twarzy. I choć wobec ukrywania się <span class="anon-block">W. K. (1)</span> nie został przesłuchany w charakterze świadka i nie zdołano stąd ustalić w sposób szczegółowy, jakich doznał obrażeń, to na podstawie zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> jest możliwym ustalenie, że było to pobicie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, w wyniku którego na skutek kilkakrotnych uderzeń pięścią w twarz narażono <span class="anon-block">W. K. (1)</span> na co najmniej bezpośrednie nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> Wbrew twierdzeniom obrońcy brutalne kilkakrotne bicie pięściami po twarzy daje podstawę do uznania, że takie zachowanie sprowadza niebezpieczeństwo wystąpienia skutków określonych w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, bez względu na to, czy takie skutki, lub jakiekolwiek skutki na ciele pokrzywdzonego faktycznie po tym pobiciu nastąpiły.</p> <p>Odpowiedzialności na podstawie art. 158 § 1 bowiem podlega ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w których naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu, co wynika z powołania art. 156 § 1 i art. 157 § 1. Karalny jest więc jedynie udział w niebezpiecznej bójce lub pobiciu, tzn. w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym to stan bezpośredniego zagrożenia, o którym mowa, należy traktować jako skutek.</p> <p>W takim też znaczeniu Sąd Okręgowy przypisując oskarżonemu <span class="anon-block">S. J.</span> popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> na osobie <span class="anon-block">W. K. (1)</span>, nie dopuścił się w żadnym wypadku naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a>, co zarzuca apelujący.</p> <p>Nie ma również racji obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> zarzucając obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> przez jego niezastosowanie do czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 15 i 16 wyroku. Niewątpliwie trudności interpretacyjne stwarza zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> przesłanka "krótkich" odstępów czasu między poszczególnymi zachowaniami składającymi się na przestępstwo ciągłe. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> nie zawiera w tym względzie żadnych wskazówek interpretacyjnych, niemniej odstępy czasu między poszczególnymi zachowaniami istotnie nie mogą być duże. Należy zatem uwzględnić, że w analogicznym przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 k.k.s.</a> ustawodawca wprowadził ustawą nowelizacyjną z dnia 7 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 178, poz. 1479) określenie, iż za krótki okres czasu uważa się okres najwyżej sześciu miesięcy. Jest to wskazówka interpretacyjna także dla wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, gdyż trudno przyjąć, aby identyczne pojęcia użyte w dwóch pokrewnych aktach prawnych rozumiane były odmiennie. Skoro zaś pomiędzy przestępstwami przypisanymi oskarżonemu <span class="anon-block">S. J.</span> w punktach 15 i 16 wyroku występuje odstęp czasowy prawie jednoroczny, to zachodzi brak pełnych podstaw do przyjęcia, że stanowią one jeden czyn ciągły w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, tym bardziej, że również na tle okoliczności ustalonych w sprawie nie sposób wysnuć jednoznacznego wniosku, że oba te czyny zostały popełnione w realizacji z góry powziętego zamiaru. Niemożność uznania, że między powyższymi przestępstwami zachodzi krótki odstęp czasu uniemożliwia również zastosowanie wobec nich instytucji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, zwłaszcza, że nie zostały one zakwalifikowane w sposób tożsamy i nie zostały popełnione w podobny sposób. Inaczej rzecz przedstawia się w odniesieniu do przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie 15 wyroku. Z opisu tego czynu bowiem wynika, że na przestrzeni okresu od 1 lipca 2005 roku do 30 czerwca 2006 roku oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków, przy czym były to wielokrotnie powtarzające się zachowania, jak to określa <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w odstępach tygodniowych, podejmowane w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Stąd z urzędu Sąd uzupełnił kwalifikację prawną tego czynu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a>, co pozostaje bez wpływu na orzeczony wymiar kary.</p> <p>Nie sposób również zgodzić się z zarzutem podniesionym w apelacji, iż zarówno kary jednostkowe, jak i kara łączna orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, są rażąco wygórowane i bezzasadne. Podobnie jak w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span>, podnieść należy, iż nie może być kwestionowanym bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu <span class="anon-block">S. J.</span> przestępstw, wynikający z rozmiarów przestępczej działalności, polegającej na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości narkotyków w ramach działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Już w aspekcie powyższego orzeczone kary jednostkowe, jak i kara łączna nie mogą być uznane za rażąco i niewspółmiernie surowe, tym bardziej, że oskarżony <span class="anon-block">S. J.</span> był już wielokrotnie karanym, w tym za przestępstwa stypizowane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, co również stanowi okoliczność obciążającą go, świadczy bowiem o jego niepoprawności i zdemoralizowaniu.</p> <p>Nie zasługuje na uwzględnienie, mimo jej obszerności, również apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>. Wszystkie podniesione w niej zarzuty są w istocie tożsame z zarzutami podniesionymi w apelacjach obrońców oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span> oraz <span class="anon-block">S. J.</span> i sprowadzają się przede wszystkim do podważenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>, stąd powyżej poczynione rozważania w tym zakresie są aktualne także w odniesieniu do tych zarzutów. W szczególności dotyczy to zarzutu obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania. Wbrew bowiem użytej w uzasadnieniu tej apelacji argumentacji powołanej na poparcie stawianego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że również w zakresie uznania oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, Sąd Okręgowy nie obraził zasad i norm procesowych, a ewentualne niedociągnięcia, jak przykładowo dające się zauważyć w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mają wpływu na treść wyroku, co także zostało powyżej omówione.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> nie przyznał się do winy. Stwierdził, że nie zna pozostałych oskarżonych i że nie było mu wiadomym, aby <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> handlowali narkotykami. W swych wyjaśnieniach w toku postępowania przygotowawczego, przyznając, że zna <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> opisał na czym polegały jego kontakty z nimi. Podane okoliczności, nawet przy przyjęciu ich za prawdziwe, w żadnym razie, w świetle doświadczenia życiowego, nie dają podstaw do przyjęcia, że to właśnie one mogłyby motywować <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, jak i <span class="anon-block">P. R.</span> do zgodnego i konsekwentnego obciążania oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>.</p> <p>Stąd słusznie Sąd Okręgowy odmówił wiarygodności zaprzeczeniu przez tego oskarżonego swej winie i słusznie oparł ustalenia faktyczne jego dotyczące na zeznaniach <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>. Apelujący dążąc do podważenia oceny tych dowodów odwołuje się do sprzeczności między zeznaniami <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> oraz podnosi, że są to zeznania infantylne. Tymczasem nie zauważa, że są to sprzeczności pozorne i stosunkowo drobne, podczas gdy wymienione zeznania co do istoty są całkowicie zgodne. Obaj bowiem świadkowie konsekwentnie wskazują, że oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> nabywał od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> narkotyki lub odbierał je za pośrednictwem <span class="anon-block">P. R.</span>, o czym <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> mógł nie wiedzieć, podają w jakich ilościach, a te ilości z kolei są dowodem na to, że oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> wprowadzał je następnie do obrotu. Pozornymi są też sprzeczności co do miejsc tych transakcji. Obaj bowiem świadkowie podają, że najczęściej do tych transakcji dochodziło w <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>. Świadek <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> przyznaje, że umawiał się tam często jednocześnie z kilkoma odbiorcami, w tym z <span class="anon-block">P. R.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>. Powyższe nie odbiera waloru wiarygodności jego zeznaniom, że z <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> spotykał się także w innych miejscach, które wskazuje oraz waloru wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">P. R.</span>, który zeznał, że niejednokrotnie narkotykami otrzymanymi od <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> dzielił się z <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, choć obaj składali u <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> niezależnie od siebie zamówienia na narkotyki i obaj niezależnie od siebie rozliczali się z nim, skoro <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> zeznał, że nie przypomina sobie żadnej transakcji, w której uczestniczyłaby jeszcze osoba trzecia. Jeśli zaś chodzi o zarzut niewykorzystania wszystkich możliwości dowodowych z uwagi na brak przeprowadzenia dowodu z zeznań <span class="anon-block">A. P.</span>, to niezależnie od wyżej wskazanego powodu, że osoba ta, zgodnie z zeznaniami <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nigdy nie uczestniczyła, ani też nie była obecna przy transakcjach, zauważyć należy, że w toku postępowania ani oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, ani jego obrońca nie wnosili o przeprowadzenie takiego dowodu.</p> <p>Również nie można uwzględnić argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji, a odnoszącej się do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej i udziału w niej <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>. Powyżej przytoczono stanowisko Sądu Apelacyjnego w tym zakresie i wskazane rozważania są aktualne również w odniesieniu do <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>. Rację trzeba przyznać świadkowi <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, iż każdy, a więc i oskarżony <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span>, kto rozpoczął systematyczne wprowadzanie w obrót narkotyków dostarczanych przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, stawał się członkiem grupy. Musiał bowiem zdawać sobie sprawę, z uwagi na specyfikę działalności przestępczej polegającej na handlu narkotykami, że dla sprawnego nimi obrotu konieczna jest pewna struktura organizacyjna i skoordynowane współdziałanie wielu osób, przy czym nie wszystkie te osoby muszą się znać, ze sobą bezpośrednio współpracować, a tym bardziej utrzymywać kontakty towarzyskie. Istnieniu grupy nie zaprzecza fakt, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, choć wcześniej współkierujący, obecnie obawia się o swoje bezpieczeństwo, skoro złożone przez niego wyjaśnienia, a następnie zeznania zawierają pomówienia nie tylko oskarżonych i nie tylko osób działających w jego grupie, a zatem „rzekomo podwładnych”, ale także przywódców innych grup i osób działających w innych grupach. Ten zatem argument przeciwko istnieniu grupy jest całkowicie chybiony.</p> <p>Reasumując stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się żadnych racjonalnych powodów, dla których zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i zeznania <span class="anon-block">P. R.</span> w zakresie pomawiającym oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> miałyby być niewiarygodne i stąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec tego oskarżonego. Wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">D.</span> z tożsamych powodów, jakie wskazano w odniesieniu do oskarżonych <span class="anon-block">Ł. K.</span> i <span class="anon-block">S. J.</span>, nie może uchodzić za rażąco i niewspółmiernie surową, zwłaszcza, że i ten oskarżony był uprzednio karany za przestępstwo stypizowane w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii.</p> <p>Apelacje obrońców oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> zasługują na częściowe uwzględnienie, aczkolwiek podniesione w tych apelacjach argumenty nie są przekonujące. Obaj apelujący bowiem, podobnie jak obrońcy pozostałych oskarżonych podejmują takie same próby podważenia wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i prezentują pogląd, że zeznania te jako, w ich opinii, jedyny dowód przemawiający przeciwko oskarżonemu <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, nie znajdujący odzwierciedlenia w pozostałym w sprawie materiale dowodowym, nie mogą stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych, a w szczególności do ustalenia, że oskarżony <span class="anon-block">S. G. (1)</span> jest winnym popełnienia zarzucanych mu czynów. Tak wywodząc obaj obrońcy odwołują się przede wszystkim do treści wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>.</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie, a dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia w oparciu właśnie o zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, zasługują na aprobatę, co do swej istoty. Nie można bowiem zgodzić się z apelującymi, że zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> są niewiarygodne z uwagi na istniejące w nich sprzeczności i niedomówienia. Zauważyć bowiem należy, co podniesiono już we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w swych wyjaśnieniach, a następnie zeznaniach przedstawiał własną i szeregu osób działalność przestępczą o znacznych rozmiarach, co niewątpliwie mogło spowodować, że pewnych faktów bądź nie zapamiętał, bądź je mylił.</p> <p>Zwraca jednak uwagę fakt, że mimo opisywania przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> tak znacznej działalności przestępczej, ilość, a przede wszystkim waga dających się zauważyć w jego zeznaniach sprzeczności, jest niewielka i fakt ten w żadnym wypadku nie może ich dezawuować. Do takich właśnie sprzeczności należy zaliczyć różnie podane okoliczności poznania oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, jak i jego aktywności w poszczególnych pobiciach, zwłaszcza w sytuacji, gdy świadek ten konsekwentnie podaje, że oskarżony <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w tych pobiciach, obok jeszcze innych osób, brał udział i orientował się, czemu te pobicia mają służyć.</p> <p>Nieprawdą jest również, co podnosi w apelacji obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">W. W.</span>, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> nie pamięta również istotnych spraw, jak nazwiska osób, od których kupował narkotyki i miejsc, gdzie je kupował, ponieważ uważna lektura całości wyjaśnień <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, a nie tylko jego zeznań na rozprawie w niniejszej sprawie, pozwala na stwierdzenie, że podawał on nazwiska lub pseudonimy osób, od których nabywał narkotyki, jak i miejsca, gdzie je nabywał, co dało podstawę do odrębnych postępowań karnych przeciwko tym osobom.</p> <p>Nie można również zgodzić się z obrońcą adw. <span class="anon-block">W. W.</span>, iż <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> jako narkoman i pozostający w leczeniu w okresie od maja do sierpnia 2005 roku silnymi środkami psychotropowymi jest osobą, która bez skrupułów sięga do kłamliwych pomówień, aby uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary. Jak już powyżej wskazano z opinii sądowo – psychiatrycznej wydanej w wyniku badania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w dniu 13 grudnia 2007 roku jednoznacznie wynika, że nie jest on uzależniony ani od narkotyków, ani od alkoholu, nie dotknięty jest także schorzeniami psychicznymi. W takiej zaś sytuacji nie jest uprawnione twierdzenie, że jako narkoman i leczący się psychiatrycznie, <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> bez skrupułów sięga po pomówienia, tym bardziej, co jest istotne, <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> pomawiając inne osoby jednocześnie przedstawia własną działalność przestępczą, nie ukrywając swojej kierowniczej roli, a zatem sam poddaje się odpowiedzialności karnej, a nie można wykluczyć, iż bez dowodu w postaci jego wyjaśnień, mogłyby w sprawie wystąpić trudności z zebraniem dowodów wskazujących również na jego sprawstwo i winę.</p> <p>Niezależnie od powyższego trzeba mieć na uwadze i to, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> pomawiający tak liczną grupę osób, w tym osób już dotychczas karanych, o pewnym poziomie zdemoralizowania, w sposób niewątpliwy naraża swoje bezpieczeństwo, z czego, jak wynika z jego zeznań, w pełni zdaje sobie sprawę.</p> <p>Jeśli zaś chodzi o pomówienie oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, to zwrócić należy także uwagę, czego nie chcą zauważyć jego obrońcy, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw dowodowych do przyjęcia, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> miał jakikolwiek interes, aby bezpodstawnie obciążyć tego oskarżonego. Nie wynika to również z wyjaśnień samego oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, które to wyjaśnienia słusznie Sąd Okręgowy ocenił jako niewiarygodne, w szczególności, co do faktu dotyczącego ujawnionego przy oskarżonym <span class="anon-block">S. G. (1)</span> grypsu sporządzonego przez oskarżonego <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Kłamliwość tych wyjaśnień, w świetle doświadczenia życiowego, jest aż nadto wyrazista. Gryps ten, wbrew sugestiom wyrażonym w apelacji adwokata <span class="anon-block">W. W.</span>, jest ewidentnym dowodem powiązań oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> nie tylko z oskarżonym <span class="anon-block">Ł. K.</span>, ale i z działalnością przestępczą grupy opisywanej w zeznaniach <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, choć dotyczy wyłącznie pobicia <span class="anon-block">M. S.</span> <span class="anon-block">pseudonim (...)</span>. W takim też rozumieniu gryps ten jest potwierdzeniem zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> i w konsekwencji daje podstawę do ustalenia, zgodnie z tymi zeznaniami, udziału oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w tym pobiciu, jak i pozostałych opisywanych przez <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Z faktu zaś, że pokrzywdzeni <span class="anon-block">M. S.</span>, <span class="anon-block">P. R.</span> i <span class="anon-block">A. S. (1)</span> nie rozpoznali oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> nie można wyciągać wniosku, że <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> mija się z prawdą, co do jego osoby, skoro się zważy, że <span class="anon-block">M. S.</span> widział tylko jedna osobę, która zadała mu cios pięścią w twarz, ale i jej nie rozpoznał, a nie wyglądał na korytarz, gdzie według zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> mieli znajdować się pozostali uczestnicy zdarzenia, <span class="anon-block">P. R.</span> stwierdził, że nie widział, bo nie przyglądał się twarzy osoby siedzącej w samochodzie na przednim siedzeniu, którą to osoba według zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> miał być oskarżony, a wreszcie <span class="anon-block">A. S. (1)</span> również nie rozpoznał innej osoby, a tylko <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>i <span class="anon-block">Ł. K.</span>, których znał wcześniej, ale przyznał w toku postępowania przygotowawczego, że udział w pobiciu go wzięła również trzecia osoba.</p> <p>Drugi z obrońców oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> – adwokat <span class="anon-block">A. K.</span>, również dążąc do zdezauowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, odwołuje się dodatkowo do występujących w zeznaniach złożonych na rozprawach, sprzeczności w zakresie długości przebytego przez świadka leczenia psychiatrycznego, jego zatrudnienia oraz poczucia uzależnienia od narkotyków. W tym zakresie należy zauważyć, iż są to sprzeczności pozostające bez wpływu na ocenę zeznań <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span> w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, w której to części zeznania te są konsekwentne, a ponadto należy mieć na względzie i to, że świadek leczył się ambulatoryjnie w poradni zdrowia psychicznego w 2005 roku, a zeznania na rozprawach składał na przełomie 2009 i 2010 roku, zaś kwestia uzależnienia od narkotyków została jednoznacznie oceniona w opinii psychiatrycznej.</p> <p>W kwestii pozostałych argumentów podniesionych w apelacji adwokat <span class="anon-block">A. K.</span>, z uwagi, iż są one niejako powieleniem zarzutów zawartych w pozostałych apelacjach, Sąd Apelacyjny przedstawił swoje stanowisko we wcześniejszej części uzasadnienia. Odniósł się także do zarzutów prowadzenia rozprawy pod nieobecność obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span>, przy czym na marginesie zauważyć jedynie należy, iż zarzut ten w żadnej mierze nie odnosi się do sytuacji procesowej reprezentowanego przez adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, jak i do zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 362)">art. 362 k.p.k.</a> </p> <p>Nie podzielając zatem z powyżej naprowadzonych względów argumentacji przytoczonej w apelacjach obu obrońców oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span>, Sąd Apelacyjny dokonał z urzędu na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> następujących korekt:</p> <dl> <dt>–</dt> <dd> <p>w zakresie przestępstw przypisanych mu w punktach 11 i 12 wyroku uznał, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i wymierzył za te dwa przestępstwa jedną karę w wysokości 1 roku pozbawienia wolności, mając na uwadze przy wymiarze tej kary zeznania <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">K.</span>, iż postawa oskarżonego <span class="anon-block">S. G. (1)</span> w czasie tych zdarzeń była raczej bierna;</p> </dd> <dt>–</dt> <dd> <p>zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 9 wyroku przez przyjęcie, że pobicie <span class="anon-block">M. S.</span> polegało na jednorazowym uderzeniu go pięścią w twarz, co wynika jednoznacznie z zeznań tego pokrzywdzonego i co ustalił Sąd Okręgowy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.</p> </dd> </dl> <p>W konsekwencji Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">S. G. (1)</span> nową karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył oskarżonemu okres dotychczasowego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Przy wymiarze kary łącznej miał Sąd na uwadze dotychczasową niekaralność oskarżonego i wynikające stąd przekonanie, że oskarżony ten w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.</p> <p>O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </div>