III OSK 381/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 63/24 w sprawie ze J. F. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia 24 lipca 2023 r. nr 2033/2023 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 63/24 oddalił skargę J. F. (dalej "skarżący") na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej "Zarząd Dzielnicy" lub "organ") z dnia 24 lipca 2023 r. nr 2033/2023 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy została wydana na podstawie § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 oraz § 32 ust. 1 pkt 6 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791 oraz z 2021 r. poz. 5586, z 2022 r. poz. 3530 i 4666), dalej jako uchwała nr XXIII/669/2019. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie spełnił tzw. kryterium metrażowego, o którym mowa w § 7 ust. 1 ww. uchwały, jak też zaszła przesłanka negatywna określona w § 32 ust. 1 pkt 6 tej uchwały, tj. warunki mieszkaniowe matki skarżącego, które stwarzają możliwość zamieszkania skarżącego z matką. Zdaniem Sądu organ właściwie ocenił, opierając się na dołączonych do wniosku dokumentach, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji szczególnej, tj. osoby wskazanej w § 7 ust. 2 uchwały nr XXIII/669/2019, której nie dotyczy warunek określony w ust. 1. W sprawie bowiem nie zaistniały okoliczności pozwalające na jego zwolnienie z tego warunku na podstawie § 7 ust. 4 uchwały nr XXIII/669/2019. Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżący przedłożył orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. zaliczające go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jednak z orzeczenia tego nie wynika, by skarżący wymagał poprawy warunków mieszkaniowych z uwagi na tę jednostkę chorobową i charakter schorzenia. Skarżący nie przedstawił nadto jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na negatywny wpływ wspólnego zamieszkiwania z matką. Nie wykazał, że nastąpiło pogorszenie jego stanu zdrowia i wystąpiły zaostrzone objawy stwarzające zagrożenie dla matki, czy mające wpływ na pogorszenie jej stanu zdrowia. Skarżący nie wskazał żadnych obiektywnych przyczyn chęci opuszczenia lokalu matki. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że organ trafnie stwierdził, że sytuacja osobista, zdrowotna i materialna skarżącego, w szczególności jego dochód w postaci zasiłku stałego z pomocy społecznej, wskazuje raczej na potrzebę wsparcia przez osobę najbliższą, tj. matkę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego syna, który nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie z powodu niepełnosprawności, czy nieuleczalnej choroby. Przy czym wyjaśniono, że obowiązek alimentacyjny polega m.in. na zapewnieniu warunków mieszkaniowych oraz nie ustaje, jeśli dorosłe dziecko cierpi na chorobę psychiczną (np. [...] jak skarżący). Matka, będąca właścicielem lokalu, powinna zabezpieczyć potrzeby życiowe i bytowe chorego syna, w tym warunki mieszkaniowe. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że spełnienie warunku, o którym mowa w § 7 uchwały nr XXIII/669/2019, jest warunkiem koniecznym do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Odstąpienie od wskazanego warunku na podstawie § 7 ust. 4 ww. uchwały jest możliwe, gdy skarżący znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, a z dokumentów dołączonych do wniosku oraz oświadczeń samego skarżącego nie wynika, by w takiej szczególnej sytuacji się znajdował. Dostrzegając sytuację życiową i materialną skarżącego Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że rozstrzygając niniejszą sprawę, zobowiązany był uwzględnić fakt, iż najem lokali pochodzących z zasobu mieszkaniowego miasta stołecznego Warszawy jest ściśle reglamentowany i ogranicza się wyłącznie do osób, które spełniają kwalifikacje do udzielenia pomocy mieszkaniowej, o których mowa w stosownych przepisach uchwały nr XXIII/669/2019 z dnia 5 grudnia 2019 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 135 w zw. z art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi skarżącego, podczas gdy Sąd, sprawując kontrolę działalności administracji, zobowiązany był zastosować w stosunku do wadliwej uchwały wydanej przez Zarząd Dzielnicy wszystkie przewidziane ustawą środki celem wyeliminowania uchybień organu administracji i nieprawidłowej oceny zastosowania norm prawa materialnego; 2) art. 135 w zw. z art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, poprzez uznanie, że zaskarżona uchwała nie powinna podlegać unieważnieniu mimo zaistniałych naruszeń wskazanych niżej przepisów, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 § 1 i art 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej K.p.a. polegających na zaakceptowaniu: ­ braku szczegółowego uzasadnienia uchwały i znajomości stanowiska organu co do przyczyn niezastosowania w sprawie § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c i § ust. 4 uchwały nr XXIII/669/2019, ­ braku stanowiska organu, wobec jego nieuzewnętrznienia co do analiz, ocen i motywów jakimi kierował się organ administracji wydając uchwałę, ­ nieuwzględnienia stanowiska skarżącego co do zasady w oparciu o nieprawidłową i niewyczerpującą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (jeśli taka została dokonana), a w szczególności zakładaną błędną analizę posiadanych przez organ dokumentów, tj. oświadczenia skarżącego oraz oświadczenia matki skarżącego, z których jednoznacznie wynika brak możliwości dalszego zamieszkiwania przez skarżącego w nieruchomości należącej do matki skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wyjaśnienia na etapie postępowania sądowego istotnych uwarunkowań faktycznych i uznania, że matka skarżącego, będąca właścicielką lokalu mieszkalnego, wyraża lub powinna wyrażać ze względu na obowiązek alimentacyjny zgodę na zamieszkiwanie skarżącego w dotychczasowym miejscu zamieszkania, wobec czego skarżący ma możliwość dalszego zamieszkiwania w dotychczasowym miejscu zamieszkania, ­ że wystarczające jest domniemanie stanowiska organu i przyjęcie, że właściwa w sprawie była nieprawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności orzeczenia z dnia 2 lipca 2019 r. Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczającego skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a w konsekwencji uznanie, że dokument ten nie jest wystarczający do stwierdzenia, że skarżący wymaga poprawy warunków mieszkaniowych z uwagi na jednostkę chorobową i charakter schorzenia, i że niezbędne jest uzupełnienie wniosku skarżącego o inne zaświadczenie lekarskie, czy dokumentację medyczną, wskazujące na negatywny wpływ wspólnego zamieszkiwania z matką, podczas gdy dokument ten jest formalnym potwierdzeniem niepełnosprawności skarżącego i chorowania na [...], a faktem powszechnie znanym i oczywistym jest, że negatywne czynniki środowiskowe mają niekorzystny wpływ na przebieg i leczenie chorób psychicznych, 3) § 32 ust. 1 pkt 3 i 6 uchwały nr XXIII/669/2019 poprzez brak poddania wniosku skarżącego szczegółowej analizie zgodnie z wyżej wskazanym przepisem, co doprowadziło do błędnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych odnośnie do możliwości zamieszkiwania przez skarżącego w dotychczasowym miejscu zamieszkania i uznania, że właściciel lokalu, w którym obecnie zamieszkuje skarżący, wyraża zgodę na dalsze zamieszkiwanie skarżącego w tym lokalu oraz, że skarżący ma możliwość zamieszkiwania w tym lokalu, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 7 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 7 ust. 4 ww. uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że skarżący nie jest osobą zamieszkującą w lokalu lub pomieszczeniu niedostosowanym do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeśli dostosowanie to nie jest możliwe, a co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w przypadku uznania skarżącego za taką osobę, warunek określony w § 7 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019, dotyczący kryterium warunków mieszkaniowych kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy, nie byłby stosowany względem skarżącego, a w związku z tym odpadłaby podstawa do wydania uchwały odmawiającej zakwalifikowania skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu miasta stołecznego Warszawy. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art 188 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 147 § 1 P.p.s.a. - o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy z dnia 24 lipca 2023 r. nr 2033/2023; o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wraz z oświadczeniem, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości ani w żadnej części; nadto zrzeczono się rozprawy w związku z czym, jeśli druga strona na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. nie zażąda jej przeprowadzenia, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności należy podnieść, że jedynym kryterium kontroli zaskarżonego wyroku jest kryterium legalności, tak jak i Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną uchwałę nie mógł zastosować innego kryterium niż zgodność z prawem. Wynika to wprost z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.). Innego kryterium niż zgodność z prawem nie mógł w tej sprawie zastosować Sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że nie może być on sformułowany przez użycie pojęcia "niezastosowania" określonego przepisu. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 P.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 284/04; wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 31/07; wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 329/12; wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2255/12; wyrok NSA z 8 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3080/15). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej, zarzucając niezastosowanie określonego przepisu, jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała nie jest decyzją administracyjną, ale rozstrzygnięciem podejmowanym przez organ wykonawczy jednostki pomocniczej Miasta Stołecznego Warszawy – Zarząd Dzielnicy [...]. Jest to, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. inny niż akt prawa miejscowego akt organu podejmowany w sprawie z zakresu administracji publicznej. W przypadku takich aktów należy stosować art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.), dalej u.s.g. Nie stwierdza się nieważności uchwały, jeżeli zawiera ona naruszenie prawa ale w stopniu nieistotnym (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, tj. zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 lipca 2023 r. nr 2033/2023 zawiera nieistotne naruszenie prawa. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 135 P.p.s.a. z tego powodu, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżony akt jest sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie. Tym samym art. 135 P.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Art. 135 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie (por. wyrok NSA z 13 maja 2026 r. sygn. akt III OSK 2435/23; wyrok NSA z 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 2847/23). Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 punkt 6 P.p.s.a. i w związku z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie tak sformułowanego zarzutu trzeba wskazać, że w postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej członkom wspólnoty samorządowej Miasta Stołecznego Warszawy co do zasady nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. 2023 r. poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie mają odpowiedniego zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wynika bowiem obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Organy obowiązane są wyjaśnić sprawę obiektywnie, przy jednoczesnym wyważeniu interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki, zatem zastosować się do jednej z podstawowych zasad działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył w tej sprawie prawa stwierdzając, że ustalenie stanu faktycznego sprawy uzasadniało podjęcie uchwały o odmowie przyznania pomocy mieszkaniowej skarżącemu kasacyjnie. Trafnie w tej sprawie ustalono, że za brak spełnienia kryterium powierzchni zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego, o którym stanowi § 7 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której dana osoba prowadząca gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w takim lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2 powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Bez wątpienia lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje wnioskodawca, zlokalizowany w W. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej przekraczającej 100 m2 i powierzchni mieszkalnej wynoszącej 58,10 m2, składający się z 3 pokoi, kuchni, łazienki, przedpokoju, wc i werandy nie spełnia wymagań do zakwalifikowania skarżącego kasacyjnie do objęcia go pomocą mieszkaniową na podstawie ww. § 7 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019. W mieszkaniu tym zamieszkuje dwoje osób – sam wnioskodawca i jego matka. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że naruszenie zasad objętych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. upatruje w braku rozważenia przez Zarząd Dzielnicy [...] zaistnienia szczególnej sytuacji, która uzasadniałaby zwolnienie wnioskodawcy z przestrzegania wobec niego kryterium powierzchni zamieszkania. Jako argumenty za zaistnieniem owej szczególnej sytuacji podnosi wydanie 2 lipca 2019 r. orzeczenia przyznającego wnioskodawcy umiarkowany stopnień niepełnosprawności wynikający z choroby psychicznej. Kolejnym dowodem jest oświadczenie matki wnioskodawcy o niewyrażaniu zgody na dalszy pobyt syna w jej mieszkaniu. Oceniając oba te dowody trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie mogły one uzasadniać zaistnienia wyjątku wynikającego z § 7 ust. 2 i ust. 4 uchwały nr XXIII/669/2019. Zgodnie z treścią § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. uchwały warunek co do maksymalnej powierzchni określony w § 1 ust. 1 nie dotyczy osób zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach niedostosowanych do rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, jeżeli dostosowanie nie jest możliwe. Nic z akt sprawy nie wynikało, aby lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje wnioskodawca wraz ze swoją matką nie był dostosowany do udokumentowanych potrzeb samego wnioskodawcy wynikających z rodzaju niepełnosprawności. To wnioskodawca składając wniosek o przyznanie pomocy mieszkaniowej chcący skorzystać z wyjątku od zasady objętej treścią § 7 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 powinien przedłożyć dowody wskazujące, że zajmowany dotychczas lokal mieszkalny jest niedostosowany do jego rzeczywistych, udokumentowanych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności lub udokumentowanego stanu zdrowia, a przy tym nie jest możliwe dostosowanie zajmowanego lokalu do takich potrzeb. Nie można zarzucić wadliwości w argumentacji Sądu pierwszej instancji który stwierdził, że z żadnych dokumentów nie wynika, aby stan zdrowia wnioskodawcy stwarzał zagrożenie dla wspólnego zamieszkiwania z jego matką oraz dotychczasowe wspólne zamieszkiwanie miało przyczyniać się do pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawcy. Nie może strona skarżąca kasacyjnie oczekiwać, że sam organ będzie doszukiwał się zaistnienia szczególnych okoliczności pozwalających na zwolnienie skarżącego z wymagań dotyczących pomocy mieszkaniowej, skoro nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego. Na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wnioskodawcy należy stwierdzić, że wymagał on częściowej pomocy usługowej i korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że samodzielne zamieszkanie wnioskodawcy bez najbliższej osoby, jaką jest jego matka, co najmniej utrudniałoby udzielanie mu takiej pomocy. Ponadto doświadczenie życiowe wskazuje, na co także trafnie powołał się Sąd pierwszej instancji, że sytuacja zdrowotna wnioskodawcy i jego dochód w postaci jedynie zasiłku stałego z pomocy społecznej także wskazuje na potrzebę wsparcia ze strony najbliższej osoby. Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiada się w tej sprawie co do choroby o podłożu psychicznych, tym niemniej skoro z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie wynika, aby zalecane było samodzielne zamieszkanie przez wnioskodawcę, to pozbawienie wnioskodawcy wsparcia ze strony jego matki mogło mieć negatywne skutki dla zarówno stanu jego zdrowia, jak i możliwości samodzielnego utrzymania się. Z tego orzeczenia wynika potrzeba udzielania wsparcia i pomocy skarżącemu kasacyjnie. Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 7 ust. 4 uchwały nr XXIII/669/2019 nie jest zasadny. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w § 7 ust. 1 i ust. 3 tej uchwały. Z akt sprawy nie wynika, aby w stosunku do wnioskodawcy zaistniała przesłanka stanowiąca "wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną, rodzinną lub społeczną". Niewątpliwie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wskazuje sytuację zdrowotną wnioskodawcy, ale z jego treści nie wynika, aby była to wyjątkowo trudna sytuacja zdrowotna, a ponadto w czasie wydania zaskarżonej uchwały orzeczenie to miało charakter czasowy z datą ważności do 2 lipca 2024 r. Także doświadczenie życiowej wskazuje, że zamieszkiwanie przez wnioskodawcę wraz ze swoją matką w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej przekraczającej 100 m2 i powierzchni mieszkalnej przekraczającej 58 m2 w tak dużym mieście jak W., przemawia za zaspokojeniem jego potrzeb mieszkaniowych. Także zasady współżycia społecznego wskazują za spełnieniem przesłanki zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy zamieszkującego w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]. Ocena ta oparta jest tylko o materiał dowodowy zebrany w tej sprawie, a tym samym jeżeli w istotnym zakresie zmieni się stan faktyczny, to wówczas także i ocena spełnienia przesłanek wynikających z uchwały nr XXIII/669/2019 może być odmienna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można również uznać, aby istotne znaczenie miało dołączenie do wniosku z dnia 20 lutego 2023 r. oświadczenia matki wnioskodawcy z dnia 16 lutego 2023 r. o niewyrażaniu zgody na dalsze wspólne zamieszkiwanie syna w jednym mieszkaniu przy ul. [...] w Warszawie. Nie jest wadliwe wskazanie w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji na obowiązki rodzica względem niepełnosprawnego dziecka. Ponadto skoro wnioskodawca zamieszkuje od urodzenia razem ze swoją matką w ww. mieszkaniu, to złożenie takiego oświadczenia w chwili starania się wnioskodawcy o udzielenie pomocy mieszkaniowej do Miasta Stołecznego Warszawy należy traktować jako działanie ukierunkowane jedynie na uzyskanie tej pomocy, a nie rzeczywiste pozbawienie wnioskodawcy możliwości dalszego wspólnego zamieszkiwania ze swoją matką. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia § 32 ust. 1 pkt 3 i pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019 stanowiący, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela (pkt 3) oraz warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach (pkt 6). Przepis ten wskazuje jakie okoliczności musi wziąć pod uwagę organ rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobów gminy. Rozpoznając sprawę organ rozważył warunki mieszkaniowe wnioskodawcy zamieszkującego wspólnie ze swoją matką i zasadnie pominął oświadczenie matki wnioskodawcy o potrzebie opuszczenia przez syna mieszkania. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że mimo dostrzeżonego uchybienia w postaci braku szerszego odniesienia się w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwale co do oświadczenia matki wnioskodawcy o niewyrażaniu zgody na dalsze zamieszkanie syna w jednym lokalu mieszkalnym i oceny orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wnioskodawcy co do zaistnienia szczególnie uzasadnionej sytuacji zdrowotnej, to uchybienia te w tej sprawie nie stanowią istotniejszego naruszenia prawa. Tym samym zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów świadczenia prawa pomocy z urzędu należy wyjaśnić, że o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu rozstrzyga zawsze wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w art. 250 i następnych ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd w postępowaniu kasacyjnym wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu.